«Τα βουνά είναι πάντα μοβ» της Τούλας Ρεπαπή

«Τα βουνά είναι πάντα μοβ» της Τούλας Ρεπαπή

 

Αφιερωμένο στη μνήμη του Τ. Κουσουλάκου

Έμπαινε στην τάξη μ' ένα βλέμμα αλλού.

Ήταν ο μόνος που φορούσε φουλάρι στον λαιμό σ' ένα χρώμα ακαθόριστο. Κάτι μεταξύ καφέ και μοβ. Σαν τα βουνά που περιέγραφε.

Ξεχώριζε. Το 'ξερε, το 'βλεπε. Το νιώθαμε κι εμείς τα παιδιά.

Όλοι οι άλλοι, μουντοί και σκυθρωποί, με μια γραβάτα στον λαιμό –που έπνιγε όχι μόνο το κολάρο τους αλλά κι αυτούς τους ίδιους–, έμοιαζαν γύρω του, γύρω μας, τότε, σαν να πήγαιναν σε μια εθνική κηδεία. Ντυμένοι όλοι στα γκρίζα μαύρα ή καφέ. Μουντοί. Λες και ήταν φτιαγμένοι μόνο από πηλό. Καμία λάμψη στο βλέμμα, καμία ψυχή να φωλιάζει μέσα τους.

Κι αυτός, μ' ένα βλέμμα αλλού, χωρίς να ενώνεται με το γκρίζο τους και μ' ένα φουλάρι ν' ανεμίζει στον λαιμό έμπαινε στην τάξη για να μας κάνει το μάθημα των «καλλιτεχνικών». Μας μάθαινε να χρωματίζουμε τα τοπία, λέγοντας συνεχώς πως «τα βουνά είναι πάντα μοβ!», ενώ αυτός χωρίς να το ξέρει χρωμάτιζε τον κόσμο μέσα μας.

Έκτοτε, αναρωτήθηκα πολλές φορές: γιατί είναι «πάντα μοβ»; Κι η ίδια απάντηση ερχόταν συνεχώς στο μυαλό μου. «Από το πολύ μπλε! Έχουν τις ρίζες τους στη θάλασσα και την κορυφή τους στον ουρανό».

Πόσα άλλαξαν από τότε...

Όμως, την ίδια απάντηση δίνω ακόμη και σήμερα, παρόλο που ξεθώριασαν μέσα μου οι αποχρώσεις των λέξεων, παρόλο που ξέφτισαν τα συναισθήματα κι ανεμίζουν σαν φουλάρι στον λαιμό μου, παρόλο που έγινα γκρίζα, μουντή και ξέπνοη σαν αυτούς κι εγώ.

Ωστόσο, εκείνος μπαίνει ακόμη στο μυαλό μου μ' ένα βλέμμα αλλού και μ' ένα φουλάρι ν' ανεμίζει στον λαιμό, μου γνέφει από μακριά και μου ψιθυρίζει: «Τα βουνά είναι πάντα μοβ».

[Διήγημα από την ανέκδοτη συλλογή Μεγάλες ιστορίες, μικρές]


 

Τα σχόλια σας  

#1 ΖΕΤΑ ΜΑΚΡΗ 13-03-2014 01:07
Tούλα μου,
η ιστορία σου απλή αλλά συγκινητική μου έφερε στο νου αξέχαστες μορφές που χάραξαν τα μαθητικά μας χρόνια.
Συγχαρητήρια, καλή συνέχεια!
Παράθεση

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Δύο αυτοκτονίες» του Φιόντορ Ντοστογέφσκι

μετάφραση: Ελένη Κατσιώλη Το διήγημα «Δύο αυτοκτονίες» δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 1876 στο Ημερολόγιο του συγγραφέα, το μηνιαίο φιλοσοφικό και λογοτεχνικό περιοδικό που εξέδιδε ο Φ. Ντοστογέφσκι από το 1876 έως το 1877...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Ρωξάνη» της Ηρώς Νικοπούλου

Πάλι μου μίλησε απότομα. Τελευταία το ’χει παρακάνει. Είναι καιρός που την παρατηρώ, όλο νεύρα είναι και το μούτρο της στρυφνό σαν να ‘χει στομαχόπονο. Και δεν εξηγεί κιόλας, να πει τι έχει, τι την...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER