Τρία ποιήματα του Keith Hilling

Δε γίνεται να τους πληγώσω κι άλλο. Όχι. Εμείς χτίσαμε τη φυλακή τους,

στην άγρια πιάτσα όπου οι φίρμες πονάνε σαν σφραγίδα σε γελάδα,

όπου τα παιδιά τους εθίζονται στη μεθαδόνη και το MTV και τα βλέπω

να διασχίζουν τρέχοντας αλαφιασμένα τις πόλεις μας σαν φτάρνισμα.

Αυτά τα παιδιά δεν έμαθαν από απαλά χάδια στα βιβλιοπωλεία

καθώς τα γερμανικά σούπερ μάρκετ καίγονται με βενζίνη κι οι καπνοί τους

απλώνονται ψηλά πάνω απ’ τα σπίτια μας πνίγοντας τη χαμένη μας βιομηχανία.

Αυτά τα παιδιά με τις κουκούλες στο πρόσωπο, εμείς τα φτιάξαμε.

Να, ένα αγόρι – ανάβει την πρώτη φωτιά που δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ.

ΣΥΝΤΟΜΑ

Εκείνη τη νύχτα που τα πέταξες κάτω όλα όσα

φορούσες, με μαρκάρισες από τότε και πάντα

απ’ όσο καταλαβαίνω κοιτώντας το παρελθόν.

Δεν περνάει μέρα από τότε χωρίς ένα χνάρι μέσα μου,

δίχως ανατριχίλα στο κορμί. Τα μάγουλά μου κοκκινίζουν

κι οι μνήμες φουσκώνουν κι αναδιπλώνονται στη μαυρίλα.

Σε ικετεύω, δεν θέλω τέτοιες μνήμες στον ξύπνιο μου.

Εγώ σε έφτιαξα, εγώ έφτιαξα τον ιππόκαμπο

στο κεφάλι μου να εκρήγνυται στα μάτια μου,

από μια άξαφνη κίνηση αθώων περαστικών

στα πούλμαν που κρύβομαι, στα τρένο της ερήμου

στην παραλία προς την πόλη δίπλα στην παγερή

θάλασσα, όπου εσύ διατηρείς την ανωνυμία σου.

Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ

ζει έξω στα χωράφια, τα μαλλιά της σύρματα,

πιρούνες και καρφιά διάσπαρτα στη χερσόνησο

όπου ξερές μπάλες σανού υποφέρουν μυστήριους

στραγγαλισμούς απ’ τον αέρα του ισθμού.

Η καρδιά της χοντρή σαν τον ήλιο, το στόμα της

ξεπετάει βατράχια, τα τραγούδια της αντιλαλούν

στο χρόνο όπου κορόμηλα ανοίγουν μαυρισμένα

ραγίζοντας εκεί που τα άφησε στην ανατολή.

Τρέχουν μαύρα ποτάμια από υγρή άσφαλτο, σημάδι

πως η γιαγιά Λίβινγκστον κινεί λόφους, χωράφια,

κόβει τη γη προς τους ορίζοντες. Οι σοδειές μας

ζωντανεύουν στην τροχιά της, από εποχή σε εποχή,

όπως η σκουριά της πάνω μας κι αυτό που πήραμε

το δώσαμε πίσω κι όσα μας δίδαξε η γιαγιά

είναι όσα αλήθεια καταφέραμε να μάθουμε.

 

 

Ο Κιθ Χίλινγκ (Keith Hilling - 1975) είναι Βρετανός ποιητής. Σπούδασε δημιουργική γραφή και λογοτεχνία και πήρε το Μάστερ του με άριστα. Τα ποιήματα που μετέφρασα εντάσσονται στο βιβλίο του με τίτλο An Elephant Remembers – Sticky Mud. Πρόσφατα έφτιαξε μαζί με άλλους νέους καλλιτέχνες κι ένα πόρταλ στη χώρα του (http://neoartists.co.uk/).

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Άδηλον τραύμα» της Ελένης Λιντζαροπούλου

Πόσο με πληγώνουν οι Κούροι αυτοί που εγκαταλείφθηκαν γιατί ράγισανΠόσο μου βαραίνουν τα μάτια Δεν είναι άγνοια Ανοησία ή ντροπή Είναι που ξέρω καλά Πως αυτά τα ξαπλωμένα αγάλματα Έδειχναν Πολύ...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Περίμενέ με» του Κονσταντίν Σίμονοφ

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη Το 1940, ο Κονσταντίν Σίμονοφ (1915-1979) γνώρισε και ερωτεύθηκε την πολύ αγαπητή στο κοινό ηθοποιό Βαλεντίνα Σερόβα, για την οποία έγραψε ένα ερωτικό ποίημα που έγινε πασίγνωστο στη...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Πέντε ποιήματα του Νίκου Μυλόπουλου

Ήρωες της επιβίωσης Ο αέρας γλιστρούσε απ’ τα πρόσωπα στη σκουριά Η βροχή γλύκιζε τα χείλη στη φαντασία Αρχίζαμε τότε τελευταίο ίσως ταξίδι στον έρωτα Εμπειρίες αξόδευτες και ρίγη ηδονικά στο μυαλό στοιβαγμένα Με λαιμό...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER