A+ A A-

ΟΣΑ ΞΕΡΩ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΡΑ ΚΑΝΤΙΝΤΑ

της Ελένης Γκίκα

«Ήταν η δεύτερη σύμπτωση. Οι συναντήσεις όμως είναι τελικά ένα άθροισμα συμπτώσεων, που έχει σαν αποτέλεσμα δυο άνθρωποι, προσπαθώντας ν’ αντισταθούν στην πονηριά της μοίρας και να πάρουν άλλο δρόμο από αυτόν που τους οδηγεί τον έναν στον άλλο, να κατευθύνονται αδυσώπητα προς μια μοιραία σύγκρουση».

Και είναι η Ρόζα Μπουσταμέντε, η κόρη της, Βιολέτα, και η εγγονή της, Βέρα Κάντιντα, σε ένα φανταστικό μέρος της Νότιας Αμερικής, τη Βαταπούνα, που η τύχη και η μοίρα τα φέρνει να ξαναπαίξουν με διαφορικό φινάλε την ίδια μοιραία σκηνή ζωής. Να μείνουν έγκυες από ανομολόγητο πατέρα.

Η Ρόζα Μπουσταμέντε θα επιστρέψει στην καλύβα της μεγαλώνοντας κόρη κι εγγονή, ψαρεύοντας μόνη χελιδονόψαρα μέχρι την τελευταία στιγμή.

Η Βιολέτα θα πάρει τον δρόμο της, ελαττωματική κάπως από τον πατερικό σπόρο, για να γεννήσει παρομοίως άνομα και θα πεθάνει ματαίως στο δάσος στην αρχή σχετικά της ζωής.

Η Βέρα Κάντιντα θα μεγαλώσει με τη γιαγιά της, με τη ζωή και τον θάνατο της μάνας της, της Βιολέτας, να την καταδιώκει μέχρι την ύστατη στιγμή. Θα φύγει έγκυος από τη Βαταπούνα για να γεννήσει τη Μόνικα-Ρόζα με τα άλλα εγκαταλειμμένα κορίτσια στο Παλάτι της Μουρούνας και να συναντήσει τη μοίρα της από την Οδό του Μέλλοντος στη στοργική αγκαλιά του Ιτσάγα-Ιερώνυμου στην οδό Φαλαινοθηρικών. Μπορεί «όλα ν’ αρχίζουν από έναν βιασμό» αλλ’ αυτή, η Βέρα Κάντιντα, θα μπορέσει τελικά να ανατρέψει τη δική της υποθηκευμένη ζωή.

Ένα μυθιστόρημα που θυμίζει μαγικό ρεαλισμό και μοιάζει με σκληρό του Άντερσεν παραμύθι, και σκιαγραφεί αφενός τη μοίρα των γυναικών και αφ’ ετέρου την επαναλαμβανόμενη σύμπτωση που μας ακολουθεί από γενιά σε γενιά, την αιώνια σκηνή που έχουμε έρθει να παίξουμε με τα δικά μας υποκριτικά χαρτιά σαν πόκα κάθε φορά.

Οι τέσσερις γυναικείοι χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένης και της δισεγγονής της Ρόζα Μπουσταμέντε, Μόνικα-Ρόζα, είναι με τον δικό τους τρόπο κάθε φορά «η μοιραία τραγική». Ατίθασες κι ελεύθερες, δέσμιες ενός αλλόκοτου άντρα και ενός αινιγματικού πεπρωμένου, κατορθώνουν τελικά και ξεφεύγουν, βεβαίως όχι δίχως λαβωματιές.

Οι τέσσερις άντρες του βιβλίου, ο αινιγματικός και αλλόφρων Τζερόνυμο, ο ασθενικός γιος του δημάρχου, ο άνευ σημασίας βίαιος Ζυλ Ζαμίρες και ο υπέροχος Ιτσάγα-Ιερώνυμος με το κομμένο δάχτυλο και με το αριστοκρατικό, βαρύ παρελθόν, δευτεραγωνιστές στο έργο της ζωής τους, θα είναι για την καθεμία η λυδία λίθος για την καταστροφή τους ή για τον σωσμό.

Το τέλος, ήδη γνωστό απ’ την αρχή, το βιβλίο σαν καρκινική επιγραφή αρχίζει όπως τελειώνει, με τη Βέρα Κάντιντα μόλις 39 χρονών να επιστρέφει για να τελειώσει στη Βαταπούνα, όπου εκεί αξιώνεται να βιώσει όλα τα θαυμαστά. Τη ζωή να εκδικείται για κείνη και τη Ρόζα Μπουσταμέντε να της στέλνει τον άγγελό της. Ατμοσφαιρικό, μαγικό, αλλόκοτο, σαγηνευτικό, ποιητικό, ένα μυθιστόρημα που μοιάζει σαν σπείρα, το βιβλίο έχει ήδη τιμηθεί με τα βραβεία Renaudot des lycéens 2009, France Télévisions 2009 και Grand prix des Lectrices de Elle 2010. Η Γαλλίδα συγγραφέας Véronique Ovaldé (γενν. 1972) με τα μυθιστορήματα και τα παιδικά της έργα, λογοτεχνικά έχει ήδη επιβληθεί.

«Οι ζωές διαγράφουν τροχιές. Οι αμφιταλαντεύσεις, οι δισταγμοί, οι ματαιωμένες επιλογές, οι οικογενειακές προδιαγραφές, η ελεύθερη βούληση που όλο και συρρικνώνεται, τα δυο βήματα μπροστά και τρία πίσω, όλα σβήνουν τελικά και δεν αφήνουν άλλο να φανεί παρά το ίχνος ενός κομήτη. Κάπως έτσι διαμορφώθηκε σιγά σιγά ο Ιτσάγα για να γίνει αυτό που εξακολουθεί να είναι κι έτσι δεν θα μπορούσε κανείς, ούτε κατά διάνοια, να τον φανταστεί να ζει ζωή αλλιώτικη από τη δική του».

Έτσι διαμορφώνονται στην ιστορία η Ρόζα Μουσταμέντε, η Βιολέτα, η Βέρα Κάντιντα και η Μόνικα-Ρόζα, για να γίνουν αυτό που εξακολουθούν να είναι κι έτσι δεν θα μπορούσε κανείς, ούτε κατά διάνοια, να τις φανταστεί να ζουν ζωές αλλιώτικες από τις δικές τους αλλόκοτες ζωές, η εξαιρετική Véronique Ovaldé με δεξιοτεχνία έχει φροντίσει γι’ αυτό και γι’ αυτές.

Ένα βιβλίο-έκπληξη, που θα μου μείνει αλησμόνητο.

Όσα ξέρω για τη Βέρα Κάντιντα Véronique Ovaldé μετάφραση: Νατάσα Παπαδοπούλου GemaΌσα ξέρω για τη Βέρα Κάντιντα
Véronique Ovaldé
μετάφραση: Νατάσα Παπαδοπούλου
Gema
326 σελ.
Τιμή € 15,00

 

Εμφανίσεις: 1510

ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΕΝΑΜΠΡΑ

της Ανθούλας Δανιήλ

Ο αρχετυπικός μύθος που θέλει τον Δία να δένει για χίλια χρόνια τον Προμηθέα στον Καύκασο, επειδή έδωσε τη γνώση στον άνθρωπο, αποτελεί την αρχή μιας μακράς αλυσίδας τιμωρίας για όσους αποκαλύπτουν τα μυστικά που κρύβουν τα βιβλία και έπρεπε να παραμείνουν μυστικά. Από ιδιοτέλεια και φόβο, μήπως σηκώσουν κεφάλι οι πολλοί, όσο μπόρεσαν, τα παρέδωσαν στο πυρ το εξώτερον, αρχής γενομένης από την περίφημη Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας, μέχρι τη σύγχρονη εποχή- πυρά, λογοκρισία, απαγόρευση και συνακόλουθη εξαφάνισή τους. Το βιβλίο του Ρέι Μπράντμπερι Φαρενάιτ 451 (βαθμός θερμοκρασίας στην οποία καίγεται το χαρτί),το οποίο επιτυχώς μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο, δείχνει τη μεγάλη σημασία που έχει το βιβλίο και την απελπισμένη προσπάθεια για τη σωτηρία της παγκόσμιας γνώσης.

Κι επειδή η γνώση δεν είναι για τους πολλούς, η υπό έλεγχο πρόσβαση σ’ αυτήν δημιουργεί ομάδες με επίλεκτα μέλη, κλαμπ, αδελφότητες και άλλα, με κάποιον αφανή να κινεί τα νήματα. Έτσι στο βιβλιοπωλείο μας συμβαίνει εν μέρει ό,τι και στη Βιβλιοθήκη του Χόρχε, στο Όνομα του Ρόδου του Έκο. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Ο Κλέι Τζάνον θέλει κατεπειγόντως τη δουλειά και την παίρνει. Νυχτερινός υπάλληλος στο Παράξενο βιβλιοπωλείο του κυρίου Πενάμπρα, που λειτουργεί σε εικοσιτετράωρη βάση. Απαραίτητο προσόν να μπορεί να ανεβαίνει στη σκάλα, για να φτάσει τα βιβλία στα πολυώροφα ράφια που, μερικές φορές, πρέπει να επιμηκύνει το χέρι του εκατόν πενήντα φορές για να τα φτάσει. Και ο κ. Πενάμπρα να φωνάζει: «Τεντώσου, παιδί μου, τεντώσου». Αυτομάτως μου έρχεται στο νου ο αστυνόμος Σαΐνης και το ευρηματικό: «Εμπρός, λοιπόν, καλά μου χέριααα!». Ανεβοκατεβαίνει σαν «μαϊμού». Η περιγραφή των μαϊμουδικών επιδεξιοτήτων και των ζογκλερικών ταλέντων που απαιτούνται για την αναρρίχηση γίνεται με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Άλλο απαιτούμενο προσόν, η λεπτομερής καταχώρηση στο βιβλίο των «παράξενων» πελατών. Ύφος, διάθεση… μέχρι και τι κουμπιά είχε π.χ. το παλτό του κ. Τίνταλ∙ από σεντέφι ή κοκάλινα; ο υπάλληλος είναι παρατηρητικός. Από νεφρίτη. Όσο κι αν αυτά φαίνονται παράξενα στον Κλέι, για τον κ. Πενάμπρα είναι φυσιολογικά και ο Κλέι δεν ρωτάει μπας και χάσει τη δουλειά του, κάτι που επανέρχεται στην επιφάνεια σαν μοτίβο.

Ο Όλιβερ Γκρόουν είναι ο γιγαντόσωμος συνάδελφος στο βιβλιοπωλείο, σπουδάζει αρχαιολογία και είναι εξαιρετικός στο είδος του. Ο Μάθιου Μίτελμπραντ είναι ο συγκάτοικος στο σπίτι, καλλιτέχνης ειδικός στα κινηματογραφικά εφέ. Η όμορφη Άσλεϋ Άνταμς, τρισδιάστατο μοντέλο, είναι η τρίτη συγκάτοικος, υπεύθυνη πελατών σ’ ένα πρακτορείο δημοσίων σχέσεων, δουλεύει σαν ρομπότ και ανακαλύπτει ένα βιβλίο μαύρης μαγείας. Ο φίλος Νιλ Σαχ, ευκατάστατος με τον «τερατώδη σωματότυπο ανάποδου τριγώνου που έχουν οι υπερήρωες των κόμιξ», ενδιαφέρεται και αυτός για τα παράξενα βιβλία. Μια ελκυστική κοπέλα με υπερεξειδικευμένες γνώσεις στους υπολογιστές, μπαίνει στην παρέα. Όλοι έχουν κοινό το ενδιαφέρον για το βιβλιοπωλείο και όλοι θα μπουν στο χορό της αποκάλυψης του κρυμμένου μυστικού.

Ο Ματ, δηλαδή ο Μάθιου, έρχεται στο βιβλιοπωλείο και, αφού ανέβηκε ψηλά, δέκα μέτρα, στη σκάλα, βρήκε ένα παράξενο βιβλίο και φωνάζει τον Κλέι να ανεβεί να του το δείξει. Ο Κλέι, για ασφάλεια, ανεβαίνει σε μια άλλη σκάλα. Κι εκεί, ο καθένας, μισός στη σκάλα του και μισός στο κενό, κοιτάζουν το βιβλίο αλλά και θαυμάζουν και διαλογίζονται την «Τέρμα Πίσω Λίστα» που, όπως φαίνεται είναι η κρυφή γοητεία του βιβλιοπωλείου, από την οποία δανείζεται βιβλία μια ομάδα «αλλόκοτων μελετητών», εγγεγραμμένων στα «μέλη», του βιβλιοπωλείου.

Ο Κλέι, κάνοντας την προσομοίωση της Βιβλιοθήκης στον υπολογιστή του, ανακαλύπτει ότι τα βιβλία στα ράφια συνθέτουν έναν κώδικα και μάλλον αυτόν προσπαθούν να λύσουν οι πελάτες «μέλη» διαβάζοντας τα βιβλία της «Τέρμα Πίσω Λίστας». Τα βιβλία αυτά τα δανείζονται με μια επαναλαμβανόμενη σειρά ο κ. Τίνταλ, η Λαπέν, ο Ίμπερτ, σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα, πάντα από το ίδιο ράφι, Νο 2, κι έπειτα πάλι ο κ. Τίνταλ από το ράφι Νο 1 και ούτω καθεξής, πράγμα που σημαίνει πως προηγείται. Κάθε βιβλίο στο ράφι αντιστοιχεί σ’ ένα φωτάκι στην οθόνη του υπολογιστή. Παρατηρώντας ο Κλέι το φωτάκι, ήτοι την κίνηση των βιβλίων και τα ράφια, νομίζει πως βλέπει τα βιβλία σαν νότες και τα ράφια σαν πεντάγραμμο, όπου οι πελάτες «παίζουν το ίδιο κομμάτι ή χορεύουν τον ίδιο χορό ή -αυτό είναι- λύνουν τον ίδιο γρίφο».

Αυτός λοιπόν ο χορός στα ράφια του βιβλιοπωλείου μας θυμίζει τους λαβυρίνθους των βιβλιοθηκών του Μπόρχες, αλλά ακόμη πιο καλά μας θυμίζει την περιπλάνηση στη βιβλιοθήκη του μοναστηριού του Έκο, στο Όνομα του Ρόδου, όταν ο Γουλιέλμος σε διαφορετικό επίπεδο με τον Άντσο, επικοινωνεί μαζί του με το νήμα της ξηλωμένης πλεκτής μπλούζας του. Όσο το πλεκτό ξηλώνεται τόσο ο κώδικας αποκωδικοποιείται. Ένα άλλο κοινό στοιχείο ανάμεσα στα δύο έργα είναι τα πρόσωπα. Ο κ. Πενάμπρα δεν επιτρέπει στον Κλέι να διαβάζει τα βιβλία, όπως και ο Χόρχε δεν επιτρέπει στους αντιγραφείς της δικής του βιβλιοθήκης να διαβάζουν τα βιβλία που αντιγράφουν. Και ο Χόρχε είναι τυφλός, ξέρει πολλά και κρύβει μυστικά, όπως ο ηλικιωμένος κ. Πενάμπρα ξέρει πολλά και κρύβει μυστικά, αλλά και ο Όμηρος ήταν τυφλός, αλλά είδε καλύτερα από όλους τον κόσμο. Ο Έκο, λοιπόν, είχε πει πως ένα βιβλίο είναι φτιαγμένο από βιβλία, πράγμα που δείχνει τη σημασία της διακειμενικότητας, η οποία διασχίζει τις εποχές και τις μόδες, κρατώντας γερά το νήμα της συνέχειας και της ιστορικής μνήμης. Μόνο που τώρα η θεά μνήμη υποστηρίζεται από εργασία σκληρή στον υπολογιστή.

Στο βιβλιοπωλείο του κ. Πενάμπρα, λοιπόν, υπάρχει κώδικας που κάπου οδηγεί, πράγμα που είδαμε και στο μοναστήρι του Έκο. Αν προδοθεί το μυστικό ο κ. Πενάμπρα θα βρεθεί μπλεγμένος και υπόλογος.

Το νήμα της Αριάδνης, σαν το νήμα του ξηλωμένου πλεκτού, θα μας βγάλει κάποτε από το λαβύρινθο. Η σύγχρονη μυθοπλασία, αντλώντας από την ίδια αστείρευτη πηγή, τον παλιό μύθο, εμπλουτισμένη, αναβαπτισμένη και ανανεωμένη από την τεχνολογία, με μια πρόσθετη γοητεία από τη χρήση της μεταγλώσσας -«γκουγκλάρω», «γκούγκληδες», «χακεύω», «οπτικοποίηση χρονοσειρών»- κάνει το παλιό να φαίνεται καινούριο, αν και είναι το ίδιο καινούριο και παλιό. Η βιβλιοκομπιουτερική μίξη είναι ευτυχής.

Ένα γοητευτικό βιβλίο.

Το παράξενο βιβλιοπωλείο του κυρίου Πενάμπρα Robin Sloan μετάφραση: Πέτρος Χατζόπουλος Κλειδάριθμος Το παράξενο βιβλιοπωλείο του κυρίου Πενάμπρα
Robin Sloan
μετάφραση: Πέτρος Χατζόπουλος
Κλειδάριθμος
357 σελ.
Τιμή € 15,50

 

Εμφανίσεις: 1931

ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΟΙ

της Ελένης Γκίκα

«Η γνώμη μου ήταν ότι όλοι καταλάβαιναν λάθος όλους. Δε χρειαζόταν φιλοσοφία. Οπότε, πώς θα μπορούσε να είναι απλή η συμβίωση. Πώς θα μπορούσε κανείς να εμποδίσει έθνη ολόκληρα να βυθιστούν στην τρέλα τη στιγμή που τα θεμέλιά τους βασίζονταν στην άγνοια και το λάθος;»

Τον είχα αγαπήσει από την Μπέτυ Μπλου, αλλά στους Ασυγχώρητους τελικά συνειδητοποίησα ότι ωριμάσαμε και γεράσαμε και οι δυο. Γεννημένος στο Παρίσι το 1949 (είμαι δέκα χρόνια μικρότερη), ο Φιλίπ Τζιάν σπούδασε δυο χρόνια δημοσιογραφία. Για να ζήσει χρειάστηκε να κάνει πολλές δουλειές, όπως αχθοφόρος στη Χάβρη, αποθηκάριος στις Εκδόσεις Γκαλιμάρ, νυχτερινός εισπράκτορας διοδίων και ρεπόρτερ στο Detective. Πρωτόγραψε δοκιμάζοντας μια γραφομηχανή, του τη χάρισε φίλος του και καλά έκανε, στη συνέχεια σκιαγράφησε όπως άλλος κανείς την εποχή του και την εποχή μας.

Στους Ασυγχώρητους, είναι η οικογένεια στο στόχαστρο. Μάλλον τα μέλη μιας οικογένειες που έχουν απομείνει. Και ο μικρόκοσμος μιας κωμόπολης στον Νότο.

Εκεί έχει καταφύγει ένας διάσημος συγγραφέας, ο Φρανσίς, μετά τον θάνατο της γυναίκας του και της μιας κόρης του (κάηκαν μπροστά στα μάτια του). Και σ’ ένα σπίτι ακριβώς δίπλα στον ωκεανό, πάνω που έχει μαζέψει τα κομμάτια του, έχει ξαναφτιάξει τη ζωή του με τη μεσίτρια Ζουντίν, χάνεται η Αλίς, η άλλη κόρη του.

Η δομή του μυθιστορήματος είναι σαν αντεστραμμένη πυραμίδα, όλα αρχίζουν απ’ το σασπένς –απαγωγή; φόνος;– και συνεχίζονται και καταλήγουν με φαινομενική νηνεμία. Ο συγγραφέας με τρόπο αριστοτεχνικό και διαρκή φλας μπακ ξεφλουδίζει παρανοήσεις και ολέθρια σφάλματα του παρελθόντος. Αποδεικνύοντας ότι η ζωή μας είναι μια ατέλειωτη φάρσα, ένας ακατανόητος ώρες ώρες συμβιβασμός, ένας δρόμος γεμάτος παρανοήσεις, με τους πάντες να εναλλάσσονται στον ρόλο του θύτη και του θύματος. Και η συγγραφή για τον συγγραφέα, η μοναδική –εγωιστική, έστω– ασπίδα και προστασία:

«Το γράψιμο ενός μυθιστορήματος απαιτούσε τόση ενέργεια, που όλα τα άλλα περνούσαν σε δεύτερη μοίρα. Αυτό ήταν το πλεονέκτημα. Το είχα δοκιμάσει πολλές φορές. Είχα γράψει τα τελευταία μου μυθιστορήματα σαν να ήταν οχυρά, και οι συνθήκες έμοιαζαν να υποδεικνύουν ότι ήταν καιρός να καταφύγω και πάλι σ’ αυτές τις δυνάμεις, έστω και με κάποιο κόστος. Είχα γράψει μυθιστορήματα σαν να ήταν αδιαπέραστα δάση γύρω μου – μετά τον θάνατο της Ζοάννας…»

Ο Φρανσίς θα χρειαστεί να συγχωρήσει και να συγχωρεθεί, να επιζήσει με λάθη και τύψεις, να προχωρήσει με διλήμματα για να φτάσει τελικά σε μια κάπως γαληνεμένη ζωή. Σε μικρότερη κλίμακα, την ίδια πορεία επιβίωσης και άφεσης θα έχουν και τα υπόλοιπα πρόσωπα: η δεύτερη σύζυγός του, η κόρη του, Αλίς, κι ο γαμπρός του. Με καθοριστικά πρόσωπα του δράματος την Α.Μ., παλιά του συμμαθήτρια, και τον γιο της.

Ένα ψυχολογικό θρίλερ με κλιμακούμενο σασπένς και με ανατροπές από σκηνές αποκαλυπτικές του παρελθόντος.

Εξαιρετικό συγγραφικό εύρημα το –κατά κάποιον τρόπο– παλινδρομικό τέλος. Και μια άκρως προφητική φράση του βιβλίου για το μέλλον: «Υπήρχε μεγάλη πιθανότητα αυτός ο κόσμος να μην κατοικείται πια παρά από δολοφόνους και τρελούς, σ’ ένα αρκετά κοντινό μέλλον. Έτσι που πήγαιναν τα πράγματα».

Ασυγχώρητοι Philippe Djian μετάφραση: Νατάσα Παπαδοπούλου GemaΑσυγχώρητοι
Philippe Djian
μετάφραση: Νατάσα Παπαδοπούλου
Gema
246 σελ.
Τιμή € 12,00

 

Εμφανίσεις: 1268

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ

του Φίλιππου Φιλίππου

Ο Μαρκ Τουέιν, ο μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας, είναι σπουδαίος γιατί μπορούσε στα κείμενά του να χλευάζει και να συμπαθεί ταυτόχρονα. Επίσης, γιατί μπορούσε να αναπαραστήσει ζωντανά τόσο μια εξέγερση όσο και ένα πανδαιμόνιο, τη σεμνοτυφία και τη λαγνεία. Το πιο διάσημο έργο του, το μυθιστόρημα Οι περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν, η πηγή της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας, σύμφωνα με τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, σημάδεψε όλους τους μετέπειτα συγγραφείς της χώρας του. Στο παρόν βιβλίο με τον τίτλο Ανθολόγιον περιλαμβάνονται αποσπάσματα από τα σημαντικότερα έργα του, που δείχνουν τις συγγραφικές του αρετές, την αφηγηματική του δεξιοτεχνία, μα και το αξεπέραστο χιούμορ του. Ο ίδιος, θέλοντας να διακωμωδήσει τις συγγραφικές του ικανότητες, έλεγε πως έχει μια κλίση στη λογοτεχνία χαμηλού επιπέδου, κάτι που δεν τον κάνει να υπερηφανεύεται, αλλά αυτό είναι το δυνατό του σημείο, «το να προκαλεί το γέλιο».

Πολυταξιδεμένος, ο Τουέιν είχε επισκεφτεί πολλές χώρες της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Τη χώρα μας την επισκέφτηκε το 1867 με ένα κρουαζιερόπλοιο που ταξίδευε στη Μεσόγειο ως ανταποκριτής μιας εφημερίδας της Καλιφόρνιας, όπου έγραψε τις εντυπώσεις του. Ας δούμε τον τρόπο γραφής του.

«Ήρθαν άσχημα νέα. Ο διοικητής του Πειραιά έφτασε με τη βάρκα του και είπε ότι έπρεπε είτε να φύγουμε είτε να βγούμε από το λιμάνι και να παραμείνουμε επί έντεκα μέρες φυλακισμένοι στο πλοίο μας σε αυστηρή καραντίνα! Έτσι, σηκώσαμε την άγκυρα και βγήκαμε για να μείνουμε αραγμένοι περί τις δώδεκα ώρες, ώσπου ν’ ανεφοδιαστούμε κι ύστερα να φύγουμε για την Κωνσταντινούπολη. Ήταν η πιο πικρή απογοήτευση που είχαμε ζήσει ως τότε. Να είμαστε αγκυροβολημένοι μια ολόκληρη μέρα απέναντι από την Ακρόπολη και παρ’ όλα αυτά να μας υποχρεώνουν να φύγουμε χωρίς να δούμε την Αθήνα. Η λέξη απογοήτευση δεν είναι αρκετά έντονη για να περιγράψει την κατάστασή μας». Ωστόσο, τη νύχτα μερικοί φίλοι πήραν μια βάρκα, βγήκαν στη στεριά και πήγαν στην Ακρόπολη. Ιδού πώς περιγράφει το τοπίο: «Από πάνω οι εντυπωσιακοί κίονες, μεγαλοπρεπείς ακόμα και στην ερείπωσή τους, κάτω η πόλη που ονειρευόταν, πέρα μακριά η ασημένια θάλασσα – πουθενά σ’ όλα τα πλάτη της γης δεν υπάρχει άλλη εικόνα με τη μισή ομορφιά!»

Ο αναγνώστης στο Ανθολόγιον μπορεί να διαβάσει αυτοτελή διηγήματα, αποσπάσματα από τα βιβλία Η τέχνη της καλοπέρασης, το Ημερολόγιο του Αδάμ και της Εύας, κείμενα από τα συλλογικά έργα Θαλασσινές ιστορίες και Τα μεγάλα ρεπορτάζ (όλα από τις Εκδόσεις Νάρκισσος). Υπάρχει ακόμα το κείμενο «Αυτοβιογραφία μπουρλέσκ», όπου ο συγγραφέας αυτοβιογραφείται προσπαθώντας να προκαλέσει ιλαρότητα και γέλιο, μιλώντας για την οικογένεια Τουέιν, οίκο αριστοκρατικό, δήθεν, που οι ρίζες του φτάνουν στα βάθη της αγγλικής αρχαιότητας (το πραγματικό του όνομα ήταν Σάμιουελ Λάνγκχορν Κλέμενς, γεννήθηκε το 1835 στη Φλόριντα του Μισούρι και πέθανε το 1910 στο Ρέντινγκ του Κονέκτικατ). Ο Τουέιν εργάστηκε ως τυπογράφος, πλοηγός στον Μισισιπή και ανταποκριτής εφημερίδων.

ΑνθολόγιονΑνθολόγιον
Μαρκ Τουέιν
μετάφραση: Παντελής Ανδρικόπουλος
Νάρκισσος
367 σελ.
Τιμή € 17,70

 

Εμφανίσεις: 1526

Ο ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

του Φίλιππου Φιλίππου

Το μυθιστόρημα του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν Η σκιά του ανέμου ορισμένοι το θεωρούν, μετά τον Δον Κιχώτη του Θερβάντες, το πιο επιτυχημένο μυθιστόρημα στην εκδοτική ιστορία της Ισπανίας (έχει μεταφραστεί σε 40 γλώσσες κι έχει πουλήσει 12 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως). Ο Θαφόν, ενώ ξεκίνησε τη λογοτεχνική καριέρα του το 1993 με ένα εφηβικό μυθιστόρημα, κατέκτησε το αναγνωστικό κοινό τo 2001, όταν εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο για ενηλίκους, Η σκιά του ανέμου. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησαν τα άλλα δύο μυθιστορήματα της τριλογίας, Το παιχνίδι του αγγέλλου και Ο αιχμάλωτος του ουρανού, όπου γίνεται λόγος για το Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων και το μυστηριώδες βιβλιοπωλείο Σεμπέρε και Υιοί.

Στο παρόν μυθιστόρημα κεντρικός ήρωας και αφηγητής είναι ο Ντανιέλ, γιος βιβλιοπώλη. Βρισκόμαστε στη Βαρκελώνη το 1957. Κάποια στιγμή που ο ήρωας είναι μόνος του στο μαγαζί, μπαίνει ένας μυστηριώδης άντρας που κουτσαίνει. Μόλις εντοπίσει στη βιτρίνα ένα πολύτιμο βιβλίο, μια σπάνια εικονογραφημένη έκδοση του Κόμη του Μόντε Κρίστο, θέλει να το αγοράσει. Μετά γράφει πάνω στο βιβλίο τη φράση: «Για τον Φερμίν Ρομέρο ντε Τόρες, που επέστρεψε από τους νεκρούς και κρατάει το κλειδί του μέλλοντος». Ποιος είναι; Τι θέλει; Η εμφάνισή του σηματοδοτεί την επιστροφή ενός θανάσιμου εχθρού. Μαζί με τον Ντανιέλ, που είναι παντρεμένος με την Μπέα, πρωταγωνιστεί ο Φερμίν, ο υπάλληλος του βιβλιοπωλείου, ο οποίος ετοιμάζεται να παντρευτεί την αγαπημένη του Μπερνάρντα.

Με αναδρομές στο παρελθόν, ο συγγραφέας εξιστορεί ποικίλα γεγονότα στη Βαρκελώνη του 1939, του 1940 και του 1941, όταν όλα τα πλάκωνε η σκλαβιά του δικτατορικού καθεστώτος του στρατηγού Φράνκο. Μεγάλο μέρος της αφήγησης καταλαμβάνει η περίοδος της φυλάκισης του Φερμίν στη φυλακή του Φράνκο, απ’ όπου κατόρθωσε να δραπετεύσει με τη βοήθεια φίλων του, καθώς και η προσπάθεια του Ντανιέλ να βρει τον άνθρωπο που δολοφόνησε τη μητέρα του. Στο πλαίσιο της έρευνάς του, ο δεύτερος πέφτει πάνω σ’ έναν τύπο που εποφθαλμιά τη γυναίκα του κι αυτή η σκέψη τον βγάζει εκτός εαυτού, τον κάνει να θέλει να διαπράξει φόνο. Γύρω από τους ανθρώπους αυτούς κινούνται γενναίοι άντρες μα και προδότες, συγγραφείς και εκδότες, κορίτσια και ηλικιωμένα άτομα που ζουν ερωτικές ιστορίες και δράματα. Ωστόσο, το τέλος του μυθιστορήματος που τοποθετείται στο 1960 είναι αίσιον κι ευτυχές, και ο αναγνώστης έχει προλάβει να νιώσει δυνατές συγκινήσεις χάρη στις περιπέτειες των ηρώων, οι οποίοι διέπονται από αισθήματα αγάπης και αλληλεγγύης.

Ο αιχμάλωτος του ουρανούΟ αιχμάλωτος του ουρανού
Κάρλος Ρουίθ Θαφόν
μετάφραση: Κατερίνα Ρούφου
Ψυχογιός
373 σελ.
Τιμή € 17,70

 

Εμφανίσεις: 2177

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr