«Νυχτερινό ταχυδρομείο» του Γ. Χ. Όντεν

«Νυχτερινό ταχυδρομείο» του Γ. Χ. Όντεν

Διασχίζει μπαμπακοχώραφα και μέρη άγονα, βραχώδη,

Φτυαρίζει πίσω του ατμό και του υγραίνονται οι ώμοι,

Ασθμαίνει με θόρυβο και προσπερνά

Χόρτα που γέρνει ο αέρας για μίλια σιωπηλά.

Απ’ τους θάμνους τα πουλιά στρέφουν το κεφάλι όταν ζυγώνει,

Χαζεύοντας την αμαξοστοιχία και το κατάμαυρο βαγόνι.

Τα τσοπανόσκυλα τη ρότα της δεν την αλλάζουν,

Με τα πόδια σταυρωμένα ήσυχα λουφάζουν.

Στ’ αγρόκτημα που συναντά, κανένας δεν ξυπνά,

Μόνο στο υπνοδωμάτιο μια κανάτα με νερό τρέμει απαλά.

Προβάλλει η χαραυγή, το σκαρφάλωμα τελειώνει,

Παίρνει την κατηφοριά για τη Γλασκώβη,

Προς το ξέφωτο με τα κρένια και των ρυμουλκών τα ουρλιαχτά.

Στην πεδιάδα με τις φάμπρικες, τα φουγάρα τα ψηλά,

Μοιάζουν με πύργους γιγάντιου σκακιού στη σκοτεινιά.

Σ’ ολόκληρη τη Σκοτία το καρτεράνε:

Σε λαγκαδιές ανήλιαγες, σε λίμνες που λαμποκοπάνε,

Οι άνθρωποι μαντάτα λαχταράνε.

Γράμματα ευχαριστήρια, επιστολές τραπεζικές,

Γράμματα για του κανακάρη και της κόρης τις χαρές,

Λογαριασμούς και προσκλήσεις για μπάλους,

εκδηλώσεις κι επισκέψεις συγγενών,          

Κι αιτήσεις με υπογραφές: «Ευπειθέστατος ο αιτών».

Ραβασάκια ερωτευμένων αδέξια, διστακτικά

Και κουτσομπολιά, κουτσομπολιά, από κάθε γης γωνιά,

Ειδήσεις εξεχούσης σημασίας, νέα οικονομικά,

Γράμματα που σε ξεσηκώνουν να φύγεις διακοπές,

Ορνιθοσκαλίσματα μ’ αράδες κυματιστές,

Γράμματα από ξαδέρφια, απ’ τον θείο, απ’ τη θεία,

Γράμματα για τη Σκοτία απ’ τη Νότια Γαλλία,

Γράμματα συλλυπητήρια για πεδιάδες κι ορεινά

Υπερπόντιες γραφές από Εβρίδες, Καναδά.

Γραμμένα σε κάθε απόχρωσης χαρτί,

Ρόδινο, λευκό, γαλάζιο, βιολετί,

Φλύαρα, ανούσια, ανιαρά, λατρευτικά,

Ψυχρά, επίσημα, εγκάρδια ή άκρως διασκεδαστικά,

Έξυπνα, βλακώδη, σύντομα και σχοινοτενή,

Δακτυλoγραφημένα, τυπωμένα ή ανορθόγραφα πολύ.

Χιλιάδες ακόμα κοιμούνται βαθιά

Βλέποντας όνειρα με τέρατα τρομακτικά,

Ή πως πίνουνε με φίλους τσάι στο Κράνστον

Ή στο Κρόουφορντ, ενώ η ορχήστρα παιανίζει απαλά.

Κοιμούνται στην εργατική Γλασκώβη,

Κοιμούνται στο Εδιμβούργο το νοικοκυρεμένο,

Κοιμούνται στο Άμπερντιν το γρανιτένιο

Κι όπου να ’ναι θα ξυπνήσουν για ειδήσεις διψασμένοι,

Κι ούτ’ ένας δεν υπάρχει που ακούει τον ταχυδρόμο να σημαίνει

Χωρίς η καρδιά του να χτυπά πιο δυνατά.

Γιατί πόσοι αντέχουν να νιώθουν ξεχασμένοι;

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Το έγραψε στο δέρμα» του Δημήτρη Δημητριάδη

Σύντομα Τα δάκρυα στάζουν μολύβιπέφτουν με κρότο στα γόνατακι όπως με κλαίει, του γελώκι όπως με ντύνει το μικρό κοστούμι του χαϊδεύω το μέτωποαφήνω τον άνεμο να μας σηκώσει πάνω από τον τόπο...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«So long, Marianne – Ποιήματα στη Μαρία» του Σταύρου Σταυρόπουλου

I. Και μετά ήρθες ξανάΚαι αγκάλιασεςΕκείνες τις νεκρές ώρεςΜε μια πυρκαγιά αδιάσειστηΤότε άλλαξαν πολλά πράγματα Τα χρώματα έγιναν ετικέτες χρυσούΟ αναπνευστήρας έσπασεΚαι από μια μεγάλη οθόνηΣτο νότιο μέρος...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Ρέκβιεμ» της Μαρίνας Τσβετάγεβα

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη Πόσοι να ’χουν πέσει μέσα σ’ αυτό βάραθροπου έχει ανοίξει μακριά!Κοντεύει η ώρα να χαθώμέσα σ’ αυτή τη γη. Όλα θα νεκρωθούν, τραγούδια και αγώνες,που ήταν τόσο λαμπερά ή είχαν...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: