A+ A A-

Έλενα Αρτζανίδου: «Ψηλά τα χέρια» κριτική της Χρύσας Κουράκη

Ψηλά τα χέρια Έλενα Αρτζανίδου Εικονογράφηση Λήδα Βαρβαρούση & Πάρις Ναυπλιώτης Ψυχογιός


O Τζίμης στο σχολείο κουβαλάει όπλα που κατασκευάζει. Στα διαλείμματα του αρέσει να τρομάζει τη Μαλένα, να φοβίζει τη Θεοφίλη και να κάνει την Αφροδίτη να κλαίει. Τα άλλα παιδιά τον αποφεύγουν. Μόνο η Μαλένα και ο Περικλής μπαίνουν μπροστά του και προσπαθούν να του αλλάξουν συνήθειες ώστε να σταματήσει να φωνάζει συνεχώς: «Ψηλά τα χέρια αλλιώς θα σας την ανάψω». Θα καταφέρουν, άραγε, να νικήσουν τον φόβο που προσπαθεί να προκαλέσει σε όλους ο Τζίμης;

Αυτή είναι η υπόθεση του νέου βιβλίου της Έλενας Αρτζανίδου, όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλό του. Ωστόσο, διαβάζοντας κανείς το Ψηλά τα χέρια, από τις πρώτες κιόλας σελίδες καταλαβαίνει πως το βιβλίο πέρα από τον σχολικό εκφοβισμό θέτει ένα ακόμη βασικό θέμα, την επιλεκτική αλαλία. Η Θεοφίλη έχοντας αλλάξει πόλη και σχολείο έχει επιλέξει να μη μιλάει. Η Θεοφίλη είναι «στενοχωρημένη και ντροπαλή», όπως αποκαλύπτει η άλλη ηρωίδα, η Μαλένα, η οποία αναλαμβάνει κατά κάποιο τρόπο και την «προστασία» της. Το ίδιο κάνουν και τα άλλα παιδιά, όταν ο Τζίμης στρέφει το «όπλο» του προς τη Θεοφίλη, αλλά και προς αυτά.

 

Εμφανίσεις: 902

Περισσότερα...

Λίζα Βάρβογλη: «Το μυστήριο του μεγάλου μαύρου σκύλου» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

Λίζα Βάρβογλη: «Το μυστήριο του μεγάλου μαύρου σκύλου» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη


Με έντονα χρώματα και ζωηρές, χαρούμενες φιγούρες των παιδιών που αποτελούν τους κεντρικούς ήρωες και των δευτερευόντων πλασμάτων που παίζουν κάποιο ρόλο στην εξέλιξη της όμορφης και ενδιαφέρουσας καλοκαιρινής περιπέτειας και με απλά στοιχεία, οικεία στα παιδιά, είναι καλοστημένο ένα αθώο, όσο και μυστηριώδες παιγνίδι φαντασίας, ένα… πολύ  μυστήριο αίνιγμα, όπως είναι Το μυστήριο του μεγάλου μαύρου σκύλου. Πρόκειται  για ένα μυστήριο που χρειάζεται επειγόντως διαλεύκανση.

Έχομε εδώ μια πολύ δύσκολη και περίπλοκη αποστολή που έχουν αναλάβει και θεωρούν υποχρέωσή τους να εξιχνιάσουν η Ανελάντα και ο Μάξιμος ως «κυνηγοί μυστηρίων», τα δυο πολύ αγαπημένα αδερφάκια, στη διάρκεια καλοκαιρινών διακοπών στο χωριό. Έργο φοβερά δύσκολο, όταν μάλιστα το περιβάλλον του χωριού είναι σχεδόν άγνωστο. Και τσουκ! Σε κάθε βήμα τους, εκεί, παρών ένας μεγάλος μαύρος σκύλος, έτοιμος να αρπάξει ό, τι προλάβει.

Όπου και να πάνε, όπου κι αν σταθούν, ο μεγάλος μαύρος σκύλος είναι πανταχού παρών. Φύλακας ή εφιάλτης; Καλοκαιρινός φίλος ή πονηρός κλέφτης αφού δεν διστάζει να βουτήξει το σουβλάκι από τα χέρια του σουβλατζή, ένα καλάθι, τα γράμματα από τα χέρια του ταχυδρόμου, ακόμα και ρούχα αρπάζει. Όλο ζημιές κάνει.

 

Εμφανίσεις: 783

Περισσότερα...

Μάνος Κοντολέων: «Μανόλο & Μανολίτο και… Μανουήλ» κριτική της Μάριον Χωρεάνθη

Μανόλο & Μανολίτο και… Μανουήλ Μυθιστόρημα για παιδιά σε δύο μέρη Μάνος Κοντολέων Εικονογράφηση Ίρις Σαμαρτζή Πατάκης


Ο Μανόλο και ο Μανολίτο είναι δυο φίλοι που θα μπορούσαν επίσης να είναι παππούς και εγγονός, ή το ίδιο άτομο σε δυο στάδια της ζωής του. Δεν μένουν στο ίδιο σπίτι, ζουν όμως στην ίδια γειτονιά: ο Μανολίτο με τους καλλιτέχνες γονείς του και ο Μανόλο με τη λευκή σκυλίτσα του, που ο Μανολίτο έχει ονομάσει Νύχτα. Ένα ατυχές περιστατικό γίνεται αιτία να προστεθεί στην παρέα κι ένας τρίτος φίλος, ο έφηβος Μανουήλ, ο οποίος έχει βγει κυριολεκτικά μέσα από άλλο κείμενο – ενός άλλου συγγραφέα και ενός άλλου καιρού.

Συνέχεια του νεανικού αφηγήματος Μανόλο & Μανολίτο (2013), το ευπρόσδεκτα ιδιότυπο αυτό λογοτέχνημα του Μάνου Κοντολέων δανείζεται τον νεαρό πρωταγωνιστή από το διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού Το μόνον της ζωής του ταξείδιον, μεταφέροντάς τον σε ένα σύγχρονο εναλλακτικό σύμπαν: το μαθητευόμενο ραφτόπουλο του Βιζυηνού «διακτινίζεται» από την Κωνσταντινούπολη κοντά στην περιοχή του Μανόλο και του Μανολίτο και γίνεται βοηθός του ιδιοκτήτη ενός θερμοκηπίου. Αν και δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ένα λογοτεχνικό (και όχι μόνο) έργο κλείνει το μάτι σε ένα άλλο, η ιδιαιτερότητα του Μανόλο & Μανολίτο και... Μανουήλ έγκειται στην ένταξη ενός προσώπου, σχεδόν αυτούσιου, από ένα προγενέστερο κείμενο διαφορετικής «πατρότητας» και στη διασταύρωση της ιστορίας του με εκείνη του νεότερου βιβλίου κατά τρόπο τόσο οργανικό ώστε τα όριά τους σχεδόν χάνονται.

 

Εμφανίσεις: 1118

Περισσότερα...

Hubert Ben Kemoun: «Το σκιάχτρο που ήθελε να ταξιδέψει» κριτική της Ελένης Σαραντίτη

Το σκιάχτρο που ήθελε να ταξιδέψει Hubert Ben Kemoun  Εικονογράφηση Hervé Le Goff Μετάφραση Γεωργία Τσάκωνα Ηλίβατον


«Ήταν αλήθεια κι ήταν θάμα!

Οι πάγοι ρόδα είχαν γεμίσει…
Δεν ήταν τ’ άστρα που μπροστά μου
σκορπίστηκαν διαμάντια χύμα
ήταν τα μάτια σου- χαρά μου…»

Σκέπτομαι πώς με στίχους από το θαυμάσιο ποίημα «Ήταν αλήθεια κι ήταν θάμα…» του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου (1868- 1920) ή με άλλους, παρόμοιους, θα μπορούσε ίσως να απευθυνθεί το σκιάχτρο του Hubert Ben Kemoun στην εκλεκτή των λογισμών του προτού αγκαλιαστούν και, πριν ο χρόνος και η αγάπη, τους ενώσει σε ένα πανίσχυρο, θαλερό δέντρο με δυο κορμούς, φωλιά για τα πουλιά, καταφυγή για τους οδοιπόρους, τόπος συνάντησης παιδιών ή ερωτευμένων. 

Κρατώ στα χέρια μου ένα μικρό θαύμα. Ένα εξαίρετο παιδικό βιβλίο. Δημιουργοί του δυο ταλαντούχοι, γνωστοί για την εμπνευσμένη δουλειά τους, τις γνώσεις και την ευαισθησία τους, καλλιτέχνες: Ο Hubert Ben Kemoun, γεννημένος το 1958 στο Sidi Bel Abbes της Αλγερίας, συγγραφέας, και ο Γάλλος Herve Le Goff, γεννημένος το 1947 στη Γερμανία, φωτογράφος, δημοσιογράφος και εικονογράφος.

Πολλά τα έργα τους, οι καλλιτεχνικές δραστηριότητές τους, οι διακρίσεις τους. Έχουν και οι δυο εργασθεί στο ραδιόφωνο, σε εφημερίδες και περιοδικά, έκαναν σενάρια για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, δίδαξαν στο πανεπιστήμιο, ο Kemoun έγραψε και αστυνομικά μυθιστορήματα· κάποτε μιλούν και γράφουν συμβολικά, άλλοτε εικονογραφούν, με λέξεις ή με χρώματα σύννεφα αέρινα, φευγαλέα και συχνά λαμπρύνουν πολλά από τα έργα τους αγάπες ακλόνητες, άφθαρτες, παντοτινές.

Ιδού, όπως σε αυτήν ακριβώς στην ιστορία· όπου η αγάπη απλώνεται πανίσχυρη, κυριεύει σχεδόν το βιβλίο το οποίο διηγείται την ιστορία του Σκιάχτρου που ήθελε να ταξιδέψει. Και μην πει κανείς όχι, αυτό δεν γίνεται! Εφόσον όλοι γνωρίζουμε ότι ο κόσμος είναι γεμάτος θαύματα –φανερά ή αθέατα– θαύματα που πραγματοποιήθηκαν κι άλλα βρίσκονται σε αναμονή ή ετοιμότητα, ας το δεχθούμε, και ας συντροφεύσουμε το Σκιάχτρο στο ωραίο, στο θαυμαστό ταξίδι.

Ήταν κάποτε, πληροφορούμαστε, πέρα μακριά, πίσω από τους λόφους και μακριά από τους ανθρώπους, ένα χωράφι που με τα χρόνια είχε χερσωθεί, είχε αφεθεί και κανένας, εκτός από τα περαστικά πουλιά, δεν το ζύγωνε. Στο μέσον της άγονης έκτασης μια παράξενη φιγούρα στέκει ξεχασμένη από καιρούς παλαιούς. Ένα σκιάχτρο ολομόναχο, γέρικο και λυπημένο. Δεν έχει πια συναίσθηση του χρόνου, δεν έχει μνήμες, σαν να βρισκόταν απ’ αιώνος εκεί, στην ακινησία και την ερημιά.

 

Εμφανίσεις: 871

Περισσότερα...

Ιουλίτα Ηλιοπούλου: «Τίμος ο Αθηναίος» κριτική της Ελένης Σαραντίτη

Τίμος ο Αθηναίος Ιουλίτα Ηλιοπούλου εικονογράφηση: Ιουλίτα Ηλιοπούλου μουσική σύνθεση: Γιώργος Κουρουπός Ύψιλον


Για το αγαπημένο στα παιδιά ζωάκι με την αστεία και χαριτωμένη εμφάνιση, τον μικρόσωμο σκαντζόχοιρο (ή ακανθόχοιρο), έχουν γραφτεί μάλλον αρκετά βιβλία. Μάλιστα, προ καιρού είχα παρουσιάσει από τις στήλες του diastixo.gr το έργο της φιλολόγου Ιωάννας Γιαννακοπούλου Ο σκαντζόχοιρος που ξέχασε να φοβηθεί, με την όμορφη εικονογράφηση της Ζωής Σεϊτάνη (Εκδόσεις Αιώρα, 2013)· είναι μια ιστορία για τον φόβο που συχνά μας κατακλύζει και τη νίκη του αποφασισμένου ατόμου επάνω σε αυτόν.

Ο Τίμος ο Αθηναίος, ο μικρούλης σκαντζόχοιρος της ποιήτριας αλλά και συγγραφέως βιβλίων για παιδιά (ας θυμηθούμε την Πράσινη Σκουφίτσα ή το Άλλο και τούτο! – βιβλία με πρωτοτυπία, που σπινθηροβολούν, και με ωραιότατη, επίσης, εικονογράφηση), δεν φοβάται ιδιαιτέρως –αν και αποφεύγει φωνές και διαπληκτισμούς–, είναι όμως περίεργος, ρομαντικός, αγαπά τη γνώση και διαρκώς την αποζητά. Άλλωστε, χάρη στην αγάπη του για τη μάθηση, όχι μόνο αυτή που τους δινόταν στο… σκαντζοχοιροδιδασκαλείο, έκανε το ωραιότερο ταξιδάκι. Το ταξίδι που απόλαυσε η ψυχή του. Και που φώτισε τον νου του. Αλλά ιδού πώς συνέβη το σημαντικό για τον Τίμο γεγονός:

O δάσκαλός τους, ο γερο-Τζάνης, μια μέρα, όχι και πολύ μακρινή, οδήγησε τους μαθητές του ψηλά στον Υμηττό για το μάθημα του προσανατολισμού· πλην κοιτώντας ο μικρούλης σκαντζόχοιρος την Αθήνα από ψηλά, μαγεύτηκε. Κι εκείνος ο Παρθενώνας πώς θα έλαμψε στα μάτια του! «Κύριε, κύριε, τι είναι αυτό το… δάσος εκεί κάτω;»

«Δεν είναι δάσος, βρε κουτέ», του είπε η μεγαλύτερη αδελφή του, η Ευτέρπη. «Είναι μια πόλη καθωσπρέπει».

«Α! Αγαπητά μου παιδιά», ύψωσε τη φωνή του ο δάσκαλος ο κύριος Τζάνης, «μπροστά σας βλέπετε την Αθήνα!»

 

Εμφανίσεις: 958

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr