«Tο ενδιαφερον ή το τηλεφωνημα» της Σταυρούλας Γ. Τσούπρου

«Tο ενδιαφερον ή το τηλεφωνημα» της Σταυρούλας Γ. Τσούπρου

Το κουδούνισμα του τηλεφώνου, σε στιγμή όχι πολύ ακατάλληλη, την υποχρέωσε να σταματήσει το μεμψίμοιρο μέτρημα και, αφού κοιτάξει την αναγνώριση κλήσης, να σηκώσει το ακουστικό.

«Παρακαλώ».

«Η κυρία Αγγελική;»

«Μάλιστα», απάντησε ανόρεχτα.

Η αναγνώριση, πριν, της κλήσης και, τώρα, της επαγγελματικής ευγένειας την προετοίμαζαν για μία ακόμη μονόλεπτη συνδιάλεξη.

«Πώς είστε, κυρία Αγγελική μου; Είστε καλά;»

Η ερώτηση, και κυρίως ο τρόπος της εκφώνησής της, την ξάφνιασε λίγο. Ενώ η άμεση, προσωπική έως και φιλική απεύθυνση των σύγχρονων τηλεπλασιέ παντοειδών προϊόντων και υπηρεσιών είχε καταλήξει πια να είναι μία αναμενόμενη όσο και ευερμήνευτη διαφημιστική στρατηγική, το θερμό ενδιαφέρον που επεδείκνυε η συγκεκριμένη ερώτηση και ο απρόσμενος τόνος της ήταν μάλλον ασυνήθιστα. Η επαγγελματική ευγένεια εξελισσόταν, λοιπόν, σε ευγένεια ψυχής; Δυσκολευόταν να το πιστέψει.

Πόθεν η οικειότης; σκέφθηκε, ως εκ τούτου, να ρωτήσει, αλλά αμέσως το μετάνιωσε. Αντ' αυτού, μία πολύ πιο ερεθιστική ατάκα πέρασε κατευθείαν από τον νου στη γλώσσα της.

«Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι και πολύ καλά, τώρα τελευταία».

«Μα γιατί;» υποχρεώθηκε να συνεχίσει την επίδειξη ενδιαφέροντος η τηλεπλασιέ.

«Θα σας πω – υποθέτω πως έχετε λίγο χρόνο. Επιτρέψτε μου, κατ' αρχάς, μια ερώτηση. Πόσων χρονών είστε;»

«Είκοσι έξι».

«Παντρεμένη;»

«Φρεσκοπαντρέμενη κιόλας».

«Α, τι ωραία! Να ζήσετε!»

«Ευχαριστούμε!»

«Άρα παιδάκια δεν έχετε. Ή μήπως κάνατε από εκείνες τις γαμοβαφτίσεις που συνηθίζονται τον τελευταίο καιρό;»

«Χα, χα».

«Γελάτε, ε;»

«Γελάω, ναι. Απλά, ξέρετε... εγώ σας τηλεφώνησα για να σας ενημερώσω για ένα οικονομικό πακέτο...»

«Βέβαια, βέβαια. Το γνωρίζω», τη διέκοψε. «Μου έχουν ξαναμιλήσει σχετικά. Δεν με πολυενδιέφερε τότε. Αλλά πού ξέρετε; Σήμερα μπορεί και να με πείσετε», συμπλήρωσε με πονηριά.

«Λοιπόν...»

«Λοιπόν, δεν μου απαντήσατε. Έχετε ή δεν έχετε παιδάκια;»

«Όχι ακόμα. Λοιπόν, για το πακέτο...»

«Θα τα πούμε και για το πακέτο. Μου δημιουργήθηκε η εντύπωση, δεσποινίς... κυρία, με συγχωρείτε, μου δημιουργήθηκε, που λέτε, η εντύπωση στην αρχή του τηλεφωνήματός σας, διορθώστε με αν κάνω λάθος, ότι είχατε ένα πιο προσωπικό ενδιαφέρον. Θα γελάστηκα...»

«Όχι, όχι, δεν γελαστήκατε».

«Από την άλλη, τώρα που το σκέφτομαι... Γιατί να έχετε πιο προσωπικό ενδιαφέρον για μένα ειδικά; Αφού δεν με ξέρετε».

«Ναι, δεν σας ξέρω. Αλλά για όλους τους πελάτες μας ή, τέλος πάντων, τους υποψήφιους πελάτες μας ενδιαφερόμαστε. Σωστά το αντιληφθήκατε».

«Α, τι καλά. Τυχεροί οι πελάτες σας».

«Εύχομαι να γίνετε και εσείς μία από τις πελάτισσές μας. Λοιπόν, η εταιρεία μας...»

«Όχου πάλι για την εταιρεία σας», δυσανασχέτησε.

«Μα αυτή είναι η δουλειά μου», απάντησε δειλά η τηλεπλασιέ.

«Εφόσον αυτή είναι η δουλειά σας, δεσποινίς, κυρία, με συγχωρείτε, να περιοριστείτε σ' αυτήν, παρακαλώ. Και όχι να μας παραμυθιάζετε με το ψεύτικο ενδιαφέρον σας», έκανε την αγανακτισμένη. Και συνέχισε, ανεβάζοντας τους τραγικούς τόνους του υποκριτικού ταλέντου της (γιατί, όπως φαίνεται, είχε ταλέντο): «Σας πίστεψα, ξέρετε».

«Και πολύ καλά κάνατε. Αλλά ο χρόνος που έχουμε για τις τηλεφωνικές κλήσεις είναι περιορισμένος».

«Θα θέλατε να βρεθούμε κάπου έξω, λοιπόν; Για έναν καφέ;»

Διαβολεμένη ιδέα. Η άλλη θα πρέπει να είχε στριμωχτεί για τα καλά. Πόσο πολύ το ήθελε να πουλήσει αυτό το ρημάδι το οικονομικό πακέτο;

«Γιατί όχι;»

«Εκτός αν με παίρνετε για γριά. Είμαι 45 χρονών».

«Γριά; Μα τι λέτε; Το πακέτο μας...»

«Οχ, αφήστε με πια με το πακέτο σας».

Δεν είχε προλάβει να ολοκληρώσει την, υποκριτικά αγανακτισμένη και πάλι, φράση της, όταν αντιλήφθηκε ότι η γραμμή είχε κλείσει στην άλλη άκρη. Η συνομιλήτριά της είχε αγανακτήσει – στ' αλήθεια όμως.

Δεν πειράζει. Είκοσι έξι. Μόνο δύο για τις δεκαετίες και έξι για τα έτη. Έχει πολύ χρόνο να το ξεπεράσει.


 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Damnatio memoriae» της Κωνσταντίας Χατζησάββα

Το μοναστήρι Το κελί βρίσκεται στη δυτική πλευρά του μοναστηριού. Στο λιθόκτιστο τοίχο απέναντι από τη στενή και χαμηλή πόρτα της εισόδου, που για να περάσω πρέπει να λυγίσω το κορμί, ανοίγεται ένα ορθογώνιο...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Σάββας ο Θαλασσινός» του Αλέξανδρου Πετρόχειλου

Του το ‘χε κολλήσει το παρατσούκλι ο καπετάνιος του πρώτου πλοίου που είχε μπαρκάρει, ο κυρ Ανέστης. Του άρεσε. Πιτσιρικάς τότε, δεκαέξι χρονών, πρώτη φορά έφευγε από τον Πειραιά και άφηνε πίσω μάνα πατέρα...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Ήλιε μια βόλτα έκανες» του Απόστολου Σπυράκη

Ένα βράδυ που με είχαν βάλει περιφρούρηση στο τηλεφωνικό κέντρο της ΚΝΕ, στον όγδοο όροφο επί της Εγνατίας, άκουγα τα «Δακρυσμένα μάτια» σ’ ένα ραδιοφωνάκι, μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση «…στους μεγάλους...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 7
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER