A+ A A-

Michele Serra: «Οι αραχτοί» κριτική του Μάνου Κοντολέων

Οι αραχτοί Michele Serra μετάφραση: Δήμητρα Δότση Ίκαρος


Γνωστός –μας πληροφορεί το βιογραφικό σημείωμα στο αυτί του βιβλίου– δημοσιογράφος, συγγραφέας και σατιρικός σχολιαστής της επικαιρότητας, ο Ιταλός Μικέλε Σέρα (στην Ελλάδα έχει πριν από αρκετά χρόνια κυκλοφορήσει ένα ακόμα βιβλίο του). Γεννημένος το 1954, ανήκει στη γενιά που ετοιμάζεται να αφήσει τη θέση τής όποιας εξουσίας κατέχει σε όσους ηλικιακά ακολουθούν.

Της όποιας εξουσίας; Ακόμα κι αυτής του γονιού και, πιο συγκεκριμένα, του πατέρα; Πάνω σε αυτόν τον άξονα στηρίζεται τούτο το απρόσμενα ελκυστικό μυθιστόρημα. Και το χαρακτηρίζω απρόσμενα ελκυστικό, γιατί δεν είναι η πλοκή που σου εξάπτει το αναγνωστικό ενδιαφέρον, μήτε η πολυπλοκότητα των κεντρικών χαρακτήρων. Στο μυθιστόρημα αυτό περιγράφεται η πορεία ενηλικίωσης ενός νέου και η αποδοχή του γήρατος ενός ηλικιωμένου.

Ο αφηγητής –ένας πενηντάρης αριστερός– προσπαθεί να καταλάβει τον δεκαεπτάχρονο γιο του. Να κατανοήσει ένα άτομο που είναι… τελειομανής της ολιγωρίας. Την ίδια στιγμή, γράφει και ένα μυθιστόρημα φαντασίας με τίτλο Ο Μεγάλος Ύστατος Πόλεμος, όπου εξιστορείται μια σύγκρουση ανάμεσα στους ηλικιωμένους και τους νέους και η οποία συμβαίνει περί το 2050.

Στην ουσία, ο μεσήλικας γονιός-αφηγητής προσπαθεί να συνεχίσει αυτό που γενιές γενεών πιο πριν είχαν κάνει… Ή ο ίδιος πιστεύει πως έτσι είχε συμβεί. Ο νέος να βαδίζει στ’ αχνάρια του γέρου, το μέλλον να συνεχίζει το παρελθόν – Η φροντίδα του κόσμου είναι μια συνήθεια που την κληρονομείς. Αλλά ο γιος δεν δείχνει να ασπάζεται τις ίδιες απόψεις. Είπαμε – τελειομανής της ολιγωρίας.

 

Εμφανίσεις: 1051

Περισσότερα...

Chigozie Obioma: «Οι Ψαράδες» κριτική του Σιδέρη Ντιούδη

Οι ψαράδες Chigozie Obioma μετάφραση: Ιωάννα Ηλιάδη Μεταίχμιο


Είναι αλήθεια ότι ελάχιστα δείγματα νιγηριανής λογοτεχνίας έχουν βρει τον δρόμο τους στον εγχώριο εκδοτικό λογοτεχνικό χάρτη. Ο Chigozie Obioma είναι ένας ιδιαίτερα ταλαντούχος νέος συγγραφέας, που με το πρώτο του μυθιστόρημα δημιούργησε αρκετό ντόρο στο παγκόσμιο λογοτεχνικό τοπίο, φτάνοντας να πλασαριστεί σε αρκετές έγκριτες λίστες (μεταξύ άλλων, στη λίστα για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του Φεστιβάλ Εδιμβούργου και στην αντίστοιχη λίστα της εφημερίδας Guardian), ενώ ήταν υποψήφιος για το βραβείο Man Booker του 2015, το οποίο δεν κατάφερε να αποσπάσει. Μεγάλες τιμές για έναν συγγραφέα που, μόλις στα τριάντα του και στο λογοτεχνικό του ντεμπούτο, κατάφερε να δημιουργήσει παγκόσμια αίσθηση, με τους κριτικούς ανά την υφήλιο να εκθειάζουν το λογοτεχνικό του πόνημα. Ήδη αρκετοί τον έχουν χρίσει διάδοχο του σπουδαίου συμπατριώτη του Chinua Achebe –στον οποίο υπάρχει αναφορά στο βιβλίο– και όχι αδικαιολόγητα.

 

Εμφανίσεις: 911

Περισσότερα...

Γκαστόν Λερού: «Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου» κριτική του Φίλιππου Φιλίππου

Γκαστόν Λερού: «Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου»


Ο Γκαστόν Λερού (1868-1927), γνωστός κυρίως από το μυθιστόρημά του Το φάντασμα της όπερας, που μεταφέρθηκε με μεγάλη επιτυχία στον κινηματογράφο και παίχτηκε σε θεατρικές σκηνές (έγινε μιούζικαλ από τον Άντριου Λόιντ Γουέμπερ), έκανε κάτι πολύ απλό: πήρε το διήγημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε, του πατέρα της αστυνομικής λογοτεχνίας, «Οι φόνοι της οδού Μοργκ», που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Grahams Magazine το 1941, το ανέλυσε σε επιμέρους στοιχεία κι έγραψε το μυθιστόρημα Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου. Ήρωας του Πόε ήταν ο Αύγουστος Ντιπέν, ένας ευφυής και εκκεντρικός διανοούμενος που έλυνε αστυνομικά αινίγματα χάρη στις αναλυτικές ικανότητες του μυαλού του (γι’ αυτόν μιλάει κάποιος ανώνυμος αφηγητής). Ο Λερού πήρε τον Ντιπέν, τον έκανε δημοσιογράφο, τον ονόμασε Ζοζέφ Ρουλεταμπίλ και πρόσθεσε μια παράξενη ερωτική ιστορία με αρκετά πρόσωπα. Το μυθιστόρημά του δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό LIllustration το 1907 κι εκδόθηκε τον επόμενο χρόνο. Πρόκειται για ένα εμβληματικό έργο της γαλλικής και της παγκόσμιας αστυνομικής φιλολογίας, που γοητεύει τον αναγνώστη από τον τρόπο που ο πρωταγωνιστής εξιχνιάζει ένα παράξενο και φαινομενικά δυσεπίλυτο έγκλημα, καθόλου αλλόκοτο – σ’ εκείνο του Πόε ο δολοφόνος ήταν ένας ουρακοτάγκος.

 

Εμφανίσεις: 1103

Περισσότερα...

Τζακ Κέρουακ: «Η θάλασσα τ’ αδέρφι μου» κριτική του Θανάση Αντωνίου

Τζακ Κέρουακ: «Η θάλασσα τ’ αδέρφι μου» κριτική του Θανάση Αντωνίου


Το 1942, ο Τζακ Κέρουακ, μόλις 20 ετών, παράτησε για μερικούς μήνες το Πανεπιστήμιο Κολούμπια όπου φοιτούσε και μπάρκαρε στο Εμπορικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Εκείνο το διάστημα, ο αμερικανικός εμπορικός στόλος χρησιμοποιείτο για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού προς τους συμμάχους που μάχονταν τον Χίτλερ στην Ευρώπη και πολλοί νέοι Αμερικανοί, συνεπαρμένοι από την υπόθεση του αντιφασιστικού πολέμου, έσπευσαν να συμμετάσχουν εγκαταλείποντας τις σπουδές και τις δουλειές τους.

Ο Κέρουακ την εποχή εκείνη είχε μόλις κάνει τα πρώτα λογοτεχνικά βήματά του: ήδη από το 1939 έγραφε διηγήματα, νουβέλες και ποιήματα –ορισμένα από τα οποία, μάλιστα, έμειναν ανολοκλήρωτα μέχρι τον θάνατό του– κι άρχισε να διαμορφώνει το αφηγηματικό ύφος για το οποίο έγινε παγκοσμίως γνωστός αργότερα. Παράλληλα, ο νεαρός κι ανήσυχος Κέρουακ συμμετείχε μαζί με συμφοιτητές και φίλους του σε μια πολιτιστική/πνευματική ομάδα, τους «Νέους Προμηθεϊστές», οι οποίοι ευαγγελίζονταν την πανανθρώπινη αδελφοσύνη και την άδολη προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

Πολιτικά, ο Κέρουακ εκείνο το διάστημα εμφορούνταν από τις μεγάλες απελευθερωτικές πολιτικές ιδεολογίες που γέννησε ο 19ος αιώνας στην Ευρώπη και κινούνταν στον χώρο των σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών ιδεών· το κομμουνιστικό κίνημα των ΗΠΑ βρισκόταν τότε σε άνοδο και τα πανεπιστήμια ήταν προνομιακός χώρος προσέλκυσης νέων μελών και στελεχών.

 

Εμφανίσεις: 794

Περισσότερα...

Πολ Όστερ: «Η επινόηση της μοναξιάς» κριτική του Μάνου Κοντολέων

Πολ Όστερ: «Η επινόηση της μοναξιάς» κριτική του Μάνου Κοντολέων


Δεν μπορώ να ισχυριστώ πως είναι κάτι, αν όχι μοναδικό, σίγουρα πάντως σπάνιο, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν είναι σύνηθες το πρώτο βιβλίο ενός συγγραφέα να είναι και αυτό που θα τοποθετεί τη βάση που πάνω της θα δομηθεί στα μελλούμενα χρόνια όλη η συγγραφική πορεία αυτού του δημιουργού. Αναφέρομαι στον Πολ Όστερ και στο βιβλίο του Η επινόηση της μοναξιάς.

Μέχρι το 1982, όπου κυκλοφορεί αυτό το βιβλίο, ο Όστερ βασικά έχει εκδώσει κάποιες ποιητικές συλλογές. Αλλά ο θάνατος του πατέρα του θα τον φέρει σε μια αναζήτηση της έννοιας της μνήμης. Τη μια μέρα υπάρχει ζωή… Κι έπειτα, ξαφνικά, υπάρχει θάνατος.

Πώς μπορείς να αντιπαραθέσεις τα δικά σου συναισθήματα που στηρίζονται στην ύπαρξη ζωής απέναντι στο γεγονός του θανάτου; Πώς κατανοείς αυτόν που οριστικά έφυγε και με ποιον τρόπο να τον διατηρήσεις δίπλα σου;

Με τη μνήμη, απαντά ο Όστερ – και με τη δική της βοήθεια ξεκινά να ιστορεί τη ζωή ενός ανθρώπου που, αν και έζησε δίπλα του, ωστόσο παρέμενε αόρατος. «Το πορτρέτο ενός αόρατου ανθρώπου»: έτσι τιτλοφορείται το πρώτο μέρος αυτού του βιβλίου.

Και εδώ ας σημειώσουμε πως Η επινόηση της μοναξιάς δεν περιέχει ένα καθαρόαιμο μυθιστόρημα, μα ούτε είναι και κάποιο ξεκάθαρο κείμενο δοκιμιακής μορφής. Μια ενδιάμεση κατάσταση βιογραφικών καταγραφών και φιλοσοφικών αναζητήσεων – αυτό είναι στο σύνολό του το έργο Η επινόηση της μοναξιάς.

 

Εμφανίσεις: 962

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr