«Επίδαυρος» του Κώστα Αρκουδέα

Οι ασκήσεις για την πλευροδιαφραγματική αναπνοή είχαν γίνει προκειμένου να έχουν τη μεγάλη φωνή της Επιδαύρου. Το σώμα ευλύγιστο, έτοιμο για τη μεγάλη ένταση. Το πνεύμα ήρεμο, με αποθηκευμένα τα λόγια, τις ατάκες, τη ροή της τραγωδίας. Η ψυχή γαληνεμένη πριν από την έκρηξη των συναισθημάτων στη σκηνή.

Όλα κινούνταν αργά, όλο και πιο αργά, σαν σε κενό αέρος.

Το προστατευτικό, γλυκό φως του δειλινού λιγόστευε.

Έφτανε η ώρα.

Όλοι σχεδόν ακίνητοι, πριν από το χαμηλόφωνο «πάμε».

Όταν επιτέλους δόθηκε, άρχισε η γνωστή σε όλους τους ηθοποιούς, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, πορεία των ερμηνευτών από τα καμαρίνια προς την κεντρική σκηνή του θεάτρου, την αποκαλούμενη ορχήστρα της Επιδαύρου.

Αρχικά οι πρωταγωνιστές, ο ένας πίσω από τον άλλο, ανέβαιναν το χιλιοπατημένο μονοπάτι ανάμεσα στα πεύκα, τα σκίνα και τους θάμνους, το στριφογυριστό μονοπάτι που οδηγούσε από τα καμαρίνια στο μεγάλο θέατρο.

Από τη ζωή στην τέχνη.

Πίσω τους, πάντα ο ένας πίσω από τον άλλο, τα μέλη του χορού των Βακχών. Κανείς δε μιλούσε. Παρακολουθούσαν σκυφτοί τις άκρες των ρούχων τους, τα πόδια τους, τα ίδια τους τα βήματα. Κρατώντας σφιχτά τις μάσκες και τους θύρσους, άκουγαν το θρόισμα των ρούχων τους, το σούρσιμο των σανδαλιών τους στο στεγνό χώμα του μονοπατιού.

Μπήκαν συγκεντρωμένοι και ανάλαφροι στο χώρο του ιερού, σαν σε άλλη διάσταση. Απελευθερωμένοι από το σήμερα εισχωρούσαν στο αιώνιο, το άχρονο, το ατελεύτητο.

Εκεί, χωρίστηκαν: στα αριστερά ο χορός, στα δεξιά τα πρόσωπα-ρόλοι της τραγωδίας.

Το τελευταίο φως έσβησε στο τεράστιο αμφιθέατρο.

Ακουγόταν –μόνο, όπως πάντα– ο γκιώνης.

Σε αυτή την τελευταία σιωπή, θεατές και ερμηνευτές συμμετείχαν στο ανερμήνευτο. Φύση και άνθρωποι απεκδύονταν ό,τι γνώριζαν για να υποδεχτούν το υπεράνω εκείνων.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Οι πύλες του Ιεζεκιήλ» του Απόστολου Σπυράκη

«Το καλύτερο γαλακτομπούρεκο με φύλλο αφράτο, όχι θρυμματιστό, το έφτιαχνε ο Αργυρόπουλος!» είπε η Αφροδίτη «πουλούσε και μια σοκολάτα σε κομμάτια απίθανη, έλιωνε στον ουρανίσκο, μπορούσες να...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Θα σε φωνάζω Λίζα» της Ντίνας Σαρακηνού

Όλα ξεκίνησαν από αυτό το απρόσκλητο κουνούπι που τον κυνηγούσε μέσα στο σπίτι του. Δεν μπορούσε να το βρει όσο και να έψαχνε. Τα βράδια με το που ξάπλωνε στο κρεβάτι του αποκαμωμένος, το κουνούπι...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Η υδροφόρα...» του Πέτρου Γκάτζια

Έτσι ήθελε να τη θυμάται την Τέτα, σαν μια αέρινη φιγούρα του Χόπερ να ατενίζει το πέλαγος μέσα από το ανοιχτό παράθυρο, ανέκφραστη. Είχε βρει και την ανάλογη εικόνα από το αφιέρωμα ενός περιοδικού...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: