A+ A A-

Μαρία Δαμηλάκου: «Ιστορία της Λατινικής Αμερικής - από το τέλος της αποικιοκρατίας μέχρι σήμερα» κριτική του Θανάση Αντωνίου

Ιστορία της Λατινικής Αμερικής - από το τέλος της αποικιοκρατίας μέχρι σήμερα Μαρία Δαμηλάκου Αιώρα


Απομένουν λίγες εβδομάδες για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων και η Βραζιλία βιώνει πολιτική κρίση. Η απομάκρυνση της Προέδρου Ντίλμα Ρούσεφ με το ερώτημα της υπεξαίρεσης δημόσιου χρήματος μπορεί να μην έριξε την κυβέρνηση, ουσιαστικά όμως η χώρα είναι ακέφαλη. Στη Βενεζουέλα ο κόσμος είναι στους δρόμους διαδηλώνοντας και λεηλατώντας, ο Πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο κλονίζεται και το όνειρο για μια σοσιαλιστική δημοκρατία έχει μετατραπεί σε έναν κλασικό λατινοαμερικάνικο εφιάλτη. Στη Βολιβία, ο Πρόεδρος Έβο Μοράλες «απειλεί» με δεύτερο δημοψήφισμα για να διευρύνει μέσω αυτού τις προεδρικές αρμοδιότητες ενώ έχει ήδη χάσει το πρώτο, φέτος τον Φεβρουάριο.

 

Εμφανίσεις: 763

Περισσότερα...

Roderick Beaton: «Ο πόλεμος του Μπάιρον» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Ο πόλεμος του Μπάιρον Ρομαντική εξέγερση, ελληνική επανάσταση Roderick Beaton Μετάφραση Κατερίνα Σχινά Πατάκης


Δύο σπουδαίοι Άγγλοι συναντώνται σε ελληνικό έδαφος. Ο ένας είναι ο Roderick Beaton, γνωστός ελληνιστής. Τα βιβλία του βρίσκονται στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων μας, στις δημόσιες βιβλιοθήκες και στις ιδιωτικές τις δικές μας. Ο άλλος είναι ο Τζορτζ Γκόρντον Νόελ Μπάιρον, ο Λόρδος Βύρων για μας τους Έλληνες, του οποίου το αριστούργημα δεν είναι τόσο το ποιητικό του έργο, όσο η ζωή και ο θάνατός του στο Μεσολόγγι. Στο ποίημά του «Σήμερα έκλεισα τα 36 μου χρόνια» (γραμμένο στο Μεσολόγγι, 22 Ιανουαρίου 1824), γράφει: «Εδώ ’ναι ο τόπος όπου ο θάνατος έχει τιμή:/Εμπρός στη μάχη ρίξου ευθύς,/να παραδόσεις την πνοή» (μετ. Βασίλης Ρώτας). Ο Μπάιρον ήρθε στο Μεσολόγγι, για να πολεμήσει, φέρνοντας μαζί του στρατό, φάρμακα, εφόδια και χρήματα. Η ευαίσθητη υγεία του όμως, δεν άντεξε στο ανθυγιεινό κλίμα. Το χαμό του θρήνησε ολόκληρο το Έθνος μας και ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός τον θρήνησε στην «Ωδή εις τον θάνατον του Λόρδου Μπάυρον», η οποία αρχίζει με τους στίχους: «Λευτεριά για λίγο πάψε / να χτυπάς με το σπαθί,/ τώρα σίμωσε και κλάψε / εις του Μπάυρον το κορμί». Μια περιοχή της Αθήνας, στους πρόποδες του Υμηττού, ο Βύρωνας, κι ένα άγαλμα, στη συμβολή της Λεωφόρου Αμαλίας με τη Βασιλίσσης Όλγας, δείχνουν την ευγνωμοσύνη της Ελλάδας προς τον μεγάλο Άγγλο ρομαντικό ποιητή. Διακόσια χρόνια κοντεύουν και ο μύθος του Μπάιρον δεν έχει σκιαστεί καθόλου.

 

Εμφανίσεις: 655

Περισσότερα...

M. H. Abrams: «Ο Καθρέφτης και το Φως» κριτική του Χρ. Δ. Αντωνίου

Ο Καθρέφτης και το Φως M. H. Abrams Μετάφραση Άρης Μπερλής Κριτική


Το βιβλίο Ο Καθρέφτης και το Φως (The Mirror and the Lamp) του διαπρεπούς κριτικού, ιστορικού και θεωρητικού της λογοτεχνίας M.H. Abrams αποτελεί σταθμό στη νεότερη φιλολογική επιστήμη και το βασικότερο ίσως εγχειρίδιο για τη μελέτη του Ρομαντισμού, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην αποκατάσταση της εγκυρότητας των κριτηρίων του πενήντα χρόνια μετά την απαξίωση του ρομαντικού ρεύματος από τους μοντερνιστές του 20ού αιώνα. Εκδόθηκε το 1953 κι από τότε αποτελεί σημείο αναφοράς στις διεθνείς συζητήσεις για τον Κλασικισμό και τον Ρομαντισμό. Είχαμε την τύχη, μάλιστα, από το 2001 να έχουμε την ελληνική μετάφραση του έργου από έναν πολύ άξιο μεταφραστή, τον Άρη Μπερλή. Η ανά χείρας έκδοση είναι η δεύτερη.

Σκοπός του συγγραφέα είναι να εξάρει την κεντρική θέση που κατέχει η ρομαντική εποχή (από τα μισά του 18ου αι. κ.ε.) στη γενική ιστορία της κριτικής της τέχνης. Μέχρι τότε οι κριτικοί ακολουθούσαν τη «μιμητική» θεωρία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, ότι δηλαδή ο νους μας είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά τα πράγματα του εξωτερικού κόσμου, μιμείται, με άλλα λόγια, τη φύση. Υπάρχει, βέβαια, ανάμεσα στους δύο φιλοσόφους μία βασική διαφορά. Ενώ δηλαδή η πλατωνική άποψη ότι η τέχνη, ως απομίμηση όψεων του κόσμου, είναι «τρίτον από της αληθείας» (αφού ως πρώτη αξία αναγνώριζε τον Κόσμο των Ιδεών και ως δεύτερη τη φύση), ήταν απαξιωτική για την τέχνη, δεν συνέβαινε το ίδιο με την αριστοτέλεια ερμηνεία της τέχνης, αφού ο μαθητής του Πλάτωνα δεν παραδεχόταν τον κόσμο των Ιδεών-κριτηρίων. Έτσι, η τέχνη ως μίμηση απευθείας της φύσης δεν είχε κάτι το υποτιμητικό, ιδίως όταν ο Αριστοτέλης όριζε ως αντικείμενο της μίμησης τις ανθρώπινες πράξεις.

 

Εμφανίσεις: 787

Περισσότερα...

Γεράσιμος Α. Ρηγάτος: «Αρχαίοι μυθικοί θεραπευτές» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

Αρχαίοι μυθικοί θεραπευτές Γεράσιμος Α. Ρηγάτος Βήτα Ιατρικές Εκδόσεις


Οι ιατρικές εκδόσεις ΒΗΤΑ, συνεχίζοντας την εκδοτική τους δραστηριότητα, προσφέρουν στο ελληνικό κοινό ιατρικά βιβλία ειδικών γνώσεων εύληπτα και κατανοητά, γραμμένα από σπουδαίους, αναγνωρισμένους σύγχρονους επιστήμονες, δόκιμους συγγραφείς.

Ο Γεράσιμος Ρηγάτος, γιατρός παθολόγος-ογκολόγος με μακρά πείρα στον τομέα της επιστήμης του, ασχολείται παράλληλα και με θέματα λαογραφίας, μυθολογίας, ιστορίας και πολιτισμού σε σχέση με την ιατρική επιστήμη. Ανασκαλεύει σελίδες επί σελίδων, ψάχνει, ερευνά σχολαστικά και ξετρυπώνει ιαματικά μυστικά μέσα από αθάνατα κείμενα. Ξαναφέρνει με τον δικό του ευάγωγο και πειστικό τρόπο σημαντικές στιγμές από τη ζωή των μακρινών προγόνων μας, συμβάλλοντας με τον τρόπο του, και ως αισθαντικός συγγραφέας, λογοτέχνης, στον πολιτισμό, με καίριες επισημάνσεις που αξίζει να πάρουμε μια ιδέα μέσα και από τούτο το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, με τίτλο Αρχαίοι μυθικοί θεραπευτές.

 

Εμφανίσεις: 609

Περισσότερα...

Κώστας Χατζηαντωνίου: «Η πεζογραφία της Θεσσαλονίκης» κριτική του Χρίστου Παπαγεωργίου

Η πεζογραφία της Θεσσαλονίκης Ένα υπόδειγμα μεταξύ ιστορίας και λογοτεχνίας: Από τις «Μακεδονικές ημέρες» στις ημέρες μας Κώστας Χατζηαντωνίου Κουκούτσι


Ο πολυποίκιλος δημιουργός Κώστας Χατζηαντωνίου (ιστορικός, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και διευθυντής περιοδικού) παρουσιάζει την τελευταία του εργασία –σύντομη αλλά απόλυτα τεκμηριωμένη– η οποία άπτεται της ιστορικότητας της πεζογραφίας της Θεσσαλονίκης για πάνω από έναν αιώνα, απ’ την απελευθέρωσή της δηλαδή και μετά. Ξεκινώντας από τον κύκλο των «Μακεδονικών ημερών», απ’ αυτή τη συντροφιά ανθρώπων που έβαλαν στόχο στη ζωή τους τη διάδοση της ντόπιας πεζογραφίας, μέχρι τις Ευρωπαϊκές σχολές, ιδίως τις Βόρειες, μια που για τους ίδιους η συμπρωτεύουσα ανήκε –ακόμη και φιλοσοφικά– εκεί, και φθάνοντας μέχρι τις μέρες μας, όπου η παρουσία Θεσσαλονικιών πεζογράφων είναι άκρως ενδιαφέρουσα και συστηματική. Μέχρι τη δεκαετία του ‘20 ελάχιστα είναι τα δείγματα πεζογραφίας στην πόλη, στη δεκαετία όμως του ‘30 ένας κύκλος συγγραφέων θα ανοίξει δρόμους τέτοιους, ώστε αργότερα να μιλάμε για τη «Σχολή της Θεσσαλονίκης»• η οποία χαρακτηρίζεται από εσωστρέφεια, αποσπασματικότητα, εσωτερικό μονόλογο και άρρηκτη σχέση των δημιουργών με την πόλη, όπως σωστά επισημαίνει ο ιστορικός Κώστας Χατζηαντωνίου.

Ατράνταχτο παράδειγμα αυτής της σχολής ο συγγραφέας Στέλιος Ξεφλούδας, εισηγητής του εσωτερικού μονολόγου, ο οποίος παράλληλα συνδέει τη λογοτεχνικότητα με την Ιστορία, σε σημείο που να μην διακρίνεται η μία από την άλλη. Βέβαια την περίοδο εκείνη δεν υπάρχουν ακόμη τα μεταμοντέρνα διλήμματα για τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας μπορεί να διεισδύει στην Ιστορία, για το πόσο μπορεί να τη σέβεται, για το πόσο μπορεί –όντας ο ίδιος καλλιτέχνης– να τη διαστρεβλώνει, για το πόσο εν τέλει Ιστορία και Λογοτεχνία αποκτούν ειδικές αποστολές, πέραν του παιδευτικού τους χαρακτήρα. Ακόμη και σήμερα τέτοια ερωτήματα δεν έχουν απαντηθεί, αν σκεφτεί κανείς –φαίνεται άσχετο αλλά δεν είναι – πως ο Αγγελόπουλος βάζει στη σκηνή που παραδίδουν τα όπλα στη Βάρκιζα τους αντάρτες να γελάνε, ενώ το ντοκουμέντο δείχνει πως κλαίνε, ή αυτό που εκστόμισε Αυστριακός συγγραφέας, ότι δηλαδή το Άουσβιτς δεν υπήρξε ποτέ. Η γνώμη ότι ο καλλιτέχνης οφείλει να δρα εντελώς απελευθερωμένα είναι αυτονόητη, σε καμιά περίπτωση όμως δεν πρέπει να παραποιεί τα ιστορικά γεγονότα, όπως έχουν καταγραφεί.

 

Εμφανίσεις: 1034

Περισσότερα...

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ...

  1. Ιωάννης Μ. Φύκαρης: «Θέματα Παιδαγωγικής Επιστήμης» κριτική του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη
  2. Φρειδερίκος Νίτσε: «Το πάθος για την αλήθεια» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ
  3. Γουίλιαμ Τ. Βόλμαν: «Φτωχοί άνθρωποι» κριτική του Θανάση Αντωνίου
  4. Θανάσης Παπανδρόπουλος: «Δημήτρης Δασκαλόπουλος. Η θητεία ενός Ίκαρου» κριτική του Θανάση Αντωνίου
  5. Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ: «Συνωμοσιολογική σκέψη και “θεωρίες συνωμοσίας”» κριτική του Απόστολου Σπυράκη
  6. Γεώργιος Τ. Τσερεβελάκης: «Η Ρώμη και οι Γερμανοί» κριτική του Χρήστου Αναγνώστου
  7. Κωνσταντίνος Παπουλίδης: «Περιήγησις Μελετίου Κωνσταμονίτου εις Ρωσσίαν (1862-1869)» κριτική του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη
  8. Kajsa Ekis Ekman: «Κλεμμένη άνοιξη» κριτική του Θανάση Αντωνίου
  9. Βασίλειος Μαρκεζίνης: «Η αρχαία ελληνική ποίηση» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ
  10. Γιώργος Ανδρειωμένος: «Η “Μασσαλιώτιδα” στα Επτάνησα» κριτική του Σπύρου Σκλαβενίτη

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr