Τρία ποιήματα του Keith Hilling

Δε γίνεται να τους πληγώσω κι άλλο. Όχι. Εμείς χτίσαμε τη φυλακή τους,

στην άγρια πιάτσα όπου οι φίρμες πονάνε σαν σφραγίδα σε γελάδα,

όπου τα παιδιά τους εθίζονται στη μεθαδόνη και το MTV και τα βλέπω

να διασχίζουν τρέχοντας αλαφιασμένα τις πόλεις μας σαν φτάρνισμα.

Αυτά τα παιδιά δεν έμαθαν από απαλά χάδια στα βιβλιοπωλεία

καθώς τα γερμανικά σούπερ μάρκετ καίγονται με βενζίνη κι οι καπνοί τους

απλώνονται ψηλά πάνω απ’ τα σπίτια μας πνίγοντας τη χαμένη μας βιομηχανία.

Αυτά τα παιδιά με τις κουκούλες στο πρόσωπο, εμείς τα φτιάξαμε.

Να, ένα αγόρι – ανάβει την πρώτη φωτιά που δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ.

ΣΥΝΤΟΜΑ

Εκείνη τη νύχτα που τα πέταξες κάτω όλα όσα

φορούσες, με μαρκάρισες από τότε και πάντα

απ’ όσο καταλαβαίνω κοιτώντας το παρελθόν.

Δεν περνάει μέρα από τότε χωρίς ένα χνάρι μέσα μου,

δίχως ανατριχίλα στο κορμί. Τα μάγουλά μου κοκκινίζουν

κι οι μνήμες φουσκώνουν κι αναδιπλώνονται στη μαυρίλα.

Σε ικετεύω, δεν θέλω τέτοιες μνήμες στον ξύπνιο μου.

Εγώ σε έφτιαξα, εγώ έφτιαξα τον ιππόκαμπο

στο κεφάλι μου να εκρήγνυται στα μάτια μου,

από μια άξαφνη κίνηση αθώων περαστικών

στα πούλμαν που κρύβομαι, στα τρένο της ερήμου

στην παραλία προς την πόλη δίπλα στην παγερή

θάλασσα, όπου εσύ διατηρείς την ανωνυμία σου.

Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ

ζει έξω στα χωράφια, τα μαλλιά της σύρματα,

πιρούνες και καρφιά διάσπαρτα στη χερσόνησο

όπου ξερές μπάλες σανού υποφέρουν μυστήριους

στραγγαλισμούς απ’ τον αέρα του ισθμού.

Η καρδιά της χοντρή σαν τον ήλιο, το στόμα της

ξεπετάει βατράχια, τα τραγούδια της αντιλαλούν

στο χρόνο όπου κορόμηλα ανοίγουν μαυρισμένα

ραγίζοντας εκεί που τα άφησε στην ανατολή.

Τρέχουν μαύρα ποτάμια από υγρή άσφαλτο, σημάδι

πως η γιαγιά Λίβινγκστον κινεί λόφους, χωράφια,

κόβει τη γη προς τους ορίζοντες. Οι σοδειές μας

ζωντανεύουν στην τροχιά της, από εποχή σε εποχή,

όπως η σκουριά της πάνω μας κι αυτό που πήραμε

το δώσαμε πίσω κι όσα μας δίδαξε η γιαγιά

είναι όσα αλήθεια καταφέραμε να μάθουμε.

 

 

Ο Κιθ Χίλινγκ (Keith Hilling - 1975) είναι Βρετανός ποιητής. Σπούδασε δημιουργική γραφή και λογοτεχνία και πήρε το Μάστερ του με άριστα. Τα ποιήματα που μετέφρασα εντάσσονται στο βιβλίο του με τίτλο An Elephant Remembers – Sticky Mud. Πρόσφατα έφτιαξε μαζί με άλλους νέους καλλιτέχνες κι ένα πόρταλ στη χώρα του (http://neoartists.co.uk/).

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκκίδα» της Κούλας Αδαλόγλου

κάμερα Τρυπώνω στον φακό της κάμερας και πάω περνώ βουνά σύνορα και φράχτες. Άνθρωποι με ελαφρά μπουφάν στο ψύχος το χιόνι κάτω παγωμένο η μάνα εξαθλιωμένη, μαντίλα στο κεφάλι, βήχει κι αυτή στην αγκαλιά της –...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Τρία ποιήματα του Αντώνη Δ. Σκιαθά

Ελένη Στις ερημιές της αγάπης, αφηγούμαι άλλοτε τους πρόωρους βίους των αργοναυτών και άλλοτε τις εποχές της λεηλασίας των νυχτολούλουδων της Κολχίδας. Στις ερημιές της αγάπης, μοσχοβολούσαν μέντα τα λινά της ρούχα...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Οδυσσέας ή Κοιτάζοντας το νερό» του Αλέξιου Μάινα

Οδυσσέας   (ήΚοιτάζοντας το νερό) Καρδιές. Παλλόμενο κρέας.   Ο Οδυσσέας θα γύρναγε, ήταν γραπτό και το γνώριζε.  Δεν τον νοιάζαν οι περιπέτειες, τα κόκκινα ψάρια, δεν τον ένοιαζαν οι πνιγμοί, οι κίνδυνοι τα θηρία, ο λαιμός της γυναίκας στα χείλη του. Δεν...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 7
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER