«Η επιλογή» της Φωτεινής Τέντη

«Η επιλογή» της Φωτεινής Τέντη


Τότε που όλα βρίσκονταν μακριά, όλα ήταν πλάκες και κάγκελα και γλάστρες στο μπαλκόνι, όλα ήταν ο κόσμος που πήγαινε κι ερχόταν, ο φούρνος απέναντι και παιδιά που έπαιρναν τυρόπιτες, και πλάκες στο πεζοδρόμιο, τις είχες μετρήσει όλες, ήταν 33, μία σπασμένη στην τέταρτη σειρά, στην όγδοη είχαν φυτρώσει χόρτα και όταν έβρεχε γλιστρούσαν τα παιδιά που περνούσαν για να πάνε σχολείο. Τότε, στεκόσουν μέσα από τα κάγκελα ώρες ολόκληρες, ήξερες τις συνήθειες της γειτονιάς, τις είχες καταγράψει στο μυαλό, πίσω από τα μάτια σου, είχες πολύ όμορφα μάτια, όλοι το έλεγαν, το ένα πράσινο, το άλλο κιτρίνιζε κάπως, μια κίτρινη σπείρα γύρω από την κόρη και όλοι γυρνούσαν να σε κοιτάξουν, έμεναν τα βλέμματά τους πάνω σου για ώρα, άλλοι χαμογελούσαν, άλλοι συνοφρυώνονταν, μπορεί κάποιοι να καταλάβαιναν, να μύριζαν την αγωνία σου πίσω από τα κάγκελα, κανείς δεν προσπάθησε να σε πάρει από εκεί, όλοι έκαναν ότι δεν ήξεραν, τον φοβόντουσαν, μπορεί.

 

Εμφανίσεις: 1855

Περισσότερα...

«Μια ιστορία φαντασμάτων» του Σταμάτη Πολενάκη

«Μια ιστορία φαντασμάτων» του Σταμάτη Πολενάκη


Πρέπει όμως να συνεχίσω και ξέρω ότι την εποχή που διαδραματίζονται τα γεγονότα που περιγράφω, ο Ντοστογιέφσκι, έχοντας επιστρέψει από τη Γενεύη, ζούσε στη Δρέσδη, νοικιάζοντας, αν θυμάμαι καλά, ένα μικρό διαμέρισμα στην οδό Γιόχανστρασσε. Ξέρω ότι ήταν συντετριμμένος από το χαμό της μικρούλας κόρης του της Σόνετσκα, τον προηγούμενο χρόνο στην Ελβετία. Έκλαιγε γονατιστός με πικρά δάκρυα για ώρες μπροστά στο άψυχο σώμα του παιδιού, αφηγείται η Άννα Γρηγόριεβνα, που προσθέτει ότι έπειτα από τρεις ημέρες αβάσταχτου πένθους το παιδί θάφτηκε στην αυλή της ρωσικής εκκλησίας στη Γενεύη και ο τσακισμένος από τη λύπη πατέρας φύτεψε με τα χέρια του γύρω από τον τάφο της κυπαρίσσια. Κι εγώ, πολλά χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού μου στη Γενεύη, βρέθηκα στη ρωσική εκκλησία και στάθηκα για λίγο συγκινημένος μπροστά στον τάφο. Ήταν ένα γκρίζο χειμωνιάτικο πρωινό, έπεφτε μια παγωμένη ψιλή βροχή, κι εγώ στεκόμουν, θυμάμαι, με δάκρυα στα μάτια κάτω από εκείνα τα ίδια κυπαρίσσια που ο Ντοστογιέφσκι φύτεψε με τα χέρια του στη μνήμη της μικρής Σόνετσκα. Παρατήρησα δε με έκπληξη, ότι τον τάφο του παιδιού θα πρέπει να τον είχαν επισκεφθεί πρόσφατα, γιατί πάνω στη μαρμάρινη πλάκα κάποιος είχε αφήσει ένα μπουκέτο φρέσκα λουλούδια.

 

Εμφανίσεις: 2036

Περισσότερα...

«Μπλε μαρέν» της Κωνσταντίας Σωτηρίου

«Μπλε μαρέν» της Κωνσταντίας Σωτηρίου


Το παντελόνι μου είναι γκρίζο. Είναι γκρίζο σκούρο με δύο πιέτες μπροστά όπως προβλέπουν οι κανονισμοί. Το πουκάμισο μπλε μαρέν, το μπλε στο πιο σκούρο μπλε, μου πέφτει κάπως φαρδύ, θα μπορούσε να ήταν ένα νούμερο μικρότερο. Δεν έχει σημασία σκέφτομαι, θα μπει στο παντελόνι, κανένας δεν θα το δει, από πάνω θα βάλω το μπλε πουλόβερ με την κόψη στο λαιμό που έχει σχήμα V. Μπλε γραβάτα και καφέ κάλτσες. Μου παίρνει λίγη ώρα να αποφασίσω αν θα βάλω σακάκι. Μπλε μαρέν σακάκι λένε οι κανονισμοί ή μαύρο. Το δικό μου σακάκι είναι μαύρο. Όποιος σκέφτηκε τους κανονισμούς της σχολικής στολής δεν έχει φαντασία σκέφτομαι. Ή ίσως έχει χιούμορ. Όταν βάζω τα παπούτσια (σκούρα μαύρα δερμάτινα δετά) η ώρα έχει πάει ήδη 8 και σχεδόν έχω αργήσει. Στο τσακ να προλάβω το σχολικό.

 

Εμφανίσεις: 2315

Περισσότερα...

«Δεν υπάρχει τιμωρία» του Ανδρέα Κεντζού

 «Δεν υπάρχει τιμωρία» του Ανδρέα Κεντζού


Δεν πίστευα ότι θα ήμουν ποτέ ικανός (στη θέα του αίματος λιποθυμώ) αλλά υπήρχε λόγος. Ας γίνει ό,τι θέλει, σκεφτόμουν, ας με χώσουν μέσα. Ύστερα έτυχε να εγκλωβιστώ σε ασανσέρ. Κατέρρευσα. Οι πυροσβέστες με βρήκαν καθισμένο πάνω στα ξερατά μου να παραμιλάω. Έτσι έμαθα ότι έχω κλειστοφοβία. Και το ξανασκέφτηκα για τη φυλακή.

Είπα να κάνω αναγνώριση εδάφους. Ακολούθησα τη διαδικασία: πήρα τηλέφωνο και μίλησα με τον γραμματέα του, ο οποίος ευθύς εξαρχής με πληροφόρησε ότι όλος ο Σεπτέμβριος ήταν κλεισμένος.

 

Εμφανίσεις: 2210

Περισσότερα...

«Το μονοπάτι στο ύψωμα» του Mario Benedetti

«Το μονοπάτι στο ύψωμα» του Mario Benedetti

μετάφραση: Σοφία Δημοπούλου

Αν είχα πατέρα και μάνα, όλα θα ήταν αλλιώς. Αλλά η φαμίλια μου ήταν μια γιαγιά-μητέρα, και μια γιαγιά-μητέρα δεν φτουράει σε τίποτα. Εξάλλου, σε τούτη της έλειπαν σχεδόν όλα τα δόντια και πάντα, όταν μιλούσε, πίστευες πως και το τελευταίο ήταν έτοιμο να πέσει. Είναι πιθανό η δυσαρέσκειά της με μένα να είχε ξεκινήσει απ’ αυτό εδώ. Εκείνη καταλάβαινε πόσο άσχημη εντύπωση μου έκαναν τα ούλα της, γυμνά και τρεμάμενα. Αλλά εγώ δεν μπορούσα να το εμποδίσω, όπως κι εκείνη δεν μπορούσε να εμποδίσει τη δυσαρέσκεια.

Ωστόσο, σε ένα τέτοιο χωριό σαν κι αυτό, όπου ποτέ δεν ενδημούσε υπερβολική ηθικότητα, αποτελούσαμε ένα διώνυμο γιαγιάς-εγγονού τόσο υποδειγματικό, που οι μητέρες το δίδασκαν στα παιδιά τους και στις δικές τους μανάδες για να παρακινήσουν ετούτα κι εκείνες στην αμοιβαία κατανόηση.

 

Εμφανίσεις: 1853

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr