A+ A A-

Λίλη Σκουλαρίκη: «Τι τους θέλουμε τους νόμους;» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

Λίλη Σκουλαρίκη: «Τι τους θέλουμε τους νόμους;» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη


Όταν έχεις να μιλήσεις σε μικρά παιδιά για θέματα πολύ σοβαρά, όπως: τι σημαίνει «κανόνες», «νόμοι», «αξίες», χωρίς να καταφεύγεις στις εύκολες λύσεις και απαντήσεις με τα καθιερωμένα και μαγικά «πρέπει» και «δεν πρέπει» ή «απαγορεύεται» και «μη», λέξεις και φράσεις-ψωμοτύρι πολλών γονιών και δασκάλων, το έργο είναι παρά πολύ δύσκολο.

Για τα μικρά παιδιά που θέλουν όλο τον κόσμο δικό τους και διεκδικούν αυτό το αναφαίρετο δικαίωμά τους, δεν σημαίνουν τίποτα οι απαγορεύσεις, είναι λέξεις και φράσεις κενές περιεχομένου, έπεα πτερόεντα. Τα παιδιά θέλουν πραγματικότητα, πράξεις, σωστούς τρόπους συμπεριφοράς, παραδείγματα.

Το βιβλίο Τι τους θέλουμε τους νόμους; Ταξίδι στη χώρα της Μπανανομίας είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς Παιδική Νομική Βιβλιοθήκη, που τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η Λίλη Σκουλαρίκη γνωρίζει πολύ καλά το αντικείμενό της και κινείται με άνεση σε όλα τα επίπεδα. Το αντιμετώπισε σφαιρικά από περιωπής και κατάφερε να το διαχειριστεί με τον καλύτερο και προσφορότερο δυνατό τρόπο, μιλώντας στα παιδιά με σωστές κινήσεις και ανάλογους τρόπους συμπεριφοράς. Ακόμα και τα ονόματα που έδωσε στους ήρωές της είναι φορτισμένα, έχουν επιλεγεί σκόπιμα, για ευνόητους λόγους.

Ξεκινάει από τις αντιδράσεις του Θέμη και της Θέτιδας, των δύο αδερφιών-ηρώων της, που αδυνατούν να κατανοήσουν ότι υποχρεούνται να τηρούν τους «κανόνες» του σχολείου και να αποδέχονται κάποιες αναγκαίες απαγορεύσεις και υποχρεώσεις, όπως να βρίσκονται την ορισμένη ώρα στο σχολείο ή να ταχτοποιούν τα πράγματά τους και το δωμάτιό τους. Δεν καταλαβαίνουν γιατί υπάρχουν κανόνες.

 

Εμφανίσεις: 954

Περισσότερα...

Γκουίντο Κόντι: «Το υπέροχο ταξίδι της Νίλου» κριτική της Ελένης Σαραντίτη

Γκουίντο Κόντι: «Το υπέροχο ταξίδι της Νίλου» κριτική της Ελένης Σαραντίτη


Το πρώτο πράγμα που έκανε ο θεός είναι το μακρινό ταξίδι·

εκείνο το σπίτι περιμένει
μ’ ένα γαλάζιο καπνό
μ’ ένα σκυλί γερασμένο (Σεφέρης, Ημερολόγιο Καταστρώματος, Β’)

Μάνα και κόρη στην κορυφή της τούβλινης καμινάδας αγκαλιασμένες. Πολυαγαπημένες. Όμορφες. Πελαργίνες κομψές και λεπταίσθητες, από καλή γενιά. Δύει ο ήλιος και η φωλιά τους παίρνει τα χρώματα του μπακιριού και του χρυσαφιού. Η κορούλα φέρει με καμάρι το όνομα μιας πριγκίπισσας της Ανατολής: Νίλου!

Δεν υπάρχουν άλλα παιδιά στην οικογένεια, μήτε και πατέρας. Τα υπόλοιπα αυγά, που με πολλή στοργή κλώσησε η μητέρα όταν ζέσταινε και τη Νίλου, δεν είχαν ζωή εντός τους.
Ο πατέρας έφυγε τη μέρα που γεννήθηκε η Νίλου. Πέταξε το ξημέρωμα μακριά και ποτέ δεν επέστρεψε· η μαμά πελαργίνα τον περίμενε διαρκώς, τον ήθελε κοντά της, τον λαχταρούσε· του κάκου. Έμειναν μόνες. Φυσικά, η αγάπη που τις ένωσε έδιωχνε τη μοναξιά και έσβηνε κάπως τα αποτυπώματα του πόνου, το γεγονός όμως είναι ότι δυσκολεύτηκαν τον πρώτο καιρό. Εξάλλου οι πελαργοί, έτσι και δεθούν και μετά αγαπηθούν, βαστούν τον έρωτά τους μέχρι τέλους.

Η πελαργίνα φοβόταν, δίχως να το φανερώνει, ότι κάτι αναπότρεπτο είχε συμβεί στον αγαπημένο της. Ευτυχία και παρηγόρησή της τώρα το παιδί της. Παρηγοριά δε της Νίλου, εκτός από την απλόχερη και ακοίμητη αγάπη της μάνας της, ήταν τα παραμύθια που ποτέ δεν της αρνήθηκε η μαμά. Και ήξερε πολλά. Και παμπάλαια. Ιστορίες που γεννήθηκαν μαζί με τα πουλιά και τους ανθρώπους. Τα ζώα και τις μουσικές. Τις λέξεις.

Περνούσαν οι μέρες και η μικρή, ντελικάτη Νίλου μεγάλωνε· άλλαζε η φορεσιά της, το ράμφος είχε πάρει το χρώμα του ήλιου όταν κατηφορίζει, καμάρωνε στα λεπτά της πόδια, λουζόταν στο φως και δυνάμωνε, έμαθε να πετάει, να αιωρείται, να πλανάρει με χάρη στα ανθισμένα λιβάδια.

 

Εμφανίσεις: 1212

Περισσότερα...

Τζίνα Παπαντωνοπούλου-Καρατζά: «Το Σύνταγμα της Ελλάδας για παιδιά» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

Τζίνα Παπαντωνοπούλου-Καρατζά: «Το Σύνταγμα της Ελλάδας για παιδιά» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη


Το βιβλίο Το Σύνταγμα της Ελλάδας για παιδιά, με την ένδειξη: «Μαθαίνουμε για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις μας ως πολίτες», το κείμενο του οποίου γράφει με γνώση του αντικειμένου της η Τζίνα Παπαντωνοπούλου-Καρατζά, προλογίζει ο διαπρεπής νομικός Νίκος Κ. Αλιβιζάτος και εικονογραφεί με φαντασία η Έλλη Μόκα, είναι το πρώτο βιβλίο για παιδιά της σειράς Παιδική Νομική Βιβλιοθήκη, που τελεί «Υπό την αιγίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων».

Πρόκειται για πολύ καλό βιβλίο, επιστημονικά τεκμηριωμένο, ένα εγχειρίδιο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο πρακτικής προσέγγισης των παιδιών στους νόμους που φτιάχνει η Κυβέρνηση με το Κοινοβούλιο, τους αντιπροσώπους δηλαδή του Λαού, και η Πολιτεία, το Κράτος μεριμνά και φροντίζει για την πιστή εφαρμογή στην πράξη, τον σεβασμό και την τήρησή τους από τους πολίτες, αφενός. Αφετέρου, σκοπός του εγχειριδίου είναι να μυήσει τους μικρούς, τους δυνάμει αυριανούς πολίτες, στην ουσία και τη σημασία της λέξης «νόμος», που ως έννοια είναι αφηρημένη. Και να εξηγήσει τι μας χρειάζονται οι νόμοι.

Ενδεικτικό των προθέσεων και των επιδιώξεων των εμπνευστών και δημιουργών, και όλων των παραγόντων που συνέργησαν ώστε να υλοποιηθούν οι στόχοι και να φτάσει στα χέρια όχι μόνο των παιδιών, αλλά και των μεγάλων, ένα τόσο χρήσιμο βιβλίο, είναι το χαρακτηριστικό μότο που προτάσσουν:

 

Εμφανίσεις: 1112

Περισσότερα...

Κωστής Α. Μακρής: «Η Εβίτα που νίκησε τα Αποθαρρύνια» κριτική της Γεωργίας Γαλανοπούλου

Κωστής Α. Μακρής: «Η Εβίτα που νίκησε τα Αποθαρρύνια» κριτική της Γεωργίας Γαλανοπούλου


Γραφίστας, ζωγράφος και τα τελευταία χρόνια συγγραφέας, ο Κωστής Μακρής ξεχώρισε για το προσωπικό του ύφος με το νεανικό μυθιστόρημά του Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες (Πατάκης 2010), βραβεύτηκε από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου το 2011, μπήκε στη βραχεία λίστα των βραβείων του Διαβάζω και τον επόμενο χρόνο στη λίστα των Κρατικών Βραβείων. Γραμμένο με έξυπνο χιούμορ, φαντασία και ονοματοπλαστική δεινότητα, το ογκώδες αυτό μυθιστόρημα περιπέτειας, αναζήτησης και αυτογνωσίας διατρέχεται –κατά μήκος και κατά πλάτος– από ένα καστ ιδιαίτερων χαρακτήρων, των οποίων τα ονόματα προέρχονται από συνενώσεις λέξεων και φωνημάτων απερίγραπτης περιγραφικότητας. Ρήματα, επίθετα, αντωνυμίες και άλλα μέρη του λόγου συμπλέκονται, φωνήματα διασπαθίζονται, ιδιότητες προσώπων καθορίζονται από τα ίδια τα ονόματά τους. Ένα εργοτάξιο διάπλασης ονομάτων προς απόλαυση του αναγνώστη.

Αυτό το ιδιότυπο εργαστήρι, το προσωπικό ονοματοτάξιο του Κωστή Μακρή, επαναλειτουργεί και στο νέο του βιβλίο, μια ιστορία για παιδιά μέσης σχολικής ηλικίας, για να κατασκευάσει έναν έναν τους συμπαραστάτες της μικρής Εβίτας στην ολονύχτια μάχη της ενάντια στα αντιπαθητικά Αποθαρρύνια. Η ιστορία αυτή καθαυτή είναι συμπαθητική και τρυφερή σαν όλες τις ρεαλιστικές ιστορίες παιδιών που έχουν την τύχη να περνούν Σαββατοκύριακα και γιορτές στο σπίτι γιαγιάδων και παππούδων και οι οποίες, αρκετά συχνά, αποτελούν πηγή έμπνευσης για δημιουργούς. Εκείνο όμως που την κάνει ξεχωριστή είναι η πρόσληψη της ελληνικής γλώσσας ως εργαλείο για τη σύνθεση ενός πρωτότυπου θιάσου καλών πλασμάτων, που συμπαραστέκονται στην ηρωίδα στην προσπάθειά της να απομακρύνει τα «αχώνευτα καλικατζάρια», τα Αποθαρρύνια, που αμφισβητούν την ικανότητά της όταν, στη μέση της νύχτας και ενώ οι παππούδες έχουν πέσει για ύπνο, επιχειρεί πεισματικά να φτιάξει εκείνη τα γλυκά που θα στολίσουν το γιορτινό τραπέζι της επετείου τους την άλλη μέρα.

 

Εμφανίσεις: 857

Περισσότερα...

Ελένη Σβορώνου: «Σκληρό καρύδι» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

Ελένη Σβορώνου: «Σκληρό καρύδι» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη


Κάπως σαν «σκληρό καρύδι», όπως και η ηρωίδα της, είναι και το βιβλίο που έγραψε η Ελένη Σβορώνου, απόφοιτη της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, με μεταπτυχιακή ειδίκευση στη Διαχείριση Πολιτιστικής Κληρονομιάς στο Πανεπιστήμιο Birmingham, συγγραφέας βιβλίων για παιδιά και νέους, και κριτικός παιδικής λογοτεχνίας, Ελένη Σβορώνου.

Με πρόσχημα το «παιδικό» ποδόσφαιρο, την μπάλα και τα ακατάλληλα για ένα τέτοιο παιγνίδι, πέδιλα της μικρής Αϊσέ, η συγγραφέας επιχειρεί να παρουσιάσει στις πραγματικές τους διαστάσεις τα καθημερινά προβλήματα που δημιουργεί η ανέχεια αλλά και η μη παραδοχή και αποδοχή της διαφορετικότητας ακόμα και ανάμεσα στους ήρωες της αλάνας.

Η Αϊσέ, η ηρωίδα της ιστορίας, βρίσκεται συχνά αντιμέτωπη με τους άλλους παίκτες της αλάνας και γίνεται στόχος αποδοκιμασίας, γεγονός που δημιουργεί πρόβλημα στον εαυτό της και στους ανώνυμους παίκτες της αλάνας, η οποία ενίοτε μεταβάλλεται και σε χώρο φυλετικής αναμέτρησης. Η Αϊσέ, ωστόσο, δεν καταθέτει τα όπλα. Παίρνει το παιγνίδι, όπως και την ίδια τη ζωή, στα χέρια της και δηλώνει αποφασισμένη για όλα: «Με λένε Αϊσέ και είμαι Παναθηναϊκάρα [...]. Θέλω να γίνω γυμνάστρια σαν την κυρία Περσεφόνη».

 

Εμφανίσεις: 1263

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr