A+ A A-

Κώστας Χατζηαντωνίου: «Η πεζογραφία της Θεσσαλονίκης» κριτική του Χρίστου Παπαγεωργίου

Η πεζογραφία της Θεσσαλονίκης Ένα υπόδειγμα μεταξύ ιστορίας και λογοτεχνίας: Από τις «Μακεδονικές ημέρες» στις ημέρες μας Κώστας Χατζηαντωνίου Κουκούτσι


Ο πολυποίκιλος δημιουργός Κώστας Χατζηαντωνίου (ιστορικός, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και διευθυντής περιοδικού) παρουσιάζει την τελευταία του εργασία –σύντομη αλλά απόλυτα τεκμηριωμένη– η οποία άπτεται της ιστορικότητας της πεζογραφίας της Θεσσαλονίκης για πάνω από έναν αιώνα, απ’ την απελευθέρωσή της δηλαδή και μετά. Ξεκινώντας από τον κύκλο των «Μακεδονικών ημερών», απ’ αυτή τη συντροφιά ανθρώπων που έβαλαν στόχο στη ζωή τους τη διάδοση της ντόπιας πεζογραφίας, μέχρι τις Ευρωπαϊκές σχολές, ιδίως τις Βόρειες, μια που για τους ίδιους η συμπρωτεύουσα ανήκε –ακόμη και φιλοσοφικά– εκεί, και φθάνοντας μέχρι τις μέρες μας, όπου η παρουσία Θεσσαλονικιών πεζογράφων είναι άκρως ενδιαφέρουσα και συστηματική. Μέχρι τη δεκαετία του ‘20 ελάχιστα είναι τα δείγματα πεζογραφίας στην πόλη, στη δεκαετία όμως του ‘30 ένας κύκλος συγγραφέων θα ανοίξει δρόμους τέτοιους, ώστε αργότερα να μιλάμε για τη «Σχολή της Θεσσαλονίκης»• η οποία χαρακτηρίζεται από εσωστρέφεια, αποσπασματικότητα, εσωτερικό μονόλογο και άρρηκτη σχέση των δημιουργών με την πόλη, όπως σωστά επισημαίνει ο ιστορικός Κώστας Χατζηαντωνίου.

Ατράνταχτο παράδειγμα αυτής της σχολής ο συγγραφέας Στέλιος Ξεφλούδας, εισηγητής του εσωτερικού μονολόγου, ο οποίος παράλληλα συνδέει τη λογοτεχνικότητα με την Ιστορία, σε σημείο που να μην διακρίνεται η μία από την άλλη. Βέβαια την περίοδο εκείνη δεν υπάρχουν ακόμη τα μεταμοντέρνα διλήμματα για τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας μπορεί να διεισδύει στην Ιστορία, για το πόσο μπορεί να τη σέβεται, για το πόσο μπορεί –όντας ο ίδιος καλλιτέχνης– να τη διαστρεβλώνει, για το πόσο εν τέλει Ιστορία και Λογοτεχνία αποκτούν ειδικές αποστολές, πέραν του παιδευτικού τους χαρακτήρα. Ακόμη και σήμερα τέτοια ερωτήματα δεν έχουν απαντηθεί, αν σκεφτεί κανείς –φαίνεται άσχετο αλλά δεν είναι – πως ο Αγγελόπουλος βάζει στη σκηνή που παραδίδουν τα όπλα στη Βάρκιζα τους αντάρτες να γελάνε, ενώ το ντοκουμέντο δείχνει πως κλαίνε, ή αυτό που εκστόμισε Αυστριακός συγγραφέας, ότι δηλαδή το Άουσβιτς δεν υπήρξε ποτέ. Η γνώμη ότι ο καλλιτέχνης οφείλει να δρα εντελώς απελευθερωμένα είναι αυτονόητη, σε καμιά περίπτωση όμως δεν πρέπει να παραποιεί τα ιστορικά γεγονότα, όπως έχουν καταγραφεί.

 

Εμφανίσεις: 1072

Περισσότερα...

Ιωάννης Μ. Φύκαρης: «Θέματα Παιδαγωγικής Επιστήμης» κριτική του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη

Ιωάννης Μ. Φύκαρης: «Θέματα Παιδαγωγικής Επιστήμης» κριτική του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη


Οι πολυδιάστατες αλλαγές που συντελέστηκαν, αλλά και διαρκώς συντελούνται, σε παγκόσμιο επίπεδο αναπόφευκτα επηρέασαν πολυεπίπεδα και τον χώρο των επιστημών, επομένως και την παιδαγωγική επιστήμη. Ταυτόχρονα οι σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, όπως αυτές διαμορφώθηκαν, πιέζουν για ανάπτυξη όλων των δυνατοτήτων και ικανοτήτων των μαθητών. Στην αντιμετώπιση αυτής της εξέλιξης η σύγχρονη Παιδαγωγική δεν είναι αρκετό στο να περιορίζεται στη μετάδοση ορισμένων βασικών γνώσεων, αλλά οφείλει να κινείται προς την κατεύθυνση να διδάσκει τους μαθητές να διευρύνουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες μέσω της ενεργητικής συμμετοχής τους.

Ως εκ τούτου, η έμφαση στη σύγχρονη Παιδαγωγική είναι αναγκαίο να δίνεται στην ανάπτυξη νοητικών δεξιοτήτων υψηλού επιπέδου, στη μεταγνωστική δυναμική, στην κριτική και δημιουργική σκέψη, στην επίλυση των προβλημάτων και στη λήψη αποφάσεων, που θα χαρακτηρίζεται από ευελιξία, πρωτοτυπία και αποτελεσματικότητα.

 

Εμφανίσεις: 638

Περισσότερα...

Φρειδερίκος Νίτσε: «Το πάθος για την αλήθεια» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Το πάθος για την αλήθεια Φρειδερίκος Νίτσε Μετάφραση Βαγγέλης Δουβαλέρης Gutenberg


Και το βιβλίο τούτο του Νίτσε, όπως και το Αγών Ομήρου (με τους ίδιους συνεργάτες στη μετάφραση, σχόλια και φιλολογική επιμέλεια) αποτελεί μια εισαγωγή για βιβλίο που δεν γράφτηκε ποτέ. Πέντε είναι αυτές οι «Εισαγωγές», που γράφτηκαν το 1872. Θέμα της παρούσας –Το πάθος για την αλήθεια– είναι η αναζήτηση της αλήθειας πίσω από τα φαινόμενα και τα ψεύδη με τα οποία βαυκαλίζονται οι αναγνώστες. Και τούτα όλα είναι το χριστουγεννιάτικο δώρο του μεγάλου φιλοσόφου προς την Κόζιμα Βάγκνερ. Η «Εισαγωγή» αυτή, που είναι ένα άρτιο δοκίμιο, περιέχει ψήγματα σκέψεών του, τα οποία θα ενσωματωθούν στο 8ο κεφάλαιο της Φιλοσοφίας στο βιβλίο Περί αληθείας και ψεύδους από εξωηθική έννοια που θα κυκλοφορήσει τον επόμενο χρόνο, το 1873. Το ίδιο θέμα θα τον απασχολήσει και στο βιβλίο Ιστορία και Ζωή που θα κυκλοφορήσει το 1874, στο 2ο κεφάλαιο του Άκαιρου στοχασμού.

Ο Νίτσε, τακτικός καθηγητής Φιλοσοφίας, εκείνο τον καιρό μελετά Προσωκρατικούς και Πλάτωνα. Αν όμως παραβάλει ο αναγνώστης το βιβλίο του για τη Γέννηση της τραγωδίας (1872) με τις εδώ επανεπεξεργασμένες ιδέες του, θα διαπιστώσει ότι η οπτική του έχει μεταβληθεί. Μετακινείται από την Τέχνη στη Φιλοσοφία και από τον Σοπενχάουερ στον Ηράκλειτο. Όμως εκείνο που τον απασχολεί είναι ο τρόπος που θα γράψει. «Μίλα με νοήματα για να μη βαρβαρίζεις» φαίνεται να φωνάζει μια παλιά εντολή μέσα του. Όμως, ο Νίτσε αποφθεγματίζει: «η Τέχνη θέλει τη ζ ω ή – η γνώση την ε κ μ η δ έ νι σ η», αλλά ο αναγνώστης «μένει ξεκρέμαστος», όπως παρατηρεί ο Δουλαβέρης.

 

Εμφανίσεις: 1118

Περισσότερα...

Γουίλιαμ Τ. Βόλμαν: «Φτωχοί άνθρωποι» κριτική του Θανάση Αντωνίου

Φτωχοί άνθρωποι Γουίλιαμ Τ. Βόλμαν Μετάφραση Γιώργος Κυριαζής


«Γιατί είσαι φτωχός;» είναι το φοβερό ερώτημα που απευθύνει στους συνομιλητές του σε όλο τον κόσμο ο βραβευμένος αμερικανός συγγραφέας Γουίλιαμ Βόλμαν, γνωστός στο ελληνικό κοινό από το μυθιστόρημά του Κεντρική Ευρώπη (Κέδρος 2011, Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας ΗΠΑ 2005).

Ο Γουίλιαμ Βόλμαν, στα χνάρια των μεγάλων αμερικανών συγγραφέων- δημοσιογράφων που γράφουν αφού πρώτα ζήσουν από κοντά το θέμα με το οποίο καταπιάνονται, λάτρης του Χένρι Ντέιβιντ Θορώ τον οποίο μνημονεύει συχνά στο παρόν βιβλίο και του Τζον Στάινμπεκ (θεωρεί Τα σταφύλια της οργής ένα λαϊκό έργο για τη φτώχεια), γύρισε όλο τον κόσμο στη διάρκεια μιας δεκαετίας (1994- 2005) για να μελετήσει το φαινόμενο της φτώχειας, για να πάρει (έναντι πληρωμής τις περισσότερες φορές) δεκάδες συνεντεύξεις από ανθρώπους που ζουν με ψίχουλα, για να επισκεφτεί μέρη όπου η δυστυχία τρομάζει και να καταγράψει περισσότερο ή λιγότερο διαδεδομένες αντιλήψεις ή δοξασίες για την προέλευση της φτώχειας.

 

Εμφανίσεις: 968

Περισσότερα...

Θανάσης Παπανδρόπουλος: «Δημήτρης Δασκαλόπουλος. Η θητεία ενός Ίκαρου» κριτική του Θανάση Αντωνίου

Δημήτρης Δασκαλόπουλος Η θητεία ενός Ίκαρου – ΣΕΒ 2006-2014 Θανάσης Παπανδρόπουλος


«Ο ανεξέλεγκτος καπιταλισμός- καζίνο αποδείχθηκε ότι υπονομεύει τη μακρόχρονη ανάπτυξη, δοκιμάζει την κοινωνική συνοχή και παραβλέπει το περιβάλλον». Η φράση αυτή ανήκει στον βιομήχανο και πρώην πρόεδρο του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ), Δημήτρη Δασκαλόπουλο, και την εκφώνησε σε δημόσια ομιλία του το φθινόπωρο του 2008, κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του. Πρόκειται για έναν μάλλον ασυνήθιστο για βιομήχανο αφορισμό.

Η οκταετής θητεία του Δημήτρη Δασκαλόπουλου στη θέση του προέδρου του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (2006-2014) έχει προκαλέσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από κάθε άλλου προκατόχου του και το παρόν είναι ένα από τα τρία βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει τα δύο τελευταία χρόνια για το έργο του στο Σύνδεσμο.

Στις σελίδες του βιβλίου, ο αναγνώστης μπορεί να παρακολουθήσει, παράλληλα με την πολιτεία του Δ. Δασκαλόπουλου στον ΣΕΒ, την πορεία των συζητήσεων και των αποφάσεων που έθεσαν την Ελλάδα υπό διεθνή κηδεμονία, καθώς ο Θ. Παπανδρόπουλος, σαν καθαρόαιμος οικονομικός αναλυτής, παρακολουθεί την ιστορία της περιόδου κυρίως μέσα από τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις.

 

Εμφανίσεις: 420

Περισσότερα...

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ...

  1. Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ: «Συνωμοσιολογική σκέψη και “θεωρίες συνωμοσίας”» κριτική του Απόστολου Σπυράκη
  2. Γεώργιος Τ. Τσερεβελάκης: «Η Ρώμη και οι Γερμανοί» κριτική του Χρήστου Αναγνώστου
  3. Κωνσταντίνος Παπουλίδης: «Περιήγησις Μελετίου Κωνσταμονίτου εις Ρωσσίαν (1862-1869)» κριτική του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη
  4. Kajsa Ekis Ekman: «Κλεμμένη άνοιξη» κριτική του Θανάση Αντωνίου
  5. Βασίλειος Μαρκεζίνης: «Η αρχαία ελληνική ποίηση» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ
  6. Γιώργος Ανδρειωμένος: «Η “Μασσαλιώτιδα” στα Επτάνησα» κριτική του Σπύρου Σκλαβενίτη
  7. Ζακ Ρανσιέρ: «Ο χειραφετημένος θεατής» κριτική του Θανάση Αντωνίου
  8. Γιώργος Αναστασιάδης: «Η Θεσσαλονίκη εν πολέμω…» κριτική του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη
  9. Νίκος Γιαννόπουλος: «Το ξεχασμένο “ΌΧΙ”» κριτική του Γεώργιου - Κωνσταντίνου Πήλιουρα
  10. Santiago Ramón y Cajal: «Δοκίμια Ψυχολογίας» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr