«Ο αυτόπτης» του Γιώργου Γκόζη

Είμαι πάντοτε εκεί, όπου πάντα κάτι γίνεται – κι ας μην υπάρχει ορισμένες φορές αυτό το «κάτι» στην πραγματικότητα. «Σας παρακαλώ», τους λέω, «κάντε μου τη χάρη και ρωτήστε κάποιον άλλον». Δεν τους πείθω, δε με πιστεύουν. «Εμείς εσένα θέλουμε», μου λένε. Γνωρίζουν πως γνωρίζω. Και γνωρίζουν επίσης ότι θα τους τα πω. Ποιος έχει οικογενειακά μυστικά; Ποιος οικονομικές διαφορές; Ποιος κληρονομικά ζητήματα; Ποιος εμπλέκεται σε κάθε λογής έκτροπα; Ποιος σε δυστυχήματα – καλά, εκεί είναι το φόρτε μου, εκεί δίνω ρέστα! Ποιος διαπράττει αδικήματα περί χαρτοπαίγνιου ή κυβείας; Εγώ περιγράφω ό,τι συμβαίνει. Πολλές φορές και ό,τι δε συμβαίνει. Δίπλα μου έγινε το γεγονός, να μην το αποκαλύψω; Εξάλλου δεν είμαι εγώ ο δράστης για να έχω και τύψεις. Ας πούμε ότι είμαι απλώς ο μεταπράτης των εικόνων. Μου λένε πως επιλέγω αποσπασματικά γεγονότα. Ότι τα μεγεθύνω δυσανάλογα με την πραγματική τους διάσταση. Ότι τα διογκώνω υπερβολικά σε σχέση με το υπόλοιπο κοινωνικό γίγνεσθαι. Καλέ, τι μας λες; Όταν, μετά, τα καταπίνεις αμάσητα όλα αυτά από την τηλεόραση ή όταν ανοίγεις το στόμα να σου τα ταΐσουν με το κουταλάκι, γιατί δεν έχεις τις ίδιες αντιρρήσεις; Όμως και πάλι, εσύ δε θα άνοιγες το στόμα σου αν ήσουν στη θέση μου άραγε; Για κάνε μου τη χάρη! Μη με πιέζεις! Κοίταξε να δεις, δεν υπάρχει κανένας νόμος που να λέει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μη συμβεί σ’ εσένα κάτι το οποίο μπορεί να συμβεί σε κάποιον άλλο. Ίσως αύριο αυτός ο κάποιος άλλος να είσαι εσύ. Πρόσεχε λοιπόν, γιατί εγώ θα είμαι εκεί.

Στην πραγματικότητα οι άλλοι είναι μόνο η αφορμή. Για μένα το κάνω. Φροντίζω πάντοτε να φαίνομαι περιποιημένος. Να γράφω στο γυαλί. Να είμαι καλοντυμένος και φρεσκοξυρισμένος στο κάδρο. Όταν πάλι οι περιστάσεις το απαιτούν, φαίνομαι επιμελώς ατημέλητος. Να ταιριάζω αναπόσπαστα κι εγώ μέσα στο πλαίσιο του γεγονότος. Άλλωστε αν ο αυτόπτης, εγώ δηλαδή, δεν υπήρχε, εσύ από πού θα τα μάθαινες όλα από πρώτο χέρι; Με έχεις ανάγκη. Είναι μια τίμια συναλλαγή. Εξάλλου, τίποτα δεν είναι δικό μας. Ούτε αυτά που σου προσφέρω, ούτε αυτά που βλέπεις. Αυτά τα δημιουργούν οι άλλοι. Εμείς απλώς τα διαβιβάζουμε. Είσαι κατά βάθος συμπαίχτης. Είσαι συνένοχος και συνεργός. Θέλεις να ξεφύγεις από αυτόν το ζόφο επειδή λες ότι είμαι άρρωστος; Εγώ θα είμαι πάντοτε εδώ. Για σένα. Υπάρχω γιατί με θέλεις. Έχω μια ακατανίκητη επιθυμία να τα πω όλα, άσχετα με το ποιο είναι το ζήτημα και το ζητούμενο. Γιατί δηλαδή, εσύ δεν καίγεσαι να τα ακούσεις;

Πρόσεξέ με. Δες με ακόμα μια φορά. Παρατήρησέ με καλύτερα. Με την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, δε σε ξεπλένει κανένα ποτάμι. Θα σε κάνω βούκινο. Μήπως έχεις καταθέσεις στο εξωτερικό; Μήπως έχεις γκόμενα στο εσωτερικό; Μήπως είσαι κάτοχος χαρτοφυλακίου μετοχών υψηλού επενδυτικού ρίσκου; Ξέρω τον αριθμό του μπάνικου κινητού σου και το εμβαδόν του λαθραίου ακινήτου σου. Ξέρω τα διαζύγια και τους γάμους σου. Μέχρι και τα σκουπίδια σου γνωρίζω, μην τυχόν και δεν είναι eco pack η οικολογική σου υπευθυνότητα για το μέλλον αυτού του πλανήτη. Αντικαθιστώ μόνος μου την Εκκλησία του Δήμου. Τους διά Χριστόν σαλούς. Ολόκληρο το κοινοτικό σύστημα της Τουρκοκρατίας. Τη Μεταπολίτευση. Τον τρελό του χωριού. Όλους τους τρελούς όλων των χωριών μαζί. Σε λίγο θα σε διευκολύνω και θα με κουβαλάς μέσα σου. Θα με κουβαλάς πάνω σου. Ίσως μάλιστα να χρειαστεί κάποια στιγμή να δουλεύεις για μένα. Δίχως να το ξέρεις.

Ο αυτόπτης, δηλαδή εγώ, επιτελεί κοινωνικό λειτούργημα. Σπεύδω πάντοτε όπου χρειάζεται και γρηγορότερα από τις Αρχές. Τις στιγμές εκείνες, στην ουσία τις υποκαθιστώ. Εγώ δίνω και το σύνθημα στους τηλεοπτικούς σταθμούς. Το συνθηματικό είναι πάνω κάτω το εξής: «Έχω ένα πουλάκι στην καπάντζα, έρχεστε να το βάλουμε στο κλουβί;» Και μετά… Ω! Μετά! Μετά έρχεται η Λύτρωση! Η Κάθαρση μετά την Τραγωδία! Η Τίσις μετά την Ύβριν! Η καυτή δροσιά της δημοσιότητας. Να με λούζουν τα φώτα – με την ευκαιρία, το αριστερό μου προφίλ έχω διαπιστώσει ότι είναι καλύτερο. Να μαγνητίζω τα μικρόφωνα. Να αισθάνομαι το κέντρο της Γης αυτής. Να γίνομαι ο Μεσσίας της ενημέρωσης. Με το αγκίστρι του αυτόπτη και με το δόλωμα του αυτήκοου να τσιμπάω αυτά τα μεταλλικά ηλεκτροφόρα ψάρια. Να μιλάω και να ακούω τη φωνή μου. Τι ηδονή! Να με ρωτάνε με την ίδια αγωνία που ρωτούν οι συγγενείς το γιατρό που βγαίνει από το χειρουργείο ύστερα από μια λεπτή επέμβαση στον δικό τους άνθρωπο.

Σ’ το ξανάπα, είσαι όχι μόνο κατά βάθος, αλλά κατ’ ουσία συνένοχος, συνεργός και συμπαίχτης. Εις το επανιδείν λοιπόν. Θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Ε, εσύ, ο απέναντι. Ναι, ναι, εσύ. Γιατί με κοιτάς στραβά; Θέλεις μήπως να ανοίξω το στόμα μου;

Ο Γιώργος Γκόζης είναι συγγραφέας: http://georgegozis.gr

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Ρωξάνη» της Ηρώς Νικοπούλου

Πάλι μου μίλησε απότομα. Τελευταία το ’χει παρακάνει. Είναι καιρός που την παρατηρώ, όλο νεύρα είναι και το μούτρο της στρυφνό σαν να ‘χει στομαχόπονο. Και δεν εξηγεί κιόλας, να πει τι έχει, τι την...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Δύο ιστορίες του Δανιήλ Χαρμς

μετάφραση: Ελένη Κατσιώλη   Τετράδιο Μου δώσανε ένα χαστούκι. Καθόμουν κοντά στο παράθυρο. Ξαφνικά κάτι σφύριξε στον δρόμο. Έσκυψα από το παράθυρο κι έφαγα ένα χαστούκι. Κρύφτηκα ξανά στο σπίτι. Και να που τώρα το μάγουλό μου καίει, όπως...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER