Anna Katharine Green: «Υπόθεση Λέβενγουορθ»
Anna Katharine Green: «Υπόθεση Λέβενγουορθ»

Anna Katharine Green: «Υπόθεση Λέβενγουορθ»

Για την Υπόθεση Λέβενγουρθ της Άνα Κάθριν Γκριν, που επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gutenberg σε μετάφραση Ερρίκου Μπαρτζόπουλου, έχουν αποφανθεί τόσο οι κριτική όσο και η ιστορία, μια και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1878. Ένα βιβλίο που εξακολουθεί να διαβάζεται ευχάριστα 139 χρόνια μετά την πρώτη φορά που είδε το φως της δημοσιότητας. Ένα βιβλίο που οι εκδόσεις επέλεξαν να το βγάλουν σε πολυτονικό σύστημα, βάζοντάς μας πιο εύκολα στο κλίμα του προ-προηγούμενου αιώνα.

Δεν μπορεί να λέγεται κανείς λάτρης του αστυνομικού μυθιστορήματος και να μην έχει διαβάσει την Υπόθεση Λέβενγουρθ. Το βιβλίο βγήκε εννέα χρόνια πριν εμφανιστεί ο Σέρλοκ Χολμς στη λογοτεχνία και όταν η Αγκάθα Κρίστι ήταν ακόμα μαθήτρια. Η εισαγωγή του βιβλίου δίνει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες ιστορικές λεπτομέρειες για τη συγγραφέα, πρωτοπόρο του αστυνομικού μυθιστορήματος, καθώς και για το βιβλίο. Ένα βιβλίο που μπήκε στη διδακτέα ύλη της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Γέιλ ως ιδανικό υπόδειγμα των κινδύνων που προκαλούνται από τη χρήση περιστασιακών αποδεικτικών στοιχείων.

Και οποιοσδήποτε θα μπορούσε να συλλάβει τον λάθος άνθρωπο, όχι όμως και ο κ. Γκράις, ο ιδιόρρυθμος ντετέκτιβ που χρησιμοποιεί η Άννα Γκριν, επίσημος ντετέκτιβ της αστυνομίας. Με λεπτό χιούμορ σκιαγραφεί η συγγραφέας τις τεχνικές του ντετέκτιβ, ο οποίος, ενώ μπροστά του διεξάγεται μια ανάκριση ή μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, αυτός αφοσιωμένος εστιάζει το βλέμμα του σε έναν πολυέλαιο ή σε ένα κουμπί.

«Σήκωσε το σκέπασμα ενός μελανοδοχείου που είδε εκεί, μουρμούρισε μερικές ακατάληπτες λέξεις στο εσωτερικό του και το ξανάκλεισε βιαστικά. Αμέσως μου πέρασε από το μυαλό η αλλόκοτη εντύπωση πως αν έτρεχα κοντά στο μελανοδοχείο, το άνοιγα και κοίταζα μέσα, θα το αιφνιδίαζα και θα μάθαινα τα όσα του είχε εμπιστευτεί».

Αφηγητής της ιστορίας ο Ρέιμοντ, ο νεότερος εταίρος σε μια μεγάλη δικηγορική εταιρεία, ο οποίος βρίσκεται μόνος του στο γραφείο τη στιγμή της ανακοίνωσης της δολοφονίας ενός καλού πελάτη τους και φίλου του ιδρυτή της εταιρείας. Αναγκαστικά, λοιπόν, είναι αυτός που θα σπεύσει στον τόπο του εγκλήματος, προκειμένου να διαφυλάξει τα συμφέροντα του δολοφονημένου πελάτη τους και να συμπαρασταθεί στις ανιψιές του, που ζούσαν μαζί του. Με το που θα τις δει θα νιώσει δέσμιος της ομορφιάς τους, ειδικά της μίας από τις εξαδέλφες. Αυτής που φαίνεται να έχει και περισσότερο την ανάγκη του, μια και ένα σωρό περιστασιακά στοιχεία τείνουν να δείχνουν προς τη μεριά της.

Ένα βιβλίο που μπήκε στη διδακτέα ύλη της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Γέιλ ως ιδανικό υπόδειγμα των κινδύνων που προκαλούνται από τη χρήση περιστασιακών αποδεικτικών στοιχείων.

Η συγγραφέας μετατοπίζει σιγά σιγά την προσοχή του αναγνώστη από τον έναν ύποπτο σε έναν άλλο, αλλάζοντας τη σημασία των αποδείξεων, ενώ παίζει με την ψυχολογία των ηρώων της για να μας οδηγήσει τελικά σε ένα αναπάντεχο αποτέλεσμα.

Γνώστρια του τρόπου που διεξάγονταν οι έρευνες και οι ανακρίσεις, μια και ο πατέρας της ήταν δικηγόρος και είχε παρευρεθεί μαζί του σε αρκετές, μας μεταφέρει σε μια εποχή στη Νέα Υόρκη με διαφορετικές από σήμερα πρακτικές. Γινόμαστε μάρτυρες, αμέσως μετά τη διάπραξη του εγκλήματος, της ανάκρισης που πραγματοποιείται παρουσία ανθρώπων που έχουν συγκεντρωθεί από τη γειτονιά, προκειμένου να αποτελέσουν το σώμα των ενόρκων. Οι ένορκοι μπορούσαν να κάνουν ερωτήσεις, να εξετάσουν στοιχεία, να διατυπώσουν απόψεις, προσπαθώντας να βοηθήσουν άμεσα στη διαλεύκανση του εγκλήματος.

Ο σύγχρονος αναγνώστης, ο οποίος έχει παρακολουθήσει πολλές αστυνομικές σειρές στην τηλεόραση, ανατριχιάζει παρακολουθώντας τους αστυνομικούς να αγγίζουν με τα χέρια τους αποδεικτικά στοιχεία. Η συγγραφέας, όμως, περιγράφει τόσο ζωντανά μια εποχή όπου οι γυναίκες κυκλοφορούσαν στο σπίτι με ακριβά μεταξωτά φορέματα, οι άντρες όφειλαν να είναι τζέντλεμαν, οι επισκέψεις αναγγέλλονταν από τους υπηρέτες και ο φωτισμός προερχόταν από γκάζι, ώστε δεν περιμένει να προσπαθήσουν οι αστυνομικοί να κάνουν ανάλυση DNA και να ταυτοποιήσουν στο κομπιούτερ δακτυλικά αποτυπώματα.

Το μυστήριο δεν θα λυθεί με τη βοήθεια της τεχνολογίας αλλά μόνο χάριν της παρατηρητικότητας και της ευφυΐας του ντετέκτιβ που προσκολλάται σε διάφορα αντικείμενα: «Χαμογέλασε και επέτρεψε στο βλέμμα του να μετακινηθεί από το σκαλιστήρι της σόμπας στο μπράτσο της πολυθρόνας μου».

Όπως στα μεταγενέστερα αστυνομικά μυθιστορήματα, όπου ο Σέρλοκ Χολμς δέχεται τη βοήθεια του γιατρού Γουάτσον και αφηγητή των ιστοριών του, όπως ο Ηρακλής Πουαρό θα δεχτεί με τη σειρά του τη βοήθεια του ταγματάρχη Χάστιγκς, ο οποίος θα αφηγηθεί και τις ιστορίες του, ο Γκράις επιτρέπει στον αφελή νεαρό δικηγόρο Ρέιμοντ να τον βοηθήσει στην εξιχνίαση του μυστηρίου και να διηγηθεί την ιστορία της υπόθεσης Λέβενγουρθ.

Η ψυχολογία θα παίξει τον σημαντικότερο ρόλο όχι μόνο στο να βρεθεί αλλά και να αποκαλυφθεί ο δολοφόνος, και ο Ρέιμοντ, άθελά του, θα παίξει έναν διαφορετικό ρόλο από αυτόν που νομίζει ότι του έχει αναθέσει ο Γκράις.

Η ομορφιά των γυναικών και τι μπορεί αυτή να προκαλέσει κυριαρχεί στο μυθιστόρημα. Ένας τζέντλεμαν δεν μπορεί παρά να πιστέψει μια ωραία γυναίκα. «Είπατε πως αν διακήρυττα την αθωότητά του θα με πιστεύατε» λέει η όμορφη Ελεάνορ. Και ο Ρέιμοντ θα μεταφέρει αυτά τα λόγια στον Γκράις ως απόδειξη της αθωότητάς της.

Το μυστήριο είναι πιο πολύπλοκο από ό,τι αρχικά φαίνεται. Τα κίνητρα δυσδιάκριτα. Μια εξαφανισμένη υπηρέτρια, ένας φόνος σε ένα σπίτι κλειδωμένο από παντού χωρίς σημεία διάρρηξης, ένα κλειδί που βρίσκεται σε λάθος τσέπη, ένας Άγγλος τζέντλεμαν που αρκεί η εθνικότητά του για να δημιουργήσει προβλήματα και το θύμα. Ένας πάμπλουτος θείος που έχει επιλέξει να αφήσει ολόκληρη την περιουσία του στη μία από τις δύο ανιψιές που μεγάλωσαν μαζί του.

Το μυστήριο δεν θα λυθεί με τη βοήθεια της τεχνολογίας αλλά μόνο χάριν της παρατηρητικότητας και της ευφυΐας του ντετέκτιβ που προσκολλάται σε διάφορα αντικείμενα: «Χαμογέλασε και επέτρεψε στο βλέμμα του να μετακινηθεί από το σκαλιστήρι της σόμπας στο μπράτσο της πολυθρόνας μου».

Το μυστήριο ξετυλίγεται αργά αργά και, ενώ τα στοιχεία πληθαίνουν, ο αναγνώστης θα κάνει λάθος αν υποθέσει την ταυτότητα του δολοφόνου. Ο κ. Γκράις όμως όχι.

Το τέλος του βιβλίου αφήνει τον αναγνώστη με μια όμορφη νοσταλγική διάθεση – «ξαναβγήκαμε έξω στη νύχτα και ταυτόχρονα σε ένα όνειρο από το οποίο δεν έχω ξυπνήσει ούτε στιγμή...».

Με μια διάθεση να αναζητήσει το επόμενο βιβλίο από τη σειρά Aldina. Μια σειρά που εμπνεύστηκε ο εκλιπών ποιητής και φιλόλογος Δημήτρης Αρμάος και διευθύνει η σύντροφός του Ζωή Μπέλλα Αρμάου.

Το όνομα της σειράς αποτελεί φόρο τιμής στον λόγιο ανθρωπιστή, τυπογράφο και εκδότη της Αναγέννησης, τον ελληνιστή Άλδο Μανούτιο, ο οποίος στα τέλη του 15ου αιώνα, αντιστεκόμενος σε μια ανάλογη κρίση της εποχής του, αλλάζει επάγγελμα, γίνεται τυπογράφος και εκδίδει σημαντικά έργα, με αυστηρή επιμέλεια. Έργα αξιόλογα, μοναδικά, σαν την Υπόθεση Λέβενγουρθ.

 

Υπόθεση Λέβενγουορθ
Anna Katharine Green
Μετάφραση: Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος
Gutenberg
542 σελ.
ISBN 978-960-01-1878-0
Τιμή: €18,00
001 patakis eshop


 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
George Saunders: «Λήθη και Λίνκολν»

«Η μορφή και το ύφος αυτού του εντελώς πρωτότυπου μυθιστορήματος αποκαλύπτει μια πνευματώδη και έντονα συγκινητική αφήγηση. Η ιστορία με τις στοιχειωμένες ψυχές στη μεταθανάτια ζωή του νεαρού γιου του...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: