ΤΑ ΕΥΡΕΤΡΑ

ΤΑ ΕΥΡΕΤΡΑτης Δώρας Κασκάλη

Είδε τη γριά που της έπεσε το πενηντάευρο κατεβαίνοντας στη στάση, και δεν είπε τίποτε. Μόνο κοιτούσε σαν το λύκο δεξιά-αριστερά για κανέναν επίδοξο διεκδικητή κι όταν πια το πεδίο ήταν ελεύθερο, βούτηξε μ’ όλο του το σώμα, λες και βιαζόταν να κάνει έρωτα με την πιο επιθυμητή γυναίκα, κι άρπαξε το κολλαριστό χαρτονόμισμα.

Απορεί πώς της ήρθε η ιστορία με τα Άρλεκιν. Το παθαίνει τον τελευταίο καιρό, μετά τη σύνταξη. Το μυαλό της σκορπίζεται σε παλιές μνήμες, χάνει τον κόσμο απ’ τα μάτια της και ονειροβατεί, όπως τώρα μέσα στο πηγμένο λεωφορείο που στραγγίζει τον αέρα από τα πνευμόνια τους και τον ξερνάει από τα μισάνοιχτα παράθυρα στη νωθρή μέρα. Το μετάνιωσε. Επιστρέφει στο σπίτι, δεν θέλει επισκέψεις στην κόρη της, ειδικά αφότου θυμήθηκε την εικόνα της πάνω απ’ την ανοιχτή ντιβανοκασέλα, να σιγοντάρει τον συγχωρεμένο.

Δεν ξέρει ποια τρύπα να πρωτοβουλώσει: να πληρώσει τα χρωστούμενα στον Μπάμπη –μεγάλο μούτρο και σίγουρα τον κλέβει στα χαρτιά, αλλά αν ανοίξει το στόμα του, πάει η λίγη καλή φήμη που του απόμεινε σ’ εκείνο το χαμαιτυπείο της οδού Ελευθερίας–, να ξοφλήσει τον περιπτερά, μπας και του δώσει με σκόντο την κούτα με τ’ αμερικάνικα που σκονίζεται εδώ και καιρό στη γωνία δίπλα στις καπότες, να πάει στης κυρα-Τζώρτζιας, για να ξεχαρμανιάσει με κείνη την μπάνικη Ρουμάνα που μυρίζει ροδόνερο και ξεθυμασμένο ιδρώτα ή τελικά να δώσει μια μικρή προκαταβολή στο νοικοκύρη του για να μην τον πετάξει από την ποντικότρυπα που αποκαλεί γκαρσονιέρα «ευάερη και ευήλια σε ήσυχο σημείο της πόλης»;

 

Εμφανίσεις: 1920

Περισσότερα...

ΠΡΕΣΠΕΣ ΚΑΙ ΑΧΡΙΔΑ

ΠΡΕΣΠΕΣ ΚΑΙ ΑΧΡΙΔΑτου Τηλέμαχου Κώτσια

Πετάμε για Παρίσι με την Ολυμπιακή. Μ’ αρέσει πολύ το όνομα της εταιρείας, μου υπενθυμίζει ότι πετάμε πιο ψηλά από το θρόνο των θεών, τον Όλυμπο. Ακόμα και το όνομα του αεροδρομίου μού δίνει μια έπαρση. Με κάνει να φαντάζομαι τον εαυτό μου Ελευθέριο Βενιζέλο, με την καμπαρντίνα να ανεμίζει μπροστά στο αεροπλάνο και τους φωτογράφους να με κυνηγούν για την τελευταία φωτογράφιση πριν από το ταξίδι στην Ευρώπη. Πάω για διαπραγματεύσεις.

Έχω θέση δίπλα στο παράθυρο και αγναντεύω το χάος. Είμαι σίγουρος ότι το ίδιο χάος πρόσεχε τότε και ο Βενιζέλος. Ίσως να τον τρόμαζε κι εκείνον, όπως κι εμένα. Εκείνος ήξερε και το αντιμετώπιζε στις διάφορες μορφές του: πολιτικό χάος, εθνικό χάος, που εγώ δεν τα πολυφοβάμαι γιατί αδυνατώ να τα διακρίνω. Ο τρόμος του κενού υπάρχει μόνο για όσους το βλέπουν.

Για μια στιγμή φαντάζομαι τον εαυτό μου αλεξιπτωτιστή αλλά έντρομος παραιτούμαι αμέσως από τη σκέψη.

 

Εμφανίσεις: 1570

Περισσότερα...

ΤΟΝ ΤΡΕΜΩ

ΤΟΝ  ΤΡΕΜΩτης Σταυρούλας Τσούπρου

Το κατάλαβε ότι είχε έρθει από το λίγωμα στο πίσω μέρος του στέρνου και ταυτόχρονα σχεδόν από το μούδιασμα και τον κρύο ιδρώτα στα άκρα. Τα υπόλοιπα συμπτώματα ακολούθησαν με την συνηθισμένη σειρά: θόλωμα της σκέψης, σφίξιμο στο στομάχι, τρέμουλο, ξηρότητα στην στοματική κοιλότητα. Ήταν παρών. Η δαμόκλειος σπάθη είχε πέσει από την θέση της, τιμωρός.

Ποια ήταν η αφορμή αυτήν την φορά; Οποιαδήποτε. Δεν είχε πια μεγάλη σημασία, μιας και οι ουσιαστικές, χρονικές, κυρίως, διαφορές μεταξύ παλαιών και καινούργιων αφορμών είχαν ελαχιστοποιηθεί. Κάποτε, της έπαιρνε λιγότερο χρόνο να ξεπεράσει μια ήδη γνώριμη αφορμή πανικού – μπορούσε να εμπιστευτεί κάποιους μηχανισμούς, κάποια σίγουρα βήματα προς την γαλήνη. Αλλά από καιρό, οι σιγουριές ήταν παρελθόν. Παλιές ή καινούργιες αιτίες – αφορμές την έφερναν στο όριο της απελπισίας άμεσα σχεδόν, χωρίς χρονοτριβές. Και εκεί παράδερνε ανήμπορη, έρμαιό του, φλοίδα ύπαρξης, κουβάρι κλωστές, με μια ακατανίκητη επιθυμία να την παρασύρει ο άνεμος, να την γκρεμίσει, να την διαλύσει – για να σταματήσει να την τυραννάει πια αυτός ο ανελέητος Φόβος, αυτός ο Φόβος τού Φόβου, αυτός ο Πανικός, αυτή η παράλυση.

 

Εμφανίσεις: 1745

Περισσότερα...

ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ

ΈΡΩΤΑΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑτης Έρικας Αθανασίου

«Οχ! Δεν είναι συμπεριφορά αυτή», άκουσε ένα βογκητό από κάτω της.

Ακούγοντάς το, σκέφτηκε να απαντήσει ότι αν κάποιος έπρεπε να παραπονεθεί, αυτή ήταν η ίδια, που την είχαν πετάξει τόσο άτσαλα πάνω σε κάτι τόσο σκληρό. Χάθηκε ο κόσμος να πέσει σε μια από τις μαλακές βαλίτσες που υπήρχαν τριγύρω;

Η σκληρή όμως βαλίτσα συνέχισε να μουρμουρίζει.

«Πω πω βάρος! Και τι βρόμα! Ευτυχώς που με τύλιξαν με νάιλον. Ποιος ξέρει πού γύριζαν όλες αυτές πριν μπουν στο αεροπλάνο».

 

Εμφανίσεις: 1510

Περισσότερα...

Ο ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΜΟΥ

Ο ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΜΟΥτης Μπελίκας Κουμπαρέλη

Είδα στον ύπνο μου τον Γούντι Άλεν.

Ήρθε κι έκατσε στην πολυθρονίτσα δίπλα μου. Χρόνια τώρα την έχω εκεί, αντί για κομοδίνο, ώστε να κάθονται αναπαυτικά οι επισκέπτες των ονείρων μου. Χαμογελούσε, όμως εγώ, που ξέρω από τέτοια, πρόσεξα ότι προεξείχαν τα δόντια του, σαν σκυλί έτοιμο να δαγκώσει. Τον κοίταξα αλαφιασμένη.

Άρχισε να μιλάει με τον γνωστό απ’ τις ταινίες τρόπο του, κεκεδίστικα, νευρικά, σαρκαστικά. Πετούσε κι εβραϊκές λέξεις ανάμεσα στα αγγλικά – απ’ τη σύγχυσή του, σκέφτηκα. Ανακάθισα στο κρεβάτι μου να τον ακούσω με τη δέουσα προσοχή καθώς όσα έλεγε μου φάνηκαν πολύ σοβαρά, τουλάχιστον για τον ίδιο.

Το ζουμί ήταν ότι τον πρόδωσα αφού του πήρα την Κορεάτισσα αγαπημένη του που είχε υιοθετήσει η Μία Φάροου και τη μεγάλωσαν σαν κόρη τους, ώσπου την κουτούπωσε και δημιουργήθηκε μέγα σκάνδαλο.

«Τζον, δε σκέφτηκες ότι για μένα η Σουν Γι είναι ο τελευταίος έρωτας; Γιατί το έκανες αυτό; Πώς θα σου ξαναδώσω ρόλο σε ταινία μου;»

 

Εμφανίσεις: 2162

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr