A+ A A-

Hubert Ben Kemoun: «Το σκιάχτρο που ήθελε να ταξιδέψει» κριτική της Ελένης Σαραντίτη

Το σκιάχτρο που ήθελε να ταξιδέψει Hubert Ben Kemoun  Εικονογράφηση Hervé Le Goff Μετάφραση Γεωργία Τσάκωνα Ηλίβατον


«Ήταν αλήθεια κι ήταν θάμα!

Οι πάγοι ρόδα είχαν γεμίσει…
Δεν ήταν τ’ άστρα που μπροστά μου
σκορπίστηκαν διαμάντια χύμα
ήταν τα μάτια σου- χαρά μου…»

Σκέπτομαι πώς με στίχους από το θαυμάσιο ποίημα «Ήταν αλήθεια κι ήταν θάμα…» του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου (1868- 1920) ή με άλλους, παρόμοιους, θα μπορούσε ίσως να απευθυνθεί το σκιάχτρο του Hubert Ben Kemoun στην εκλεκτή των λογισμών του προτού αγκαλιαστούν και, πριν ο χρόνος και η αγάπη, τους ενώσει σε ένα πανίσχυρο, θαλερό δέντρο με δυο κορμούς, φωλιά για τα πουλιά, καταφυγή για τους οδοιπόρους, τόπος συνάντησης παιδιών ή ερωτευμένων. 

Κρατώ στα χέρια μου ένα μικρό θαύμα. Ένα εξαίρετο παιδικό βιβλίο. Δημιουργοί του δυο ταλαντούχοι, γνωστοί για την εμπνευσμένη δουλειά τους, τις γνώσεις και την ευαισθησία τους, καλλιτέχνες: Ο Hubert Ben Kemoun, γεννημένος το 1958 στο Sidi Bel Abbes της Αλγερίας, συγγραφέας, και ο Γάλλος Herve Le Goff, γεννημένος το 1947 στη Γερμανία, φωτογράφος, δημοσιογράφος και εικονογράφος.

Πολλά τα έργα τους, οι καλλιτεχνικές δραστηριότητές τους, οι διακρίσεις τους. Έχουν και οι δυο εργασθεί στο ραδιόφωνο, σε εφημερίδες και περιοδικά, έκαναν σενάρια για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, δίδαξαν στο πανεπιστήμιο, ο Kemoun έγραψε και αστυνομικά μυθιστορήματα· κάποτε μιλούν και γράφουν συμβολικά, άλλοτε εικονογραφούν, με λέξεις ή με χρώματα σύννεφα αέρινα, φευγαλέα και συχνά λαμπρύνουν πολλά από τα έργα τους αγάπες ακλόνητες, άφθαρτες, παντοτινές.

Ιδού, όπως σε αυτήν ακριβώς στην ιστορία· όπου η αγάπη απλώνεται πανίσχυρη, κυριεύει σχεδόν το βιβλίο το οποίο διηγείται την ιστορία του Σκιάχτρου που ήθελε να ταξιδέψει. Και μην πει κανείς όχι, αυτό δεν γίνεται! Εφόσον όλοι γνωρίζουμε ότι ο κόσμος είναι γεμάτος θαύματα –φανερά ή αθέατα– θαύματα που πραγματοποιήθηκαν κι άλλα βρίσκονται σε αναμονή ή ετοιμότητα, ας το δεχθούμε, και ας συντροφεύσουμε το Σκιάχτρο στο ωραίο, στο θαυμαστό ταξίδι.

Ήταν κάποτε, πληροφορούμαστε, πέρα μακριά, πίσω από τους λόφους και μακριά από τους ανθρώπους, ένα χωράφι που με τα χρόνια είχε χερσωθεί, είχε αφεθεί και κανένας, εκτός από τα περαστικά πουλιά, δεν το ζύγωνε. Στο μέσον της άγονης έκτασης μια παράξενη φιγούρα στέκει ξεχασμένη από καιρούς παλαιούς. Ένα σκιάχτρο ολομόναχο, γέρικο και λυπημένο. Δεν έχει πια συναίσθηση του χρόνου, δεν έχει μνήμες, σαν να βρισκόταν απ’ αιώνος εκεί, στην ακινησία και την ερημιά.

 

Εμφανίσεις: 752

Περισσότερα...

Ιουλίτα Ηλιοπούλου: «Τίμος ο Αθηναίος» κριτική της Ελένης Σαραντίτη

Τίμος ο Αθηναίος Ιουλίτα Ηλιοπούλου εικονογράφηση: Ιουλίτα Ηλιοπούλου μουσική σύνθεση: Γιώργος Κουρουπός Ύψιλον


Για το αγαπημένο στα παιδιά ζωάκι με την αστεία και χαριτωμένη εμφάνιση, τον μικρόσωμο σκαντζόχοιρο (ή ακανθόχοιρο), έχουν γραφτεί μάλλον αρκετά βιβλία. Μάλιστα, προ καιρού είχα παρουσιάσει από τις στήλες του diastixo.gr το έργο της φιλολόγου Ιωάννας Γιαννακοπούλου Ο σκαντζόχοιρος που ξέχασε να φοβηθεί, με την όμορφη εικονογράφηση της Ζωής Σεϊτάνη (Εκδόσεις Αιώρα, 2013)· είναι μια ιστορία για τον φόβο που συχνά μας κατακλύζει και τη νίκη του αποφασισμένου ατόμου επάνω σε αυτόν.

Ο Τίμος ο Αθηναίος, ο μικρούλης σκαντζόχοιρος της ποιήτριας αλλά και συγγραφέως βιβλίων για παιδιά (ας θυμηθούμε την Πράσινη Σκουφίτσα ή το Άλλο και τούτο! – βιβλία με πρωτοτυπία, που σπινθηροβολούν, και με ωραιότατη, επίσης, εικονογράφηση), δεν φοβάται ιδιαιτέρως –αν και αποφεύγει φωνές και διαπληκτισμούς–, είναι όμως περίεργος, ρομαντικός, αγαπά τη γνώση και διαρκώς την αποζητά. Άλλωστε, χάρη στην αγάπη του για τη μάθηση, όχι μόνο αυτή που τους δινόταν στο… σκαντζοχοιροδιδασκαλείο, έκανε το ωραιότερο ταξιδάκι. Το ταξίδι που απόλαυσε η ψυχή του. Και που φώτισε τον νου του. Αλλά ιδού πώς συνέβη το σημαντικό για τον Τίμο γεγονός:

O δάσκαλός τους, ο γερο-Τζάνης, μια μέρα, όχι και πολύ μακρινή, οδήγησε τους μαθητές του ψηλά στον Υμηττό για το μάθημα του προσανατολισμού· πλην κοιτώντας ο μικρούλης σκαντζόχοιρος την Αθήνα από ψηλά, μαγεύτηκε. Κι εκείνος ο Παρθενώνας πώς θα έλαμψε στα μάτια του! «Κύριε, κύριε, τι είναι αυτό το… δάσος εκεί κάτω;»

«Δεν είναι δάσος, βρε κουτέ», του είπε η μεγαλύτερη αδελφή του, η Ευτέρπη. «Είναι μια πόλη καθωσπρέπει».

«Α! Αγαπητά μου παιδιά», ύψωσε τη φωνή του ο δάσκαλος ο κύριος Τζάνης, «μπροστά σας βλέπετε την Αθήνα!»

 

Εμφανίσεις: 859

Περισσότερα...

Βησσαρία Ζορμπά-Ραμμοπούλου: «Το κρυμμένο εργοστάσιο παιχνιδιών» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

Το κρυμμένο εργοστάσιο παιχνιδιών Βησσαρία Ζορμπά-Ραμμοπούλου εικονογράφηση: Ίρις Σαμαρτζή Πατάκης


Η Βησσαρία Ζορμπά-Ραμμοπούλου είναι φιλόλογος και συγγραφέας. Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στο Αγρίνιο, όπου εργάζεται ως καθηγήτρια. Είναι μια καταξιωμένη συγγραφέας με έντονους κοινωνικούς προβληματισμούς, σαφής, ρεαλιστική και σταθερή στις απόψεις της, στον τρόπο σκέψης, αντιμετώπισης και διαχείρισης των θεμάτων που πραγματεύεται συγγραφικά. Η ευανάγνωστη, αναγνωρίσιμη γραφή της, ωστόσο, δεν στερείται τρυφερότητας και λυρισμού.

Οι κεντρικοί ήρωές της είναι παιδιά, δεν λείπουν όμως και οι μεγάλοι, άλλοτε με θετικό και ενίοτε με αρνητικό ρόλο, ίσαμε τα όρια τραγωδίας. Οι προβληματισμοί της είναι ανθρωποκεντρικοί. Την απασχολεί ο άνθρωπος και τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου, οι διαπροσωπικές και διανθρώπινες σχέσεις, με κέντρο πάντα ή σχεδόν πάντα το παιδί και τον έφηβο. Έχει γράψει ποιήματα για μικρούς και μεγάλους, διηγήματα, θέατρο, μυθιστορήματα ιστορικά, σύγχρονου κοινωνικού προβληματισμού και αστυνομικά. Για πολλά από τα έργα της έχει τιμηθεί με βραβεία και επαίνους σε πανελλήνιους διαγωνισμούς και από σωματεία.

 

Εμφανίσεις: 1076

Περισσότερα...

Άλι Σμιθ: «Η “Αντιγόνη” του Σοφοκλή» κριτική της Ελένης Σαραντίτη

Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή διασκευή: Άλι Σμιθ μετάφραση: Αργυρώ Μαντόγλου εικονογράφηση: Λάουρα Παολέτι Πατάκης


«Η κουρούνα διέσχισε τον ουρανό, χτυπώντας αργά τα φτερά της. Ταπ, ταπ, ταπ. Ήταν νύχτα, δεν είχε ακόμα ξημερώσει, και με τα κατάμαυρα φτερά μπορούσε να πετάει στον αέρα αόρατη, πάνω από τα τείχη της πόλης.

»Υπήρχαν εφτά πύλες συνολικά. Η συγκεκριμένη κουρούνα κούρνιασε πάνω στην έβδομη, ιδανικό μέρος για μια κουρούνα. Είχε την καλύτερη θέα του πεδίου της μάχης. Η μάχη που μόλις είχε λάβει τέλος ήταν με διαφορά η χειρότερη…

»Ο καπνός από τις χτεσινοβραδινές φωτιές σκόρπιζε εκεί κάτω, εκεί που οι ακόμα-ζωντανοί είχαν θάψει και κάψει τους νεκρούς τους. Οι γυναίκες ήταν εκείνες που είχαν αναλάβει το μετέπειτα ξεκαθάρισμα. Εκείνες ήταν που χώνονταν μέσα στα χαλάσματα και στα συντρίμμια. Σκυφτές, χωρίς φτερά, έσερναν τις διαλυμένες χειράμαξες… Η κουρούνα τα είχε ξαναδεί όλα αυτά και στο παρελθόν. Ήταν ένα γέρικο πουλί και τα χρόνια την είχαν κάνει ανοιχτομάτα και σοφή…»

Στην αρχαία Θήβα, μετά το τέλος της καταστροφικής επίθεσης του Πολυνείκη, νύχτα αξημέρωτη. Όμως τα μάτια της κουρούνας, από τα αγαπημένα πτηνά του θεού Απόλλωνα, σχίζουν το σκοτάδι ενώ η φυσική περιέργεια, η πασίγνωστη παρατηρητικότητά της και οι εμπειρίες της, έχουν να μας πουν πολλά. Εξάλλου, προκειμένου να χτίσει τη φωλιά της, διαλέγει τα ψηλότερα και δυνατότερα κλαδιά των δέντρων. Μια ακούραστη κουρούνα, εδώ εγκατεστημένη σε σημείο με θέα απεριόριστη, κουρούνα με μνήμη ισχυρότατη, όπως όλα δα τα κορακοειδή, παρακολουθεί και περιγράφει τον όλεθρο του πολέμου και τις φοβερές συνέπειές του. Μια σπουδαία συγγραφέας δε, από το Ίνβερνες της Σκοτίας, η Άλι Σμιθ (γενν. 1962), για την οποία η διάσημη ομότεχνή της Αμερικανίδα Τζόις Κάρολ Όουτς δεν παρέλειπε να υποστηρίζει ότι «είναι μια αληθινά αυθεντική συγγραφέας», σκύβει με σεβασμό και δέος στο έργο του Σοφοκλή Αντιγόνη, το αρχαιότερο από τα σωζόμενα έργα του. Το κορυφαίο, μάλλον. Και από τα πιο κοσμαγάπητα, ίσως.

 

Εμφανίσεις: 866

Περισσότερα...

Μαριανίνα Κριεζή: «Ο Καρομυτόγκας» κριτική της Μαρίας Τσούτσουβα

Ο Καρομυτόγκας Μαριανίνα Κριεζή εικονογράφηση: Σοφία Ζαραμπούκα Αιώρα


Η Μαριανίνα Κριεζή και η Σοφία Ζαραμπούκα δημιουργούν έναν πρωτότυπο και αξιομνημόνευτο χαρακτήρα, που το όνομα και τα παθήματά του θα διασκεδάσουν και θα προβληματίσουν τα παιδιά, χαρίζοντάς τους αισθητική απόλαυση. Το ζήτημα της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, και πιο συγκεκριμένα του νερού, προσεγγίζεται με απλότητα, αλλά σοβαρότητα και υπευθυνότητα, καταδεικνύοντας τον ρόλο και την ατομική ευθύνη του καθενός μας. Το χιούμορ αναδεικνύεται σε βασικό υφολογικό στοιχείο –και μόνο το όνομα του πρωταγωνιστή αρκεί για να δημιουργήσει αστείους συνειρμούς– και βοηθά τα παιδιά χωρίς άμεσο διδακτισμό, παραινέσεις ή διδακτικό τόνο, να κατανοήσουν ότι μέσω του κύκλου του νερού εμείς οι ίδιοι υφιστάμεθα τελικά τις αρνητικές συνέπειες των πράξεών μας.

 

Εμφανίσεις: 794

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr