Νέα ποιήματα του Γιώργου Λίλλη

Λίγο μετά τα χαράματα, με τους καθρέφτες των άστρων
ν΄ αντιστρέφουν το χωμάτινο προσωπείο μας
εκεί που ο πρώτος καρπός της ένωσης
είναι ένα φανταστικό οικόσημο σε αβύσσους ασύλητες.
Όσο κι αν σε ξαφνιάζει αυτή η περιήγηση
δεν είμαστε παρά ξεχασμένα μονογράμματα
επιζώντες κατακλυσμών. Αγαπημένη.
Μαθητής ήμουν, κι ακόμα παραμένω
αθόρυβος χρονομέτρης, φυλακισμένος
στον κήπο των ρόδων. Αναχωρεί η ζωή σαν πλοίο
που το καταπίνει η απόσταση, οι κουρτίνες της θάλασσας
κλείνουν και παραμένουμε αγκαλιά.
Ο χρόνος, ο διορατικός σκοπευτής επινοεί την ωριμότητα. Σιγή.

 

ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ

της Μαριελένας

Απέραντοι ουρανοί πέφτουν και σκεπάζουν με αναλλοίωτο
χρώμα το άσυλο. Αξιοπρέπεια; Περηφάνια;
Τα εγκαταλελειμμένα σου ορυχεία.

Δεν γίνεται να τελειώσει κάποιος τόσο εύκολα
δεν γίνεται να χτίζεις για αιώνες τείχη, αγνοώντας
στο βάθος του χρόνου τη δύναμη της αγάπης
που σμικρύνει τα επιτεύγματα και ισοπεδώνει τις προσπάθειες
που ενώ εσύ λες σκοτάδι εκείνη αντεκδικείτε με φως
και πείθεσαι για το αιώνιο αποτέλεσμα.

Ότι χάθηκε εκείνη την μέρα, η μνήμη το έχει μεταμορφώσει
σε μελάνι, για να χτίσεις με λέξεις ότι αόρατο σε περιβάλλει.
Στην εντατική ευχήθηκες στην ζωή που εκείνοι δεν έζησαν
να καρφώσεις αχτίδες σε κάθε σκιά, σε κάθε θλίψη.
Δεν είσαι ορφανή όταν τόσα χείλη σε τραγουδούν.
Δεν υπάρχει ορφάνια στην αγάπη. Και ξέρεις ν΄ αγαπάς.

ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ

Σ’ κείνους που έχασαν τα πάντα κι όμως ακόμα αντέχουν.

ΑΛΗΘΙΝΟ

Αφουγκράζεσαι με ποιο τρόπο η πεταλούδα μετατρέπει
την φθορά ομορφιά, για να έχεις ευκαιρίες να ξεδιαλύνεις
τις υποθέσεις του τώρα, αφού και η καρδιά σμίγει κάποτε
με τις δυνάμεις της Σελήνης και τα δάκρυα ενώνονται
με τα υπόγεια ποτάμια της Στυγός. Τα χέρια σου αναζητούν
τη δύναμη της προφητείας, ν’ αγγίξεις το αληθινό σου πρόσωπο
παρ’ όλο που η σάρκα σε ωθεί ν’ ακολουθείς τα ένστικτα
κι όχι όσα σε ταυτίζουν με τα σύννεφα. Εσύ που ακολουθείς το σημάδι
για να αναγνωρίσεις κάποτε τον εαυτό σου στον άγρυπνο
καθρέφτη, άσε τη μυρωδιά των τριαντάφυλλων να εισβάλει
διακριτικά στο άδειο σου κρεβάτι.

Ο Γιώργος Λίλλης γεννήθηκε το 1974 στο Bielefeld της Γερμανίας, όμως μεγάλωσε στην Αθήνα και αργότερα στο Αγρίνιο, τόπο καταγωγής του. Έχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές και το μυθιστόρημα Ίχνη στο Χιόνι. Ασχολήθηκε με την βιβλιοκριτική και το δοκίμιο σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Από το 1996 ζει στη Γερμανία.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Άδηλον τραύμα» της Ελένης Λιντζαροπούλου

Πόσο με πληγώνουν οι Κούροι αυτοί που εγκαταλείφθηκαν γιατί ράγισανΠόσο μου βαραίνουν τα μάτια Δεν είναι άγνοια Ανοησία ή ντροπή Είναι που ξέρω καλά Πως αυτά τα ξαπλωμένα αγάλματα Έδειχναν Πολύ...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Περίμενέ με» του Κονσταντίν Σίμονοφ

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη Το 1940, ο Κονσταντίν Σίμονοφ (1915-1979) γνώρισε και ερωτεύθηκε την πολύ αγαπητή στο κοινό ηθοποιό Βαλεντίνα Σερόβα, για την οποία έγραψε ένα ερωτικό ποίημα που έγινε πασίγνωστο στη...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Πέντε ποιήματα του Νίκου Μυλόπουλου

Ήρωες της επιβίωσης Ο αέρας γλιστρούσε απ’ τα πρόσωπα στη σκουριά Η βροχή γλύκιζε τα χείλη στη φαντασία Αρχίζαμε τότε τελευταίο ίσως ταξίδι στον έρωτα Εμπειρίες αξόδευτες και ρίγη ηδονικά στο μυαλό στοιβαγμένα Με λαιμό...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER