A+ A A-

Κατερίνα Καριζώνη: «Το ταξίδι των παραμυθιών» κριτική της Ιφιγένειας Μαστρογιάννη

Κατερίνα Καριζώνη: «Το ταξίδι των παραμυθιών»


Η αστείρευτη δημοτική μας δημιουργία, οι θρύλοι, τα τραγούδια, oι παραδόσεις, το σύνολο των συνηθειών που αποδεχτήκαμε από γενιά σε γενιά και το συμπληρώνουμε, διαμορφώνοντας αδιάκοπα την ποιότητα της αποδοχής μας, τα πανάρχαια δηλαδή αρχέτυπα της ιστορικής πορείας του ανθρώπου λειτούργησαν για την Κατερίνα Καριζώνη ως πηγή έμπνευσης του τελευταίου βιβλίου της, Το ταξίδι των παραμυθιών.

Η συγγραφέας, ωστόσο, γνωρίζοντας καλά τον ψυχισμό των παιδιών, στα οποία απευθύνεται, την έξαρση του συναισθήματος, την επιζήτηση της αναγνώρισης, την περιέργειά τους για τη φύση και τη λειτουργία των πραγμάτων, αντλεί τα θέματά της και από τον χώρο της φαντασίας ή από τα ενδιαφέροντα των ίδιων των παιδιών, που με όλες τις ανάγκες τους για παραμύθι και όνειρο βρίσκονται στο κέντρο της ζωής των μπερδεμένων, ή ακόμη και σκληρών, ενηλίκων.

Όντας εκτός από συγγραφέας και ποιήτρια, με αξιόλογα δείγματα γραφής, καταφέρνει να αποδράσει από τη φυλακή του τωρινού και απελευθερωμένη να γυρίσει πίσω στο μικρό παιδί που κάποτε ήταν και η ίδια και να ξαναδεί τον κόσμο με τα δικά του έκπληκτα μάτια. Να εκφράσει με ποιητικά σύμβολα την κρυμμένη αλήθεια του κόσμου.

Οι ήρωες των ιστοριών της, «ένα φεγγαράκι, μια μικρή λεμονιά, ένα κοριτσάκι που φορούσε ξυλοπάπουτσα, ένα τελώνιο, ένας γάιδαρος με ναυτικό καπέλο, μια γυναίκα που άλλαζε συνεχώς ηλικία, δυο γυαλιστερές ελιές και μια ακατάδεκτη βασίλισσα», ξεκινούν να βρουν το νησί των παραμυθιών, για να πάρουν απάντηση σε κάτι που τους βασάνιζε πολύ καιρό: για ποιο λόγο υπάρχουν τα παραμύθια. Η λύση δίνεται με ευρηματικό τρόπο στο τέλος του βιβλίου.

 

Εμφανίσεις: 865

Περισσότερα...

Αδελφοί Γκριμ: «Ιστορίες με ζωάκια» κριτική της Ελένης Σαραντίτη

Αδελφοί Γκριμ: «Ιστορίες με ζωάκια»


Οι πρωτοπόροι της γερμανικής λαογραφίας και φιλολογίας αδελφοί Γιάκομπ και Βίλχελμ Γκριμ (Γιάκομπ 1785-1863, Βίλχελμ 1786-1859) γεννήθηκαν στο Χανσάου και πέθαναν στο Βερολίνο. Οι γονείς τους έφεραν στη ζωή εννέα παιδιά. Τα δυο αδέλφια έζησαν τα ίδια γεγονότα, σπούδασαν νομικά αλλά αργότερα προσελήφθησαν ως καθηγητές στο πανεπιστήμιο του Γκέτιγκεν, από όπου απελύθησαν για τις φιλελεύθερες ιδέες τους. Γενικώς διέφεραν στον χαρακτήρα: επιστήμων αυστηρός και μεθοδικός ο Γιάκομπ, ευαίσθητος και ονειροπόλος ο Βίλχελμ. Ούτως ή άλλως, και παρά τις διαφορές τους, η συνεργασία τους υπήρξε αποφασιστική, καθοριστική και πολύτιμη για τη μελέτη της γερμανικής γλώσσας και την αναγνώριση της σπουδαιότητας της λαϊκής ποίησης. Συνεργάστηκαν στη συγγραφή και την κυκλοφορία του περίφημου Γερμανικού Λεξικού.

Εξέδωσαν πλήθος αρχαίων κειμένων, αλλά με τα Παραμύθια τους άνοιξαν ορίζοντες για τη μελέτη της γερμανικής φιλολογίας, γλώσσας και παράδοσης. Και ενώ οι θρύλοι ενός έθνους είναι η απαρχή του έπους, τα παραμύθια δεν συνδέονται με εποχές ή τόπους, κινούνται δε στον χώρο του μύθου και της φαντασίας· πρόκειται αποκλειστικώς για έργα της ανθρώπινης συναναστροφής, ειρηνικής επαφής και διάνοιας.

 

Εμφανίσεις: 1075

Περισσότερα...

Ελένη Γκίκα: «Οι μουσικές της Αρασέλης» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

Ελένη Γκίκα Οι μουσικές της Αρασέλης Καλέντης


«Μουσικήν ποίει και εργάζου», άκουσε στον ύπνο του ο Σωκράτης, όπως μας πληροφορεί ο Πλάτωνας*, που σημαίνει πως με τη μουσική, με την Τέχνη μπορείς να κάνεις θαύματα, η μουσική είναι θαυματουργό εργαλείο στη μάθηση και τη γνώση. Η μουσική είναι η γλώσσα του σώματος. Είναι η συνισταμένη του συνόλου των Τεχνών, είναι η ποίηση.

Η Ελένη Γκίκα, έγκριτη δημοσιογράφος, καταξιωμένη συγγραφέας: ποιήτρια, πεζογράφος, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, την έχει στο μυαλό, στην καρδιά και στην ψυχή, την έχει στο αίμα της την ποίηση, τη μουσική. Κατεξοχήν ποιήτρια, όλη της η ζωή, με τις χαρές και με τις λύπες της, με τις απολαβές και τις μεγάλες απώλειες, είναι γεμάτη ποίηση και μουσική. Την κουβαλάει μέσα της τη μουσική όπως η χαριτωμένη μικρή ηρωίδα, η Αρασέλη της, η πρωταγωνίστρια του παραμυθιού όπως φανερώνεται στο πρόσφατο βιβλίο για μικρά, αλλά και για μεγάλα παιδιά, με τίτλο: Οι μουσικές της Αρασέλης.

Η Αρασέλη γεννήθηκε με τη μουσική, ήρθε στον κόσμο μας μαζί με την ποιήτρια που τη δημιούργησε. Συναντηθήκανε εκεί ψηλά στα σύννεφα, στην άπλα του ουρανού, στην απεραντοσύνη του μυαλού, εκεί που ακούει ο Θεός τις ικεσίες των ανθρώπων, στη φαντασία όπου γεννιούνται θαύματα. Η Αρασέλη ήρθε όμορφη, ντυμένη μουσικές και χρώματα όπως γεννήθηκε στη φαντασία της Ελένης, προτού ανοίξουν οι θύρες της ζωής να την υποδεχτούν.

Εκεί την επισκέφτηκαν οι Χάριτες και της χαρίσανε τα δώρα τους: την ομορφιά, το γέλιο, τη χαρά, τις μουσικές κι ένα βιολί. Όλα της τα στολίδια ήταν μουσικές. Όλο τον καιρό μες στο κορμί της μάνας της άκουγε μουσική, τότε που η Ελένη την κυοφορούσε στο μυαλό και την ταχτάριζε με νανουρίσματα ψυχής και με το αίμα της καρδιάς της. Ήρθε στον κόσμο αγκαλιά μ’ ένα βιολί. Όλα μέσα και πάνω της ήτανε νότες, ρυθμός και χρώματα, χορός και μουσική. Ήταν μια ζωγραφιά από μουσικές.

 

Εμφανίσεις: 1212

Περισσότερα...

Σπυριδούλα Μπιρπίλη: «Της μουσικής το παραμύθι» κριτική της Ασημίνας Ξηρογιάννη

Σπυριδούλα Μπιρπίλη: «Της μουσικής το παραμύθι» κριτική της Ασημίνας Ξηρογιάννη


Αλήθεια, έχετε σκεφτεί ποτέ πώς θα ήταν ο κόσμος μας, αν έλειπε η φαντασία; Μερικές πιθανές απαντήσεις σε αυτή την υποθετική ερώτηση: Οι άνθρωποι θα ήταν θλιμμένοι. Δεν θα υπήρχε χαρά στον κόσμο. Όλα θα ήταν μαύρα. Θα ήταν όλα βαρετά. Δεν θα υπήρχε μουσική, χορός, τραγούδι, τίποτα. Δεν θα ζωγραφίζαμε ούτε θα ακούγαμε μουσική. Θα ήμασταν δυστυχισμένοι. Και άλλα τέτοια πολλά. Να τι συμβαίνει τώρα σε αυτό το παραμύθι: ένας κακός βασιλιάς, σε μια μακρινή χώρα, ταλαιπωρεί τους κατοίκους του βασιλείου του με παράλογες διαταγές. Παρ’ όλα αυτά, εκείνοι κατορθώνουν να είναι ευτυχισμένοι, να χορεύουν και να τραγουδούν. Όμως όλα θα αλλάξουν τη μέρα που ο βασιλιάς σκέφτεται κάτι σατανικό: καταστρώνει ένα σχέδιο και φυλακίζει τη Μουσική, αφού πρώτα κρύψει όλες τις νότες στα πιο απίθανα μέρη. Μαζί με την εξαφάνιση της Μουσικής, εξαφανίζονται και η Φαντασία, η Δημιουργικότητα και το γέλιο των ανθρώπων. Η πολιτεία πέφτει σε μαρασμό. Όσο για τον κακό βασιλιά; Κανείς δεν μαθαίνει για την τύχη του. Αλλά και κανέναν δεν τον ενδιαφέρει η τύχη του εντέλει.

Έπειτα από χρόνια, μια νέα ιστορία διαδραματίζεται μέσα στα ερείπια: πρωταγωνιστές ένα αγόρι (ο Φέρελπις) και μια γριά, κοντή γυναίκα ονόματι Φαντασία. Ελπιδοφόρος ο διάλογός τους. Μήπως τελικά τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και στην πραγματικότητα τίποτα δεν έχει χαθεί; Μήπως ποτέ δεν είναι αργά για να ξαναβρεί ο άνθρωπος τη δημιουργικότητά του;

 

Εμφανίσεις: 766

Περισσότερα...

Μάνος Κοντολέων: «Ιστορίες για τα δικά μου Χριστούγεννα» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

Μάνος Κοντολέων: «Ιστορίες για τα δικά μου Χριστούγεννα» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη


Πρόκειται για ένα χαριτωμένο βιβλίο με εντυπωσιακό εξώφυλλο, βουτηγμένο στα κόκκινα με διακριτικές πινελιές λευκού, μπλε και πράσινου, που πλαισιώνουν μια χαρακτηριστική παιδική φατσούλα πλάι στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, όλα στοιχεία από τον καιρό και τον κόσμο της αθωότητας του συγγραφέα. Το κομψό σχήμα, η πολύ όμορφη –εξωτερική και εσωτερική– τυπογραφική εμφάνιση, οι απλές, καλογραμμένες, τρυφερές ιστορίες/παραμύθια, οι χαμηλοί τόνοι της αφήγησης δημιουργούν ευχάριστη ατμόσφαιρα, φέρνουν στο προσκήνιο της μνήμης ξεχασμένες εικόνες και σκηνές, αναμοχλεύουν συναισθήματα αγάπης, συμπόνιας, αλληλεγγύης, φιλίας, συντροφικότητας και μεταφέρουν σε καιρούς απλούς, «αναμάρτητους» θα έλεγα, ανθρωποκεντρικούς.

Ο Μάνος Κοντολέων με τις Ιστορίες για τα δικά μου Χριστούγεννα φέρνει στην επιφάνεια σελίδες από τη ζωή του, μνήμες από την οικογενειακή του ιστορία. Με το «Χριστουγεννιάτικο παραμύθι» περιγράφει το οικογενειακό του περιβάλλον, από όπου ξεκινάει και όπου καταλήγει την αφήγηση των έξι ιστοριών που ακολουθούν με πρωταγωνιστή, σχεδόν πάντα, το έλατο. «Μαζί θα περάσουμε τον χειμώνα», είπε το έλατο στα πουλιά, τότε παλιά, «μια φορά κι έναν καιρό», όταν όλα είχαν λαλιά, ήταν μαγικά, στα πουλιά που δεν βρήκαν καταφύγιο αλλού πουθενά, σε κανένα άλλο δέντρο, είτε γιατί δεν ανέχονταν τις φωνές των πουλιών είτε γιατί ο άνεμος θα σκόρπιζε τα κίτρινα φύλλα τους. Μόνο το έλατο προσφέρθηκε να τα φιλοξενήσει και να περάσουν τον άγριο χειμώνα μαζί. Κι εκείνα το στόλισαν με το πολύχρωμο φτέρωμά τους πατόκορφα, το έκαναν χαρούμενο με τα λαλήματα, με τις μουσικές τους. Και ξεχώρισε μέσα στο «καταχείμωνο, στην καρδιά του χειμώνα, μέσα στο απόλυτο λευκό ένα δέντρο στολισμένο. Το πρώτο έλατο που στολίστηκε ήταν από τα πουλιά...». Από τα πουλιά έμαθαν οι άνθρωποι να στολίζουν το έλατο κάθε Χριστούγεννα!

Η μικρή νεράιδα, στην ιστορία «Το πνεύμα των Χριστουγέννων», με κανέναν τρόπο δεν θα ήθελε να ήταν άνθρωπος. Συνήθισε να πετάει με το σύννεφο πάνω από τον κόσμο και πολύ «της άρεσε να έχει όλα τα χαρίσματα ενός ξωτικού. Αλλά για δεκαπέντε μέρες του χρόνου», κάθε χρόνο τις μέρες των Χριστουγέννων, «να ζει στην αυλή ενός σπιτιού ήταν μια αλλαγή και τόσες όμορφες στιγμές, στιγμές αγάπης, μήτε στα ουράνια θα τις συναντούσε ποτέ της».

 

Εμφανίσεις: 995

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr