«Οι αδέσποτες κυράδες των Αθηνών» της Ελένης Χωρεάνθη

Δεν τις ενοχλεί καθόλου που ζουν ανάμεσα σε αυτόχθονες και εισαγόμενους κάθε καρυδιάς καρύδι, κατηγορίας, θρησκεύματος και εθνικότητας. Είναι σφόδρα κατά του ρατσισμού κάθε μορφής. Και γενναιόδωρες όταν πρόκειται να παραχωρήσουν τη θέση τους για... κάτι καλύτερο. Αλλά πανέτοιμες για καβγά. Είναι κυρίες, αλλά ως αδέσποτες και ελεύθερες, είναι επινοητικές και διεκδικητικές, είναι πείσμονες και ανυποχώρητες μέχρις εσχάτων.

Είναι αδέσποτες, ελεύθερες, ατίθασες και ωραίες. Πάντα φρεσκοπλυμένες, με τα γιορτινά τους, αδέσποτες, αλλά Κυρίες με τα όλα τους. Ακαταμάχητες γόησσες. Όταν θέλουν. Και όταν επιθυμούν συναγελάζονται με αδέσποτους κυρίους. Μόνο όταν το επιθυμούν. Και τότε, όχι μόνο συμβιβάζονται και υποχωρούν, αλλά δέχονται με μεγάλη προθυμία να ανταποκριθούν στα αιτήματά τους, κατόπιν επιλογής βέβαια και σειράς διαβουλεύσεων και διαπραγματεύσεων προκειμένου να καλύψουν φυσικές ανάγκες, υπακούοντας στον... νόμο της διαιώνισης του είδους.

Τότε, ξεχνούν τους καλούς τρόπους, επιλέγουν τον κατάλληλο σύντροφο, αποσύρονται σε ιδιαίτερα υπαίθρια δώματα, απομονώνονται και επιδίδονται σε κάθε είδους ακολασίες με χάχανα και ξεφωνητά, κλάματα και μινυρίσματα ηδονικά μέχρι δακρύων από εσπέρας έως πρωίας! Στα πάρκα, κυρίως, γίνονται όργια.

Ύστερα η ζωή συνεχίζεται κανονικά. Όχι και τόσο κανονικά. Έχουν μεγάλη αδυναμία στις λιχουδιές. Περισσότερο σε ό,τι έχει λέπια και μυρίζει θάλασσα. Όταν βρεθούν, συνήθως τυχαία συμβαίνει αυτό, μπροστά σε ιχθυοπωλείο με σπαρταριστά ψάρια στον πάγκο, τότε είναι που παίρνουν την πιο καθωσπρέπει πόζα. Αν και θα ήθελαν να πηδήξουν και να τα κάνουν όλα γυαλιά καρφιά, να φάει όλος ο πεινασμένος αδέσποτος κόσμος! Αλλά δεν το κάνουν. Μένουν στο «φάτε μάτια ψάρια» και περιμένουν. Υπολογίζουν τον άσχημο αντίκτυπο που θα είχε κάτι τέτοιο στην κοινωνία των αδέσποτων.

Στρογγυλοκάθονται απέναντι σταυροπόδι, λιγουρεύονται λαχταριστές λιχουδιές, ξερογλείφονται, λογαριάζουν με το μάτι πόσο αξίζει κάθε κομμάτι και περιμένουν να στρέψει αλλού την προσοχή του ο ψαράς για να ορμήσουν. Κι όποιος πρόλαβε, τον Κύριο είδε. Και μετά;

Μετά βρίσκουν μια φιλόξενη γωνιά και ξαπλώνουν. Μετά έχει ραχάτι, ύπνο και όνειρα γλυκά για νέες εξορμήσεις, για νέες περιπέτειες. Έτσι είναι οι περιβόητες, οι απίθανες αδέσποτες, οι ανένταχτες ωραίες κυρίες των Αθηνών. Που δεν είναι και τόοοοσο κυρίες... Γιατί στο βάθος είναι... αλανιάρες, ερωτιάρες και πανούργες. Δεν κάνουν εύκολα φιλίες. Είναι καχύποπτες. Όσο τις χαϊδεύεις, ρουθουνίζουν, δήθεν, ανέμελα. Αν όμως, έστω και κατά λάθος, τους πατήσεις την ουρά, σε δάγκωσαν!

Αυτές είναι. Έτσι γουστάρουν, έτσι θέλουν, έτσι τους αρέσει να ζουν: ανένταχτες, αλανιάρες, ατίθασες, ασυναγώνιστα προκλητικές, ακαταμάχητα ωραίες οι κυράδες, οι... αδέσποτες γάτες των Αθηνών.

Και όποιος γουστάρει. Και σε όποιον αρέσουν!


 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Ρωξάνη» της Ηρώς Νικοπούλου

Πάλι μου μίλησε απότομα. Τελευταία το ’χει παρακάνει. Είναι καιρός που την παρατηρώ, όλο νεύρα είναι και το μούτρο της στρυφνό σαν να ‘χει στομαχόπονο. Και δεν εξηγεί κιόλας, να πει τι έχει, τι την...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Δύο ιστορίες του Δανιήλ Χαρμς

μετάφραση: Ελένη Κατσιώλη   Τετράδιο Μου δώσανε ένα χαστούκι. Καθόμουν κοντά στο παράθυρο. Ξαφνικά κάτι σφύριξε στον δρόμο. Έσκυψα από το παράθυρο κι έφαγα ένα χαστούκι. Κρύφτηκα ξανά στο σπίτι. Και να που τώρα το μάγουλό μου καίει, όπως...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER