Τρία ποιήματα του Κωνσταντίνου Καραγιαννόπουλου

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΕΦΑΝΑΚΗΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ «ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗΣ», 2008

 

ΕΥΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ...

Ώρα των ρόδων
στον λαβύρινθο
των λέξεων
απόψε μόνος παλεύω
να ζωντανέψω
κάποιο ετοιμόρροπο
όνειρο•
μια σκιά στον τοίχο
επίμονη
παρουσία
του ανύπαρκτου
ψάχνει χέρι
να την ενσαρκώσει
σε κάτι
που να μοιάζει
με πραγματικό

ρέον αίμα
από φαιό μελάνι
ακουμπά
σαν στάμπα
τατουάζ του Καββαδία

και τότε
μισός λυρικός
και μισός
ανθρώπινος
ανασαίνει
ο ανύπαρκτος.

Ποιο κομμάτι του
να πλησιάζει
στο...
μήπως χρειάζεται
και μια λέξη
δάκρυ
να πάρει φόρα
να κινηθεί
σε ταχύτητα
λογισμού
να εφορμήσει
ο υπόκωφος
βόμβος
του αισθήματος
να χρωματιστεί το άρρητο
να λαχανιάσει
το απρόσιτο
να φωτιστεί λίγη δίψα του ανέφελου
για το...
που θα κολυμπήσει
στη γαλαζιοσύνη
της πτώσης του;

Τσακισμένος κι εγώ
με μια σκιά
να πλησιάζει τα όρια
της χλεύης
ταρακουνώ το κατάμαυρο
ακλόνητο
χλευάζω το άπειρο
της απόστασης
έτσι•
να ξεχαστώ
να παραμυθιαστώ
πως
κάτι παραπάνω
ξέρει
η ταπεινότητά μου
πως
κι εγώ
μια νεφέλη
του απείρου
ακλόνητη
φωτίζω
κάποιο
στερέωμα
κάπου

ΥΠΕΡ ΑΥΤΩΝ...

Κανένας δε μίλησε
για ερωτική έλξη

μονάχα

λέξεις βίαιες
πρόφεραν
για άπληστη μοναρχία
σάρκας

λες και διαφορετικό
από αυτούς
μένει
το πεπερασμένο

ούτε μια συλλαβή
αισθήματος
δεν τσίριξε
ίσα να ακουστεί

με λεπτές χειρουργικές
αναπνοές
σίγησαν
εκείνο που δεν ειπώθηκε

μην τύχει και αρθρωθεί•

η νύχτα –μόνο–
τραγουδά
υπέρ αυτών

και πάλι με προκάλυμμα
τη βουή της κουκουβάγιας

βλέπεις...
με κατάλληλη δόση σοφίας
ακόμα και το στραβό
ίσιο
φαντάζει
στη θαμπάδα της

στη νύχτα –λοιπόν–
υπέρ αυτών
ας ξοδευτεί
η
υπέρ αυτών
χλωμάδα

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΡΡΗΤΟΥ

Στον δυϊσμό του απείρου
αφιέρωσα σήμερα
τη μέρα
με τον ήλιο ντάλα
να ξεθυμαίνει
τα αναρίθμητα όνειρά μου
και το φεγγάρι
πίσω από τη μέθη του φωτός
να στραγγίζει φόβους κι ενοχές.

Δεν ξέρω με ποιου θεού
υπογραφή
νύχτωσε το θάρρος
πάντως
αδιευκρίνιστα αφήνει τα τόσα
«όχι»
που σου λέω.

Θεός αδιευκρίνιστος
με τόση χλεύη φωτός
και
μεθυσμένου ονείρου
κανακεύει
την κοκάλινη εναντίωσή μου.
Δε φταίω εγώ
που αγκιστρώθηκα πάνω σε γρανιτένια
υπεκφυγή•
είναι κάτι πέρα από τις δυνάμεις μου
μια σκοτεινή
πληγή
που αναζητά εκπλήρωση
σε τύμβο χάλκινο

μια ενδιάμεση λωρίδα
σήψης
που τρέφει το μέσα βάθος.

Αδιευκρίνιστο μένει και το λάθος
που τόσο πρόωρα
χάθηκε
στο
μεταβατικό
ρήμα
που
διαλέγω –

με τέτοια σύνταξη
πώς
να δραπετεύσει
η λήθη
από τα δεσμά
του
άρρητου θυμού μου;

Με γρανιτένια υπεκφυγή
υποτάσσω
τα
τόσα
«όχι» που σου λέω.

Ο Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος γεννήθηκε το 1989 στο Καρπενήσι. Ασχολείται με τη δημοσιογραφία και την κριτική λογοτεχνίας.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Ο Μαγιακόφσκι το 1913» της Άννας Αχμάτοβα

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη Δεν σ’ ήξερα στη δόξα σου,θυμάμαι μόνο τη θυελλώδη άνθησή σου,αλλά, ίσως, σήμερα να έχω το δικαίωμαεκείνες τις μακρινές ημέρες να θυμάμαι.Πώς δυνάμωναν στους στίχους σου οι ήχοι,και νέες φωνές...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Ένα ποίημα της Μαρίνας Τσβετάγεβα

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη   Άτιτλο Να πάλι το παράθυροπου πάλι δεν κοιμούνται.Ίσως κρασί να πίνουνείσως να κάθονται έτσι.Ίσως απλά τα χέρια τους οι δυο να μη χωρίζουν.Το κάθε σπίτι, φίλε μου,έχει τέτοιο παράθυρο. Ω εσύ παράθυρο της νύχτας!Βουή...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Πέντε ποιήματα του Γιώργου Γκανέλη

Ονοματοδοσία Κάποια λευκή νύχταολόκληρος ο κόσμοςθα γίνει μια συρραφήτου υποσυνείδητουένα αερόστατο θλίψηςψηλά στην ανυπαρξία Μπαίνοντας στην άνοιξηείναι φρικτό να μην ακούς πουθενά το όνομά σουωστόσο όταν...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: