«Τον τρέμω» της Σταυρούλας Τσούπρου

«Τον τρέμω» της Σταυρούλας Τσούπρου

Σε μια από τις πρόσφατες αναλαμπές ηρεμίας είχε σκεφθεί πως θα ήταν ευεργετικό, μια σανίδα σωτηρίας, αν σε στρατηγικά σημεία γύρω της (όχι μέσα της – πώς να έχει εμπιστοσύνη στο μυαλό της;) τοποθετούσε κάποια αγκυροβόλια: μια κάρτα που κάποιος της έστειλε με λόγια ενθαρρυντικά, ένα βιβλίο που αγαπούσε και την εξέφραζε, τον αριθμό ενός τηλεφώνου όπου πιθανότατα θα την υποδεχόταν μια ζεστή φωνή. Γιατί εκεί βρισκόταν ίσως το κλειδί: στους άλλους. Να θυμηθεί, την επικίνδυνη στιγμή, ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι ή κάποια πράγματα με τα οποία περνάει όμορφα και τα οποία συνεχίζουν να υπάρχουν κι όταν λυσσομανάει η θύελλα στο μυαλό και στο σώμα της. Το αγκυροβόλιο θα είναι η απόδειξη ότι την περιμένουν, ότι δεν είναι μόνη, ότι ο υπόλοιπος κόσμος μένει ανεπηρέαστος από τις κρίσεις του πανικού της.

Ακόμα, αφού παιδιά δεν είχε για να την κρατούν στην ζωή (και ποιος της εγγυάται ότι και αυτά θα μπορούσαν;), θα ήταν ίσως χρήσιμο να τοποθετήσει σε εμφανές σημείο τα πνευματικά της παιδιά, τα βιβλία της, το αποτύπωμά της στο χάρτινο σύμπαν – αν και αυτό, τις δύσκολες στιγμές, απαξιωνόταν πολύ εύκολα. Πιο αποτελεσματικές μπορεί να αποδεικνύονταν οι φωτογραφίες των πολύ λίγων αλλά και πολύ αγαπημένων της ανθρώπων. Θα της μιλούσαν μέσα από τα κάδρα τους, θα την τραβούσαν έξω από την θολούρα της, από το μαύρο σύννεφό της.

Γιατί έπρεπε να την τραβήξει κάτι έξω από εκεί.

Γιατί όλο και λιγότερο τα κατάφερνε μόνη της.

Γιατί όλο και αυξανόταν ο χρόνος της επαναφοράς.

Γιατί όλο και αδυνάτιζε η ψυχή της.

Γιατί όλο και πιο συχνά αναρωτιόταν αν ήθελε να ξαναπεράσει τα ίδια την επόμενη φορά.

Γιατί όλο και πιο πολύ τον έτρεμε τον Φόβο που θα ερχόταν. Που θα ερχόταν σίγουρα, όσο καλά κι αν οχυρωνόταν εκείνη, όσο χρόνο και σκέψη και αν επένδυε στην απώθησή του.

Ο Φόβος του Φόβου, που δεν χρειαζόταν πια αφορμές ούτε αιτίες. Δεν χρειαζόταν κερκόπορτες και αφύλακτες διαβάσεις. Τα τείχη είχαν πέσει προ πολλού. Η πόλη είχε παραδοθεί.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Εν καμίνω, Ι» της Νατάσας Ζαχαροπούλου

«Καιγόμαστε! Τρέχα!» Πετάχτηκε. Ήταν περί την αμφιλύκην. Χρειάστηκε μερικές στιγμές, αλαφιασμένος, να καταλάβει τη φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής, ενώ φορούσε ό,τι έβρισκε μπρος του, καθώς...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Ταξιδεύοντας κατά μήκος του ποταμού Οκά» του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν

μετάφραση: Ελένη Κατσιώλη Διασχίζοντας τους δρόμους της κεντρικής Ρωσίας, αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που σε κατευνάζει στο ρωσικό τοπίο. Είναι οι εκκλησίες. Σκαρφαλωμένες βιαστικά στους λόφους, σκαρφαλωμένες σε...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Το φαινόμενο» της Βερίνας Χωρεάνθη

Είναι εκείνη η ώρα της ημέρας που από απόγευμα πάει να γίνει βράδυ, τότε που ο ουρανός παίρνει αυτό το μουντό χρυσαφί χρώμα που μοιάζει και δε μοιάζει με χάραμα, και είναι σαν να μπλέκονται οι ώρες...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: