Πέντε ποιήματα του Τάσου Γαλάτη

Πέντε ποιήματα του Τάσου Γαλάτη

Για την αλήθεια όμνυαν

χωρίς να υποψιάζονται ότι την ίδια πίστη ομολογούσαν

όταν κραύγαζαν το «άρον, άρον»

την ίδια θρησκεία προσκυνούσαν του αίματος.

Δούλος της Ρώμης, του Καίσαρα θεράπων

εγώ δεν έχω πρόσωπο, δεν έχω ιστορία

ό,τι μπορώ μονάχα είναι να ρωτάω

«τι έστιν η αλήθεια» κι ας πνίγουν τη φωνή μου

οι αλαλαγμοί, τα «σταυρωθήτω, σταυρωθήτω».

Ιδού λοιπόν μου αποκρίνονται απ’ όλες τις γωνιές της γης

ιδού η αλήθεια,

είναι ο εμπαιγμός, το ακάνθινο στεφάνι

της κουστωδίας οι βλασφημίες

ο θρίαμβος του ιερατείου

μοναδική αλήθεια είναι η Σταύρωση

και για μένα ένα πλεούμενο επί τέλους

για να με φυγαδεύσει από την καταραμένη γη της Γαλιλαίας.

ΤΑΛΙΘΑ ΚΟΥΜΙ

«Ταλιθά Κούμι», κατά Μάρκον, «Εφαθά»

έτσι ακριβώς όπως μιλούσαμε παιδιά

φαρσί τα κορακίστικα στην Καλογραίζα ένα καιρό

για να μην καταλαβαίνουν οι μεγάλοι,

μα εκείνοι ούτε που μας πρόσεχαν

άλλες έγνοιες τριβέλιζαν το μυαλό τους,

ήταν οι μέρες του ’48 και του ‘49

ο τρόμος που μαρμάρωνε το χρόνο.

Και στο πανάρχαιο τηλέφωνο

σκύβοντας ο ένας στο αυτί του άλλου

τα βράδια της αστροφεγγιάς

στα αφέγγαρα της εξορίας και του πολέμου

το ακατανόητο μεταμόρφωνε τους φθόγγους του

«Ταλιθά Κούμι» κατά Μάρκον

έτσι ακριβώς για τη νεκρανάσταση της κόρης

«Εφαθά» για να σταθεί στα πόδια του ο παραλυτικός,

και όλα τα θαύματα

που μόνο η παιδική καρδιά μας λαχταρούσε ν’ αντικρύσει

στα χρόνια εκείνα του κατατρεγμού.

ΘΩΜΑΣ

Έπρεπε οπωσδήποτε να δει με τα μάτια του

να ψηλαφίσει τις πληγές, τους μώλωπες

τις δαγκωνιές της σμέρνας και του χρόνου

αλλά και πάλι παρέμενε αμετάπειστος∙

όχι δεν ήμουνα εγώ εκείνος

ένας αγύρτης ήμουν

επικαλούμενος αναίσχυντα ως μάρτυρες τα χρόνια

που τάχα μ’ έκαναν αγνώριστο.

Δεν θα του ρίξω άδικο

πώς να πιστέψει πως ήτανε στο πλάι μου

όταν περπατούσαμε γυμνοί πάνω στα κύματα

και η ενανθρώπιση του Λόγου

λάβαινε σάρκα και οστά

στη νιότη και τα ποιήματά μας.

Γυμνοί πάνω στα κύματα

πριν οι κλύδωνες του καιρού

παραμορφώσουν τα κορμιά μας

πάνω στις ξέρες του αιώνα.    

    

Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΖΩΝΤΩΝ

Η Λία-

την ωραία κονδυλία των Ελληνορώσων εννοώ –

είχα καιρό να την συντύχω

έκρυβε τα ωραία της μαλλιά

σγουρά και ασημιά μ’ ένα σκουφάκι ∙

χρειάστηκαν κάποια δευτερόλεπτα ν’ αντιληφθώ

μάλλον εκείνη πρόλαβε να μου εξηγήσει:

είναι η χημειοθεραπεία ψιθύρισε.

Αλλά εγώ δεν θα το βάλω κάτω επέμεινε,

ξέρω τι λένε οι ακτινοθεραπείες και οι αξονικές

μαντεύω τι διστάζουν να μου πούνε οι θεράποντες.

Δεν θα το βάλω κάτω, επανέλαβε

Κι άκουγα τη βοή της λεωφόρου πλάι στην Εθνική Άμυνα

να αποθηριώνεται, το κλεινόν άστυ να αποσαθρώνεται

μέσα στο μουγκρητό του ελικοπτέρου.

Εκείνη όμως ήταν βέβαιη

και ξαφνικά ένιωσα να με αδράχνει με τα δυο της χέρια

σαν τον Ιησού τους δυο πρωτόπλαστους στη Χώρα των Ζώντων,

να καταπατά όπως εκείνος τους μηδενός τον τρόμο

έστω και για μια στιγμή μονάχα

πλάι σ’ ένα περίπτερο της Μεσογείων

θανάτω θάνατον πατήσασα

έξω από τα αδυσώπητα προπύλαια του Γενικού Κρατικού.

Ο ΕΣΧΑΤΟΣ ΟΙΩΝΟΣ

Πρέπει επιτέλους να το πάρω απόφαση

ένας ρωμιός είμαι και μάλιστα ο έσχατος∙

Κουζούμης και Γιαβρούμης

αναντάμ παπαντάμ όπως έλεγαν ένα καιρό

πάππου προς πάππον ένας ραγιάς

από τη Ζούρτσα και τη Χούτσενα

(τάχα μου τάχα της Ολυμπίας).

Ένας είναι για μένα ο άριστος οιωνός

να μνημονεύσω τη φύτρα μου, όσο μου λείπεται

τους Κουζουμαίους και τους Πιπιλαίους της Ζούρτσας

κι ίσως την Καλογραίζα και τους Ποδαράδες

με τους καημούς της προσφυγιάς.

Ας λένε ό,τι θέλουνε οι φαντασμένοι

ας ξιπάζονται οι μωροί∙

δάφνες και τρόπαια δεν μου ταιριάζουν

σαρίδι στη χωματερή της ιστορίας,

στου κλεινού άστεως την ασβόλη

μονάχα η λησμονιά και η σιωπή

μου παραστέκουν να κρατιέμαι ακόμη όρθιος.

Μωραΐτης την καταγωγή, από τη Ζούρτσα (Νέα Φιγαλεία) της Ολυμπίας ο Τάσος Γαλάτης γεννήθηκε στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς τον Δεκέμβριο του 1937 και μεγάλωσε στην Καλογραίζα και στη Νέα Ιωνία. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως φιλόλογος στη Δημόσια Μέση Εκπαίδευση σε διάφορα σχολεία του εσωτερικού και του εξωτερικού. Ποιήματά του δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στο περιοδικό Πανσπουδαστική (Απρίλιος του 1962). Έως σήμερα έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές. Το 2006 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο ποιήσεως για το βιβλίο του Αντιπτόποδες και Σφενδονήτες. Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Αγγλικά από τον George Thaniel (Γιώργο Δανιήλ). Οι φιλέρευνοι λόγιοι και οι φανατικοί για γράμματα νεαροί μπορούν εύκολα να βρουν τα στιχουργήματά του σε διάφορα περιοδικά όπως λ.χ. Νέα Εστία, Δέντρο, Πλανόδιον, Μανδραγόρας, Δίοδος, Εμβόλιμον, οδός Πανός, Κουκούτσι κ.τ.λ.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Η αυτοβιογραφία μου» της Ελένης Χωρεάνθη

Γεννήθηκα στο Λυκοχώριμικρό χωριό –Προσήλια– Αγία Βαρβάρα τώρασε μια πλαγιά του όρους Παναιτωλικού Είδα το λυκαυγές και το λυκόφωςτον απέραντο αγνάντεψα μαγικόκαθάριο κόσμοτα χρόνια της αθωότητας...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Στον σκύλο του Κατσάλοφ»* του Σεργκέι Γεσένιν

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη   Δώσ’ μου, το πατουσάκι σου για γούρι, Τζιμ,τέτοια πατούσα πουθενά δεν είδα.Κάτω απ’ το φεγγάρι πάμε ν’ αλυχτήσουμε στον ήσυχο, γλυκό καιρό… Καλό και ξακουστό το αφεντικό σου.Πολλοί πάνε στο σπίτι...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: