A+ A A-

Κατρίν Πανκόλ: «Muchachas. Τα κορίτσια είναι παντού» κριτική του Γιάννη Βαϊτσαρά

Muchachas Τα κορίτσια είναι παντού Katherine Pancol


H Κατρίν Πανκόλ αφιερώνει το βιβλίο αυτό στις σημερινές γυναίκες. Γράφει για το κουράγιο τους απέναντι στις δυσκολίες και τα αδιέξοδα της ζωής. Σκηνοθετεί τις αμφιβολίες, τους φόβους και τις επιθυμίες τους. Λέω, σκηνοθετεί, διότι μέσα στο συγγραφικό της έργο φαίνεται να έχει χτίσει ένα σκηνικό με μαεστρία και ευαισθησία και να κυκλοφορεί με άνεση μέσα σ’ αυτό, ανοίγοντας συνεχώς νέες σκηνές, νέα επεισόδια, προσκαλώντας καινούργιους πρωταγωνιστές.

Το βιβλίο αρχίζει με την οικογένεια Κορτές, τις γυναίκες Κορτές, με τις μικρές και μεγάλες ιστορίες τους. Μετά, αλλαγή κλίματος, έρχεται στη σκηνή η Στέλλα Βαλέντι και ο κόσμος που την περιβάλλει στην επαρχιακή Γαλλία. Η Στέλλα θα γίνει το κεντρικό πρόσωπο αυτού του βιβλίου. Θα ζήσουμε μαζί της τις αγωνίες και τις δυσκολίες μιας ύπαρξης τραυματισμένης, αλλά δυναμικής. Αγωνίζεται να ελευθερωθεί από την άρρωστη επιρροή που επέβαλε ο πατέρας στην πορεία της ζωής της. Είναι ένας άνδρας που στα μάτια του μικρόκοσμου όπου ζει φαίνεται σαν ήρωας, αλλά που μπορεί να είναι τέρας όταν οι προβολείς δεν τον φωτίζουν. Η Στέλλα ξέρει να αγωνίζεται. Για να επιβιώσει, να ελευθερωθεί, να ζήσει. Κυρίως όμως αγωνίζεται για να σώσει, όπως μπορεί, τη μητέρα της. Μια μητέρα εγκλωβισμένη, σκλάβα του γοητευτικού μα διαστροφικού συζύγου της και των ανθρώπων του. Σύντομα αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης πως κάτι συνδέει τις δυο ιστορίες, τους Κορτές και τους Βαλέντι, κάτι υπόγειο και ανείπωτο που αφορά τη σχέση των κεντρικών ηρωίδων. Ένα μυστικό...

 

Εμφανίσεις: 562

Περισσότερα...

Jessie Burton: «Το κουκλόσπιτο» κριτική της Ελένης Σαραντίτη

Το κουκλόσπιτο Jessie Burton Μετάφραση Μυρτώ Καλοφωλιά Πατάκης


To
κουκλόσπιτο της Αγγλίδας συγγραφέως και ηθοποιού Τζέσι Μπάρτον [Jessie Burton] (1982), προς τέρψη και απόλαυση της ίδιας της Μπάρτον, φαντάζομαι, αλλά και εκατομμυρίων αναγνωστών, γεννήθηκε έπειτα από την ευτυχή επίσκεψή της στο Κρατικό Μουσείο της Ολλανδίας, στο Άμστερνταμ. Εκεί, σε θέση περίοπτη, επιβλητικό, μοναδικό, εντυπωσιακό, ένα αληθινό, και σαν τέτοιο, πολύτιμο, έργο τέχνης, εκτίθεται το κουκλόσπιτο της Πετρονέλλα Όορτμαν. Μια μινιατούρα αληθινού σπιτιού με λεπτομέρειες αριστουργηματικές, τόσο ωραίο – σαν αχειροποίητο. Η συγγραφέας δανείστηκε για την ηρωίδα της το όνομα τής τότε κατόχου του κουκλόσπιτου η οποία έζησε τον 17ο αιώνα. Φυσικά η όλη –καθηλωτική– ιστορία είναι προϊόν μυθοπλασίας.

Ίσως εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε ότι στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη τα κουκλόσπιτα βρίσκονταν (17ος -19ος αι.) υψηλά στις προτιμήσεις των εύπορων οικογενειών –δεν προορίζονταν τα περισσότερα μόνο για τα παιδιά– και λογίζονταν ως πλούτος, ευμάρεια αλλά και απόδειξη υψηλού γούστου. Και να προσθέσω ακόμη ότι, παλαιότερα, σε ένα ταξίδι μου στην Δανία, είχα περάσει αρκετή ώρα εμπρός σε κάποιο παλαιοπωλείο, θαυμάζοντας ένα κουκλόσπιτο που κατείχε ολόκληρη την βιτρίνα και που ήταν τόσο όμορφο, ώστε σου έφερνε μια ταραχή, ανάμεικτη με την ανακούφιση που προσφέρει το αληθινά ωραίο. Μετάξια και δαντέλες, λιλιπούτειοι ένοικοι, ρόδινα παιδάκια, μικροσκοπικά παιχνίδια, ζώα σύντροφοι, βάζα ολάνθιστα, ας μην μπαίνω σε λεπτομέρειες, αδυνατούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω του, εκείνο το κουκλόσπιτο της Κοπεγχάγης μού είχε κλέψει την καρδιά. Ώρα στο νοτισμένο πεζοδρόμιο, το κοίταζα. Δεν το χόρταινα. Φεύγοντας το πήρα μαζί μου· την εικόνα του βέβαια. Αυτά τα σπάνιας ομορφιάς πράγματα δεν είναι αναγκαίο (φυσικά ούτε και εφικτό) να τα έχεις στην ιδιοκτησία σου, εφόσον τα κατέχεις διαφορετικά ανακαλώντας τα, και ευφραίνεις έτσι την όρασή σου, οσάκις τα επιθυμήσεις…

 

Εμφανίσεις: 2928

Περισσότερα...

Ιζαμπέλ Αλιέντε: «Ο Ιάπωνας εραστής» κριτική της Νένας Κοκκινάκη

Ο Ιάπωνας εραστής Ιζαμπέλ Αλιέντε Μετάφραση Βασιλική Κνήτου Ψυχογιός


Το σπίτι του Κορυδαλλού είναι ένα ιδιότυπο γηροκομείο χτισμένο το 1900 στα περίχωρα του Μπέρκλεϊ προκειμένου να φιλοξενήσει γέροντες με χαμηλά εισοδήματα, προοδευτικούς διανοούμενους ή καλλιτέχνες, των οποίων με τα χρόνια η ποικιλομορφία περιορίστηκε σε μικρές διαφορές ανάμεσα στους ελεύθερους στοχαστές, τους οικολόγους ή τους ακτιβιστές. Έναν αιώνα μετά, στα 2010, η Ιρίνα Μπαζίλι πιάνει δουλειά στο γηροκομείο. Καθήκον της να διευκολύνει τη ζωή των τροφίμων του δεύτερου και τρίτου επιπέδου – οι του πρώτου ζούσαν ανεξάρτητοι, σαν ένοικοι πολυκατοικίας, οι του τέταρτου, του «παράδεισου», μετρούσαν τον χρόνο να περάσουν στην άλλη όχθη. Η Ιρίνα θα συνδεθεί με την Άλμα και τον εγγονό της Σεθ και θα γίνει μάρτυρας μυστηριωδών δώρων και επιστολών που η γηραιά κυρία λαμβάνει από άγνωστο αποστολέα.

Η συγγραφέας περιγράφει τη ζωή της Άλμα από τότε που οι γονείς της την έστειλαν να ζήσει στην έπαυλη συγγενών στο Σαν Φραντσίσκο πριν οι ναζί εισβάλουν στην Πολωνία, και στη συνέχεια τη ζωή, το γάμο της με τον ιδιόρρυθμο Ναθάνιελ και τη συνάντησή της με τον Ιτσιμέι, γιο του Ιάπωνα κηπουρού της έπαυλης. Μια μοιραία συνάντηση που θα καταλήξει σε σχέση ζωής, «αναπόφευκτη και προστατευμένη από την τριβή με τον κόσμο», θα διατηρηθεί ανέπαφη για τα υπόλοιπα χρόνια, θα απλωθεί στο φθινόπωρο της ζωής και θα συνεχιστεί ακόμα και μετά το θάνατο.

 

Εμφανίσεις: 1059

Περισσότερα...

Ίαν ΜακΓιούαν: «Νόμος περί τέκνων» κριτική του Μάνου Κοντολέων

Νόμος περί τέκνων Ίαν ΜακΓιούαν Μετάφραση Κατερίνα Σχινά Πατάκης


Η Φιόνα, μια μεσήλικη γοητευτική γυναίκα, είναι διακεκριμένη νομικός που εκδικάζει υποθέσεις που εμπίπτουν στο οικογενειακό δίκαιο και κυρίως σε θέματα που έχουν να κάνουν με ανήλικα άτομα. Αλλά, ενώ η καριέρα της ανθεί, ο γάμος της με τον επίσης επιτυχημένο πανεπιστημιακό Τζακ παρουσιάζει προβλήματα. Ρωγμές στον κλειστό οικογενειακό κόσμο μιας γυναίκας που αναζητά να εισέλθει στους αντίστοιχους κόσμους άλλων οικογενειών, καθώς ακολουθεί την επιταγή του νόμου να προστατεύει τους ανήλικους.

Ανάμεσα στις υποθέσεις που εκδικάζει είναι κι εκείνη που αφορά τον δεκαεπτάχρονο Άνταμ, ο οποίος πάσχει από λευχαιμία. Το νοσοκομείο ζητά την άδεια από το δικαστήριο να προχωρήσει σε μετάγγιση αίματος, μιας και τόσο οι γονείς του αγοριού, που ανήκουν στην αίρεση των Μαρτύρων του Ιεχωβά, όσο και ο ίδιος ο νεαρός δεν αποδέχονται λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων αυτού του είδους τη θεραπεία. Η Φιόνα θα θελήσει να συναντηθεί με τον ίδιο τον ασθενή για να διαπιστώσει κατά πόσο ο ίδιος έχει αυτόβουλα πάρει αυτή τη θέση.

Η συνάντηση μιας γυναίκας, που σε προσωπικό επίπεδο βλέπει τον κόσμο της να καταρρέει, με ένα νέο αγόρι, που θεωρεί πως έχει το δικαίωμα να καθορίζει το ίδιο το πως και το πόσο θα ζήσει, είναι καθοριστική και για τους δύο. Η Φιόνα θα διατάξει τη μετάγγιση αίματος. Ο Άνταμ θα δει την υγεία του να βελτιώνεται, μα θα δει και τους δυο γονείς του να εκφράζουν απροκάλυπτα τη χαρά τους από τη σωτηρία του παιδιού τους. Και αισθάνεται προδομένος από αυτούς που τον οδηγούσαν στον θάνατο χωρίς να πιστεύουν στην ουσία στο δόγμα που τους επέβαλε αυτή την στάση.

 

Εμφανίσεις: 1274

Περισσότερα...

Γκαμπριέλ Ρουά: «Ο δρόμος για το Αλταμόν» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Ο δρόμος για το Αλταμόν Γκαμπριέλ Ρουά Μετάφραση Φοίβος Ι. Πιομπίνος Εικονογράφηση Μυρτώ Δεληβοριά Θίνες


Η Γκαμπριέλ Ρουά είναι Καναδέζα. Γεννήθηκε το 1909 στην αγγλόφωνη κοινότητα της επαρχίας Μανιτόμπας, αλλά μεγάλωσε ως γαλλόφωνη, με όλα τα προβλήματα που δημιουργεί ένας τέτοιος γλωσσικός διχασμός. Πλούτος εν πρώτοις αλλά και προβλήματα στην πράξη. Ήταν παιδί μεγάλης και φτωχής οικογένειας. Έλαβε καθολική παιδεία, σπούδασε παιδαγωγική, εργάστηκε ως δασκάλα, ασχολήθηκε με το θέατρο. Δεν έπαψε όμως να ονειρεύεται πώς θα αποδράσει από την ασφυκτική επαρχιακή ζωή της, πράγμα που το κατόρθωσε το 1937, όταν πια κατέφυγε στην Αγγλία και τη Γαλλία. Ο πόλεμος όμως που σκοτείνιαζε τον ευρωπαϊκό ορίζοντα την ανάγκασε να επιστρέψει στον Καναδά. Εγκαταστάθηκε στο Μόντρεαλ, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και το 1945 έδωσε στη δημοσιότητα και το πρώτο της μυθιστόρημα, το οποίο βραβεύτηκε στη Γαλλία και μεταφράστηκε σε οχτώ γλώσσες. Μετά παντρεύτηκε, απέκτησε παιδιά και έζησε μια κανονική ζωή. Ξαναπήγε στην Ευρώπη, ξαναγύρισε στον Καναδά και ασχολήθηκε με το μυθιστόρημα. Η ζωή της μοιάζει με μικρή Οδύσσεια και επόμενο είναι τα μυθιστορήματά της να έχουν εκεί την αφετηρία τους και να αντλεί από εκεί την έμπνευσή της για τη δημιουργία τους. Κι έτσι, πολύ φυσικά, και Ο δρόμος για το Αλταμόν που έχουμε αυτή τη στιγμή στα χέρια μας είναι λογικό να έχει αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Το βιβλίο απαρτίζεται από τρεις νουβέλες. Η πρώτη είναι αφιερωμένη στην «παντοδύναμη γιαγιά» της. Η δεύτερη έχει τίτλο «Ο γέρος και το κοριτσάκι» και η τρίτη έχει τον τίτλο του βιβλίου.

 

Εμφανίσεις: 579

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr