A+ A A-

Αλέξανδρος Βέλιος: «Οδύσσεια» κριτική του Θανάση Αντωνίου

Οδύσσεια … ώλετο νόστιμον ήμαρ Αλέξανδρος Βέλιος Αιγόκερως


Η Οδύσσεια του Ομήρου, το αιώνιο έπος της μάχης του ανθρώπου με τη φύση, τον εαυτό του και τη λήθη, έχει εμπνεύσει αναρίθμητους καλλιτέχνες σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, σε όλες τις ιστορικές εποχές. Καθένας «βλέπει» στο πανανθρώπινο αυτό ποίημα τη δική του ‘πραγματικότητα’, καθένας αναζητάει τη δική του Ιθάκη.

Ο Αλέξανδρος Βέλιος, δημοσιογράφος παλαιάς κοπής και τηλεπαρουσιαστής πολιτικών εκπομπών (έτσι τον γνωρίζουν οι περισσότεροι), αλλά και μεταφραστής κι επιμελητής εκδόσεων, είναι λιγότερο γνωστός για το συγγραφικό του έργο· το παραμέλησε για χρόνια εξαιτίας της πολιτικής και της οικονομίας που έπρεπε εκ των πραγμάτων να παρακολουθεί καθημερινά.

Κάποια στιγμή όμως, βρήκε το χρόνο –και το κουράγιο από μια άποψη– να γράψει ποίηση. Για την ακρίβεια, η δική του ολιγοσέλιδη Οδύσσεια που κυκλοφόρησε φέτος είναι ένα «ελεγειακό πεζοτράγουδο», όπως σημειώνει με αφορμή τη συγκεκριμένη έκδοση ο τραπεζικός Παναγιώτης Γεννηματάς, τέως αντιπρόεδρος στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Η Οδύσσεια του Αλ. Βέλιου αποτελείται από 24 ποιήματα –ένα για κάθε γράμμα της ελληνικής αλφαβήτου– και ο ποιητικός λόγος της συνδέει την αρχαία ελληνική γλώσσα με τη σύγχρονη δημοτική.

 

Εμφανίσεις: 2808

Περισσότερα...

Κ.Π. Καβάφης: «Τα ποιήματα. Δημοσιευμένα και αδημοσίευτα» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Τα ποιήματα Δημοσιευμένα και αδημοσίευτα Κ. Π. Καβάφης


Ογκωδέστατος και επιβλητικός ο τόμος, τον οποίο επιμελήθηκε εφ’ όλης της ύλης ο Δημήτρης Δημηρούλης, μοιάζει με μεγεθυντική αντίστιξη εκείνων των τομιδίων που πρωτοπιάσαμε στα χέρια μας με τα ποιήματα του corpus του Καβάφη, αλλιώς του κανόνα ή «Δημοσιευμένα» και «Αναγνωρισμένα». Στον παρόντα τόμο έχουμε όλα τα δημοσιευμένα του κανόνα («Δημοσιευμένα, Αποκηρυγμένα», «Δημοσιευμένα, Ολοκληρωμένα», σωζόμενα αποσπασματικά) και όλα τα «Αδημοσίευτα, Ανολοκλήρωτα». «Παράρτημα» με αδημοσίευτα ποιήματα αγγλικά, αδημοσίευτες ποιητικές μεταφράσεις, δημοσιευμένες ποιητικές μεταφράσεις, αδημοσίευτα λογοτεχνικά πεζά, σημειώματα του Καβάφη για την ποιητική εργασία, «Εκδόσεις έργων του Κ. Π. Καβάφη» (Μονόφυλλα, τεύχη, συλλογές), «Εκδόσεις μετά θάνατον», «Μεταφράσεις», «Βιβλία για τον Καβάφη», «Μελέτες και Άρθρα για τον Καβάφη», «Δισκογραφία», «Αναγνώσεις», «Αφιερώματα Περιοδικών», «Αρχείο της ΕΡΤ», «Ενδεικτική Βιβλιογραφία», «Ευρετήριο όλων των τίτλων», «Ευρετήριο κύριων ονομάτων των καβαφικών έργων», «Ευρετήριο κύριων ονομάτων της Εισαγωγής [...]», «Αναλυτικά Περιεχόμενα». Ένας καβαφικός Πανδέκτης. Ο μελλοντικός ερευνητής δεν θα χρειαστεί να ανατρέξει πουθενά αλλού.

 

Εμφανίσεις: 1261

Περισσότερα...

Θανάσης Μαρκόπουλος: «Χαμηλά ποτάμια» κριτική του Τάσου Καλούτσα

Χαμηλά ποτάμια Θανάσης Μαρκόπουλος


Με τα Χαμηλά ποτάμια του –ο τίτλος παρμένος από έναν στίχο του Χρήστου Μπράβου– ο Θανάσης Μαρκόπουλος φτάνει σε μια φάση έκδηλης ωρίμανσης της ποιητικής του διαδρομής. Με κινητήριο μοχλό την ανάμνηση (που ανασύρεται συνήθως «λυπημένη» από τα πλούσια «μουσεία μνήμης» που διαθέτει) και βλέμμα διεισδυτικό και ιδιαίτερα αισθαντικό, που συνεχώς μετακινείται στα διάφορα συμβάντα του βίου (ενσωματώνοντας κάποτε στην κίνησή του ακόμη και τα βλέμματα των άλλων), επιτυγχάνει μια πρισματική θεώρηση της ζωής και φέρνει στην επιφάνεια σφοδρά συναισθήματα μέσα από απλά στιγμιότυπα. Το αποτέλεσμα είναι η αβίαστη μετάδοση γνήσιας συγκίνησης στον αναγνώστη. Η έντονη νοσταλγία της παιδικής ηλικίας, η τρυφερότητα (από και προς το πρόσωπο) της μάνας, τα σκιρτήματα του έρωτα, η ανυστερόβουλη επίνευση του ποιητικού υποκειμένου προς τους νέους (και, γενικότερα, προς τη νεότητα), η ειλικρινής συμπόνιά του για τους ανυπεράσπιστους και όσους υφίστανται την αδικία –τους «καλούς αλλά κακότυχους»– είναι μερικά από τα θέματα του. Εκφραστής ενός κρίσιμου μεταιχμίου, που σηματοδοτεί το πέρασμά μας στη νέα εποχή, ο Θανάσης Μαρκόπουλος φαίνεται ν’ αποδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στη «χειραφέτηση της γυναίκας», υπενθυμίζοντάς σε μένα αυτό που κάποτε μου είχε εκμυστηρευτεί η Ζωή Καρέλλη: «Ο κόσμος άλλαξε γιατί άλλαξε η νοοτροπία των γυναικών...» Αναγνωρίζει ασφαλώς πως η χειραφέτηση κατακτήθηκε με αγώνες και αίμα από τη μεριά τους∙ εντούτοις δεν παραλείπει να επισημάνει ένα παράδοξο, δηλ. πώς αντιδρούν οι μοντέρνες γιαγιάδες (ενσάρκωση εδώ της κοινωνικής απελευθέρωσης) αναζητώντας το καταφύγιό τους στις δυσκολίες: «...σαν έρθει η ώρα που σπάζουν οι φλέβες [...]/τρέχουν να κρυφτούν πανικόβλητες/ πίσω από τη φυλλωσιά της δικής τους γιαγιάς [...]» («Οι γιαγιάδες»).

 

Εμφανίσεις: 847

Περισσότερα...

Μανώλης Γλέζος: «Στα Κυκλαδονήσια η Αίσθηση στο Φως» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Στα Κυκλαδονήσια η Αίσθηση στο Φως Στιχουργεί Μανώλης Γλέζος Gutenberg


Η ζωή βρίσκει πάντα τον τρόπο να μας ξαφνιάζει. Και μερικοί άνθρωποι, πλάσματα μοναδικά σ’ αυτή τη γη, που η περίσταση τούς έδωσε την αφορμή, εμφανίζονται για να μας εκπλήξουν με τα αδήλωτα, στους πολλούς, ταλέντα τους. Και η περίπτωση αφορά τον ύστερο μιας μεγάλης γενιάς που ανάλωσε τα νιάτα του, αλλά και την ωριμότητά του, στις επάλξεις του καθήκοντος, πρώτα για την Ελευθερία της πατρίδας και έπειτα για τη Δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Ο Μανώλης Γλέζος είναι ο περί ου ο λόγος, ο οποίος, αν και πασίγνωστος ως αγωνιστής και πολιτικός, ως διανοούμενος επίσης, δεν είναι γνωστός, ευρέως τουλάχιστον, ως ποιητής. Και όμως θα έπρεπε κανείς να το περιμένει ότι αυτός, που νεαρό παιδί μαζί με έναν άλλο συνομήλικό του, τον Απόστολο Σάντα, κατέβασε τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, θα έγραφε και ποιήματα, αφού αυτή ήταν, πέρα από εθνική, μια ποιητική πράξη. Στον Απόστολο θα αφιερώσει το πολύ ωραίο ποίημα «Η μελωδία της ζωής». Και θα μελωδήσει γενικώς τα Κυκλαδονήσια του. Θα τα κάνει τραγούδια, ύμνο και έπαινο.

Το βιογραφικό του Γλέζου είναι γνωστό. Αγώνας κατά του κατακτητή, φυλακίσεις, ξανά αγώνας και πάλι φυλακίσεις, και έπειτα, αφού ήρθε η πολυπόθητη Ελευθερία, νέος αγώνας στο Κοινοβούλιο, ελληνικό και ευρωπαϊκό.

 

Εμφανίσεις: 778

Περισσότερα...

Ευριπίδης Γαραντούδης: «Τα σύνεργα» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Τα σύνεργα Ευριπίδης Γαραντούδης Τυπηθήτω


Αρχίζω από το μότο που συνιστούν οι στίχοι του Λέναρντ Κοέν [Leonard Cohen]σε πρόχειρη μετάφραση: «δεν ήταν δύσκολο να σ’ αγαπώ/ δεν χρειαζόταν να προσπαθήσω/ σε κράτησα για μια στιγμούλα/ δική μου, δική μου, δική μου».

Ο Ευριπίδης Γαραντούδης μας παραδίδει σονέτα (προερχόμενα από άλλες συλλογές του ή δημοσιευμένα σε περιοδικά) με τον τίτλο Τα σύνεργα. Δεν ξέρω γιατί πηγαίνω σφαίρα στον Γιώργο Σεφέρη («σύνεργα της σκηνής» από την ενότητα «Επί Σκηνής» Γ΄ της συλλογής Τρία Κρυφά Ποιήματα). Τα ποιήματα είναι τα σύνεργα και με αυτά θα εξερευνήσει τον χώρο μέσα του, έξω του, πριν και μετά από αυτόν. Και δεν είναι μόνο ο Σεφέρης, του οποίου η φωνή ακούγεται ευκρινώς στους στίχους του αλλά και πολλών άλλων: ο Σολωμός, ο Καρυωτάκης, ο Βάρναλης, ο Ανδρέας (Κάλβος, Εμπειρίκος ή… ;), ο Παλαμάς και άλλοι.

 

Εμφανίσεις: 727

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr