A+ A A-

Ιζαμπέλ Αλιέντε: «Ο Ιάπωνας εραστής» κριτική της Νένας Κοκκινάκη

Ο Ιάπωνας εραστής Ιζαμπέλ Αλιέντε Μετάφραση Βασιλική Κνήτου Ψυχογιός


Το σπίτι του Κορυδαλλού είναι ένα ιδιότυπο γηροκομείο χτισμένο το 1900 στα περίχωρα του Μπέρκλεϊ προκειμένου να φιλοξενήσει γέροντες με χαμηλά εισοδήματα, προοδευτικούς διανοούμενους ή καλλιτέχνες, των οποίων με τα χρόνια η ποικιλομορφία περιορίστηκε σε μικρές διαφορές ανάμεσα στους ελεύθερους στοχαστές, τους οικολόγους ή τους ακτιβιστές. Έναν αιώνα μετά, στα 2010, η Ιρίνα Μπαζίλι πιάνει δουλειά στο γηροκομείο. Καθήκον της να διευκολύνει τη ζωή των τροφίμων του δεύτερου και τρίτου επιπέδου – οι του πρώτου ζούσαν ανεξάρτητοι, σαν ένοικοι πολυκατοικίας, οι του τέταρτου, του «παράδεισου», μετρούσαν τον χρόνο να περάσουν στην άλλη όχθη. Η Ιρίνα θα συνδεθεί με την Άλμα και τον εγγονό της Σεθ και θα γίνει μάρτυρας μυστηριωδών δώρων και επιστολών που η γηραιά κυρία λαμβάνει από άγνωστο αποστολέα.

Η συγγραφέας περιγράφει τη ζωή της Άλμα από τότε που οι γονείς της την έστειλαν να ζήσει στην έπαυλη συγγενών στο Σαν Φραντσίσκο πριν οι ναζί εισβάλουν στην Πολωνία, και στη συνέχεια τη ζωή, το γάμο της με τον ιδιόρρυθμο Ναθάνιελ και τη συνάντησή της με τον Ιτσιμέι, γιο του Ιάπωνα κηπουρού της έπαυλης. Μια μοιραία συνάντηση που θα καταλήξει σε σχέση ζωής, «αναπόφευκτη και προστατευμένη από την τριβή με τον κόσμο», θα διατηρηθεί ανέπαφη για τα υπόλοιπα χρόνια, θα απλωθεί στο φθινόπωρο της ζωής και θα συνεχιστεί ακόμα και μετά το θάνατο.

 

Εμφανίσεις: 1109

Περισσότερα...

Ίαν ΜακΓιούαν: «Νόμος περί τέκνων» κριτική του Μάνου Κοντολέων

Νόμος περί τέκνων Ίαν ΜακΓιούαν Μετάφραση Κατερίνα Σχινά Πατάκης


Η Φιόνα, μια μεσήλικη γοητευτική γυναίκα, είναι διακεκριμένη νομικός που εκδικάζει υποθέσεις που εμπίπτουν στο οικογενειακό δίκαιο και κυρίως σε θέματα που έχουν να κάνουν με ανήλικα άτομα. Αλλά, ενώ η καριέρα της ανθεί, ο γάμος της με τον επίσης επιτυχημένο πανεπιστημιακό Τζακ παρουσιάζει προβλήματα. Ρωγμές στον κλειστό οικογενειακό κόσμο μιας γυναίκας που αναζητά να εισέλθει στους αντίστοιχους κόσμους άλλων οικογενειών, καθώς ακολουθεί την επιταγή του νόμου να προστατεύει τους ανήλικους.

Ανάμεσα στις υποθέσεις που εκδικάζει είναι κι εκείνη που αφορά τον δεκαεπτάχρονο Άνταμ, ο οποίος πάσχει από λευχαιμία. Το νοσοκομείο ζητά την άδεια από το δικαστήριο να προχωρήσει σε μετάγγιση αίματος, μιας και τόσο οι γονείς του αγοριού, που ανήκουν στην αίρεση των Μαρτύρων του Ιεχωβά, όσο και ο ίδιος ο νεαρός δεν αποδέχονται λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων αυτού του είδους τη θεραπεία. Η Φιόνα θα θελήσει να συναντηθεί με τον ίδιο τον ασθενή για να διαπιστώσει κατά πόσο ο ίδιος έχει αυτόβουλα πάρει αυτή τη θέση.

Η συνάντηση μιας γυναίκας, που σε προσωπικό επίπεδο βλέπει τον κόσμο της να καταρρέει, με ένα νέο αγόρι, που θεωρεί πως έχει το δικαίωμα να καθορίζει το ίδιο το πως και το πόσο θα ζήσει, είναι καθοριστική και για τους δύο. Η Φιόνα θα διατάξει τη μετάγγιση αίματος. Ο Άνταμ θα δει την υγεία του να βελτιώνεται, μα θα δει και τους δυο γονείς του να εκφράζουν απροκάλυπτα τη χαρά τους από τη σωτηρία του παιδιού τους. Και αισθάνεται προδομένος από αυτούς που τον οδηγούσαν στον θάνατο χωρίς να πιστεύουν στην ουσία στο δόγμα που τους επέβαλε αυτή την στάση.

 

Εμφανίσεις: 1340

Περισσότερα...

Γκαμπριέλ Ρουά: «Ο δρόμος για το Αλταμόν» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Ο δρόμος για το Αλταμόν Γκαμπριέλ Ρουά Μετάφραση Φοίβος Ι. Πιομπίνος Εικονογράφηση Μυρτώ Δεληβοριά Θίνες


Η Γκαμπριέλ Ρουά είναι Καναδέζα. Γεννήθηκε το 1909 στην αγγλόφωνη κοινότητα της επαρχίας Μανιτόμπας, αλλά μεγάλωσε ως γαλλόφωνη, με όλα τα προβλήματα που δημιουργεί ένας τέτοιος γλωσσικός διχασμός. Πλούτος εν πρώτοις αλλά και προβλήματα στην πράξη. Ήταν παιδί μεγάλης και φτωχής οικογένειας. Έλαβε καθολική παιδεία, σπούδασε παιδαγωγική, εργάστηκε ως δασκάλα, ασχολήθηκε με το θέατρο. Δεν έπαψε όμως να ονειρεύεται πώς θα αποδράσει από την ασφυκτική επαρχιακή ζωή της, πράγμα που το κατόρθωσε το 1937, όταν πια κατέφυγε στην Αγγλία και τη Γαλλία. Ο πόλεμος όμως που σκοτείνιαζε τον ευρωπαϊκό ορίζοντα την ανάγκασε να επιστρέψει στον Καναδά. Εγκαταστάθηκε στο Μόντρεαλ, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και το 1945 έδωσε στη δημοσιότητα και το πρώτο της μυθιστόρημα, το οποίο βραβεύτηκε στη Γαλλία και μεταφράστηκε σε οχτώ γλώσσες. Μετά παντρεύτηκε, απέκτησε παιδιά και έζησε μια κανονική ζωή. Ξαναπήγε στην Ευρώπη, ξαναγύρισε στον Καναδά και ασχολήθηκε με το μυθιστόρημα. Η ζωή της μοιάζει με μικρή Οδύσσεια και επόμενο είναι τα μυθιστορήματά της να έχουν εκεί την αφετηρία τους και να αντλεί από εκεί την έμπνευσή της για τη δημιουργία τους. Κι έτσι, πολύ φυσικά, και Ο δρόμος για το Αλταμόν που έχουμε αυτή τη στιγμή στα χέρια μας είναι λογικό να έχει αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Το βιβλίο απαρτίζεται από τρεις νουβέλες. Η πρώτη είναι αφιερωμένη στην «παντοδύναμη γιαγιά» της. Η δεύτερη έχει τίτλο «Ο γέρος και το κοριτσάκι» και η τρίτη έχει τον τίτλο του βιβλίου.

 

Εμφανίσεις: 599

Περισσότερα...

Πασκάλ Μπρυκνέρ: «Ένας καλός γιος» κριτική του Φίλιππου Φιλίππου

Πασκάλ Μπρυκνέρ: «Ένας καλός γιος» κριτική του Φίλιππου Φιλίππου


Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ, που το όνομά του συνδέθηκε με τους Νέους Φιλόσοφους οι οποίοι επηρέασαν τη σκέψη και την πολιτική στη Γαλλία, γνωστός κυρίως από το μυθιστόρημά του Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα που μεταφέρθηκε στον κινηματόγραφο από τον Ρομάν Πολάνσκι, εδώ, στο Ένας καλός γιος, αφηγείται τα πεπραγμένα του βίου του. Ωστόσο, το βιβλίο του θυμίζει μυθιστόρημα, καθώς επιλέγει να αφηγηθεί επεισόδια από τη ζωή με τον πατέρα και τη μητέρα του, οι οποίοι παρουσιάζονται ως ιδανικοί λογοτεχνικοί ήρωες. Εκείνος ήταν αυταρχικός και σκληρός, άγριος και βίαιος, επίσης ήταν φιλοναζιστής, αντισημίτης και ρατσιστής, ενώ εκείνη υπήρξε ταπεινή σύζυγος, φιλάσθενη και μάλλον υποταγμένη στον σύζυγό της.

Θα έλεγε κανείς πως ο Μπρυκνέρ μέσω της παρούσας αφήγησης επιχειρεί να αυτοψυχαναλυθεί, να εξηγήσει τον χαρακτήρα του, τη δημόσια και ιδιωτική συμπεριφορά του και εντέλει, να λογαριαστεί με τον πατέρα του. Κατά κάποιο τρόπο, η σχέση πατέρα και γιου Μπρυκνέρ θυμίζει τη σχέση πατέρα και γιου Καζαντζάκη (ο Νίκος Καζαντζάκης απέκτησε ψυχικά τραύματα από τον πατέρα του που επηρέασαν καθοριστικά τη ζωή του). Ο πατέρας Μπρυκνέρ ασκούσε στον μικρό Πασκάλ τέτοιο τρόμο, ώστε αυτός, δεκαετής ων, προσευχόταν γονατιστός πριν πέσει για ύπνο και παρακαλούσε τον Θεό να προκαλέσει τον θάνατο του πατέρα του, «ει δυνατόν με το αυτοκίνητο».

 

Εμφανίσεις: 780

Περισσότερα...

Christopher Isherwood: «Ο κύριος Νόρις αλλάζει τρένα» κριτική του Σιδέρη Ντιούδη

Ο κύριος Νόρις αλλάζει τρένα Κρίστοφερ Ίσεργουντ Μετάφραση Ιωάννα Ηλιάδη Μεταίχμιο


Έχουν περάσει πάνω από ογδόντα χρόνια από την πρώτη δημοσίευση του βιβλίου του Κρίστοφερ Ίσεργουντ [Christopher Isherwood] με τον τίτλο, Ο κύριος Νόρις αλλάζει τρένα, και η ανάγνωσή του έχει τη διαχρονικότητα που χαρακτηρίζει τους σπουδαίους συγγραφείς, τους οποίους όλο και περισσότερο σπεύδουν να εκδώσουν τον τελευταίο καιρό οι εκδότες στη χώρα μας.

Το μεγάλο ενδιαφέρον στη γραφή του Ίσεργουντ έγκειται στο γεγονός ότι αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο το κλίμα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα στο Βερολίνο της δεκαετίας του 1930 ενώ προετοιμάζεται η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία. Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα που ακολουθεί: «Το Βερολίνο ήταν σε κατάσταση εμφυλίου πολέμου. Η έκρηξη μίσους ερχόταν ξαφνικά, δίχως προειδοποίηση, από το πουθενά· στις γωνίες του δρόμου, στα εστιατόρια, στους κινηματογράφους, στις αίθουσες χορού, στα λουτρά· τα μεσάνυχτα, μετά το πρωινό, στα μισά του απογεύματος. Μαχαίρια τραβιόντουσαν, χτυπήματα δίνονταν με ακιδωτά δαχτυλίδια, με μπιροπότηρα, με πόδια από καρέκλες, με μολυβένια ματσούκια· σφαίρες έσκιζαν τις διαφημίσεις στις αφισοκολλημένες κολόνες, εποστρακίζονταν από σιδερένιες στέγες καμπινέδων». 

 

Εμφανίσεις: 637

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr