A+ A A-

Θωμάς Γκόρπας: «Τα ποιήματα [1957-1983]» κριτική του Φίλιππου Φιλίππου

Τα ποιήματα [1957-1983]  Στάσεις στο μέλλον, Περνάει ο στρατός…, Τα θεάματα Θωμάς Γκόρπας Ποταμός


Ο Θωμάς Γκόρπας γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1935 και πέθανε στην Αθήνα το 2003. Το 1954 άφησε τη γενέτειρά του και μετακόμισε στην Αθήνα, όπου έκανε μια ντουζίνα επαγγέλματα: εργάτης, λογιστής, παλαιοβιβλιοπώλης, βιβλιοπώλης, επιμελητής εκδόσεων, εκδότης (εκδόσεις Πανόραμα και Έξοδος), μεταφραστής, δημοσιογράφος. Έγραψε για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και δίδαξε σε θεατρική σχολή ιστορία της λογοτεχνίας και αγωγή του λόγου. Τον περασμένο χρόνο εκδόθηκε από τον Ποταμό σε επιμέλεια του Δημήτρη Παπακώστα ο τόμος Τα ποιήματα [1957-1983] που περιέχει τις συλλογές Στάσεις στο μέλλον, Περνάει ο στρατός…, Τα θεάματα. Ο Γκόρπας ήταν ποιητής, από τους σημαντικότερους της γενιάς του, και άφησε ανεξίτηλα το στίγμα του στην ελληνική ποίηση του 20ού αιώνα.

 

Εμφανίσεις: 600

Περισσότερα...

Λευτέρης Ξανθόπουλος: «Κάτι Τρέχει (Το Βιβλίο της Ανοησίας)» κριτική της Γεωργίας Γαλανοπούλου

Κάτι Τρέχει (Το Βιβλίο της Ανοησίας) Λευτέρης Ξανθόπουλος Σχέδια Εύα Στεφανή Γαβριηλίδης


…Περπατάν και καμαρώνουν

και ψηλώνουν και φουσκώνουν
τι χρυσά κουμπιά, τι βάτα
τι κολάρο τι γραβάτα.

…Όμως, κάτι τρέχει τώρα
που την πήρανε τη φόρα
ήρθε ξάφνου το κακό
το κακό το φοβερό

Όσοι γνωρίζουν τον ποιητή και σκηνοθέτη Λευτέρη Ξανθόπουλο δεν θα παραξενευτούν διαβάζοντας τα εκτενή χιουμοριστικά ποιηματάκια της νέας του ποιητικής συλλογής. Με τίτλο Κάτι Τρέχει και υπότιτλο Το Βιβλίο της Ανοησίας, η έκδοση αυτή  παραπέμπει στην άλογη ποίηση, ένα λογοτεχνικό είδος του 19ου αιώνα και μία ολόκληρη εποχή σπουδαίων δημιουργών, όπως ο Έντουαρντ Ληρ και ο Λούις Κάρολ, που οι στίχοι τους εξακολουθούν να διασκεδάζουν μικρούς και μεγάλους ακόμη και σήμερα. Αντιγράφω από το μικρό κείμενο που παραθέτει ο Ξανθόπουλος αντί προλόγου στην αρχή του βιβλίου: «Τα δεκατέσσερα παλαβά τραγουδάκια για μικρούς και μεγάλους έχουν για μακρινό τους πρόγονο την αγγλική παράδοση του Nonsense Verse, κρατούν όμως εξίσου καλά και από τα στιχάκια που σκαρώνουν και σιγομουρμουρίζουν τα μικρά παιδιά όταν μιλούνε μοναχά τους στο παιδικό τους δωμάτιο ή έξω στον κήπο (αν υπάρχει), ιδίως δε όταν βασανίζονται και κατατρώγονται από τη μοναξιά, τη θερινή ραστώνη, τη θλίψη, την αφόρητη ζέστη του μεσημεριού ή τη βαρεμάρα». 

 

Εμφανίσεις: 591

Περισσότερα...

Μαργαρίτα Παπαγεωργίου: «Αλίπλοος ουρανός» κριτική της Μαρίας Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Αλίπλοος ουρανός Μαργαρίτα Παπαγεωργίου Γαβριηλίδης


Ες αεί περιιπτάμενος

Σκοτεινός ναυαγός του φωτός

Ποιητικές εικόνες σαν μικροί φάροι μέσα στην ομίχλη της κοσμικής αμφιβολίας. Η ποίηση της Μαργαρίτας Παπαγεωργίου είναι μαζί και συμβολισμοί μιας μεταφοράς ή και αναφοράς των κοσμικών στοιχείων και πλασμάτων σε έννοιες αρχετυπικές, σε μια ποιητική απαρχή των όντων.

Ανάμεσα στα πλάσματα του βιβλίου της είναι ο κάβουρας, είναι ο γλάρος, είναι το ψάρι, είναι ο αχινός, το κοχύλι. Της θάλασσας πλάσματα όλα, με τον γλάρο να «περιίπταται» ανάμεσα στη θάλασσα και στον ουρανό. Ένας γλάρος Ιωνάθαν που ονειρεύεται τον ουρανό και, κάποιες φορές, η ποιήτρια τον ταυτίζει με το βαθύτερο Εγώ της. Νομίζω πως είναι από τα πιο σημαντικά της συλλογής τα δύο ποιήματά της «Γλάρος Ι» και «Γλάρος ΙΙ». Υπάρχει εκεί μια αγωνία ταύτισης του ποιητικού της Εγώ με την ανάγκη να ανυψωθεί, να αναταθεί, να ενωθεί με το ουρανικό μυστήριο που απλώνεται χρησμικό και αινιγματικό πάνω από τη θάλασσα, στο απέραντο γαλάζιο.

Δεν ξέρω γιατί, πες μου εσύ,
Που μου ’δωσες γλάρου μορφή
Στα χαμηλά για να πετώ

 

Εμφανίσεις: 625

Περισσότερα...

Δημήτρης Λέντζος: «Βάραγκα» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Βάραγκα Δημήτρης Λέντζος Μετρονόμος


Σε μια εποχή εθνικής μελαγχολίας, ύστερα από διαψεύσεις επί διαψεύσεων, ύστερα από αναδρομές στο παρελθόν για να διαπιστώσουμε άλλη μια φορά ότι είμαστε ο λαός ο πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος, η συλλογή Βάραγκα του Δημήτρη Λέντζου έρχεται να επανεπιβεβαιώσει και τα δύο εθνικά χαρακτηριστικά μας. Το «ευκολόπιστο» και το «προδομένο». Το πρώτο γιατί επιμένουμε στην Illusion και το δεύτερο γιατί δεν μπορούμε να την αποφύγουμε, και τα δύο καταγραμμένα στο DNA μας. Μετά τα συνθήματα «στους μεγάλους τοίχους» παλαιότερων εθνικών συμφορών, έχουμε τις κραυγές των απονενοημένων από τη μια και των πολύχρωμων διεκδικητών της εξουσίας από την άλλη.

Στους μεγάλους τοίχους εξακολουθούν να γράφουν οι απονενοημένοι, ενώ κάποιοι άλλοι γίνονται το μέσο από το οποίο θα ανέλθουν στην επιφάνεια παλιές, αρχαίες φωνές, μύθοι, θρύλοι, ιστορίες, για να τσαλακώσουν το απέραντο, πολύχρωμο, κραυγαλέο και απομυθοποιημένο ΤΙΠΟΤΑ που κατέλαβε τον χώρο. Μια μπαλάντα, ένας στίχος ακούγεται σαν το ακορντεόν που έστελνε σύνθημα στον φίλο και στον σύντροφο της παράνομης οργάνωσης, κι ας διέτρεχε θανάσιμο κίνδυνο ο τολμών να παίζει ή να γράφει: «Οι λέξεις/ είναι τρομακτικές οργανώσεις/ δεν ξέρεις πού και πότε θα χτυπήσουν… πετυχαίνουν πάντα το στόχο/ – συνήθως με απώλειες./ Πάντοτε».

Συμπληρωματικά: «Το ποίημα/ είναι σαν το φαρμάκι του φιδιού/ χωρίς αντίδοτο πεθαίνεις». Πίνοντας ποιήματα πεθαίνουμε, με άλλα λόγια φιλοσοφώντας μαθαίνουμε να πεθαίνουμε.

 

Εμφανίσεις: 482

Περισσότερα...

Πάνος Παπαπαναγιώτου: «Εάλω» κριτική της Ασημένιας Σαράφη

Εάλω Πάνος Παπαπαναγιώτου Ιωλκός


Λίγες σκέψεις για την ποιητική συλλογή του Πάνου Παπαπαναγιώτου, εκκινούμενες από δύο αφετηρίες. Αφετηρία πρώτη: η συγγραφή ποίησης ανέκαθεν, αλλά ιδίως στην εποχή που διανύουμε, φαντάζει στους λιγότερο σχετικούς μέγιστος ηρωισμός, πλην πράξη εξόχως ριψοκίνδυνη όσο και ευγενής. Αφετηρία δεύτερη: η Θεσσαλονίκη είναι ένα πολυώροφο κέικ, με τα επάλληλα παντεσπάνια του υπόγεια. Μόνο τη θέση του γλάσου κατέχει η σύγχρονη πόλη. Ο σύγχρονος κάτοικος, επισκέπτης ή και ποιητής της, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να περιηγούνται το γλάσο και να μαντεύουν ή και να ονειρεύονται τα παντεσπάνια.

Λάτρης της πολυώροφης αυτής τούρτας που ονομάζεται Θεσσαλονίκη και μόνιμος κάτοικος της επικάλυψής της, ο αφηγητής (ή ο αφηγητής έκαστου ποιήματος) επιχειρεί μία διαδρομή, τις στάσεις της οποίας μεταμορφώνει σε ποιήματα. Έτσι, διάβασα το Εάλω. Βλέπει τον εαυτό του ως καρπό της μίας και μόνης ριζωμένης σταγόνας από τα εκατομμύρια σταγόνες κάποιας νεροποντής. Εξάλλου, στη Θεσσαλονίκη συχνά βρέχει. Συχνά, για την ακρίβεια, ξεκινά να βρέχει και ξεχνά να σταματήσει.

 

Εμφανίσεις: 790

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr