A+ A A-

Μανώλης Γλέζος: «Στα Κυκλαδονήσια η Αίσθηση στο Φως» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Στα Κυκλαδονήσια η Αίσθηση στο Φως Στιχουργεί Μανώλης Γλέζος Gutenberg


Η ζωή βρίσκει πάντα τον τρόπο να μας ξαφνιάζει. Και μερικοί άνθρωποι, πλάσματα μοναδικά σ’ αυτή τη γη, που η περίσταση τούς έδωσε την αφορμή, εμφανίζονται για να μας εκπλήξουν με τα αδήλωτα, στους πολλούς, ταλέντα τους. Και η περίπτωση αφορά τον ύστερο μιας μεγάλης γενιάς που ανάλωσε τα νιάτα του, αλλά και την ωριμότητά του, στις επάλξεις του καθήκοντος, πρώτα για την Ελευθερία της πατρίδας και έπειτα για τη Δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Ο Μανώλης Γλέζος είναι ο περί ου ο λόγος, ο οποίος, αν και πασίγνωστος ως αγωνιστής και πολιτικός, ως διανοούμενος επίσης, δεν είναι γνωστός, ευρέως τουλάχιστον, ως ποιητής. Και όμως θα έπρεπε κανείς να το περιμένει ότι αυτός, που νεαρό παιδί μαζί με έναν άλλο συνομήλικό του, τον Απόστολο Σάντα, κατέβασε τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, θα έγραφε και ποιήματα, αφού αυτή ήταν, πέρα από εθνική, μια ποιητική πράξη. Στον Απόστολο θα αφιερώσει το πολύ ωραίο ποίημα «Η μελωδία της ζωής». Και θα μελωδήσει γενικώς τα Κυκλαδονήσια του. Θα τα κάνει τραγούδια, ύμνο και έπαινο.

Το βιογραφικό του Γλέζου είναι γνωστό. Αγώνας κατά του κατακτητή, φυλακίσεις, ξανά αγώνας και πάλι φυλακίσεις, και έπειτα, αφού ήρθε η πολυπόθητη Ελευθερία, νέος αγώνας στο Κοινοβούλιο, ελληνικό και ευρωπαϊκό.

 

Εμφανίσεις: 796

Περισσότερα...

Ευριπίδης Γαραντούδης: «Τα σύνεργα» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Τα σύνεργα Ευριπίδης Γαραντούδης Τυπηθήτω


Αρχίζω από το μότο που συνιστούν οι στίχοι του Λέναρντ Κοέν [Leonard Cohen]σε πρόχειρη μετάφραση: «δεν ήταν δύσκολο να σ’ αγαπώ/ δεν χρειαζόταν να προσπαθήσω/ σε κράτησα για μια στιγμούλα/ δική μου, δική μου, δική μου».

Ο Ευριπίδης Γαραντούδης μας παραδίδει σονέτα (προερχόμενα από άλλες συλλογές του ή δημοσιευμένα σε περιοδικά) με τον τίτλο Τα σύνεργα. Δεν ξέρω γιατί πηγαίνω σφαίρα στον Γιώργο Σεφέρη («σύνεργα της σκηνής» από την ενότητα «Επί Σκηνής» Γ΄ της συλλογής Τρία Κρυφά Ποιήματα). Τα ποιήματα είναι τα σύνεργα και με αυτά θα εξερευνήσει τον χώρο μέσα του, έξω του, πριν και μετά από αυτόν. Και δεν είναι μόνο ο Σεφέρης, του οποίου η φωνή ακούγεται ευκρινώς στους στίχους του αλλά και πολλών άλλων: ο Σολωμός, ο Καρυωτάκης, ο Βάρναλης, ο Ανδρέας (Κάλβος, Εμπειρίκος ή… ;), ο Παλαμάς και άλλοι.

 

Εμφανίσεις: 767

Περισσότερα...

Ζήσης Α. Βαπορίδης: «Λυκούργος, ο βασιλιάς του Παγγαίου» κριτική του Χρ. Δ. Αντωνίου

Λυκούργος, ο βασιλιάς του Παγγαίου Και άλλοι μύθοι της περιοχής Ζήσης Α. Βαπορίδης Κάπα Εκδοτική


Η «ύβρις» ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, στρατιωτική και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο –νόμοι που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση– θεωρούνταν ότι διέπραττε «ύβριν», δηλαδή παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.

Η βίαιη, αυθάδης και αλαζονική αυτή συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του «υβριστή». Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα: ύβρις-άτη-νέμεσις-τίσις, μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ύβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «άτη», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε τη «νέμεση», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίση», δηλαδή την τιμωρία και την καταστροφή του.

 

Εμφανίσεις: 813

Περισσότερα...

«Επτά Ελληνίδες ποιήτριες» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

«Επτά Ελληνίδες ποιήτριες» της Ελένης Χωρεάνθη


Δυναμικές, πολλά υποσχόμενες οι σύγχρονες Ελληνίδες ποιήτριες υψώνουν τη φωνή τους ενάντια στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, στη βία, επισημαίνοντας τη μοναξιά που βιώνει ο σύγχρονος άνθρωπος, αλλά και υπερασπιζόμενες το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στη ζωή, την ελευθερία, την ελεύθερη έκφραση των συναισθημάτων· το δικαίωμα στη διαχείριση του εαυτού μας, το δικαίωμα στην απολαβή των αγαθών της γης, στον έρωτα, στη μόρφωση, στην πολιτική. Από τη δική της σκοπιά η κάθε μία, ανάλογα με τα βιώματα και την οπτική της, δίνει τη δική της μάχη. Κι ανοίγει ένα παράθυρο προς τη μεριά του ήλιου να μπει φως στη ζωή της και στη ζωή των πανανθρώπων.

Πέρα από αναμενόμενες, αιτιολογημένες υπαρκτές διαφορές στην αντιμετώπιση και διαχείριση των προβλημάτων του σύγχρονου κόσμου και των προσωπικών θεμάτων ποιητικά, υπάρχει σαφής προσανατολισμός, κοινός παρονομαστής, κοινή συνισταμένη: ο άνθρωπος και η μοίρα του, το Αύριο του κόσμου. Γενικότερα, η σύγχρονη ποίηση έχει βγει από παλαιά έωλα μορφώματα, έχει βγει από τον ερμητισμό και τα προσωπικά, αφήνοντας στο περιθώριο ερωτικά και αισθηματικά παραληρήματα που οι παλιότερες γενιές αναλώνονταν σε κούφια ερωτόλογα, και ασχολείται με ουσιαστικά θέματα.

 

Εμφανίσεις: 1679

Περισσότερα...

Γιώργος Θ. Τζιας: «Ο ήχος της σιωπής» κριτική της Αγάθης Γεωργιάδου

Ο ήχος της σιωπής Γιώργος Θ. Τζιας Οροπέδιο


Η νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Τζια Ο ήχος της σιωπής με το περίβλεπτο οξύμωρο του τίτλου της μάς προετοιμάζει για μιαν εκκωφαντική σιωπή, για μια σιωπηρή κατάθεση ψυχής ή για μιαν ομιλούσα σιωπή που λειτουργεί πάντως ως διαμαρτυρία για όλα όσα ανείπωτα βιώνουμε.

Εν αρχή ην ο λόγος και ο έρωτας των λέξεων. Ο ποιητικός πρόλογος του ποιητή απευθύνεται σε «ώτα ακουόντων» και προβάλλει την άδολη αγάπη και αφοσίωσή του προς την ποίηση («Εν αρχή ην ο λόγος»). Εραστής και υπηρέτης του λόγου, δραπέτης της αμάθειας και ακούραστος μαχητής των λέξεων, σαν άλλος Διγενής παλεύει στ’ αλώνια των αδύτων του και μας παραδίδει μια συλλογή εκ βαθέων, μια βαθιά εκμυστήρευση.

Από το πρώτο ποίημα, την «Αστερόσκονη», φαίνεται η δεινή σχέση του ποιητή με τη γλώσσα. Μαγεμένο το ποίημα από τη σκόνη των αστεριών και την αυγουστιάτικη πανσέληνο. Μόνο που δύσκολα «σμιλεύεται» και με αυτά ακόμα τα μάγια μια πέτρινη καρδιά. Γι’ αυτό και λαθραίο το σμίξιμό τους στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού που λούζεται με την αστερόσκονη, καθώς η πανσέληνος εισχωρεί στα ποιητικά όνειρα, «πόνος και βάλσαμο μαζί».

 

Εμφανίσεις: 669

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr