A+ A A-

ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ

της Θεοδώρας Πασαχίδου

«Και τι δουλειά έχουν μικρά παιδιά να μαθαίνουν πώς γίνεται το γυαλί!» αναφωνεί και ενίσταται η θεία Δέσποινα στο πολυδιαβασμένο και ανεπανάληπτο Καπλάνι της βιτρίνας της Άλκης Ζέη. Είναι το ξεκίνημα της σκοταδιστικής δικτατορίας, όταν η γνώση θεωρείται επικίνδυνη για το καθεστώς, όταν καίνε τα βιβλία.

Στον αντίποδα του σκοταδισμού, η Σοφία Ζαραμπούκα –φίλη, άλλωστε, με την Άλκη Ζέη– καταπιάνεται να μάθει στα παιδιά την ιστορία του χαρτιού και της χαρτοποιητικής με το βιβλίο της Χάρτινο το καραβάκι: Η ιστορία του χαρτιού, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αιώρα.

Βασισμένη στην επιστημονική μελέτη Ιστορία του χαρτιού των Μαρίνου Βλέσσα και Μαρίας Μαλακού (Εκδόσεις Αιώρα, 2010), η Ζαραμπούκα αφηγείται με λίγα λόγια και πλούσιες γλαφυρές ζωγραφιές τη μαγική πορεία του χαρτιού στο χώρο και στο χρόνο. Πιάνει το νήμα από την πρώτη εμφάνιση και παραγωγή χειροποίητου χαρτιού στην Κίνα και ξετυλίγει το μίτο της ιστορίας σταματώντας σε πολιτισμούς και χρονολογίες-σταθμούς που συνέβαλαν στην εξέλιξή του.

Από την Κορέα και την Ιαπωνία με τους εξωτικούς πολιτισμούς, στους Άραβες της Βαγδάτης και στη Συρία, το χαρτί ταξιδεύει και εξελίσσεται. Διαδίδεται στην Ισπανία και στην Ιταλία, όπου οι τεχνίτες του Φαμπριάνο προσθέτουν τα υδατόσημα. Στο Μεσαίωνα και στην Αναγέννηση το χαρτί αποκτά νέες χρήσεις και τη σκυτάλη παίρνει η Βενετία και στη συνέχεια η Γερμανία. Το χαρτί συναντά τον Γουτεμβέργιο και την τυπογραφία. Εκατό χρόνια αργότερα, τα καράβια και οι κατακτητές φέρνουν το χαρτί στον Νέο Κόσμο, ενώ στην Ευρώπη εμφανίζονται οι πρώτες μηχανές. Η ιστορία συνεχίζεται...

Λίγα ιστορικά θέματα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν, όχι μόνο στα παιδιά αλλά σε όλους μας, τόση τροφή για σκέψη. Η εξέλιξη του χαρτιού συνδυάζει την Ιστορία με τη Γεωγραφία, μας συστήνει διάσημα ιστορικά πρόσωπα –από τον Κινέζο Τσάι Λουν μέχρι τον Γουτεμβέργιο, τη βασίλισσα Ελισάβετ και τον Μεγάλο Πέτρο, όλοι αποκτούν όψη και φωνή–, αλλά και ανώνυμους πρωταγωνιστές της Ιστορίας όπως οι Άραβες πολεμιστές και γραφιάδες, οι τεχνίτες του Φαμπριάνο, οι Ισπανοί θαλασσοπόροι, οι Ολλανδοί εφευρέτες και οι Γάλλοι επαναστάτες.

Ακονίζει την κριτική σκέψη των παιδιών όταν με τόσο λεπτό τρόπο τούς μιλάει για τον πόλεμο ως γρανάζι της Ιστορίας, για τα πνευματικά έργα και πώς διαδόθηκαν μέχρι τις μέρες μας, για τις εξερευνήσεις σε άγνωστους τόπους και τις πολιτισμικές ανταλλαγές, εντέλει για το πώς μακραίνει, εμπλουτίζεται και διακλαδώνεται κρίκο κρίκο η ιστορική αλυσίδα.

Η χαρά όμως δεν σταματά στην ανάγνωση. Στο τέλος της αφήγησης, η Σοφία Ζαραμπούκα πρόσθεσε ένα μικρό θεατρικό έργο σε έμμετρο στίχο. Τα παιδιά γίνονται ηθοποιοί και αφηγούνται, παίζουν ρόλους και ζουν την ιστορία. Μαθαίνουν πια με μια διαφορετική διαδικασία, αυτή του θεατρικού παιχνιδιού. Παράλληλα δίνεται και η μαγική συνταγή του χαρτιού και οι μικροί αναγνώστες μπορούν να ασχοληθούν με τη δημιουργία χειροποίητου χαρτιού.

Αναγνωρισμένη συγγραφέας και εικονογράφος, η Σοφία Ζαραμπούκα γοητεύτηκε από την ιστορία του χαρτιού και αποφάσισε να τη διηγηθεί στα παιδιά, μέσα από τον δικό της δίαυλο. Της αρέσει να παίρνει μια πραγματική ιστορία και να τη λέει με πιο διασκεδαστικό, πιο ψυχαγωγικό τρόπο, με λόγια και εικόνες. Φέρνει ένα περίπλοκο θέμα στα μέτρα των παιδιών. Δεν έχει διδακτικό ύφος. Δοκιμάζει –και πετυχαίνει– ένα διαφορετικό ανέβασμα σαν άλλος σκηνοθέτης. Με το δικό της ύφος και με δουλεμένο τρόπο μετουσιώνει την πληροφορία σε γνώση και αποδεικνύει ότι όντως η γνώση είναι –πνευματική– δύναμη.

ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙΧάρτινο το καραβάκι
Σοφία Ζαραμπούκα
εικονογράφηση: Σοφία Ζαραμπούκα
Αιώρα
70 σελ.
Τιμή € 12,00

 

Εμφανίσεις: 1941

ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΕΣ

του Βαγγέλη Ηλιόπουλου

Γνωστή και συγκινητική η ιστορία κατά την οποία σε έναν αγώνα κάποιος αθλητής αντί να τερματίσει πρώτος, προτιμά να βοηθήσει κάποιον που έπεσε και τελικά να τερματίσουν μαζί. Η αξία της πράξης αυτής είναι μεγαλύτερη αν πρόκειται για αγώνες παιδιών με αναπηρία. Παρόμοια ιστορία κυκλοφόρησε σε φιλμάκι στο youtube – αλλά και σε παλαιότερα βιβλία, όπως Ο Θωμάς της Λίτσας Ψαραύτη.

Σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το θέμα με τη γραφή της η συγγραφέας, κινούμενη σε δυο επίπεδα: στο τι σκέφτεται ο ήρωας «στον πύργο του», κλεισμένος στον εαυτό του, και στο τι γίνεται στον «αληθινό κόσμο». Πρωταγωνιστές ο Σταμάτης –παιδί με σύνδρομο Ντάουν– και ο αδελφός του, που είναι ο ήρωάς του, ο Ιππότης Μαρκ ΝτεΜπλανκ. Οι αγώνες γίνονται η αιτία ο Σταμάτης να βγει στον έξω κόσμο, να προσπαθήσει, να αγωνιστεί, να αποδείξει πόσο μαχητικός είναι, να καταλάβει ότι μπορεί να γίνει καλύτερος ακόμη κι από τον αδελφό του που τον προπονεί. Κι όταν οι αγώνες φτάνουν και ελπίζει να πραγματοποιηθεί το όνειρό του και να νικήσει για χάρη του αδελφού του, αποφασίζει –και μαζί του όλοι οι αθλητές– να βοηθήσει την Αριάδνη που έχει πέσει. Τελικά τερματίζουν όλοι μαζί και ο αδελφός του είναι τώρα ακόμη πιο υπερήφανος γι’ αυτόν. Τα όνειρα και οι ελπίδες βρίσκουν πάντα το δρόμο τους. Έναν άλλο δρόμο από αυτόν που φαντάζονται οι περισσότεροι, αλλά έναν δρόμο πιο ουσιαστικό και αληθινό. Σε εποχή που σημασία έχει η νίκη ακόμη και με «στημένα» παιχνίδια, σε εποχή που σημασία έχει το ατομικό σε βάρος του συλλογικού, η συγγραφέας, περιγράφοντας τις λεπτές ψυχολογικές διακυμάνσεις των ηρώων μας με εξαιρετική μαεστρία, φωτίζει την αληθινή αξία του αθλητισμού που σε αγώνες όπως οι Special Olympics και οι Παραολυμπιακοί αναδεικνύεται.

Ένα βιβλίο-εργαλείο για κάθε γονιό και εκπαιδευτικό που θέλει να προσεγγίσει το θέμα. Ένα βιβλίο που μπορεί να μιλήσει στην ψυχή κάθε παιδιού. Απόλυτα ταιριαστή η εικονογράφηση της Θέντας Μιμηλάκη.

ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΕΣ Όνειρα και ελπίδες
Φραντζέσκα Αλεξοπούλου-Πετράκη
εικονογράφηση: Θέντα Μιμηλάκη
Πανελλήνιος Σύλλογος Φροντίδα
28 σελ.
Τιμή € 10,00

 

 

Εμφανίσεις: 1968

Ο ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ ΓΑΤΟΣ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ

της Ελένης Σαραντίτη

«Σ’ ακρογιαλιές με φίλντισι χαλίκια/ στο Μάη και στον Απρίλη των κυμάτων/ σ’ ενάλιους κήπους, σέρρες από φύκια…»

Πόσο παραστατικά μα και με τι λάμψη, και τι αίσθηση αναχώρησης για τόπους ονειρικούς, έγραψε ο ευαίσθητος και αισθαντικός ποιητής, πεζογράφος και κριτικός τέχνης, Ζαχαρίας Παπαντωνίου (1877-1940) «Το ταξίδι» του, ποίημα αφιερωμένο –θαρρείς– στους όπου γης αταξίδευτους, καθώς οι πρώτοι στίχοι έχουν ως εξής:

«Στα καΐκια τ’ αραγμένα, τα δεμένα/ στα καΐκια που δεν πάνε πουθενά/ θα μπούμε να γυρίσομε τα ξένα.»

Πάντως δεν είναι τυχαίο ότι, ξάφνου, και επίμονα μάλιστα, επανήλθαν στη μνήμη μου στίχοι από το ποίημα του Παπαντωνίου, συγγραφέα και του θαυμάσιου αναγνωστικού Τα ψηλά βουνά. Οι σελίδες του παρόντος βιβλίου του Χρήστου Μπουλώτη για ενάλιους κήπους μιλούν.

Καλοκαιράκι και ακρογιαλιές και κήποι θαλασσινοί, ανεμώνες του βυθού, παλιά ναυάγια, κοράλλια και αστερίες, σεντούκια ξέχειλα από διαμάντια και σμαράγδια. Και μια ψαροκόρη κούκλα μοναχή, αρχοντοκοπέλα, μοναχοθυγατέρα του εκλεγμένου ψαροπροέδρου, αρπαγμένη βίαια, κλεισμένη τώρα στις δαγκάνες του φοβερού και τρομερού κάβουρα που μοιάζει με τεθωρακισμένο.

«Για να τη φάει ή για να την παντρευτεί. Κανείς δεν ξέρει το σκοπό του», πρόλαβε τα κακά μαντάτα στα τεράστια μπαρμπούνια ένα ψαράκι ξύπνιο και μικροσκοπικό.

Τρίαινες και ανθισμένες ανεμόσκαλες, μαργαριτάρια, όστρακα με εκθαμβωτικά χρώματα, ασύλληπτα σχήματα, λαμπερά γιούσουρι και βαριές σκουριασμένες αλυσίδες από λησμονημένα για πάντα, ανήμπορα σκαριά, φεγγαρόπετρες και ιππόκαμποι, γνωστοί και ως αλογάκια της θάλασσας που κολυμπούν σε όρθια στάση και φέρνουν την καλοτυχιά σ’ εκείνον που θα αποκτήσει έστω και έναν, ή που θα τον χαϊδέψει για λίγο μόνο… Η ομορφιά! Η ακαταγώνιστη ομορφιά του απέραντου και του απ’ αιώνος άγνωστου βυθού. Που όμως χλομιάζει και σκιάζεται. Αφενός λόγω του γεγονότος της απαγωγής της πεντάμορφης και καλοσυνάτης ψαροκόρης, αφετέρου λόγω της ύπαρξης ενός εχθρού από τη στεριά, του σωματώδους και παμπόνηρου γάτου Ερνάν. Αυτός, ξημέρωμα και δειλινό, ξάπλωνε στην ακρογιαλιά κι αγνάντευε τη θάλασσα. Ακίνητος. Σαν να μην τη χόρταινε. Και όντως δεν χόρταινε. Όχι τη θάλασσα, αλλά τα ψάρια. Τα μικρά, τα τρυφερά, τα φρέσκα και μυρωδάτα. Έτσι κι έβλεπε καμιά ουρίτσα να σαλεύει, βουτούσε στα κύματα με ορμή, και μετά, άδικα το περίμεναν στο βυθό οι γονείς του. Στον κόσμο των ψαριών υπήρχαν σοβαρές απώλειες, υπήρχε και θλίψη. Ο πονηρός γάτος Ερνάν τους είχε φέρει σε απόγνωση. «Αυτός ο γάτος Ερνάν είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της γενιάς μας!» βροντοφώναξε οργισμένος ο ψαροπρόεδρος στο συμβούλιο το οποίο είχε συνέλθει σ’ ένα παλιό βυθισμένο καράβι, που είχε γίνει σαν κήπος κοραλλένιος. Και, φυσικά, όλοι συμφώνησαν πως έπρεπε να τιμωρηθεί. Μόνο η ψαροκόρη του ψαροπροέδρου μίλησε για δικαιοσύνη. Και για δίκη.

Κι ενώ αυτά συνέβαιναν στο βυθό, έξω στ’ ακρογιάλι οι περαστικοί από την παραλία καμάρωναν τον Ερνάν. «Τι ρομαντικός γάτος!» θαύμαζαν καθώς τον έβλεπαν ν’ ατενίζει το πέλαγος. «Μπορεί να ‘ναι και ποιητής!» και χαίρονταν που έβλεπαν γάτο τόσο ευαίσθητο.

Τελικώς ο γάτος συνελήφθη από τις οικογένειες των θυμάτων του και οδηγήθηκε στο βυθό με μάσκα και φιάλες οξυγόνου, όλα ειδικώς κατασκευασμένα από φύκια και σφουγγάρια. Εδώ, λοιπόν, ξεκινά η περιπέτεια του «ρομαντικού γάτου του βυθού». Ο οποίος, ναι, αποδείχθηκε ρομαντικός και ονειροπόλος. Και γενναίος. Τόσο που στα μάτια όλων των ψαριών φάνταζε σαν ήρωας. Αλλά ποιος είπε ότι οι ήρωες δεν ερωτεύονται; Αντιθέτως. Οι ήρωες έχουν δυνατά και διαρκή αισθήματα. Έτσι και ο γάτος Ερνάν ερωτεύθηκε. Μα ποια άλλη; Την πεντάμορφη και καλόκαρδη ψαροκόρη με την πολύχρωμη κομψή ουρά και τα γλυκά μεγάλα μάτια. Τώρα, πια, πατρίδα του είναι η αγάπη του. «Το αποφάσισα! Θα μείνω για πάντα κοντά σου! Μόνο καμιά φορά, άμα με πιάνει η νοσταλγία, θα κάνω και κανένα ταξιδάκι στη στεριά να βλέπω τα παλιά μου φιλαράκια και τους συγγενείς μου».

Η ιστορία κυλά σαν παραμύθι. Γλυκά, με χιούμορ, με ανατροπές και μικρές, σύντομες στιγμές θλίψης. Με τον αγαθό και γενναίο να δικαιώνεται, τον επίβουλο και πονηρό να έχει την τύχη που του πρέπει, με πολλές περιπέτειες και κάποιες δοκιμασίες. Και με έναν έρωτα αταίριαστο αρχικώς, ταιριαστό και αρμονικότατο στη συνέχεια. Εξάλλου ο κόσμος όλος ήταν πάντοτε γεμάτος από πλάσματα ανόμοια που αγαπήθηκαν. Και στέριωσαν.

Ο Χρήστος Μπουλώτης, πολυγραφότατος και πολυβραβευμένος, ξεχωρίζει για τη διαύγεια του λόγου του και για τις ωραίες εικόνες και ιδέες που προσφέρει στον νέο αναγνώστη με το λόγο αυτό. Επίσης πάντοτε, σε όλα τα έργα του, όπως και στο παρόν άλλωστε, είναι ευδιάκριτο ένα καλής ποιότητος χιούμορ, μια ευγένεια αισθημάτων, είτε από ζώα εκφρασμένη είτε από ανθρώπους, και μια τάση ρομαντισμού πολύ ευπρόσδεκτη στην ανυδρία των καιρών και των καταστάσεων.

Για τη ζωγράφο Φωτεινή Στεφανίδη, την ξεχωριστή, ας πούμε μόνο ότι με την τέχνη, τις εμπειρίες της και τα αισθήματά της έκανε κι ανθοβόλησε ολόκληρος ο ενάλιος κόσμος του Ρομαντικού γάτου του βυθού. Και μόνο για τις λαμπρές εικόνες της το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί και από ενηλίκους.

Επαινετή και η άρτια τυπογραφική επιμέλεια.

Ηλικία: 8-11 ετών, αναλόγως.

Ο ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ ΓΑΤΟΣ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ Ο ρομαντικός γάτος του βυθού
Χρήστος Μπουλώτης
εικονογράφηση: Φωτεινή Στεφανίδη
Polaris
28 σελ.
Τιμή € 17,75

 

Εμφανίσεις: 1481

Ο ΘΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΙΝΑΣ

Ο ΘΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΙΝΑΣ της Ελένης Σαραντίτη

Σήμερα η Ιρλανδία είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό κράτος οι κάτοικοι του οποίου, στην πλειοψηφία τους, έχουν κελτική καταγωγή και επομένως οι Ιρλανδοί είναι οι γνήσιοι απόγονοι και κληρονόμοι του αρχαίου πολιτισμού των Κελτών.

Οι Κέλτες ήταν άνθρωποι με χαρούμενη διάθεση. Ο Στράβων τους περιγράφει ως λαό που αγαπά πολύ τους πολέμους και την περιπέτεια κι άλλο τόσο τα γλέντια και τη διασκέδαση. Αργότερα, βέβαια, έγιναν γνωστοί και ως λαός αφοσιωμένος στις μυστηριακές παραδόσεις του, που αποτέλεσαν και το πιο ουσιαστικό τμήμα του λαϊκού τους πολιτισμού, το πλέον ζωντανό και αδιαμφισβήτητο μέρος της «μυστικής» Ιρλανδίας. Η εύφορη φαντασία τους, η ευστροφία τους, η λατρεία τους στον φυσικό κόσμο, τους οδήγησαν ώστε να συμβιώνουν και να συνδιαλέγονται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους με πλάσματα πανίσχυρα, γοητευτικά, πότε ορατά και πότε αθέατα, άλλοτε αγαθά και καλοπροαίρετα κι άλλοτε σκοτεινά, εκδικητικά. Αερικά, ξωτικά, φαντάσματα, στοιχειά τα είπαν οι λαοί και εμφανίζονταν σαν πνοή αέρα σε έρημους, συνήθως, τόπους. Για τους Κέλτες αποτελούσαν ένα ενδιάμεσο στάδιο ανάμεσα στους θεούς –παλαιότερα– ή στον Θεό –αργότερα– και στους ανθρώπους. Διωγμένοι άγγελοι της παγανιστικής Ιρλανδίας – άξιοι σεβασμού για τους χωρικούς, που συχνά τους αποκαλούσαν «Άρχοντες».

 

Εμφανίσεις: 1765

Περισσότερα...

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥτης Έφης Μαυροειδή

«Η τέχνη του διδάσκειν»× σε ελεύθερη μετάφραση, η μαστοριά των δασκάλων (παντός αντικειμένου) να παρουσιάσουν στο κοινό (στους εκάστοτε μαθητές) την αλήθεια ή τον τρόπο να φτάσει να την ανακαλύψει κανείς.

Όπως κάθε μάστορας, έτσι κι ο δάσκαλος έχει να διαλέξει μεταξύ πολλών εργαλείων για να στηρίξει τη δουλειά του. Η Μαρία Σκιαδαρέση, πραγματική μαστόρισσα του λόγου, διάλεξε μέσα από αυτό το βιβλίο της να αναδείξει το σπουδαίο, το δυνατό και κυρίως το εύχρηστο –ως προς τη διδακτική διαδικασία– ενός από πολύ παλιά γνωστικού-διδακτικού εργαλείου: του μύθου.

Αλήθεια, πώς λειτουργεί ο μύθος ως γνωστικό-διδακτικό εργαλείο;

 

Εμφανίσεις: 1451

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr