ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣτης Μαρίας Στασινοπούλου

1.

Μικρό, κουλτουριάρικο καφέ, στην Οία της Σαντορίνης, «Μελένιο» το όνομά του. Μπαλκονάκι στο Αιγαίο, λουκουμάδες και αχνιστό καφέ, τσιπουράκι με τσίρο. Γκαρσόνι πρόσχαρο, νεαρός της εποχής, με μαλλί καρφάκι, ζελαρισμένο, αγουροξυπνημένος αλλά ξύπνιος, παίρνει παραγγελία από ζευγάρι Γερμανών τουριστών. Με μισά αγγλικά και παντομίμα προσπαθεί να συνεννοηθεί μαζί τους.

«Glass? Carafe?» Δείχνει με το δάχτυλο στο διπλανό τραπέζι. «Ένα; Δύο;» Ξαναδείχνει πάλι, πρώτα με το δείκτη και μετά προσθέτοντας το μεσαίο δάχτυλο. «Red? WhiteH ματιά τώρα στα ρούχα που φοράνε, από το κόκκινο σορτσάκι της κυρίας, στο άσπρο μακό του κυρίου.

Καταφέρνει να συνεννοηθεί, παίρνει την παραγγελία και περνώντας δίπλα από το τραπέζι μας λέει: «Εγώ τους καταλαβαίνω από την αρχή, αλλά θέλω να τους σπάω τα νεύρα!»

 

Εμφανίσεις: 1918

Περισσότερα...

LA VITA NUOVA

LA VITA NUOVA του Παναγιώτη Κουσαθανά

Αντίθετα με τη Μόσκα η γάτα μου η Ζαχαράτη είχε ξεπεράσει κάθε όριο γατήσιας μακροβιότητας Τώρα αναπαύονται κι οι δυο στον καλαμιώνα Είδαν πεθύμησαν έλπισαν και προπαντός αγαπήθηκαν στη ζωή όσο λίγα πλάσματα – αλλά και αγάπησαν Δεν μπορούσε να γίνει περισσότερο ή λιγότερο απ’ όσο αγάπησαν κι αγαπήθηκαν

Τώρα που ζιω θέλω να διω κι επιθυμώ κι ελπίζω

σαν αποθάνω μάτια μου χάρη δε σ’ το γνωρίζω

Μια βδομάδα τώρα που έχει φύγει η Μόσκα αυτό το πεισματικό λειανοτράγουδο τραγουδά ο αγέρας στον καλαμιώνα ανάμεσα στα διαλείμματα των παρακρούσεων και της σιωπής Είμαι γεμάτος ενοχές Για όσα έπρεπε να είχα πράξει γι’ αυτήν και δεν έκαμα για όλα όσα δεν έπρεπε να είχα κάμει κι έκαμα «–Σαν έλθει η ώρα ν’ ανασκάψουν οι αρχαιολόγοι θ’ ανακαλύψουν τα κόκκαλα που ’χει κρυμμένα η Μόσκα στο χώμα και θ’ αποφανθούν πως εδώ κατοικούσε πρωτόγονη φυλή» αυτά είπε αστειευόμενος τις προάλλες ο κτηνίατρος νομίζοντας πως έτσι θα ελαφρώσει το πένθος της περίστασης Πολιτισμένη ή πρωτόγονη δεν ξέρω όμως σίγουρα τυχερή φυλή Όποιος δεν αγάπησε και δεν αγαπήθηκε από ζώο φεύγει μισός από τη ζωή

 

Εμφανίσεις: 1549

Περισσότερα...

O PINCEL DA BARBA MAIS PEQUENO [ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΠΙΝΕΛΟ ΓΙΑ ΞΥΡΙΣΜΑ]

O PINCEL DA BARBA MAIS PEQUENO [ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΠΙΝΕΛΟ ΓΙΑ ΞΥΡΙΣΜΑ]του Αντώνη Νικολή

(Στην Τζούλια Τσιακίρη)

Στη δεκαετία του ’70 οι υποψήφιοι φοιτητές, ιδίως των περιζήτητων σχολών, Ιούλιο και Αύγουστο συρρέαμε απ’ όλη την Ελλάδα στα φροντιστήρια του κέντρου της Αθήνας, γύρω από τη Σόλωνος τα περισσότερα, στα εντατικά τμήματά τους. Μαθητής στο νησί και υποψήφιος της ιατρικής, ανέβηκα το καλοκαίρι του ’77, ανάμεσα Β’ και Γ’ λυκείου, και την επόμενη χρονιά βέβαια, χρονιά εισαγωγικών για την τάξη μου, που διενεργούνταν τότε τέλος του Αυγούστου-πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου, και για μας τους Δωδεκανήσιους σε εξεταστικά κέντρα επίσης στην Αθήνα. Φοιτούσα στο φροντιστήριο του Τσούνη, καμιά πενηνταριά μέτρα ψηλότερα από τη διασταύρωση Σόλωνος και Μπενάκη, ένα μικρό εκπαιδευτήριο σε πρώτο όροφο. Ό,τι συγκρατώ ακόμα στη μνήμη από το κτίριο θυμίζει παλιές φωτογραφίες σ’ ένα θολό μολυβί χρώμα: την απότομη σκάλα, στο βάθος του διαδρόμου το γραφείο των φροντιστών, τις αίθουσες διδασκαλίας, ίσως τρεις ίσως τέσσερις, ακόμα και το περβάζι στο παράθυρο-οθόνη της αίθουσας, απ’ όπου χαζεύαμε στα διαλείμματα τη μονίμως μποτιλιαρισμένη Σόλωνος και στα στενά πεζοδρόμιά της τους συνομήλικους και συνυποψήφιούς μας, ν’ ανηφορίζουν ή να κατηφορίζουν άλλοτε φουριόζοι και με γέλια και φωνές, άλλοτε μοναχικοί, σκυφτοί, καταπονημένοι από το διάβασμα ως αργά τη νύχτα. Το φροντιστήριο το είχα επιλέξει λόγω του αδελφού της μάνας μου, του Σπύρου Χατζημάρκου, δίδασκε χημεία ο θείος εκεί, είχε τη διεύθυνση της χημείας λέγαμε, παρόλο που δεν υπήρχε άλλος χημικός για να τον διευθύνει, αλλά ήτανε καλός δάσκαλος και, αυτό που εκτιμούσα περισσότερο, ευγενικός και διακριτικός θείος. Λόγω του θείου Σπύρου επίσης, αγοράσαμε σε ανεγειρόμενη το 1978 πολυκατοικία στην Κυψέλη, όπου είχε και εκείνος το σπίτι του, εμείς μια γκαρσονιέρα. Στην οδό Λήμνου, μετέπειτα Λέλας Καραγιάννη. Ήμουν ο πρώτος που εγκαταστάθηκε στην εν λόγω πολυκατοικία, τα συνεργεία δούλευαν ακόμα, ένας επιστάτης μάλιστα, μεσήλικας, καθώς με έβλεπε να γυρνάω από τα ποικίλα ξενύχτια μου αργότερα και από τις επτά το πρωί (εκτόνωνα την καταπιεσμένη στο νησί εφηβεία μου), θα του φαινόμουν –όχι αδικαιολόγητα– περίπου ως να επέστρεφα από σχολή της σάμπας στις φαβέλες του Ρίο, «Τι κάνεις εσύ, αγόρι μου, εδώ πέρα;» με ρώτησε ένα πρωί, «Προετοιμάζομαι για τις εισαγωγικές στην ιατρική», είπα από συνήθεια, εκείνος κατέβασε κάπως το βλέφαρο, «Δύσκολη η ιατρική, ε;» Πράγματι δύσκολη, και δε θα πέρναγα τις εξετάσεις παρά με τη δεύτερη προσπάθεια, το φθινόπωρο της επόμενης χρονιάς, το ’79.

 

Εμφανίσεις: 1859

Περισσότερα...

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ του Mark Twain

μετάφραση: Belica-Antonia Kubareli

Ο πατέρας μου ήταν ράτσας Αγίου Βερνάρδου και η μητέρα μου κόλεϊ, αλλά εγώ είμαι πρεσβυτεριανός. Αυτό μου είπε η μάνα μου – εγώ δεν τις ξέρω αυτές τις διαφοροποιήσεις. Για μένα είναι μόνο ωραίες λέξεις δίχως νόημα. Η μάνα μου τα συμπαθούσε κάτι τέτοια. Της άρεσε να λέει κομψές λέξεις και να βλέπει την έκπληξη των άλλων σκυλιών και τη ζήλια τους και την απορία τους πού πήρε τέτοια εκπαίδευση. Όμως στην πραγματικότητα δεν ήταν θέμα εκπαίδευσης. Ήταν σκέτη επίδειξη. Έμαθε τις λέξεις στην τραπεζαρία και στο σαλόνι με τις ανθρωποπαρέες και πηγαίνοντας τα παιδιά στο κυριακάτικο σχολείο. Άκουγε και μάθαινε, κι όποτε άκουγε μια μεγάλη λέξη την επαναλάμβανε μέσα της πολλές φορές ώστε να είναι έτοιμη να την πετάξει όποτε βρισκόταν σε κάποια σκυλομάζωξη της γειτονιάς. Την έριχνε για να τους καταπλήξει και να τους αγχώσει όλους, απ’ τα σκυλάκια τσέπης μέχρι τα κυνηγόσκυλα, τα πεντιγκρί και τα μπαστάρδικα.

Αν τύχαινε άγνωστος στην παρέα, αντιδρούσε με καχυποψία κι όταν ξανάβρισκε την ανάσα του τη ρωτούσε τι σήμαινε η λέξη. Κι εκείνη πάντα εξηγούσε. Ο άγνωστος δεν το περίμενε γιατί νόμιζε ότι την είχε τσακώσει κι έτσι όταν του έλεγε το νόημα, εκείνος ερχόταν σε δύσκολη θέση κι όχι η μαμά, να μάθει ο εξυπνάκιας. Κι όταν εξηγούσε τα νοήματα των πολυσύλλαβων λέξεων, όλοι τα έχαναν απ’ το θαυμασμό και ποτέ κανένα σκυλί δε διανοήθηκε να την αμφισβητήσει. Κι αυτό ήταν φυσικό, αφού πρώτον, απαντούσε αστραπιαία λες και είχε καταπιεί λεξικό και δεύτερον, κανείς δεν μπορούσε να ελέγξει αν εξηγούσε σωστά ή όχι. Έτσι, η μαμά ήταν το μόνο σκυλί με κουλτούρα.

 

Εμφανίσεις: 1213

Περισσότερα...

ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΠΟΔΙ ΜΕ ΑΤΣΑΛΙΝΑ ΕΛΑΤΗΡΙΑ

ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΠΟΔΙ ΜΕ ΑΤΣΑΛΙΝΑ ΕΛΑΤΗΡΙΑτου Φίλιππου Φιλίππου

Τον θυμάμαι καλά κι ας έχουν περάσει κάμποσα χρόνια από τότε που τον γνώρισα στη Γιοκοχάμα. Συναντηθήκαμε τυχαία μέσα σε μια λάντσα που μάζευε κόσμο από τα καράβια, τα οποία περίμεναν στη ράδα εντολή εκφόρτωσης. Ήταν καλοντυμένος, φορούσε κοστούμι από εγγλέζικο κασμίρι και κόκκινη μεταξωτή γραβάτα Hermes- τα μαλλιά του τα είχε περιποιηθεί με πιστολάκι. Μου φάνηκε φιλάρεσκος. Εγώ πήγαινα στον οφθαλμίατρο για να περάσω από εξε-τάσεις και να παραγγείλω φακούς επαφής.
«Θα μείνετε πολύ καιρό στη ράδα;»
Ρωτούσε για το «Κένταυρος», το τζενεραλάδικο όπου ήμουν μηχανικός κι απ’ όπου με είδε να κατεβαίνω. Δεν ήξερα και του το είπα. Πιάσαμε την κουβέντα. Ήταν μεγαλύτερος από μένα και ταξίδευε ως ασυρματιστής, με το «Olympic Challenger» του Ωνάση. Όταν ρώτησε να μάθει το λόγο της εξόδου μου, του μίλησα για τον οφθαλμίατρο και τους φακούς επαφής. Με κοίταξε ειρωνικά και είπε πως συνήθως όσοι πάνε σε γιατρό το κάνουν για τη βλεννόρροιά τους. Τα λιμάνια, συνέχισε, είναι στην πρώτη γραμμή απονομής «παρασήμων». Εγώ δεν τον ρώτησα τίποτα, δε μ’ ενδιέφερε. Όταν βρεθήκαμε στον ντόκο και περπατήσαμε μαζί, πρόσεξα τη δυσκολία στο βάδισμά του, αλλά δε διέκρινα το ξύλινο πόδι κάτω από το κασμιρένιο παντελόνι του. Το αριστερό του πόδι τού το είχαν κόψει. Είχε πάθει γάγγραινα. Μου αποκάλυψε πως μια βραδιά, σ’ ένα μπαρ στη Μανίλα, κάποιος τον είχε μαχαιρώσει πάνω από το γόνατο για τα μάτια μιας γυναίκας. Η κόψη του μαχαιριού ήταν μολυσμένη και το πόδι του σάπισε. Πήγαινε, είπε, σε μια κλινική για να αντικαταστήσει τον παλιό μηχανισμό και να βάλει καινούργιο από ειδικούς Γιαπωνέζους επιστήμονες.

 

Εμφανίσεις: 1210

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr