A+ A A-

Ντάριλ Κάνινγκχαμ: «Σούπερκραχ» κριτική του Θανάση Αντωνίου

Ντάριλ Κάνινγκχαμ: «Σούπερκραχ» κριτική του Θανάση Αντωνίου


Μπορεί ως Ελλάδα να μην καταφέραμε να μειώσουμε το υπέρογκο δημόσιο χρέος μας, μπορεί να μην ήρθε ούτε η ανάπτυξη αλλά ούτε η… ελπίδα, τουλάχιστον όμως ένα πτυχίο οικονομικών το πήραμε όλοι μας: επί έξι χρόνια τώρα, πολιτικοί εντός κι εκτός της επικράτειας, δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι και επιχειρηματίες μάς βομβαρδίζουν καθημερινά με ατελείωτους δυσνόητους οικονομικούς όρους και εξειδικευμένες χρηματιστηριακές εκφράσεις, μια ακατάληπτη επαγγελματική αργκό που συμπληρώνεται με πίνακες, διαγράμματα και πίτες, σε μια προσπάθεια να μας εξηγήσουν τι συνέβη το 2008, τι συμβαίνει έκτοτε και τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον.

Όσοι δεν το πήραν με τη χρηματιστηριακή κρίση του 1999-2000, τότε που χάθηκαν περιουσίες μέσα σε λίγους μήνες, έχουν τώρα την ευκαιρία να λάβουν το πτυχίο τους…

Ο Ντάριλ Κάνινγκχαμ, από την πλευρά του, το έχει πάρει το πτυχίο του και μάλιστα από τη Σχολή Καλών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Λιντς και, εδώ και μερικά χρόνια, ασχολείται με την «εικονογραφική δημοσιογραφία». Παρουσιάζει σημαντικές δημοσιογραφικές έρευνες χρησιμοποιώντας την τεχνική και την αισθητική των κόμικς – δεν «γράφει» βιβλία, αλλά εικονογραφεί graphic novels. Η δουλειά που κάνει είναι εντυπωσιακή και γι’ αυτήν έχει λάβει διάφορα βραβεία, στην πατρίδα του –την Αγγλία– κι αλλού. Το πιο πρόσφατο έργο του, το Σούπερκραχ, μπήκε στη λίστα των New York Times με τα ευπώλητα βιβλία του 2015· και το αξίζει, διότι είναι καταπληκτική δουλειά.

 

Εμφανίσεις: 1840

Περισσότερα...

Αλέκος Παπαδάτος – Αβραάμ Κάουα – Annie Di Donna: «Δημοκρατία» κριτική του Σιδέρη Ντιούδη

Αλέκος Παπαδάτος – Αβραάμ Κάουα – Annie Di Donna: «Δημοκρατία» κριτική του Σιδέρη Ντιούδη


Η απεικόνιση ενός σπασμένου αρχαίου αμφορέα στο εξώφυλλο αποτελεί έναν άκρως επιτυχημένο συμβολισμό σε σχέση με την πολύπαθη και τόσο εύθραυστη έννοια της δημοκρατίας, με την οποία ασχολείται το ομότιτλο αυτό graphic novel. Οι δύο από τους τρεις συντελεστές του βιβλίου υπογράφουν και το Logicomix, που κυκλοφόρησε πριν από επτά χρόνια επίσης από τις Εκδόσεις Ίκαρος, και o λόγος γίνεται για τον Αλέκο Παπαδάτο στο σχέδιο και στη σύλληψη της ιδέας και την Annie Di Donna στο χρώμα, ενώ στο μεγαλεπήβολο αυτό έργο προστέθηκε το όνομα του Αβραάμ Κάουα, ο οποίος έγραψε το κείμενο.

Το αποτέλεσμα: εξαιρετικό, άρτιο και απολαυστικό για τον αναγνώστη. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα ιστορικό μυθιστόρημα, που εκτυλίσσεται κατά κύριο λόγο στην αρχαία Αθήνα και εξιστορεί τη γένεση της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας και το οποίο ζωντανεύει από εικόνες που δίνουν μορφή στους ήρωες και στα μέρη όπου εξελίσσεται η πλοκή. Οι συντελεστές επιλέγουν την ιστορία να την αφηγηθεί ο Λέανδρος, ένας νέος Αθηναίος της εποχής εκείνης, τα γεγονότα της ζωής του οποίου συμπίπτουν με τα ιστορικά δρώμενα της εποχής. Η εξιστόρηση θα λάβει μέρος μια νύχτα πριν από τη Μάχη του Μαραθώνα, όταν η Αθήνα που βρίσκεται σε πόλεμο ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τον στρατό του Δαρείου και στην προσπάθεια να τονωθεί το ηθικό των συντρόφων του πριν ριχτούν στον πόλεμο. Ο Λέανδρος ξεκινάει την αφήγησή του με τη μαρτυρία του σχετικά με τη δολοφονία του τυράννου Ίππαρχου και τον χαμό του πολυαγαπημένου πατέρα του που ακολούθησε και συνεχίζοντας αφηγείται τη φυγή του από την πόλη των Αθηνών και την παραμονή του στους Δελφούς, όπου γνωρίζει τον αριστοκράτη Κλεισθένη, μια ιστορική μορφή που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη ζύμωση της δημοκρατίας. Η δημοκρατία σμιλεύεται μέσα από εμφύλιες διαμάχες, βίαιες συγκρούσεις, λαϊκές εξεγέρσεις και εντέλει τις μεταρρυθμίσεις που θα βάλουν τα θεμέλια του πολιτεύματος.

 

Εμφανίσεις: 1701

Περισσότερα...

Ν. Κ. Μουτσόπουλος: «Η Ροτόντα του Αγίου Γεωργίου στη Θεσσαλονίκη» κριτική του Απόστολου Σπυράκη

Ν. Κ. Μουτσόπουλος: «Η Ροτόντα του Αγίου Γεωργίου στη Θεσσαλονίκη» κριτική του Απόστολου Σπυράκη


Κατά τις ανασκαφές στον χώρο της Ροτόντας, κάτω από τη θέση όπου βρισκόταν η Αγία Τράπεζα βρέθηκε το λεγόμενο εγκαίνο, μια υπόγεια θήκη κατασκευασμένη από πλάκες νησιώτικου μαρμάρου, στο εσωτερικό της οποίας εντοπίστηκαν υπολείμματα υφάσματος με ίχνη οργανικής ουσίας. Τα δείγματα στάλθηκαν στο Εγκληματολογικό Εργαστήριο της Κοπεγχάγης, όπου προσδιορίστηκε ότι η ουσία ήταν πιθανότατα ανθρώπινο αίμα και χρονολογούνταν γύρω στο 380 μ.Χ., ένα εύρημα που συνέπιπτε κατά τρόπο εκπληκτικό με τον θρύλο ότι δύο ειδών λείψανα του Αγίου Δημητρίου είχαν διασωθεί, το σώμα και τα ενδύματα τα βαμμένα στο αίμα του, και οι ιστορικοί διατύπωσαν την τολμηρή αλλά βάσιμη εικασία ότι πιθανόν να υπήρχε στη Ροτόντα ο τάφος του νεαρού αξιωματικού Δημήτριου, του μετέπειτα πολιούχου της Θεσσαλονίκης, ο οποίος θανατώθηκε την εποχή του Καίσαρα Γαλέριου. Η ανακάλυψη συγκλόνισε την πόλη κι αμέσως στάλθηκε αντιπροσωπεία στην Ιταλία, όπου φυλάσσονταν τα λείψανα (του υφάσματος), τα οποία επεστράφησαν για να εκτεθούν σε πανηγυρικό προσκύνημα, ενώ ορισμένοι επιστήμονες ισχυρίστηκαν ότι αυτός ο τάφος ίσως ανεγέρθη από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο στην προσπάθειά του να εξιλεωθεί για τη διαβόητη «σφαγή του Ιππόδρομου», όταν με διαταγή του που δεν πρόφθασε να ακυρώσει εκτελέστηκαν 15.000 Θεσσαλονικείς από Γότθους μισθοφόρους κι ο εξοργισμένος πατριάρχης Αμβρόσιος των Μεδιολάνων αρνήθηκε τη Θεία Κοινωνία στον αυτοκράτορα, γεγονός πρωτάκουστο.

Το περίκεντρο επιβλητικό οικοδόμημα της Ροτόντας που σκεπάζεται από έναν τεράστιο, θαυμάσιο τρούλο χτίστηκε γύρω στο 300 μ.Χ. από τον Καίσαρα Γαλέριο, αρχικά ως ανακτορικός ναός του Διός στην περιοχή του κάμπου, ενός χώρου κοντά στα ανατολικά τείχη, όπου επιτελούσε τις ασκήσεις της η ρωμαϊκή φρουρά της πόλης την εποχή που η Θεσσαλονίκη είχε επιλεγεί ως έδρα ενός από τα τέσσερα τμήματα στα οποία είχε διαιρεθεί η καταρρέουσα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Περί το 400 μ.Χ. αποδόθηκε στη χριστιανική λατρεία από τον Μ. Θεοδόσιο με την ονομασία «Ναός των Ασωμάτων» και αργότερα «Ναός των Αγγέλων», την περίοδο που ο αυτοκράτορας βαπτίστηκε από τον φίλο του Αγίου Βασιλείου και του Αμβροσίου των Μεδιολάνων, τον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Αχόλιο. Με την κατάκτηση της πόλης από τους Οθωμανούς, αρχικά επετράπη η χρήση της από τους χριστιανούς μαζί με τρεις άλλες εκκλησίες –τον Άγιο Δημήτριο, την Αγία Σοφία και τον Άγιο Γεώργιο–, ενώ εκατόν πενήντα χρόνια αργότερα μετατράπηκε σε τζαμί, την εποχή που η Θεσσαλονίκη ήταν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μετά την Κωνσταντινούπολη και την Αδριανούπολη.

 

Εμφανίσεις: 1858

Περισσότερα...

Μαρίνα Καραγάτση: «Διαδρομές στην Άνδρο του ’70» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Μαρίνα Καραγάτση: «Διαδρομές στην Άνδρο του ’70» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ


Η Μαρίνα Καραγάτση μάς είναι γνωστή, λόγω του μεγάλου ονόματος που έχει κληρονομήσει, λόγω του σπουδαίου πατρός που έχει την ελληνική πεζογραφία στιγματίσει, αλλά και λόγω της μετρημένης και εξαιρετικής παρουσίας της στα Γράμματα. Θυμίζω Το ευχαριστημένο ή Οι δικοί μου άνθρωποι, που βραβεύτηκε από το περιοδικό Διαβάζω, και την πρόσφατη έκδοση μιας κριτικής του Ανδρέα Εμπειρίκου στο βιβλίο του πατέρα της Μ. Καραγάτση, Σέργιος και Βάκχος. Πρόκειται για κείμενο του ενός και κριτική του άλλου, κάτι που, πέρα από την ουσία του πράγματος, αποτελεί και μια πρωτοτυπία στα εκδοτικά, λόγω των περιπετειών που είχε η κριτική αλλά και λόγω του τρόπου που οι δυο απόγονοι των επιφανών γονέων τους, Μαρίνα και Λεωνίδας, συνέχισαν το παιχνίδι εκείνων (βλ. και Διάστιχο, 18 -12-13). Η καλλιτεχνική οικογένεια της Μαρίνας εμπλουτίζεται με τον Φίλιππο Τάρλοου, ζωγράφο σύζυγό της, και τον γνωστό από το θέατρο Δημήτρη Τάρλοου, γιο της. Τώρα η Μαρίνα επανέρχεται με ένα φωτογραφικό άλμπουμ με τίτλο Διαδρομές στην Άνδρο του ’70,στο οποίο καταγράφει το πατρογονικό νησί πόντο πόντο, τοπίο και ανθρώπους.

Στον απλό και καθημερινό, οικείο και συναισθηματικό «Πρόλογο», η Μαρίνα (και χρησιμοποιώ το μικρό της όνομα και για την ποιητική ακουστική του, αλλά και για την οικειότητα που αποπνέει το κείμενό της), μας εκθέτει τους λόγους που την έπεισαν να αφήσει τη γενέτειρα Αθήνα και να εγκατασταθεί στο εκ μητρός πατρογονικό νησί. Ο Φίλιππος την είχε προειδοποιήσει. Το κομπρεσέρ που κατεδάφιζε την παλιά Αθήνα, για να χτιστεί πάνω της η νέα, ήταν «αρρώστια» που «τώρα πια σταματημό δεν θα ’χει. Να μου το θυμηθείς. Αργά ή γρήγορα θα ’ρθει και η σειρά της Άνδρου». Και ήθελε να προλάβει, πριν τον προλάβει η εξέλιξη και την αλλάξει, για να ζωγραφίσει την αθωότητά της. Και η Μαρίνα, που δίσταζε να αφήσει πίσω μια ζωή γεμάτη από ενασχολήσεις και δραστηριότητες, το αποφάσισε. Εκείνος παίρνει τα πινέλα και τις μπογιές του κι εκείνη τη φωτογραφική της μηχανή, πράγμα που είχε κάνει πριν από αυτήν ο άλλος μέγας Ανδριώτης, ο Ανδρέας Εμπειρίκος.

 

Εμφανίσεις: 1132

Περισσότερα...

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ: «Άμλετ» κριτική της Σταυρούλας Γ. Τσούπρου

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ: «Άμλετ» κριτική της Σταυρούλας Γ. Τσούπρου


Η πρόσφατη έκδοση της μετάφρασης του Άμλετ από τον Διονύση Καψάλη προκαλεί το ενδιαφέρον όχι μόνον ως ευρισκόμενη στην αφετηρία ενός νέου κύκλου εκδόσεων του σαιξπηρικού έργου στην ελληνική γλώσσα (πρωτοβουλία την οποία προγραμμάτισαν οι Εκδόσεις Gutenberg, επιδιώκοντας να προσφέρουν «ποιοτικές και πολύτροπα λειτουργικές μεταφράσεις» – με το δεύτερο εννοείται ασφαλώς και η άμεση σύνδεσή τους με το ανέβασμά τους στη σκηνή, όπως έγινε και με την παρούσα, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, τον Ιανουάριο του 2015), ούτε μόνον λόγω των βαθυνούστατων Προλεγομένων του μεταφραστή, αλλά κυρίως –τουλάχιστον αυτό ισχύει για εκείνους οι οποίοι ασχολούνται περισσότερο με τον συγκεκριμένο επιστημονικό/θεατρικό χώρο– λόγω των λύσεων τις οποίες ο Διονύσης Καψάλης προτείνει με τη μετάφρασή του σε ό,τι αφορά ποικίλα άλυτα έως τώρα ή δυσεπίλυτα προβλήματα, τα οποία απαντώνται στην πλειονότητα, τολμώ να πω, των προηγούμενων ελληνικών αποδόσεων του «μοναδικού» αυτού δράματος με τον «μοναδικό» αυτόν σαιξπηρικό ήρωα.

Η υπογράφουσα είναι σε θέση να γνωρίζει τα σχετικά με τις προαναφερθείσες «λύσεις», καθώς, στο πλαίσιο της έρευνας προκειμένου για την έκδοση William Shakespeare, Άμλετ. Το κείμενο της παράστασης του «Πειραματικού Θεάτρου» τής Μαριέττας Ριάλδη, 1971-1972,Μετάφραση: Κοσμάς Πολίτης, Επιμέλεια – Σημειώσεις – Επίμετρα: Σταυρούλα Γ. Τσούπρου (Νεφέλη, 2014), χρειάστηκε να λάβει υπ’ όψιν της, πέραν της μετάφρασης του Κοσμά Πολίτη, και όσες άλλες μεταφράσεις είναι πιθανόν να είχε ο ίδιος υπ’ όψιν του, αλλά και αρκετές από εκείνες που ακολούθησαν στα επόμενα χρόνια και με τις οποίες το μετάφρασμα του σημαντικού πεζογράφου της Γενιάς του ’30 θα μπορούσε να αντιπαραβληθεί χάριν της ορθότερης αξιολόγησής του. Στην πορεία, λοιπόν, της ως άνω έρευνας εντοπίστηκε μία σειρά από τα προαναφερθέντα άλυτα ή δυσεπίλυτα προβλήματα (μάλιστα γράφηκε και ένα σχετικό άρθρο, αναρτηθέν στο ηλεκτρονικό περιοδικό Philadelphus), στα οποία, ακριβώς, διαπιστώνεται ότι ο Διονύσης Καψάλης έδωσε ουσιαστικές και επιτυχείς απαντήσεις. Ας δούμε, ενδεικτικά, ορισμένα από τα εν λόγω σημεία.

 

Εμφανίσεις: 1342

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr