«Πολυεθνική» του Βασίλη Κιμούλη

Αντί για γιορτές θα κάνουμε παρτούζες. Υπάρχουν κατάλληλοι χώροι στο εργοστάσιο, στην αποθήκη, στη μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων. Άνετα γεμίζουν με χαλιά, μαξιλάρες, ανατομικά καθίσματα, καναπέδες, υπέρδιπλα στρώματα.

Θα παρουσιαζόμαστε με μάσκες. Για λόγους δημοκρατίας. Αλλιώς, ευνοούμε τις διακρίσεις. Γιατί εσύ μπορεί να είσαι πιο όμορφος. Το εταιρικό γαμήσι προϋποθέτει ίσες ευκαιρίες. Τα στελέχη ας κάνουν τη δική τους παρτούζα χωριστά. Ας πάνε σε ακριβά ξενοδοχεία, ας πάνε στην έπαυλη του διευθυντή, ας πάνε να γαμηθούν κι ας μας αφήσουν ήσυχους στην αποθήκη. Δίπλα στις κούτες, πλάι στα κλαρκ, κάτω από τα καφασωτά προκάτ γραφεία θα τη βρούμε μια χαρά.

Τα πιο kinky όργια θα γίνονται στο λογιστήριο. Χωρίς διείσδυση, μονάχα ξύλο, πολύ ξύλο. Βούρδουλας με βίτσα, μαστίγια με μια, δυο, τρεις, εννιά ουρές, νεροσωλήνες, μπουριά, μαδέρια, καλώδια, μεταξωτά σκοινιά, εσώρουχα λατέξ, βινίλ και δέρμα, κλιπς, αλυσίδες, περιλαίμια, τάπες, δονητές, κεριά, βύσματα, βίδες, φτερά κι ελάσματα – όλα τ' αξεσουάρ τακτοποιημένα πίσω από τα κλασέρ των περιοδικών δηλώσεων. Μέσα σε δευτερόλεπτα το σκηνικό αλλάζει. Ο αρχιλογιστής με δερμάτινη μάσκα κραδαίνει το τρομερό του μαστίγιο.

Το μεσημέρι θα θεσπιστεί διάλειμμα για το ψιλό γαμήσι. Το φαγητό του εστιατορίου θα προσαρμοστεί στις ενεργειακές ανάγκες των επιβητόρων. Βιταμίνες, ιχνοστοιχεία, δημητριακά και φρούτα, οπωσδήποτε τζινσένγκ για τη διαύγεια (απαραίτητο στις οικονομικές υπηρεσίες), ίσως και κάποια παράνομη ουσία για σπιντάρισμα. Αλλιώς, πολλούς καφέδες και τσιγάρα.

Όλα κι όλα. Κόφτε τις μαλακίες με το κάπνισμα. Κάτω τα χέρια από τη νικοτίνη. Μην τα θέλετε όλα δικά σας. Ένα τσιγάρο μετά το σεξ είναι θεσμός σε κάθε αμερικανική ταινία αξιώσεων.

Οι πολυεθνικές του μέλλοντος θα γίνουν γαμιστρώνες.

Ο φίλος μου τους μούντζωσε, διευθυντές και άλλους πωρωμένους καριερίστες που φοβούνται να ξεμυτίσουν από το γραφείο τους πριν τις εννιά το βράδυ και φτύνουν αίμα σε σεμινάρια εταιρικής στρατηγικής και ομοψυχίας, γιατί είχε καλύτερα πράματα να κάνει.

Ο φίλος μου άφησε την πολυεθνική που του γαμούσε το μυαλό κι άνοιξε μπαρ στο Πεντάρφανο, παραθαλάσσιο χωριό στον Κορινθιακό. Να πίνεις μ' έναν φίλο είναι καλύτερο απ' το να πηδιέσαι για μιαν απρόσωπη εταιρεία με έδρα στο Τέξας.

Θυμάμαι ένα σεμινάριο όπου μας είχαν μαντρώσει σ' ένα ξενοδοχείο στον Μαραθώνα, μας χώρισαν σε ομάδες κι αφού μας πάστωσαν το κεφάλι με τον κοινό τρόπο σκέψης στους κόλπους της Οικογένειας, μας ξαμόλησαν να φαγωθούμε (βλέπε «case study»), για να βρούμε πώς μια φανταστική κωλοεταιρεία οδοντόκρεμας που παραπαίει θα καταφέρει να βγει λάδι σε μια φανταστική κωλοκατάσταση όπου όλα πάνε τελείως σκατά, αλλά εσύ κι άλλοι πενήντα μαλάκες με πίστη και γνώση (βλέπε «τεχνογνωσία») θα πετύχετε να αβγατίσει ο τζίρος, να πάρει φωτιά η μετοχή, να γυρίσει τούμπα ο ήλιος, το μαύρο να γίνει άσπρο και το νερό κρασί, και οι γρύλοι να χορέψουν με καλσόν τσα-τσα στον τάφο των ανταγωνιστών.

Το ξημέρωμα της τρίτης μέρας μαζευτήκαμε στην αίθουσα παρουσιάσεων. Είχε μπει το καλοκαίρι. Οι τουρίστες αλείβονταν με λάδια στον ήλιο. Το κυματάκι ανακάτευε απαλά την άμμο του Μαραθώνα. Ήμασταν ρετάλια. Ο διευθυντής ξυνόταν χαλαρά κοιτώντας το κενό. Εμείς τρέμαμε άυπνοι.

Η ομάδα μου κέρδισε το κρυστάλλινο κύπελλο. Φάγαμε brunch. Φύγαμε για τα σπίτια μας.

Έκλαιγα δυο μέρες. Ύστερα παραιτήθηκα.

Ο φίλος μου τους έχεσε πριν μπει το καλοκαίρι. Τον θυμάμαι να οργώνει το κέντρο της Αθήνας με μια θηριώδη βαλίτσα. Επισκεύαζε τα κωλομηχανήματά τους. Ανέπνεε τα σκατά των κωλομηχανημάτων τους. Ζούσε με στόχους. Δεν ήταν οι δικοί του στόχοι. Κάτι βλαχαδερά στις ΗΠΑ, που όταν δεν κάνουν κρουαζιέρα για να γλείψουν τον επόμενο πρόεδρο, λιάζουν τ' αρχίδια τους πετώντας καπάκια σε δρύινα βαρέλια, στέλνουν μέιλ και γαργαλούν τους νευρώνες των θυγατρικών με νέους στόχους.

Και οι συνεδριάσεις με τις διαφημιστικές: Οι άντρες ήταν μαλάκες. Οι γυναίκες ήταν σκύλες. Δεν ξέρω ποιος ήταν πιο φοβισμένος. Προετοιμαζόμασταν πυρετωδώς για μέρες, βδομάδες, μήνες. Τηλεφωνήματα για επιβεβαίωση, η απαραίτητη αναμονή να σπάσει ο τσαμπουκάς – και το μπαλέτο όλο επί σκηνής: Τριάντα τουλάχιστον στελέχια του διαφημιστικού υποκόσμου, καμιά δεκαριά στελέχια της εταιρείας, στη μέση ένα βουνό χρήματα.
Ποιος θα τα πάρει, παίδες;

Ο φίλος μου κρατάει το ποτήρι μου πάντα γεμάτο. Μουσική βάζει ο Γιάννης. «Είμαι μια αποτυχία, μωρό μου, γιατί δεν με σκοτώνεις;» Ο Τριαντάφυλλος μιλάει για το αδιέξοδο της ελληνικής επαρχίας. Τι κάνεις όταν όλα έχουν μοιραστεί; Σκοτώνεις κάνα-δυο χτηματάκια, όταν φύγει ο γέρος σου. Η ζωή κυλάει θες δε θες.

Ο φίλος μου κερνάει σφηνάκια. Η μπάρα αστράφτει. Μοιάζει με κούρσα που πάει με χίλια. Ο Μενέλαος κάθεται στη γωνιά του. Πίνει ούζο. Βγαίνει να κατουρήσει – μπροστά στο μηχάνημα αυτόματης ανάληψης. Η τράπεζα απέναντι ανακαινίστηκε. Λέμε να τη ληστέψουμε.

Πίνουμε και λέμε κι άλλες μαλακίες. Πίνουμε όλο το βράδυ και όταν κλείσει το μπαρ, θα κατεβούμε στην παραλία. Αν έχει πανσέληνο, θα κάτσουμε στα βότσαλα.

Αν έχεις περάσει από πολυεθνική, μπορείς να επιβιώσεις σε κάθε εργασιακό περιβάλλον. Όπως αν έχεις οδηγήσει στο κέντρο της Αθήνας Παρασκευή μεσημέρι, μπορείς να κάνεις καριέρα ταξιτζή μέχρι και στο Κάιρο και στην Ιστανμπούλ.

Δεν δουλεύουμε σε πολυεθνικές, τους έχουμε χεσμένους.

Κοιτάμε τον μαύρο ουρανό και λέμε ιστορίες.

 

Τα σχόλια σας  

#1 Christina Papantoniou 02-05-2014 10:12
Το έχω ζήσει στο πετσί μου αυτό που λέτε κύριε Κιμούλη. Συγχαρητήρια.
Παράθεση
#2 Eιρήνη Αθανασούδη 01-06-2014 18:59
Πολύ επίκαιρο κι ενδιαφέρον. Αν και σε γλώσσα σκληρή και ωμή συνάδει όμως με το θέμα που καταπιάνεται: την πραγματικότητα της παγκοσμιοποιημέ νης οικονομίας κι εργασίας, την πρόοδο με τον μανδύα της ανταγωνιστικότη τας, τη νοοτροπία που λέει, "αυτό που μετρά είναι το αποτέλεσμα, το κέρδος, το λαιφ σταιλ, η πάρτη μου...",,,
Παράθεση

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Ρωξάνη» της Ηρώς Νικοπούλου

Πάλι μου μίλησε απότομα. Τελευταία το ’χει παρακάνει. Είναι καιρός που την παρατηρώ, όλο νεύρα είναι και το μούτρο της στρυφνό σαν να ‘χει στομαχόπονο. Και δεν εξηγεί κιόλας, να πει τι έχει, τι την...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Δύο ιστορίες του Δανιήλ Χαρμς

μετάφραση: Ελένη Κατσιώλη   Τετράδιο Μου δώσανε ένα χαστούκι. Καθόμουν κοντά στο παράθυρο. Ξαφνικά κάτι σφύριξε στον δρόμο. Έσκυψα από το παράθυρο κι έφαγα ένα χαστούκι. Κρύφτηκα ξανά στο σπίτι. Και να που τώρα το μάγουλό μου καίει, όπως...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Damnatio memoriae» της Κωνσταντίας Χατζησάββα

Το μοναστήρι Το κελί βρίσκεται στη δυτική πλευρά του μοναστηριού. Στο λιθόκτιστο τοίχο απέναντι από τη στενή και χαμηλή πόρτα της εισόδου, που για να περάσω πρέπει να λυγίσω το κορμί, ανοίγεται ένα ορθογώνιο...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER