Τέσσερα ποιήματα του Στάθη Κομνηνού

Τέσσερα ποιήματα του Στάθη Κομνηνού

Αγριεμένο όνειρο
Αδιάφορη θάλασσα

Πώς να εξημερώσω τη θάλασσα που γέννησες λέγοντάς την;
Ω, μυρίζω τα Ανεπίστρεπτα!
Ευδόκησε να γεννηθεί Πρωινό
Κι όλα τα επόμενα θα πάσχουν αναιμία
Απελπισμένα για αιμοδότη.

Πόση ακινητοποιημένη σιωπή;
(γιατί δε μας κατάπιε;)

Αγριεμένο όνειρο
Αδιάφορη θάλασσα

Απίστησα μες στην ακινησία
Και να σε προφέρω ακόμη βυθίζομαι!...
Γίνηκες χώρα μέσα μου
Κι εκτοξεύεις ατσάλινη συγκίνηση
Για να ραγίζουν οι παλμοί!

Θ' απομείνω στο Μετά μας
σ' αυτό τ' αμέθυστο Μετά
Τραγούδι μέθης κι αυταπάτης
Πίσω απ' τ' αρώματα που εξαπολύεις

Να τρέχω
ματαιόπονη γελοιογραφία
ευθυγράμμισης με τον Ήλιο

Μα στέρξε
στέρξε ένα μεθυσμένο Τώρα
ασώματο απ' την απόγνωση
ραγιά της ονειροφαντασιάς
Έστω ένα,
Τώρα
Ανυπάκουο στην τάξη του Κόσμου
Έστω
Μια Νύχτα
με παράλληλες τις ανάσες μας
δεμένες κόμπο στην οροφή.
Θολωτή διασταύρωση βουβών εισιτηρίων!

ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΩΣ ΤΩΡΑ

Ω, πόσο εύστοχα μπλεγμένες οι αφετηρίες σε συναγωγές ανθέων που να μοιάζουν με εύστοχο κατάπλου, όμως τα Ωμέγα σαρκαστικού απόπλου κάθονται ήδη στην εξέδρα του θεάτρου, χειροκροτώντας.

ΚΑΤΟΨΗ ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΑΣ

Οι προδιαγραφές ήδη δοσμένες!

Αδύνατο το κώλυμα να βρει τόπο,
να πατήσει,
να αναρριχηθεί μέσα μου.
Έπλασα ξεφτισμένα όλα τα σχοινιά,
οξειδωμένο κάθε κρίκο,
για ν' ανθοφορούν ταξίδια
μια και
ΕΙΜΑΙ ο ηδυπότης των σχισμένων ορίων
ο προγραμματισμένος των προσκλήσεων
το απ' τη μήτρα έρμαιο-λάτρης τους
ο δεξιοτέχνης διαιτητής τους
καθώς
αν πάρουν ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ να γέρνουν
από τη μια πλευρά του ταξιδιού,
ως εθισμένος πλους ακτογραμμής,
κίνδυνος να χαθούν ή να ψευδορκήσουν
οι ρεμπαλδικές τουλάχιστον πόρπες που μας πρέπουν
και που εύστοχα Άγριοι εμείς,
δυνατοί,
φορούμε και καρφώνουμε!

Ω, κάθε σήμερα η σκηνοθεσία είναι Όλα
και κάθε πού παντού!

Έλα! Αφουγκράσου!
ΗΔΗ, περνώ τον πόνο κομποσχοίνι στον καρπό μου
και κομπολόγι στα χέρια μου η ηδονή
μια που λέω Όχι στα χείλη σου,
στην ορυγματική τους γεύση,
που απουσιάζω
απ' τη σιελώδη δερματοστιξία της γλώσσας σου
που ομνύω μόνο στον Απόπλου
–αταλάντευτος παιγνιολάτρης–
ώστε το απόθεμα του παιγνίου και του κομπολογιού
να σκάσει ΖΩΗ στα πρόσωπά μας
ή στα... μούτρα μας,

κι ο επόμενος χρόνος
όταν θα έχει συντελεσθεί η τωρινή μαεστρία
θα είναι το ΑΚΑΡΙΑΙΟ
που θα σοδιάσει
Το χωρίς αιδώ
Χωρίς σκέψη
χωρίς κάλυψη

ΑΝΥΠΟΦΟΡΗ ΕΓΓΥΤΗΤΑ

Όσο απουσιάζεις
τόσο αληθεύω
Μυρίζεις ολάχνιστος ανυπαρξία
Όπως σ' έναν πολικό Φλεβάρη από τη γέννα του κουτσό
Μια μεθυστική πνοή οπώρας καλοκαιριού

Όσο απουσιάζεις
τόσο παλμογραφείς διασταυρωμένες ρίζες δίψας και λιμού
να σε κοιμηθώ
να σε πλαγιάσω

Αληθινά μαεστρική μπαγκέτα απονεύρωσης
Που όταν υψώνεται βουβαίνει εγκάρδιες εκστρατείες μεσημεριών
Και χαμηλώνοντας σπιθίζει ήχο γιασεμιών και κυκλάμινων
Στην αόρατη κυκλική γιορτή τού κρυ
φτού σου

Οργιαστικά λαμπροφορώντας σαβανωμένη νηνεμία
Σαν θάλασσα που ακκίζεται ψευδομαρτυρώντας γαλήνη
Με συνδαιτυμόνες όλους τους αλλόφρονες κακόφωνους
Που μεταβάλλονται σε Κανέναν φαιόχρωμης δικαιολογίας

Μα ναι. Αφού δεν ανασαίνεις, ζεις!
Αφόντας σφήνωσες στην απουσία πυρετό προικίζεις τον ύπνο!
Αίμα τις νύχτες εκσπερματίζεις!
Γιορτές θυελλοδοτείς ακατανόητες!

Πάντα θ' απουσιάζεις.
Προσφιλές του φιλιού σου ενδιαίτημα
Ωρολογιακό κενό που αγκαλιάζει

Έξω πάντα θα είσαι.
Μια στεναχώρια δροσιστική
Να κρέμεται πανσέληνος
Στην έρημο αφυδατωμένου λάρυγγα

Αφού δεν ανασαίνεις, ζεις!
Τσαμπί σταφύλι αετονύχι
Το πάντα τού αλλού σου
Μια γεύση πρόκας το γλείψιμο της γλώσσας
Σε λιμενοβραχίονες λαχτάρας τρικυμισμένης

Είναι τα χείλη σου δωρίζοντας ρίγος στον λαιμό μου
Ή η ανυπαρξία τους που με κάνει να καίω;

Πόσο ορθά απουσιάζεις!
Μεθυστικά!
Ευφρόσυνο ποτάμι σιωπής στα ουρλιαχτά
Άφθαστη γεωμετρία κενού! Ασύγκριτη δροσιά μου!
Ρυμοτομεί καταπατημένους φράχτες προσμονής
Πολεοδομεί πολυώροφα σεισμόπληκτα όνειρα

Απροσάρμοστε εραστή, κλεψίγαμε
Ασυντόνιστε
Ασυνάρτητε
Μαθηματικά νυχοπατείς φανέρωση
Κλασματικές ζαλάδες καβαλικεύοντας
Έτσι που να παρθενεύω για να σε κυνηγώ ξανά
Ε λοιπόν, τ' ομολογώ: άφαντος ομορφότερος λάμπεις!

Ωστόσο, κάνε μας τη χάρη
Αγάπα με
Λι
γό
τε
ρο
Όχι με τόσες άδειες νύχτες
Όχι με τόσο εγκαυματικό κενό

Ο Στάθης Κομνηνός σπούδασε κλασική φιλολογία, αρμονία και αντίστιξη (υπό τον καθηγητή Σπύρο Γαρδικιώτη) και ελληνική μουσική στη σχολή του Σίμωνος Καρά «ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣ ΔΙΑΔΟΣΙΝ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ». Έχει παράλληλη συμμετοχή σε μουσικολογικές έρευνες και μουσικές εμφανίσεις. Αρθρογραφεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Κάνει βιβλιοπαρουσιάσεις και βιβλιοκριτικές. Έχει συμμετοχή σε επιστημονικά συνέδρια και πραγματοποιεί ομιλίες σχετικά με την ποίηση, τη φιλοσοφία και τη μεσανατολική πολιτισμική παράδοση. Μεταφράζει από 12 γλώσσες. Μεταφράσεις του υπάρχουν σε πολλούς εκδοτικούς οίκους. Γράφει ποίηση, θέατρο, δοκίμιο, φιλοσοφία.

 

Τα σχόλια σας  

#1 ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ 09-01-2014 09:03
καλημέρα φίλε Στάθη ,καλή χρονιά με χαρά και να σαι πάντα καλά και δημιουργικός
Σε διάβασα και πραγματικά σε απόλαυσα,διακτι νίζεις στο μέγιστο βαθμό την
την ποιητική σου αύρα και ρυμοτομείς ευχάριστα τον κάθε αναγνώστη.Φίλε μαγεύεις και πάλι καλή σου μέρα
Παράθεση
#2 ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ 27-02-2014 11:17
Παράθεση από ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ:
καλημέρα φίλε Στάθη ,καλή χρονιά με χαρά και να σαι πάντα καλά και δημιουργικός
Σε διάβασα και πραγματικά σε απόλαυσα,διακτινίζεις στο μέγιστο βαθμό την
την ποιητική σου αύρα και ρυμοτομείς ευχάριστα τον κάθε αναγνώστη.Φίλε μαγεύεις και πάλι καλή σου μέρα

Καλημερα φιλε Γρηγορη !! Μολις τωρα, δυστυχως, ειδα το μηνυμα σου και μαλιστα τυχαια, και σπευδω να σε ευχαριστησω απο καρδιας. Ειλικρινα με συγκινεις με τα λογια σου. Ευχομαι καθε καλο και θα χαρω να τα λεμε !
Παράθεση

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Το έγραψε στο δέρμα» του Δημήτρη Δημητριάδη

Σύντομα Τα δάκρυα στάζουν μολύβιπέφτουν με κρότο στα γόνατακι όπως με κλαίει, του γελώκι όπως με ντύνει το μικρό κοστούμι του χαϊδεύω το μέτωποαφήνω τον άνεμο να μας σηκώσει πάνω από τον τόπο...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«So long, Marianne – Ποιήματα στη Μαρία» του Σταύρου Σταυρόπουλου

I. Και μετά ήρθες ξανάΚαι αγκάλιασεςΕκείνες τις νεκρές ώρεςΜε μια πυρκαγιά αδιάσειστηΤότε άλλαξαν πολλά πράγματα Τα χρώματα έγιναν ετικέτες χρυσούΟ αναπνευστήρας έσπασεΚαι από μια μεγάλη οθόνηΣτο νότιο μέρος...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Ρέκβιεμ» της Μαρίνας Τσβετάγεβα

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη Πόσοι να ’χουν πέσει μέσα σ’ αυτό βάραθροπου έχει ανοίξει μακριά!Κοντεύει η ώρα να χαθώμέσα σ’ αυτή τη γη. Όλα θα νεκρωθούν, τραγούδια και αγώνες,που ήταν τόσο λαμπερά ή είχαν...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: