A+ A A-

Wolfgang Herrndorf: «Βερολίνο, γεια» κριτική της Τούλας Ρεπαπή

Βερολίνο, γεια Wolfang Herrndorf Μετάφραση Απόστολος Στραγαλινός Κριτική


Ο Μάικ, ένα αγόρι δεκατεσσάρων χρόνων, ανακρίνεται από Γερμανούς αστυνομικούς. Είναι ματωμένος και έχει βρέξει το παντελόνι του από φόβο. Ο Τσικ, αν ήταν τώρα στη θέση του, δεν θα τους μαρτυρούσε τίποτα, έλεγε o Μάικ στον εαυτό του και έπαιρνε δύναμη. Ο Τσικ ήταν για τον Μάικ το πρότυπο τόλμης, θάρρους και πείρας στη ζωή. Όμως, πού βρισκόταν άραγε ο Τσικ;

Σύμφωνα με την υπόθεση, δύο αγόρια, ο Μάικ και ο Τσικ, είναι συμμαθητές και παράλληλα αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικούς κόσμους. Ο Μάικ, γόνος μιας αστικής οικογένειας Γερμανών, ζει στο Βερολίνο. Η αλκοολική μητέρα του είναι περαστική από το σπίτι,  μετακινούμενη συνεχώς στο γήπεδο του τένις και στο «σπα». «Σπα» αποκαλούν το κέντρο αποτοξίνωσης που επισκέπτεται κάθε τόσο. Και ο πατέρας του, ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας που κοιτά «αλλού». O Mάικ διακατέχεται από μια επικίνδυνη αθωότητα και μια ανύπαρκτη υστεροβουλία , αιτία που τον φέρνει συχνά σε σύγκρουση με τα όρια του  υποκριτικού καθωσπρεπισμού των μεγάλων. Στο σχολείο όλοι τον φωνάζουν «ο πυροβολημένος». Είναι κάτι και αυτό! Ένα παρατσούκλι σου δίνει ταυτότητα, σημασία και αξία.  Όμως, μερικές  φορές, ούτε αυτό είναι αρκετό για να προσελκύσεις το ενδιαφέρον των άλλων. Σαν όλοι να είναι κομμάτι μιας κοινωνίας στην οποία εσύ είσαι παράταιρος. Δεν χωράς. Είσαι εκτός. Στο περιθώριο. Ο Τσικ ήταν και αυτός παράταιρος. Ρωσικής καταγωγής, ήρθε στην τάξη του Μάικ μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Αμίλητος και νυσταλέος στο τελευταίο θρανίο της τάξης, μυρίζοντας  συχνά αλκοόλ, ενώ κάτι ψίθυροι που ο ίδιος ενέσπειρε έλεγαν για Ρώσικη Μαφία.  Όλοι τον φοβούνταν και τον απέφευγαν. Κι η Τατιάνα! Ο ανομολόγητος έρωτας του Μάικ, η αιτία για την οποία ξεκίνησαν όλα. Έχει τα γενέθλιά της και καλεί τους πάντες, εκτός του Μάικ και του Τσικ.

 

Εμφανίσεις: 865

Περισσότερα...

Συλλογικό έργο: «Ο άχρηστος πλανήτης και άλλα σοβιετικά διηγήματα επιστημονικής φαντασίας» κριτική του Σιδέρη Ντιούδη

Ο άχρηστος πλανήτης Η Άγνωστη Καντάθ


Η Σοβιετική Ένωση, ή αλλιώς η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, διαλύθηκε το 1991 και το 2016 συμπληρώνονται 25 χρόνια που έπαψε να υπάρχει. Το λογοτεχνικό είδος της επιστημονικής φαντασίας ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένο σε αυτή την αχανή χώρα, όπως μας πληροφορεί ο μεταφραστής Γιάννης Στολτίδης στην ιδιαιτέρως κατατοπιστική εισαγωγή του, και το βιβλίο με τίτλο Ο άχρηστος πλανήτης: Και άλλα σοβιετικά διηγήματα επιστημονικής φαντασίας είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να γνωρίσουμε αξιολογότατα σοβιετικά διηγήματα επιστημονικής φαντασίας.

Απ’ την εισαγωγή αντλούμε και πολλές πληροφορίες σχετικά με το είδος της επιστημονικής φαντασίας που αναπτύχθηκε στη Σοβιετική Ένωση, όπως ότι οι συγγραφείς επικεντρώνονταν σε κοινωνικά, πολιτικά και υπαρξιακά θέματα, με τα διηγήματα του εν λόγω βιβλίου να μην αποτελούν εξαίρεση. Εντύπωση ακόμη προκαλεί ότι η άνθηση στη σοβιετική κοινωνία, ιδίως στις δεκαετίες του 1960 και 1970, αντικατοπτριζόταν στη μεγάλη παραγωγή λογοτεχνικών έργων για νέους και παιδιά, τη μετάφραση έργων επιστημονικής φαντασίας κυρίως αγγλόφωνων συγγραφέων, καθώς και την καθιέρωση των λογοτεχνικών βραβείων «Αελίτα» το 1981, που αποτελούσε τη μεγαλύτερη διάκριση για τους σοβιετικούς συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας.
Ο μικρός αλλά ιδιαίτερα δραστήριος εκδοτικός οίκος της Θεσσαλονίκης, η Άγνωστη Καντάθ,  που εξειδικεύεται στο είδος της επιστημονικής φαντασίας, της λογοτεχνίας του φανταστικού και του τρόμου, ανέλαβε και έφερε εις πέρας με μεγάλη επιτυχία να μας συστήσει Σοβιετικούς συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας μέσα από επτά διηγήματα. Το βιβλίο είναι ιδιαίτερα καλαίσθητο, με άκρως εμπνευσμένο το πολύ όμορφο και προσεγμένο εξώφυλλο, όπου μεταξύ των άλλων ο παρατηρητικός αναγνώστης βλέπει έναν πύραυλο με τα διακριτικά СССР (η συντομογραφία της Ε.Σ.Σ.Δ.), ένα σφυροδρέπανο, ιπτάμενους δίσκους και ρομπότ.

 

Εμφανίσεις: 770

Περισσότερα...

Hélène Grémillon: «Εξομολόγηση» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Εξομολόγηση Ελέν Γκρεμιγιόν μετάφραση: Βάσω Νικολοπούλου, Κλεονίκη Dougé Gema


Είθισται ένας συγγραφέας να αρχίζει την αφήγησή του με μια επιστολή που έλαβε, δήθεν τυχαία ή απρόσμενα. Με κάτι που ανακάλυψε θαμμένο από χρόνια σ’ ένα ντουλάπι. Με μια ανάμνηση ή κάτι, τέλος πάντων, που θα δώσει τη δυναμική κλοτσιά στην ανέμη και η κόκκινη κλωστή της ιστορίας θα ξεδιπλωθεί. Πολλές φορές, επίσης, αρχίζουν όλα όχι από την αρχή – άλλες φορές από το τέλος και άλλες φορές από τη μέση. Και μπορεί το εδώ και τώρα της αφήγησης να είναι στο «σήμερα», αλλά ο αφηγητής να πρέπει να ταξιδέψει στο παρελθόν, για να αντλήσει από εκεί τα ρινίσματα του μετάλλου του. Κι έναν κόκκος συχνά αρκεί για να ανοίξει τον ασκό των αναμνήσεων και ο αφηγητής, ενδοδιηγητικός σ’ αυτή την περίπτωση, θα μπει μέσα στην ιστορία και θα γίνει μέρος της. Μπορεί όμως να παραμείνει απέξω σαν θεός δημιουργός και να παρακολουθεί αμέτοχος τις εξελίξεις, γνωρίζοντας, ωστόσο, τα πάντα.

Στο βιβλίο της Ελέν Γκρεμιγιόν, ο τίτλος Εξομολόγηση μας ειδοποιεί ότι η αφηγήτρια, η Καμίγη, θα μπει στον λαβύρινθο για να πιάσει από τα κέρατα τον μινώταυρο της ιστορίας, την ημέρα του θανάτου της μητέρας της. Και από τότε ο χρόνος θα κάνει άλμα προς τα πίσω, για να φτάσει στην ημέρα που πέθανε ο πατέρας της. Σαν ήρωας ή σαν αυτόχειρας; Κύριος οίδεν και τα δύο ισχύουν. Και το θέμα του βιβλίου εξελίσσεται σε δύο επίπεδα και όλα συμβαίνουν εις διπλούν, σαν να διαβάζουμε δύο διαφορετικά έργα. Η αλλαγή επιπέδου καθίσταται ευδιάκριτη, λόγω γραμματοσειράς εξωτερικά, αλλά και λόγω προσώπων, εσωτερικά. Γιατί τα πρόσωπα κάτι τα συνδέει, το οποίο όμως δεν μας αποκαλύπτεται και ούτε πρόκειται να αποκαλυφθεί εύκολα ή γρήγορα. Το ένα χρονολογικό επίπεδο είναι το 1975 και το άλλο, τριάντα πέντε χρόνια πριν, πάνω-κάτω, το οποίο προκύπτει από το γράμμα, ή καλύτερα τα γράμματα, τα οποία λαβαίνει κάθε εβδομάδα η Καμίγη. Η γέφυρα επικοινωνίας των δύο επιπέδων, λοιπόν, είναι αυτά τα γράμματα, στα οποία γίνεται λόγος για την Αννί και τον Λουί, πρόσωπα που η Καμίγη αγνοεί. Στο διαρκές μπες-βγες στο εναλλασσόμενο θεματικό και χρονικό επίπεδο, οι πληροφορίες, που διά της αλληλογραφίας παρέχουν στοιχεία με το σταγονόμετρο, υφαίνουν πέπλο μυστηρίου αδιαφανή, που μάλλον σύγχυση προξενούν στην ενδιαφερόμενη και στον αναγνώστη, εννοείται. Παράλληλα, προξενούν αδημονία και ψυχική ένταση.

 

Εμφανίσεις: 607

Περισσότερα...

Michele Serra: «Οι αραχτοί» κριτική του Μάνου Κοντολέων

Οι αραχτοί Michele Serra μετάφραση: Δήμητρα Δότση Ίκαρος


Γνωστός –μας πληροφορεί το βιογραφικό σημείωμα στο αυτί του βιβλίου– δημοσιογράφος, συγγραφέας και σατιρικός σχολιαστής της επικαιρότητας, ο Ιταλός Μικέλε Σέρα (στην Ελλάδα έχει πριν από αρκετά χρόνια κυκλοφορήσει ένα ακόμα βιβλίο του). Γεννημένος το 1954, ανήκει στη γενιά που ετοιμάζεται να αφήσει τη θέση τής όποιας εξουσίας κατέχει σε όσους ηλικιακά ακολουθούν.

Της όποιας εξουσίας; Ακόμα κι αυτής του γονιού και, πιο συγκεκριμένα, του πατέρα; Πάνω σε αυτόν τον άξονα στηρίζεται τούτο το απρόσμενα ελκυστικό μυθιστόρημα. Και το χαρακτηρίζω απρόσμενα ελκυστικό, γιατί δεν είναι η πλοκή που σου εξάπτει το αναγνωστικό ενδιαφέρον, μήτε η πολυπλοκότητα των κεντρικών χαρακτήρων. Στο μυθιστόρημα αυτό περιγράφεται η πορεία ενηλικίωσης ενός νέου και η αποδοχή του γήρατος ενός ηλικιωμένου.

Ο αφηγητής –ένας πενηντάρης αριστερός– προσπαθεί να καταλάβει τον δεκαεπτάχρονο γιο του. Να κατανοήσει ένα άτομο που είναι… τελειομανής της ολιγωρίας. Την ίδια στιγμή, γράφει και ένα μυθιστόρημα φαντασίας με τίτλο Ο Μεγάλος Ύστατος Πόλεμος, όπου εξιστορείται μια σύγκρουση ανάμεσα στους ηλικιωμένους και τους νέους και η οποία συμβαίνει περί το 2050.

Στην ουσία, ο μεσήλικας γονιός-αφηγητής προσπαθεί να συνεχίσει αυτό που γενιές γενεών πιο πριν είχαν κάνει… Ή ο ίδιος πιστεύει πως έτσι είχε συμβεί. Ο νέος να βαδίζει στ’ αχνάρια του γέρου, το μέλλον να συνεχίζει το παρελθόν – Η φροντίδα του κόσμου είναι μια συνήθεια που την κληρονομείς. Αλλά ο γιος δεν δείχνει να ασπάζεται τις ίδιες απόψεις. Είπαμε – τελειομανής της ολιγωρίας.

 

Εμφανίσεις: 1093

Περισσότερα...

Chigozie Obioma: «Οι Ψαράδες» κριτική του Σιδέρη Ντιούδη

Οι ψαράδες Chigozie Obioma μετάφραση: Ιωάννα Ηλιάδη Μεταίχμιο


Είναι αλήθεια ότι ελάχιστα δείγματα νιγηριανής λογοτεχνίας έχουν βρει τον δρόμο τους στον εγχώριο εκδοτικό λογοτεχνικό χάρτη. Ο Chigozie Obioma είναι ένας ιδιαίτερα ταλαντούχος νέος συγγραφέας, που με το πρώτο του μυθιστόρημα δημιούργησε αρκετό ντόρο στο παγκόσμιο λογοτεχνικό τοπίο, φτάνοντας να πλασαριστεί σε αρκετές έγκριτες λίστες (μεταξύ άλλων, στη λίστα για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του Φεστιβάλ Εδιμβούργου και στην αντίστοιχη λίστα της εφημερίδας Guardian), ενώ ήταν υποψήφιος για το βραβείο Man Booker του 2015, το οποίο δεν κατάφερε να αποσπάσει. Μεγάλες τιμές για έναν συγγραφέα που, μόλις στα τριάντα του και στο λογοτεχνικό του ντεμπούτο, κατάφερε να δημιουργήσει παγκόσμια αίσθηση, με τους κριτικούς ανά την υφήλιο να εκθειάζουν το λογοτεχνικό του πόνημα. Ήδη αρκετοί τον έχουν χρίσει διάδοχο του σπουδαίου συμπατριώτη του Chinua Achebe –στον οποίο υπάρχει αναφορά στο βιβλίο– και όχι αδικαιολόγητα.

 

Εμφανίσεις: 946

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr