A+ A A-

ΠΡΙΓΚΙΠΙΚΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

της Μαρίας Αγγελίδου

Η Ιωάννα Μπαμπέτα μπήκε πολύ ευγενικά στο χώρο του παιδικού βιβλίου. Τόσο Η Μελίνα ντετέκτιβ (Εκδ. Μεταίχμιο, 2009, εικονογρ. Ναταλίας Καπατσούλια), όσο και το Ένα τριαντάφυλλο για τη δασκάλα μου (Εκδ. Λιβάνη, 2011, εικονογρ. Βίλλυς Καραμπατζιά) είναι κείμενα με αυθεντική, ειλικρινή, ανυπόκριτη ευγένεια. Κείμενα που επιλέγουν να ασχοληθούν με θέματα παραδοσιακού ενδιαφέροντος για την παιδική λογοτεχνία – και τα διαχειρίζονται με σοβαρότητα και τρυφερότητα, στο βαθμό που αυτό είναι δυνατόν μέσα από τις λίγες λέξεις και στα περιορισμένα πλαίσια του εικονογραφημένου βιβλίου. Η συνέχεια έγινε με τον Βασιλιά λύκο (Εκδ. Μεταίχμιο, 2012, εικονογρ. Μυρτώς Δεληβοριά) και ήταν εντυπωσιακή: το στήσιμο της ιστορίας αυτής είναι απίστευτα στέρεο, το ύφος δουλεμένο, η γλώσσα παιχνιδιάρα. Η παρέα των λύκων στο βιβλίο της Μπαμπέτα είναι μια παρέα που δεν την ξεχνάς εύκολα, είτε μικρός είσαι είτε μεγάλος.

Στα Πριγκιπικά γενέθλια η συγγραφέας καταπιάνεται μ’ ένα θέμα πιο φιλόδοξο, πιο δύσκολο, πιο ακανθώδες: με την υιοθεσία. Ο ήρωάς της, ο Πρίγκιπας (όνομα και πράμα!) είναι έξι χρονών. Και είναι, φυσικά, υιοθετημένος. Κάθε χρόνο γιορτάζει τα γενέθλιά του στις 2 Ιουνίου, που είναι «η μέρα που τον έφεραν σπίτι». Γενέθλια που τα γιορτάζουν με τα δώρα τους και με τις τούρτες τους και με τα όλα τους. Όλα μια χαρά κι ένα γλέντι. Ώσπου μαθαίνει από το φίλο του ότι πίσω από τα κεράκια της τούρτας κρύβεται και κάτι άλλο: μια ευχή! Που πραγματοποιείται μόνον αν σβήσεις τα κεράκια σου τη μέρα που γεννήθηκες πραγματικά!

Ο Πρίγκιπας πέφτει στο κλάμα. Γιατί βεβαίως τη μέρα αυτή δεν την ξέρει. Ούτε μπορεί να τη μάθει. Οι γονείς του (οι θετοί γονείς, που τον αγαπούν πολύπολύπολύ) ακούνε το πρόβλημα, το δέχονται, το παλεύουν, προτείνουν λύση: θα σβήνουν μαζί του κεράκια και θα του κάνουν δώρο καθημερινά, μέχρι να πέσουν τυχαία στη μέρα των πραγματικών του γενεθλίων.

Και το κόλπο πιάνει: ο Πρίγκιπας κάνει μια ευχή, κάθε μέρα την ίδια. Και την κρατάει μυστική απ’ όλους – γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να σιγουρευτεί ότι η ευχή του πραγματοποιήθηκε χάρη στη μαγεία των κεριών.

Η μέρα της πραγματοποίησης έρχεται κάποτε: όταν ο Μπαμπάς φέρνει στο σπίτι ένα αδέσποτο γατάκι. Που ο Πρίγκιπας το υποδέχεται, το αγκαλιάζει, το αγαπάει. Είναι το δώρο που ευχόταν. Το βαφτίζει Δώρο. Κι από τότε γιορτάζει τα γενέθλιά του «τη μέρα που ήρθε ο Δώρος στο σπίτι».

Η δύναμη των Πριγκιπικών γενεθλίων είναι ακριβώς αυτή η ανεπαίσθητη μετακίνηση της προοπτικής: το βασικό, το βαθύτερο θέμα δεν βρίσκεται στο προσκήνιο, δεν βρίσκεται καν στη σκηνή. Η Μπαμπέτα αφήνει το ζήτημα της υιοθεσίας και τις απορρέουσες απ’ αυτό προβληματικές στα παρασκήνια. Ρίχνει τα φώτα της ράμπας σε κάτι συναρπαστικά συγκεκριμένο, συναρπαστικά χειροπιαστό, συναρπαστικά απλό: σε μια ευχή κρυμμένη πίσω από το σβήσιμο των κεριών! Η αγάπη των θετών γονιών, που δεν έχει ούτε όρια ούτε όρους... η εμπιστοσύνη του μικρού Πρίγκιπα προς τη Μαμά και τον Μπαμπά του, που είναι πιο πλούσια, πιο απέραντη από την εμπιστοσύνη των φυσικών παιδιών προς τους γονείς τους... τα αποθέματα αγάπης παιδιού και γονιών, που ξεχειλίζουν και με άνεση, με φυσικότητα περισσή διοχετεύονται προς τον αδέσποτο μικρό Δώρο... όλα αυτά δεν λέγονται με λόγια. Αλλά υπάρχουν. Υπάρχουν κάτω και πίσω από την ιστορία, κάτω και πίσω από την καθημερινότητα, κάτω και πίσω από ονόματα και πρόσωπα και σχέσεις.

Αν είχα υιοθετημένο παιδί, θα ήθελα πολύ να του διαβάσω τα Πριγκιπικά γενέθλια.

Η εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια συνοδεύει με τρόπο ανάλαφρο, κεφάτο, ευφάνταστο και χαριτωμένο τη μικρή ιστορία. Και συμβαδίζει απόλυτα με το πνεύμα του κειμένου. Ένα πρόβλημα είναι πρόβλημα μόνο στο βαθμό που εμείς του το επιτρέπουμε.

Πριγκιπικά γενέθλια Ιωάννα Μπαμπέτα εικονογράφηση: Ναταλία Καπατσούλια Μεταίχμιο Πριγκιπικά γενέθλια
Ιωάννα Μπαμπέτα
εικονογράφηση: Ναταλία Καπατσούλια
Μεταίχμιο
56 σελ.
Τιμή € 5,00

 

Εμφανίσεις: 1664

ΡΕΟΣ, Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΦΙΛΟΣ

της Πωλίνας Παπανικολάου

Το βιβλίο εντάσσεται στη σειρά «Διαβάζω ιστορίες». Η γνωστή συγγραφέας μιλάει εδώ για τους φίλους που κάποτε μας απογοητεύουν, αλλά και για την ανιδιοτέλεια, μέσα από ένα κείμενο απλό, εύληπτο, κατάλληλο για παιδιά της πρώτης σχολικής ηλικίας, με αρκετές δόσεις χιούμορ και ωραίο ρυθμό.

Ο Ρέος, ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, είναι ένας αρουραίος. Ένας αρουραίος φιλικός, γλυκός, δοτικός κι ευαίσθητος. Ένας ξεχωριστός αρουραίος, ένας ακριβός φίλος! Που αγαπάει πολύ και θέλει να τον αγαπούν.

Η εικονογράφηση είναι του Mark Weinstein. Με το λιτό, χιουμοριστικό ύφος στο οποίο μας έχει συνηθήσει, σχεδιάζει χαρακτήρες ζωντανούς, εκφραστικούς και ταιριαστά αστείους. Φυσιογνωμίες αξιολάτρευτες, τεχνική που θυμίζει κόμικς, με μαύρα περιγράμματα και λογική ακουαρέλας, έντονα χρώματα κι ελεύθερες, αυθόρμητες φόρμες.

Βιβλίο απολαυστικό στην ανάγνωση πάνω σ’ ένα θέμα που πάντοτε θα απασχολεί τα παιδιά.

Στην ερώτηση: «Είναι ωραίος ο Ρέος;», η απάντηση είναι: «Βεβαίως!»

Ρέος, ο καλύτερος φίλος Μαρία Ρουσάκη εικονογράφηση: Μαρκ Γουαϊνστάιν ΜεταίχμιοΡέος, ο καλύτερος φίλος
Μαρία Ρουσάκη
εικονογράφηση: Μαρκ Γουαϊνστάιν
Μεταίχμιο
48 σελ.
Τιμή € 5,50

 

Εμφανίσεις: 1490

ΤΟ ΣΙΤΑΡΙ

της Ελένης Σαραντίτη

Στην αρχαία Σπάρτη, όταν κάτι ήταν πολύτιμο για τον άνθρωπο, ή σεβαστό και υπέροχο, το αποκαλούσαν άγιο. Ανεξαρτήτως εάν ήταν αντικείμενο, ον ή φυσικό φαινόμενο, πλάσμα της φύσης ή η φύση αυτοπροσώπως. Έλεγαν συχνά ο άγιος Ηρακλής, ο άγιος Ποταμός (για τον Ευρώτα), η αγία θάλασσα. Έλκουσα την καταγωγή από τη Λακωνία η γράφουσα, θα προσαγορεύσει το σιτάρι άγιο. Το άγιο σιτάρι, λοιπόν. Που είναι γνωστό από τα προϊστορικά χρόνια. Δεν είναι με μεγάλη ακρίβεια γνωστή η καταγωγή του, αν και οι περισσότεροι συμφωνούν ότι καλλιεργήθηκε αρχικώς στην περιοχή της Μεσοποταμίας, εφόσον ανάμεσα Τίγρη και Ευφράτη βρέθηκαν σπόροι σιταριού χρονολογούμενοι στο 6.000-7.000 π.Χ. Ο Όμηρος αναφέρει το σιτάρι σαν «πυρόν», από το «σπυρός = σπόρος». Η θεά Δήμητρα, που πιστεύεται ότι δίδαξε την καλλιέργειά του στην Ελλάδα, ονομαζόταν και «Σιτώ». Το σιτάρι αποτελεί τη βάση της διατροφής των περισσότερων λαών της γης και θεωρείται το πιο διαδεδομένο φυτό στον κόσμο. Ο καθένας μας θα έχει μνήμες της λαχτάρας του φρεσκοψημένου ψωμιού και, ασφαλώς, δεν θα υπάρχει στη γη άνθρωπος που να μην το έχει ευχαριστήσει και ευλογήσει, νοερώς έστω.

Η Άννη Θεοχάρη, που ασχολείται με το θεατρικό παιχνίδι, τις δραματοποιήσεις και αφηγήσεις παραμυθιών (άλλο βιβλίο της Ένας ξεχωριστός φίλος, Εκδ. Λιβάνη), είχε την έμπνευση να ετοιμάσει για τα παιδιά ένα ενδιαφέρον και πολύ χρήσιμο βιβλίο για το σιτάρι. Η Σάντρα Ελευθερίου, που το εικονογράφησε και εργάζεται περίπου δέκα χρόνια ως ελεύθερη επαγγελματίας εικονογράφος παιδικών βιβλίων, έκανε πολύ καλή δουλειά. Εκφραστικά παιδικά πρόσωπα, όμορφες γενικώς εικόνες, με αρκετές θερμές αποχρώσεις στο χρώμα του σιταριού, αφηγούνται με ευφράδεια την ιστορία του πολύτιμου και τεράστιας σημασίας δημητριακού.

Οι πρώτες σελίδες του βιβλίου μιλούν για δυο παιδιά. Δυο φίλους και συμμαθητές. Την Ελένη και τον Δημήτρη. Γείτονες. Μόλις έχουν σχολάσει και γυρνούν στο σπίτι παραβγαίνοντας στο τρέξιμο, όπως το συνηθίζουν καθημερινώς. Και, όπως και πάλι καθημερινώς, η Ελένη έρχεται πρώτη. Αυτό την κάνει καυχησιάρα. «Δεν έχει πλάκα να τρέχω πια μαζί σου, πάντα σε κερδίζω», τον πειράζει, ενώ ο Δημήτρης σκύβει το κεφάλι ντροπιασμένος. Εξάλλου, αυτός ποτέ δεν καυχήθηκε. «Τι έπαθε», σκέπτεται, «κι έγινε τόσο αντιπαθητική;» Τις σκέψεις του και τον κομπασμό της φίλης του διέκοψε ξάφνου μια θαυμάσια μυρωδιά. «Τι μυρίζει τόσο ωραία;» ρωτά το κορίτσι. «Η γιαγιά μου ψήνει ψωμί». Η γιαγιά τούς καλωσορίζει και, περιμένοντας να κρυώσει το καρβέλι, αρχίζουν και οι τρεις να μιλούν για το ψωμί, ενώ όπως πάντα η Ελένη επιδεικνύει τις γνώσεις της. Μετά την αναχώρηση της Ελένης, η γιαγιά παρακινεί τον εγγονό της να πληροφορηθεί, από όπου μπορεί, γιατί το ψωμί είναι τόσο πολύτιμο για τον άνθρωπο. Και όντως αυτό έκανε ο Δημήτρης…

Έτσι άρχισε η ιστορία για να συνεχιστεί, μέσα από παιδικές συμφωνίες ή και ασυμφωνίες, μέσα από ζωηρούς διαλόγους και σκηνές, στο δρόμο, στο σπίτι, στα διαλείμματα, στις καθημερινές συναντήσεις των φίλων και συμμαθητών, η –εν τάχει– ενημέρωση του μικρού αναγνώστη γύρω από όσα αφορούν το σιτάρι. Στις τελευταίες σελίδες παρατίθενται επιπλέον πληροφορίες για τις ποικιλίες των αλεύρων, τις αρχαίες δοξασίες, τις παραδόσεις, τους νερόμυλους, τα εργαλεία οργώματος, αλωνίσματος ως και διάφορες παλιές –ως επί το πλείστον– φωτογραφίες σποράς, θερισμού κ.λπ. Τέλος, υπάρχουν αντιστοιχίσεις, σταυρόλεξα και η «Συνταγή για ψωμί της κυρίας Ελεονώρας». Απλή και ωραία. Ευκαιρία για συνεργασία παιδιού και μητέρας.

Ηλικία: 7-10 ετών.

Το σιτάρι Άννη Θεοχάρη εικονογράφηση: Σάντρα Ελευθερίου ΛιβάνηςΤο σιτάρι
Άννη Θεοχάρη
εικονογράφηση: Σάντρα Ελευθερίου
Λιβάνης
46 σελ.
Τιμή € 7,00

 

Εμφανίσεις: 2460

ΕΝΑΣ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟΣ ΦΙΛΟΣ

της Γιώτας Φώτου

O Tournier είχε πει ότι ένα βιβλίο που κάθεται ξεχασμένο σε ένα ράφι θυμίζει ένα πουλί με κλεισμένα φτερά, ανίκανο να πετάξει, χωρίς ζωή, χωρίς αίμα. Κι αυτός που θα μπορέσει να το ζωντανέψει είναι ο αναγνώστης. Το βιβλίο δεν το ολοκληρώνει ο συγγραφέας αλλά ο αναγνώστης, με τη δική του προσωπική ερμηνεία, βάζοντας μέσα τη δική του ψυχή και τα ξεχωριστά βιώματά του.

Θυμήθηκα τα λόγια του Tournier διαβάζοντας το βιβλίο των Βασίλη Κουτσιαρή και Γιάννη Διακομανώλη Ένας απρόσμενος φίλος. Ένα βιβλίο γραμμένο για τη φιλαναγνωσία αλλά με διαφορετική οπτική, όχι εκείνη των αναγνωστών αλλά αυτή του βιβλίου, αφού το ρόλο του αφηγητή τον έχει ένα βιβλίο με τίτλο Η ζωή είναι ωραία, που περιμένει, ξεχασμένο και ξέπνοο στα ράφια μιας βιβλιοθήκης, τα παιδικά χέρια που θα το επιλέξουν για να του δώσουν ψυχή. Αποκτά λόγο και μας περιγράφει «την κατάστασή του και τις εμπειρίες του». Η επιλογή των συγγραφέων κατανοητή, αφού ποιο αντικείμενο θα μπορούσε να μιλήσει καλύτερα από ένα βιβλίο! Ο τίτλος του βιβλίου-ήρωα από μόνος του μεταφέρει ένα μήνυμα που μέσα του κλείνει το σκοπό και το στόχο για τον οποίο γράφονται όλα τα βιβλία του κόσμου. «Η ζωή είναι ωραία» ακόμα και μέσα από τα προβλήματα, τις σκοτούρες και τις δυσκολίες με τις οποίες καταπιάνονται οι απανταχού συγγραφείς. Παράλληλα, ο τίτλος που φέρει το ίδιο το βιβλίο των συγγραφέων συνηγορεί προς την κατεύθυνση αυτή. Ένας απρόσμενος φίλος! Όλοι γνωρίζουν ότι το βιβλίο είναι φίλος του ανθρώπου, διασκεδάζει, παρηγορεί, ενδυναμώνει καταστάσεις, γίνεται αιτία ενδοσκόπησης και αυτοεπιβεβαίωσης, σκηνή για ασφαλείς πειραματισμούς σε έναν κόσμο εικονικό που προετοιμάζει για την αληθινή ζωή.

Ο Φώτης είναι ο ήρωας που έρχεται στη βιβλιοθήκη και επιλέγει το βιβλίο Η ζωή είναι ωραία. Δίνει ραντεβού μαζί του κάθε βδομάδα και εκεί βλέπουμε τη σχέση αλληλεπίδρασης που δημιουργείται ανάμεσα στους δύο. Το βιβλίο –σύμφωνα με τα λεχθέντα του Tournier– έχει την ανάγκη του παιδιού και το παιδί –σύμφωνα με γενικές παραδοχές– την ανάγκη του βιβλίου. Ώσπου, ένα ατύχημα στερεί προσωρινά την όραση του Φώτη και τότε ο «φίλος του», κάτω από τα βαθιά συναισθήματα του παιδιού, τα δάκρυα, την ένταση, τον πόνο αλλά και την αγάπη για το διάβασμα, κάνει τα γράμματα και τις εικόνες των σελίδων του ανάγλυφα, μιλάει κατευθείαν στην ψυχή του παρακάμπτοντας τα μάτια και λέει: «Η ζωή είναι ωραία!»

Το βιβλίο αποπνέει τρυφερότητα και αισιοδοξία, και κρατά το ενδιαφέρον του μικρού αναγνώστη ως το τέλος, όπου γενικεύει καταστάσεις τονίζοντας την αξία της φιλίας για να κλείσει με τις φράσεις: «Το μαύρο παύει να είναι σκοτεινό, αφού παίρνει φως και χρώμα μέσα από τα μάτια των άλλων».

Η πολύ όμορφη εικονογράφηση της Ζωής Λούρα ζωντανεύει την όμορφη σύλληψη των συγγραφέων, οι οποίοι μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο αποδεικνύουν συνέπεια, σοβαρότητα και εγκυρότητα στο έργο τους περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Ένας απρόσμενος φίλος Βασίλης Κουτσιαρής, Γιάννης Διακομανώλης εικονογράφηση: Ζωή Λούρα Κόκκινη Κλωστή Δεμένη Ένας απρόσμενος φίλος
Βασίλης Κουτσιαρής, Γιάννης Διακομανώλης
εικονογράφηση: Ζωή Λούρα
Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
36 σελ.
Τιμή € 11,50

 

Εμφανίσεις: 1564

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΕΙΠΕ Η ΠΕΤΡΑ

της Ελένης Σαραντίτη

Εξομολογήσεις –εκ βαθέων– της Πέτρας. Της πέτρας που είναι άναρχη, που είναι αιώνια και που είδε και γνώρισε και έζησε τα περισσότερα από όσα διαδραματίστηκαν στον άπειρο χρόνο. Βουνά και φαράγγια, λόφοι και ανοιχτοσύνες, σπηλιές θαλασσινές και βράχια καταμεσής στα πέλαγα, όρμοι και γαλανά ή καταπράσινα νησιά, πέτρες, πέτρες παντού ο τόπος μας, πέτρες μάρτυρες της αιωνιότητας.

Η Μαρία Αγγελίδου με τις γνώσεις και την ευαισθησία της μας μεταφέρει εδώ, σε τέσσερις ιστορίες, τον μονόλογο της Πέτρας. Την πρώτη ιστορία η Πέτρα την έκλεψε βίαια από την Αγάπη, ξεκινά να μας λέει, στην κυριολεξία την άρπαξε από το στόμα της. Η Αγάπη επέμενε πως αυτή ήταν η καταλληλότερη για να αφηγηθεί μια ιστορία αγάπης. Η Πέτρα, όμως, ανένδοτη. Ιστορία αγάπης που ανθίζει και θεριεύει στην Κρήτη που είναι όλο βουνά και πέτρες, η Πέτρα θα την έκανε γνωστή…

Στην Κρήτη, λοιπόν, πολύ παλιά, στον καιρό του Μίνωα, του πρώτου βασιλιά του νησιού, που πιστευόταν ότι ήταν γιος του Δία και ότι από αυτόν είχε διδαχθεί να είναι δίκαιος και σωστός κυβερνήτης. Όλοι έλεγαν ότι κάθε εννιά χρόνια ο μεγάλος βασιλιάς ανέβαινε στην ψηλότερη κορυφή της νήσου και παρελάμβανε από τον θεό και πατέρα του τους νέους, πιο σύγχρονους νόμους, γραμμένους σε πέτρινες πλάκες! Μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας ο Μίνωας αγάπησε την πεντάμορφη Πασιφάη, μισή γυναίκα και μισή φεγγάρι. Μα δεν την αγάπησε μόνο, τη λάτρεψε. «Ποιός είν’ τρελός από έρωτα…» ξεκινά το αριστουργηματικό ποίημά του ο Γιώργος Σαραντάρης (1908-1941). Κι ο Μίνωας ήταν τρελός από έρωτα γι’ αυτή τη θεότητα –έλεγαν– του φωτός. Μόνο που δεν «έσκαβε λάκκους στην αυγή», όπως συνεχίζεται στο ποίημα, αλλά προσέλαβε έναν καταπληκτικό και φημισμένο τεχνίτη και τον διέταξε να κατασκευάσει ένα μεγαλειώδες και τρομακτικό παλάτι με χίλια πεντακόσια δωμάτια και με μπερδεμένους διαδρόμους, κρυμμένες αυλές και δώματα, που όποιος δοκίμαζε να μπει μέσα δεν ξανάβγαινε. Χανόταν. Κι αυτό για να μην αντικρίσει την Πασιφάη. Ο δίκαιος και σοφός βασιλιάς είχε αρρωστήσει από αγάπη. Ζήλευε και υπέφερε. Κι εκείνη μαζί του, ώσπου τον έπεισε να τη σεργιανίζει τις νύχτες στον ουρανό. Αλλά εκεί έλαμπε πιο πολύ κι απ’ τη σελήνη…

Πτυχές μιας αγάπης μεγαλειώδους, θεϊκής, όπως ακριβώς ήταν και τα χρόνια εκείνα των μύθων, των θαυμάτων και των ανείπωτων πράξεων.

Όμως η Πέτρα διευκρινίζει τελικώς: «Τον βασιλιά Μίνωα, τον άντρα της Πασιφάης, με τον Μινώταυρο στον λαβύρινθο μέσα… ξεχάστε τον… Ο Μίνωας δεν ήταν καν ένας βασιλιάς. Ήταν πολλοί. Που τους έλεγαν όλους Μίνωες, όπως, ας πούμε, τους βασιλιάδες της Αιγύπτου τούς έλεγαν όλους Φαραώ». Και πάντως, «Τα χρόνια που βασίλεψαν εκεί οι Μίνωες, η Κρήτη ήταν η μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου». Καιρός γλυκύτατος, αφθονία αγαθών, θρησκεία κατανυκτική, τα καλοτάξιδα σκαριά τους μετέφεραν μέχρι την άκρη της γης τα προϊόντα τους, η τέχνη άνθιζε. Και δεν πλησίασε επίβουλος εχθρός μεν, αλλά το κακό ήρθε μέσα από τα σπλάχνα της γης. Τρεις σεισμοί καταστρεπτικοί έγιναν όσο βασίλευαν οι Μίνωες. Ωστόσο, τα λαμπρά κτίρια ορθώθηκαν και πάλι – κι ακόμη λαμπρότερα και ωραιότερα, γιατί μετά τον τρίτο σεισμό γέμισαν οι τοίχοι ζωγραφιές. Φωτεινές, παράξενες, με δέντρα και λουλούδια, πουλιά κι όμορφες γυναίκες, ψάρια και ταύρους, γυναίκες κι άνδρες με ενδυμασίες υπέροχες, με χρώματα γοητευτικά, αν και ασυνήθιστα, χρυσός και διαμάντια, φτερά και κεντήματα, αξετίμητη η ομορφιά τους – και όχι, ούτε ένας πολεμιστής δεν διακρίνεται στις υπέροχες αυτές τοιχογραφίες…

Η δεύτερη ιστορία της Πέτρας πάλι σε πέτρες αναφέρεται, αλλά αυτή τη φορά σε πολλές πέτρες, όλων των ειδών τις πέτρες. Και βαλμένες με μαστοριά η μια επάνω στην άλλη, γνωστικά και τακτικά, κι ας είναι τεράστιες σαν να τις δούλεψαν χέρια Κυκλώπων. Για τα τείχη μιλά η Πέτρα, τα τείχη που τα είπαν Κυκλώπεια. Που συνεχίζουν «να στέκουν αγέρωχα κι ανίκητα, ολόρθα στα κύματα του Χρόνου».

Για τις πιο γρήγορες πέτρες του κόσμου κάνει λόγο στην τρίτη ιστορία η Πέτρα. Για τα μάρμαρα της Αττικής θα μιλήσει και θα πει: «Της Αττικής τα μάρμαρα, είπαν ιστορίες-θαύματα». Για την Αθήνα του Περικλή και για τον Φειδία με τα χρυσά χέρια. Για τους λαμπρούς εκείνους χρόνους, αλλά και για πίκρες ανθρώπων…

Η τέταρτη ιστορία είναι οι πέτρες του γιατρού. Του Ασκληπιού. Πέτρες που είδαν γιατρειές και θαύματα, θεραπείες και ικεσίες. Οι πέτρες του θεραπευτηρίου, βέβαια. Παρούσες στον πόνο, παρούσες και στη χαρά. Και που μ’ αυτές χτίστηκε το μεγαλύτερο θεραπευτήριο του κόσμου. Με ξενώνες, με γυμναστήριο, με στάδιο. Και το θέατρο που έχτισε αργότερα ο σπουδαίος γλύπτης Πολύκλειτος, ο οποίος έπιανε το μάρμαρο στα δάχτυλά του κι εκείνο του μιλούσε και του ’λεγε τα μυστικά του. Γιος γλύπτη, εγγονός γλύπτη, πατέρας γλύπτη ο μεγάλος καλλιτέχνης. Τι θαυμάσια ιστορία.

Όλες οι ιστορίες της Μαρίας Αγγελίδου είναι ενδιαφέρουσες. Κι ενώ πλουτίζουν το παιδί με πολλές λεπτομέρειες και ιστορικές γνώσεις, κυλούν γλυκά και ειρηνικά σαν παραμύθι.

Τις τέσσερις ιστορίες ζωντάνεψε και ομόρφυνε με το βλέμμα της και την τέχνη της, τα υπέροχα χρώματά της, η Φωτεινή Στεφανίδη. Ίσως να άκουσε κι εκείνη τα μυστικά της Πέτρας.

Ηλικία: 7-10 ετών.

Ιστορίες που τις είπε η Πέτρα Μαρία Αγγελίδου εικονογράφηση: Φωτεινή Στεφανίδη Αερόστατο diastixo.grΙστορίες που τις είπε η Πέτρα
Μαρία Αγγελίδου
εικονογράφηση: Φωτεινή Στεφανίδη
Αερόστατο
74 σελ.
Τιμή € 15,45

 

Εμφανίσεις: 1795

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr