«Η Γαλήνια Χώρα» της Ντίνας Σαρακηνού

«Η Γαλήνια Χώρα» της Ντίνας Σαρακηνού

Στη νέα εποχή, ήταν τα πρώτα που έκλεισαν. Εξαφανίστηκαν τα σιχαμένα γραφεία κηδειών, τα επαγγέλματα του νεκροθάφτη, οι υπεύθυνοι καλλωπισμού των νεκρών, μέχρι και τα χρυσάνθεμα είχαν πάψει να καλλιεργούνται. Τα νεκροταφεία έγιναν πάρκα αναψυχής και ανάμεσα στα κυπαρίσσια κρεμάστηκαν όμορφες αιώρες. Όταν εμφανίστηκαν τα πολυτελή τρένα, για τα εισιτήρια γινόταν πανικός. Της πρώτης θέσης που είχαν όλες τις ανέσεις κόστιζαν ακριβά. Νοσοκόμες μοντέλα με αθλητικά κορμιά και αστραφτερά χαμόγελα περίμεναν τους αρρώστους για το τελευταίο τους ταξίδι. Η ανθρωπότητα τους συμπεριφέρθηκε κομψά και αριστοκρατικά για να τους στείλει στην τελευταία τους κατοικία. Η μόνη προϋπόθεση ήταν η συναίνεσή τους στην ευθανασία.

Οι ασθενείς τελικού σταδίου απέκτησαν μια αξιοπρέπεια. Και το ανθρώπινο είδος κατάλαβε έστω και δυόμισι χιλιάδες χρόνια μ.Χ, ότι υπήρχαν περισσότερα στη ζωή από την κακομοιριά και το πένθος. Στα σχολεία διδασκόταν η διαχείριση της απώλειας ως υποχρεωτικό μάθημα, ώστε να εγκατασταθεί ως πεποίθηση η επιτακτική ευθανασία.

Και όσον αφορά στην κοινωνία, η χαρά της ζωής διεκδίκησε τα δικαιώματά της. Γιατί να περνούν οι υγιείς τη στενωπό της λύπης; Αυτοί οι άρρωστοι άνθρωποι στις τελευταίες τους στιγμές είχαν χάσει κάθε αίσθηση του χιούμορ. Σε κάθε οικογένεια, πριν τη νέα εποχή, υπήρχε και ένας τουλάχιστον συγγενής τους που ήταν άρρωστος και η καθημερινότητα είχε γίνει αντιερωτική.

Και όλοι αποδέχτηκαν και παραδέχτηκαν την επιφοίτηση για τις πολιτείες που έφερε αυτή η αλλαγή. Στην αρχή ξένισε η πρόταση του πλανητάρχη. Το είπε στην πλανητική βουλή και ψηφίστηκε σε μυστική ψηφοφορία. Τα οφέλη, τόνισε, θα ήταν τεράστια για τα ανεπτυγμένα κράτη. Οι άνθρωποι χωρίς την υπενθύμιση του θανάτου θα γίνονταν πολύ πιο παραγωγικοί. Το δε απόσταγμα αυτής της πολιτικής απόφασης ήταν ξεκάθαρο: να τους στέλνουν αλλού, να μην τους θάβουν, να μην τους καίνε, να μην βιώνουν το τέλος των συνανθρώπων τους, κοινώς αν μπορούσαν να τους κρύψουν θα ήταν ακόμα καλύτερα. Για εκείνη την εποχή ήταν το αυτονόητο. Αρκεί μια οποιαδήποτε χώρα στον πλανήτη να δεχόταν να τους αναλάβει και να τους απορροφήσει στο έδαφός της.

Και, πράγματι, αυτή η χώρα δεν άργησε να βρεθεί. Μία χώρα-νησί, διακοσίων χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων, στο νότιο ημισφαίριο έβαλε υποψηφιότητα εθελοντικά. Η μόνη. Και τα τρένα από όλο τον πλανήτη ξεκίνησαν προς ένα νέο προορισμό, προς τη Γαλήνια Χώρα, όπως την αποκάλεσαν. Τηλεοπτικά σποτ παρουσίαζαν τις υπέροχες τεράστιες εκτάσεις από πράσινο και οι θεατές καθησυχάζονταν από την πολιτισμένη εικόνα.

Και έτσι λουστραρίστηκε η καθημερινότητα. Τα νοσοκομεία ανακαινίστηκαν και υποδέχονταν τους υγιείς. Μια νέα ανάγκη δημιουργήθηκε: όχι μόνο να είναι υγιείς αλλά και να φαίνονται υγιείς. Μικροεπεμβάσεις κυρίως αισθητικής φύσεως, αν και τίποτα δεν τους έσωζε από το γήρας. Σαν μόδα αλλά και σαν μάστιγα ο φόβος της ευθανασίας εξαπλώθηκε και σε άλλες συμπεριφορικές τάσεις. Όλοι έγιναν πιο ευγενείς, πιο καθαροί, πρόσεχαν τον μικρόκοσμό τους, ήταν ντυμένοι κόσμια και στην πιο ασήμαντή τους έξοδο. Στο παραμικρό βήξιμο ενός συμπολίτη, οι πάντες γύριζαν γύρω του και τον παρατηρούσαν. Εγκαταλείφθηκε το κάπνισμα, η υγιεινή διατροφή έγινε τρόπος ζωής και τα γυμναστήρια πολλαπλασιάστηκαν. Αν το πεζοδρόμιο του σπιτιού τους ήταν παραμελημένο, ο γείτονας θα παραξενευόταν.

Δεν υπήρξαν διλήμματα. Ελάχιστες ψευτο-αυταπάτες ηθικής από κάποιες μειονότητες. Κάποιες αυτοκτονίες από αγαπημένα πρόσωπα που δεν ήθελαν να αποχωριστούν τους οικείους τους. Δημοσιεύονταν στη στήλη των ασήμαντων νέων στις εφημερίδες ώστε να περάσουν απαρατήρητες. Επίσης, μια επαναστατική οργάνωση με όνομα Familia Uber Alles είχε αναλάβει την ευθύνη για βόμβες στα τρένα, αλλά χωρίς κανέναν σοβαρό αντίκτυπο στην παγιωμένη κατάσταση. Ζούσαν στην απόλυτη ελεύθερη ασυννέφιαστη συνειδητότητά τους. Εξάλλου κάθε φορά που μια οικογένεια επιβίβαζε στο τρένο έναν ηλικιωμένο, η πολιτεία την πριμοδοτούσε με εκπτώσεις σε έπιπλα του σπιτιού. Άλλαζαν καναπέδες και κουρτίνες και κατάπιναν το νέο κατεστημένο σαν πικρή καραμελίτσα. Η ανθρωπότητα εκείνη την εποχή, έζησε εξαιρετικά καλά. Συνήθισε σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Και μόλις οκτακόσια χρόνια χρειάστηκαν για να εγκαταλειφθεί κάθε είδους πίστης σε οποιαδήποτε θεότητα. Μετά όμως άρχισε η αντίστροφη μέτρηση.

Τα νέα από τη Γαλήνια Χώρα άρχισαν να έρχονται ανησυχητικά. Το χώμα είχε κορεστεί από τους νεκρούς όλου του πλανήτη. Στα πρώτα χρόνια η βλάστηση οργίαζε. Το έδαφος είχε γεμίσει θρεπτικά οργανικά στοιχεία και κάποιοι επιτήδειοι καλλιεργούσαν φρούτα τα οποία τα διοχέτευαν στις μη αναπτυγμένες χώρες. Οι υποψιασμένοι κοιτούσαν τις σημάνσεις στα προϊόντα και αν στην ετικέτα υπήρχε η στάμπα «Μη γαλήνιο» η κατανάλωση ήταν ασφαλής. Παράδοξο, ε; «Μη γαλήνιο». Μετά από οκτακόσια χρόνια όμως το χώμα δεν μπορούσε να διαλύσει τα πτώματα. Τα ξερνούσε ή τα ξέβραζε στη θάλασσα και οι υπάλληλοι που κατοικούσαν στη Γαλήνια Χώρα, αν και καλοπληρωμένοι από τα πλανητικά κονδύλια, αρνήθηκαν να συνεχίζουν να ζουν υπό τέτοιες συνθήκες. Οι μισοί είχαν αρρωστήσει από τον αέρα. Ένα νέφος μεθανίου είχε καταλάβει την ατμόσφαιρα και καινούρια περίεργα έντομα είχαν αρχίσει να εμφανίζονται. Κάθε σπιθαμή του νησιού έβριθε από βακτήρια: ένα επίγειο νεκροταφείο. Οπότε και σταμάτησαν τα δρομολόγια των τρένων.

Όταν ο τότε πλανητάρχης ανακοίνωσε: «Oι νεκροί θα παραμένουν για ταφή στον τόπο τους, ας αγκαλιάσουμε τους ανθρώπους μας με στοργή», πρωτόγνωρες αντιδράσεις έκπληξης και αγωνίας εμφανίστηκαν στον πλανήτη. Η θλίψη δεν τους ήταν γνώριμη, η συμπόνια έλειπε από το βλέμμα τους, είχαν ξεχάσει πώς ήταν το τέλος. Σεμινάρια διοργανώθηκαν από την πολιτεία, αλλά μάταια. Λες και το DNA είχε ηθελημένα ξεχάσει.

Αρχικά οι πολίτες δεν ενημέρωναν την πολιτεία άμεσα για τους πεθαμένους τους. Δεν μπορούσαν να αντιληφθούν πότε κάποιος είχε αποδημήσει ή όχι. Σκουντούσαν τους νεκρούς να κουνηθούν. Τους περιεργάζονταν. Τους μιλούσαν, με την ελπίδα να ξυπνήσουν. Την τρίτη, τέταρτη μέρα αποκαρδιωμένοι από τις μάταιες προσπάθειες και έχοντας πλέον συνειδητοποιήσει το αναπόφευκτο, έσκαβαν στους κήπους τους λάκκους δυο μέτρα βάθος και τους έριχναν μέσα να γλιτώσουν από τη μυρωδιά. Και τότε επανήλθε στο μυαλό τους η έννοια της ματαιότητας. Η μνήμη στα κύτταρά τους ξύπνησε. Και εμφανίστηκε ξανά σαν όπλο εναντίον του θανάτου το λειτούργημα του ιερέα, πρώτο πρώτο. Περιζήτητος συμπολίτης ήταν εκείνος που επινοούσε ή μπορούσε να ανακαλέσει μια υποτυπώδη προσευχή. Και εφόσον ανέσυραν από τη λήθη τις θεότητες, ανασύρθηκε και η ελπίδα. Έπειτα η ποίηση και οι τέχνες άνθισαν, η ανθρωπότητα έζησε τον δεύτερο Διαφωτισμό της.

Και χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε ένας φιλόσοφος και τους εξήγησε πόσο γελοίο ζήτημα είναι ο θάνατος, σχεδόν τόσο γελοίο όσο η ίδια η ζωή.

*Ευχαριστώ θερμά τον Κυριάκο Αθανασιάδη για τις σημαντικές επισημάνσεις του στο διήγημα.

 

Τα σχόλια σας  

#1 Μιχάλης Μοδινός 08-06-2017 12:04
Έξοχο αφήγημα. Δουλεμένο και γειωμένο, παρά τον μελλοντολογικό του χαρακτήρα,
και εις άλλα,
Μ.Μοδινός
Παράθεση
#2 Πέτρος Χατζησωτηρίου 08-06-2017 18:34
Η μόδα της δυστοπίας. Ωραία η ιδέα, πρωτότυπη και είναι λίγο κρίμα που "σπαταλήθηκε" έτσι εδώ. Με ελάχιστο εμπλουτισμό, λίγη περισσότερη έκταση κι επιμέλεια και θα μπορούσε να είχε εκδοθεί ! Είναι πλέον σαφές ότι η Ντίνα Σαρακηνού βρίσκεται ένα βήμα πριν τη μεγάλη της εκδοτική επιτυχία στα ... ράφια των βιβλιοπωλείων κι όχι στα app stores.
Παράθεση

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Ρωξάνη» της Ηρώς Νικοπούλου

Πάλι μου μίλησε απότομα. Τελευταία το ’χει παρακάνει. Είναι καιρός που την παρατηρώ, όλο νεύρα είναι και το μούτρο της στρυφνό σαν να ‘χει στομαχόπονο. Και δεν εξηγεί κιόλας, να πει τι έχει, τι την...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Δύο ιστορίες του Δανιήλ Χαρμς

μετάφραση: Ελένη Κατσιώλη   Τετράδιο Μου δώσανε ένα χαστούκι. Καθόμουν κοντά στο παράθυρο. Ξαφνικά κάτι σφύριξε στον δρόμο. Έσκυψα από το παράθυρο κι έφαγα ένα χαστούκι. Κρύφτηκα ξανά στο σπίτι. Και να που τώρα το μάγουλό μου καίει, όπως...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Damnatio memoriae» της Κωνσταντίας Χατζησάββα

Το μοναστήρι Το κελί βρίσκεται στη δυτική πλευρά του μοναστηριού. Στο λιθόκτιστο τοίχο απέναντι από τη στενή και χαμηλή πόρτα της εισόδου, που για να περάσω πρέπει να λυγίσω το κορμί, ανοίγεται ένα ορθογώνιο...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER