A+ A A-

Κώστας Λάνταβος: «Τα μάτια του μικρού θεού» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

Τα μάτια του μικρού θεού Κώστα Λάνταβος Αρμός


Ο Κώστας Λάνταβος είναι ποιητής του μέτρου και της αρμονίας, συμβολικός, υπαινικτικός με έκδηλη, ωστόσο, τη φιλοσοφική θεώρηση του βίου και τη μεταφυσική θέαση του κόσμου. Αμετακίνητος στον χώρο και στον ποιητικό του χρόνο, σ’ ένα παρόν που είναι και παρελθόν και μέλλον, ζει την απόλυτη μοναξιά ως γυμνότητα και ένδεια ψυχική, βιώνει καθημερινά την ψυχική και τη σωματική οδύνη, ξεχνάει τον συμβατικό χρόνο που κυλάει και συνεχίζει τον καλό αγώνα της ζωής και την πάλη με τις λέξεις ως θεράπων και της ποιήσεως δια του ρυθμού και της αρμονίας.

Υπάρχει μια διαδοχή καταστάσεων και γεγονότων, μια διάφανη κίνηση του οράματος μέσα στην ακινησία των λέξεων, μια τρυφερή ρευστότητα που καθορίζει τη συμπεριφορά των στίχων στην παλαίστρα της σύνθεσης η οποία, αν και επιμερίζεται τυπικά σε μικρά και μεγαλύτερα ποιητικά σύνολα, είναι μια ποιητική σύνθεση, μια ολότητα.

Όντας ο ποιητής στο σταθερό σημείο του εσωτερικού του κόσμου αισθάνεται κάποτε την ανάγκη να βγει από τη μοναχικότητά του κι απλώνει τα χέρια ν’ αγγίξει τον άλλο άνθρωπο, πρώτα να τον φέρει κοντά του, να τον κάνει κοινωνό της αγάπης, της φιλίας, της συντροφικότητας. Αυτή η κίνηση που εκφράζεται ως ατομική επίκληση σύντομα θα γενικευθεί σε καθολικό αίτημα φιλίας. 

 

Εμφανίσεις: 756

Περισσότερα...

W.H. Auden: «Πένθιμο μπλουζ» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Πένθιμο μπλουζ και άλλα ποιήματα Μετάφραση Ερρίκος Σοφράς Κίχλη


Το «Πένθιμο μπλουζ» είναι τίτλος ενός ποιήματος τη μικρής δίγλωσσης ανθολογίας ποιημάτων του  Γ. Χ. Ώντεν [W.H. Auden]. Θα μπορούσε άραγε να είναι μπλουζ και να μην είναι πένθιμο; Μάλλον όχι, αλλά ο ποιητής μοιάζει να ήθελε να δώσει έμφαση. Και μπλουζ και πένθιμο, κάτι σαν «θανάτω αποθανείσθε».

Για την προσωπικότητα και το έργο του Ώντεν μιλάει ο μεταφραστής Ερρίκος Σοφράς στο «Σημείωμά» του. Πέραν του προφανούς –η ανθολογία είναι δίγλωσση και τα ποιήματα είναι δώδεκα– παραθέτει πληροφορίες για το είδος των ποιημάτων, συσχετίζοντας πάντα τα βιώματα με τη δημιουργία, αλλά και τη συνέπεια του ανθρώπου απέναντι στις πεποιθήσεις του και τη γενικότερη στάση ζωής. Τα ποιήματα είναι ερωτικά τα περισσότερα, ελεγειακά και στοχαστικά. Άλλα είναι έμμετρα και άλλα σε ελεύθερο στίχο, «της πολιτείας και της μοναξιάς», λέει, σαν να μας μεταφέρει, υποθέτω, στον Κωστή Παλαμά και στα δικά του οργισμένα ποιήματα του 1912.

Τα οχτώ ποιήματα του Πένθιμου μπλουζ ανήκουν σε μια συλλογή που ανατυπώθηκε πολλές φορές και ανατυπώνεται ακόμα. Τα υπόλοιπα τέσσερα ανήκουν σε τέσσερις διαφορετικές. Αυτά  είναι τα: «Musée des Beaux arts», «Στη μνήμη του Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς» και η «Πτώση της Ρώμης», τα οποία δεν λείπουν από καμιά ποιητική ανθολογία. Το «Πένθιμο μπλουζ» και το «Νανούρισμα» θεωρούνται ως τα πιο ερωτικά ποιήματα που έχουν γραφτεί στην αγγλική γλώσσα. Το «Πένθιμο μπλουζ» και το «Στη μνήμη του Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς» κυκλοφόρησαν στα ελληνικά από Το Ροδακιό τον Δεκέμβριο του 2012.

 

Εμφανίσεις: 648

Περισσότερα...

Θωμάς Γκόρπας: «Τα ποιήματα [1957-1983]» κριτική του Φίλιππου Φιλίππου

Τα ποιήματα [1957-1983]  Στάσεις στο μέλλον, Περνάει ο στρατός…, Τα θεάματα Θωμάς Γκόρπας Ποταμός


Ο Θωμάς Γκόρπας γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1935 και πέθανε στην Αθήνα το 2003. Το 1954 άφησε τη γενέτειρά του και μετακόμισε στην Αθήνα, όπου έκανε μια ντουζίνα επαγγέλματα: εργάτης, λογιστής, παλαιοβιβλιοπώλης, βιβλιοπώλης, επιμελητής εκδόσεων, εκδότης (εκδόσεις Πανόραμα και Έξοδος), μεταφραστής, δημοσιογράφος. Έγραψε για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και δίδαξε σε θεατρική σχολή ιστορία της λογοτεχνίας και αγωγή του λόγου. Τον περασμένο χρόνο εκδόθηκε από τον Ποταμό σε επιμέλεια του Δημήτρη Παπακώστα ο τόμος Τα ποιήματα [1957-1983] που περιέχει τις συλλογές Στάσεις στο μέλλον, Περνάει ο στρατός…, Τα θεάματα. Ο Γκόρπας ήταν ποιητής, από τους σημαντικότερους της γενιάς του, και άφησε ανεξίτηλα το στίγμα του στην ελληνική ποίηση του 20ού αιώνα.

 

Εμφανίσεις: 625

Περισσότερα...

Λευτέρης Ξανθόπουλος: «Κάτι Τρέχει (Το Βιβλίο της Ανοησίας)» κριτική της Γεωργίας Γαλανοπούλου

Κάτι Τρέχει (Το Βιβλίο της Ανοησίας) Λευτέρης Ξανθόπουλος Σχέδια Εύα Στεφανή Γαβριηλίδης


…Περπατάν και καμαρώνουν

και ψηλώνουν και φουσκώνουν
τι χρυσά κουμπιά, τι βάτα
τι κολάρο τι γραβάτα.

…Όμως, κάτι τρέχει τώρα
που την πήρανε τη φόρα
ήρθε ξάφνου το κακό
το κακό το φοβερό

Όσοι γνωρίζουν τον ποιητή και σκηνοθέτη Λευτέρη Ξανθόπουλο δεν θα παραξενευτούν διαβάζοντας τα εκτενή χιουμοριστικά ποιηματάκια της νέας του ποιητικής συλλογής. Με τίτλο Κάτι Τρέχει και υπότιτλο Το Βιβλίο της Ανοησίας, η έκδοση αυτή  παραπέμπει στην άλογη ποίηση, ένα λογοτεχνικό είδος του 19ου αιώνα και μία ολόκληρη εποχή σπουδαίων δημιουργών, όπως ο Έντουαρντ Ληρ και ο Λούις Κάρολ, που οι στίχοι τους εξακολουθούν να διασκεδάζουν μικρούς και μεγάλους ακόμη και σήμερα. Αντιγράφω από το μικρό κείμενο που παραθέτει ο Ξανθόπουλος αντί προλόγου στην αρχή του βιβλίου: «Τα δεκατέσσερα παλαβά τραγουδάκια για μικρούς και μεγάλους έχουν για μακρινό τους πρόγονο την αγγλική παράδοση του Nonsense Verse, κρατούν όμως εξίσου καλά και από τα στιχάκια που σκαρώνουν και σιγομουρμουρίζουν τα μικρά παιδιά όταν μιλούνε μοναχά τους στο παιδικό τους δωμάτιο ή έξω στον κήπο (αν υπάρχει), ιδίως δε όταν βασανίζονται και κατατρώγονται από τη μοναξιά, τη θερινή ραστώνη, τη θλίψη, την αφόρητη ζέστη του μεσημεριού ή τη βαρεμάρα». 

 

Εμφανίσεις: 623

Περισσότερα...

Μαργαρίτα Παπαγεωργίου: «Αλίπλοος ουρανός» κριτική της Μαρίας Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Αλίπλοος ουρανός Μαργαρίτα Παπαγεωργίου Γαβριηλίδης


Ες αεί περιιπτάμενος

Σκοτεινός ναυαγός του φωτός

Ποιητικές εικόνες σαν μικροί φάροι μέσα στην ομίχλη της κοσμικής αμφιβολίας. Η ποίηση της Μαργαρίτας Παπαγεωργίου είναι μαζί και συμβολισμοί μιας μεταφοράς ή και αναφοράς των κοσμικών στοιχείων και πλασμάτων σε έννοιες αρχετυπικές, σε μια ποιητική απαρχή των όντων.

Ανάμεσα στα πλάσματα του βιβλίου της είναι ο κάβουρας, είναι ο γλάρος, είναι το ψάρι, είναι ο αχινός, το κοχύλι. Της θάλασσας πλάσματα όλα, με τον γλάρο να «περιίπταται» ανάμεσα στη θάλασσα και στον ουρανό. Ένας γλάρος Ιωνάθαν που ονειρεύεται τον ουρανό και, κάποιες φορές, η ποιήτρια τον ταυτίζει με το βαθύτερο Εγώ της. Νομίζω πως είναι από τα πιο σημαντικά της συλλογής τα δύο ποιήματά της «Γλάρος Ι» και «Γλάρος ΙΙ». Υπάρχει εκεί μια αγωνία ταύτισης του ποιητικού της Εγώ με την ανάγκη να ανυψωθεί, να αναταθεί, να ενωθεί με το ουρανικό μυστήριο που απλώνεται χρησμικό και αινιγματικό πάνω από τη θάλασσα, στο απέραντο γαλάζιο.

Δεν ξέρω γιατί, πες μου εσύ,
Που μου ’δωσες γλάρου μορφή
Στα χαμηλά για να πετώ

 

Εμφανίσεις: 663

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr