A+ A A-

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΜΟΝΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ

του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη

Η επιμόρφωση είναι ένα σύνολο δραστηριοτήτων και τεχνικών που απαιτεί από τους εκπαιδευτικούς να δεσμευτούν για να επεκτείνουν τις γνώσεις τους, να τελειοποιήσουν τις ικανότητές τους, να αναλύσουν και να επιτύχουν την εξέλιξη της επαγγελματικής τους πρακτικής. Την ευθύνη για την πραγμάτωση αυτού του εγχειρήματος την αναλαμβάνει κυρίως η Πολιτεία, με την εκπαιδευτική πολιτική που εφαρμόζει στο θέμα της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών. Η επιμόρφωση είναι αναγκαία, διότι ο εκπαιδευτικός οφείλει να κατέχει τις απαραίτητες γνώσεις και εκείνους τους μηχανισμούς που θα τον βοηθήσουν να ανιχνεύσει τα κατάλληλα μέσα, τις ιδιαίτερες ανάγκες των μαθητών, και να πράξει αναλόγως. Η επιμόρφωση προσφέρει τα απαραίτητα εφόδια για να αντεπεξέλθει ο εκπαιδευτικός με τον καλύτερο τρόπο στο δύσκολο και απαιτητικό επάγγελμά του. Αν κάνουμε μια ιστορική αναδρομή στην επιμόρφωση, θα ανακαλύψουμε ότι ξεκίνησε το 1881 και κυριότερα στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Το 1910 ιδρύθηκε το Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης. Το 1922 το Διδασκαλείο που ιδρύθηκε με σκοπό να μετεκπαιδεύσει τους δασκάλους. Το 1979 ιδρύθηκε η ΣΕΛΜΕ και η ΣΕΛΔΕ, σχολές επιμόρφωσης για τους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το 1995 ιδρύθηκαν τα ΠΕΚ, Περιφερειακά Επιμορφωτικά Κέντρα. Η επιμόρφωση όλα αυτά τα χρόνια έγινε με άξονα την επίσημη πολιτική της Πολιτείας. Η επιμόρφωση της σχολικής μονάδας εμφανίστηκε πρώτα στην Αγγλία κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Η σχολική μονάδα, λειτουργώντας ως κοινότητα, προσδιορίζει τις ανάγκες της, βρίσκει την απαραίτητη χρηματοδότηση και υλοποιεί τις επιμορφωτικές δραστηριότητες μέσα στους χώρους της και με την αποκλειστική συμμετοχή των εκπαιδευτικών της. Στο ρόλο αυτό αυτής της επιμόρφωσης σπουδαίο ρόλο μπορεί να έχει ο διευθυντής της σχολικής μονάδας. Αυτός καθοδηγεί τη σχολική κοινότητα και προσπαθεί να εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις για να γίνει το σχολείο δημοκρατικό και ανοιχτό στην κοινωνία. Γι’ αυτό και πρέπει να επιλέξει ώστε η επιμόρφωση να γίνει σε θέματα διοικητικά , παιδαγωγικά και επιστημονικά. Στο δεύτερο μέρος, όπου πραγματοποιείται εμπειρική προσέγγιση και μιλούν με τη μορφή συνεντεύξεως εκπαιδευτικοί και διευθυντές, διαπιστώνεται ότι όλοι θέλουν την επιμόρφωση στη σχολική μονάδα αλλά, όπως ισχυρίζονται, είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί στην παρούσα περίοδο. Τα οικονομικά προβλήματα και η ανάγκη χρηματοδότησης της σχολικής μονάδας φρενάρουν οποιαδήποτε σκέψη για την ενδοσχολική επιμόρφωση. Η παρούσα όμως έρευνα και οι διαπιστώσεις της είναι ικανές να δώσουν το έναυσμα και σε άλλους ερευνητές να καταπιαστούν με το ζήτημα της επιμόρφωσης. Και όπως γνωρίζουμε, όσα εγχειρίδια γράφονται από μάχιμους εκπαιδευτικούς συνεισφέρουν στην εκπαίδευση και μας πλουτίζουν με νέες εμπειρίες.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΜΟΝΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΟ ρόλος του διευθυντή της σχολικής μονάδας στην ενδοσχολική επιμόρφωση
Θεωρητική και εμπειρική προσέγγιση
Ελένη Τριανταφύλλου
Αφοί Κυριακίδη
198 σελ.
Τιμή € 14,75

 

Εμφανίσεις: 2029

ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΑΓΝΩΣΙΑ

του Αλέξανδρου Δρίβα

Το έργο του Γιάννη Παπαδάτου θίγει ένα ζήτημα πολύ σοβαρό για το ρόλο της λογοτεχνίας στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Μέσα στο βιβλίο του ουσιαστικά επαναπροσδιορίζει και συστήνει ξανά το ρόλο της λογοτεχνίας και της φιλαναγνωσίας στα παιδικά χρόνια.

Αναμφίβολα, πολλά είναι τα μαθήματα αλλά και οι δραστηριότητες που πλέον συζητούνται για το αν έχουν παρόν και μέλλον στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Με παιδαγωγικές προσεγγίσεις και με κατανοητή γλώσσα ακόμη και για μη παιδαγωγούς, ο συγγραφέας αναλύει και εντέλει προτείνει το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η λογοτεχνία από τα πρώτα διδακτικά χρόνια του ανθρώπου. Θα μπορούσαμε να πούμε πως δημιουργεί τα πλαίσια μιας πρόληψης στην ερώτηση που μπορεί να γίνει από τους διδασκόμενους σε ανώτερες σχολικές βαθμίδες: «Γιατί χρειάζομαι τη λογοτεχνία ή το τάδε μάθημα;» και την αντίστοιχη: «Γιατί χρειάζομαι το διάβασμα;». Δυστυχώς ή ευτυχώς, το περιεχόμενο κάθε μαθήματος είναι ανάλογο με τον τρόπο που διδάσκεται. Σύμφωνα με τον Γιάννη Παπαδάτο, η λογοτεχνία θα έπρεπε όχι μόνο να υπάρχει σαν αυτοτελές διδασκόμενο μάθημα, αλλά όφειλε να είναι εκείνο το μάθημα που θα καλλιεργεί στο παιδί τη φιλαναγνωσία, η οποία θα αποτελεί μελλοντική προίκα του. Η διαμόρφωση ενός αναγνώστη ιδιότυπου, με ανοιχτούς ορίζοντες σε θέματα πολιτισμών και οικολογίας είναι ο στόχος της λογοτεχνίας, έτσι ώστε αυτή να είναι απαραίτητη σε κάθε παιδί. Κορυφαίοι θεωρητικοί της παιδαγωγικής καθώς και συγγενών θεματικών με αυτήν, μαζί με τις θεωρίες τους, παρουσιάζονται από το συγγραφέα ως μεθοδολογικά εργαλεία απόδειξης της εγκυρότητας των θέσεών του. Αν θέλουμε να διδάξουμε ηθικές αρχές μέσα από τις οποίες εξελίσσεται η κοινωνικοποίηση ενός παιδιού, ποιο είναι το πιο κατάλληλο μάθημα; Η λογοτεχνία μπορεί να διαπλάσει και να καλλιεργήσει ταυτόχρονα πολλές πτυχές της προσωπικότητας και της γνωστικής υπόστασης ενός ανθρώπου, και αυτό είναι ανάγκη να καλλιεργηθεί από τα πρώτα σχολικά χρόνια του παιδιού. Μέσα στο έργο του συγγραφέα υπάρχουν απλοί τρόποι –ενδεδειγμένοι από παιδοψυχολογικής άποψης– που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από γονείς και εκπαιδευτικούς, προκειμένου η λογοτεχνία να γίνει ουσιαστικά αρεστή στο παιδί.

Στις σύγχρονες απαιτήσεις, η λογοτεχνία οφείλει να προσαρμόζεται με αντίστοιχο τρόπο. Δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για βιωματική εκπαίδευση και να ξεχνούμε τις δραστηριότητες εκείνες με τις οποίες ο διδασκόμενος κατανοεί την αξία αυτού που διδάσκεται. Με λίγα λόγια, οι προεκτάσεις της λογοτεχνίας για παιδιά και νέους μπορούν να γίνουν σημαντικοί πυλώνες για τη δημιουργία ενός νέου εκπαιδευτικού σχεδιασμού για τη χώρα μας. Το βιβλίο συνίσταται κυρίως για παιδαγωγούς και συγγραφείς παιδικών βιβλίων, αλλά δεν μπορεί ταυτόχρονα να μην αφορά γονείς και όσους ενδιαφέρονται να πλαισιώσουν ένα νέο σύστημα εκπαίδευσης. Η επίκαιρη και ευρεία συζήτηση για το σύστημα της διά βίου μάθησης μπορεί να προχωρήσει με εργασίες αντίστοιχες του Γιάννη Παπαδάτου.

ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΑΓΝΩΣΙΑΠαιδικό βιβλίο και φιλαναγνωσία
Θεωρητικές αναφορές και προσεγγίσεις: Δραστηριότητες
Γιάννης Σ. Παπαδάτος
Πατάκης
300 σελ.
Τιμή € 19,36

 

Εμφανίσεις: 1863

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

του Θανάση Αντωνίου

Ο Ηλίας Κατσούλης ήταν ένας αρχετυπικός πανεπιστημιακός δάσκαλος όταν τον γνώρισα στα μέσα της δεκαετίας του ’80 στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Μορφωμένος, με ευρωπαϊκή διδακτική πείρα, προσηνής, ευγενής και παθιασμένος με την πολιτική επιστήμη. Μας έδωσε τις πρώτες επιστημονικές γνώσεις περί πολιτικών συστημάτων, λαϊκής αντιπροσώπευσης, αστικού κοινοβουλευτισμού, κοινωνικού κράτους και ευρωπαϊκού κεκτημένου. Βαρύ φορτίο που κουβαλάμε μέχρι σήμερα…

Η πίστη του στην ευρωπαϊκού τύπου μεταπολεμική κοινοβουλευτική δημοκρατία και η λατρεία του για τη σοσιαλδημοκρατία (τη γερμανική κυρίως…) ήταν αυτά που θυμάμαι από τις παραδόσεις του. Δεν παρακολούθησα την πορεία του τα επόμενα χρόνια, χάρηκα όμως όταν κάποια στιγμή έμαθα ότι είχε προσεγγίσει του Οικολόγους Πράσινους, όχι τόσο διότι θεώρησα την επιλογή του ως την καλύτερη δυνατή, όσο γιατί πίστεψα ότι ο καλός καθηγητής μου είχε ξεκόψει με τη σοσιαλδημοκρατία. Λάθος μου…

Η κρίση του 2008

Το παρόν βιβλίο του Ηλία Κατσούλη είναι ένα από τα αρτιότερα έργα πολιτικοοικονομικής ανάλυσης που έχουν γραφτεί με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση, αν και στην πραγματικότητα τα περισσότερα από τα κεφάλαια του έργου είχαν γραφτεί πριν από το ξέσπασμά της, διότι η έρευνα του ομότιμου πλέον καθηγητή του Παντείου είχε ξεκινήσει ήδη από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας.

Στόχος του ήταν –στο τότε ξεκίνημα– να διατυπώσει εκ νέου μια θεωρία για τη σχέση οικονομίας και πολιτικής υπό το βάρος των ραγδαίων εξελίξεων της παγκοσμιοποίησης. Η έρευνα εκείνη έφτασε μέχρι τα τέλη του 2007, την επόμενη χρονιά ξέσπασε η κρίση και ο Ηλίας Κατσούλης, χωρίς να αλλάξει τον βασικό κορμό της θεωρίας που είχε ήδη αρχίσει να συστηματοποιεί, ενσωμάτωσε τα νέα, τραγικά δεδομένα. Έτσι, το αποτέλεσμα είναι από τη μια πλευρά η επισκόπηση σημαντικών εξελίξεων της πρώτης φάσης της παγκοσμιοποίησης και θεωριών που θέλησαν να την ερμηνεύσουν και, από την άλλη, μια σύγχρονη κριτική του φαινομένου της οικονομικής κρίσης.

Τι ήταν αυτό όμως αυτό που χαρακτηρίσαμε «κρίση»; Ο καθηγητής περιγράφει στο πρώτο μέρος του βιβλίου του τον ιδιώτη/ άτομο/ επενδυτή ο οποίος είτε εξατομικευμένα είτε ως μέλος ενός νοικοκυριού παράγει πλεόνασμα, το οποίο διοχετεύει εκεί όπου του αποδίδει περισσότερα κέρδη. Με αυτό τον τρόπο, κατά το συγγραφέα, δημιουργήθηκαν τις δύο τελευταίες δεκαετίες, δεξαμενές χρήματος από τις οποίες αντλούν επιχειρήσεις και κράτη για να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Ο Ηλίας Κατσούλης απορρίπτει την εκδοχή για τη δημιουργία της κρίσης που επικαλέστηκαν οι θιασώτες των αγορών, το ότι προκλήθηκε δηλαδή από την απληστία των μεγάλων επενδυτών και των διοικητικών στελεχών του μηχανισμού που διαχειρίζεται τεράστια ποσά χρημάτων. Απορρίπτει όμως και τις θέσεις εκείνων που θεωρούν ότι στη νεοφιλελεύθερη έκφρασή του ο καπιταλισμός των απόλυτα απελευθερωμένων αγορών γεννάει συνεχώς τέτοιες περιοδικές κρίσεις. Όσον αφορά την αδράνεια του πολιτικού συστήματος να πάρει έγκαιρα χαμπάρι και να αντιδράσει στην ξαφνική κρίση, ο Ηλίας Κατσούλης αποδίδει την ανικανότητα αυτή κυρίως στις δομικές εξελίξεις που έχουν λάβει χώρα μέσα στις σύγχρονες αστικές δημοκρατίες. Η ατομικοποίηση, η τμηματοποίηση της κοινωνίας, η δυνατότητα ορισμένων τάξεων να ανέρχονται πολύ γρήγορα, είναι μερικοί από τους λόγους της συστημικής αφασίας απέναντι π.χ. στα σαΐνια της Lehman Brothers. Αναγνωρίζει όμως ότι αυξάνεται η ικανότητα των πολιτών να αντιπαρατίθενται αυτοί οι ίδιοι –μιας και απουσιάζουν τα πολιτικά κόμματα…– σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο στις εξελίξεις, στο μέτρο του δυνατού βέβαια. Occupy Wall Street δηλαδή και, ίσως, Αγανακτισμένοι…

Τρεις έρευνες: πολίτης, κράτος, οικονομία

Το βιβλίο αποτελείται από τρεις ξεχωριστές έρευνες, μέρος των οποίων πραγματοποιήθηκε – όπως προείπαμε– πριν ξεσπάσει η κρίση του 2007- 2009 στη Δύση. Η πρώτη έρευνα αφορά τη θέση του πολίτη μέσα στον νέο χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, η δεύτερη εξετάζει το κράτος και τη σχέση του με την αγορά, ενώ η τρίτη ασχολείται με το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης και τη νέα οικονομική γεωγραφία που αναπτύσσεται. Εμβόλιμα ο συγγραφέας παρουσιάζει τις θέσεις του για τη νέα θεωρία της ανάπτυξης, εξετάζοντας τον ενδογενή και εξωγενή χαρακτήρα της γνώσης.

Ο Ηλίας Κατσούλης διατηρεί τις ελπίδες του για έναν νέο ρόλο του κράτους, ειδικά σήμερα που ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός έχει κατά την άποψή του φτάσει στα όριά του. Έχει εμπιστοσύνη στους «θεσμούς» και μας θυμίζει ότι το πρόβλημα ξεκίνησε όταν οι διαβόητοι working rich, οι εντολοδόχοι του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, εκμεταλλευόμενοι τις τεράστιες δυνατότητες κερδοσκοπίας που προσέφεραν οι παγκοσμιοποιημένες, απορυθμισμένες και ασυντόνιστες αγορές, ξεπέρασαν κάθε φραγμό. Ακόμα κι αυτούς που εθιμοτυπικά έθεταν οι εταιρείες στις οποίες εργάζονταν. Μια νέα οικονομική ορθολογικότητα, λοιπόν, είναι το ζητούμενο για τον καθηγητή κι αυτή πρέπει να προέλθει από συντεταγμένες πολιτικές δυνάμεις. Ο ίδιος πιστεύει ότι είναι δυνατή η πολιτική αποτύπωσή της, και μάλιστα γνωρίζει ποιος θα έπρεπε να τη διατυπώσει. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.

Ο Ηλίας Κατσούλης βλέπει νέα καθήκοντα για την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία μετά τον μπλερικό Τρίτο Δρόμο και την υποχώρηση της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας που εξακολουθεί να λατρεύει. Δεν μπορώ να πω ότι ο καθηγητής μου με πείθει για τις εναπομείνασες ιδεολογικοπολιτικές δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, άλλωστε κι ο ίδιος όταν περιγράφει τις νέες προτεραιότητές της είναι πολύ φειδωλός. Ουσιαστικά οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες καλούνται να ξαναστήσουν αυτό που κατά τη γνώμη μου γκρέμισαν με τα χεράκια τους. Πολιτικές προστασίας των εργαζομένων, αύξηση της αξίας της εργασίας, ποιότητα ζωής, προστασία του ελάχιστου μισθού κ.λπ. Αλλά και «πολιτική συμπλήρωση και υποστήριξη της οικονομικής παγκοσμιοποίησης». Τι πάει να πει αυτό, κύριε καθηγητή; Η με πολιτικά μέσα ώθηση της παγκοσμιοποίησης σε «εφικτούς» και «γενικότερα αποδεκτούς» στόχους. Χλωμό το βλέπω…

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣΗ επιστροφή της πολιτικής
Χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός και «νέα» παγκοσμιοποίηση
Ηλίας Κατσούλης
Ποταμός
353 σελ.
Τιμή € 22,00

 

Εμφανίσεις: 1557

«ΑΝΤΕΘΝΙΚΩΣ ΔΡΩΝΤΕΣ…»

του Φίλιππου Φιλίππου

Ο δημοσιογράφος Χρίστος Ζαφείρης (Κρανιά Ελασσόνας, 1945), πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, έχει γράψει εννιά βιβλία ιστορικής έρευνας για τη Θεσσαλονίκη και τον μείζονα ελληνισμό. To παρόν βιβλίο του –συνέχεια του βιβλίου του Εμείς του ’60 οι εκδρομείς (Εξάντας, 2000)–, ολοκληρώνει τη δραματική περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας του 1967 στη Θεσσαλονίκη. Ως υπότιτλο φέρει τη φράση «1971-1974: Η Θεσσαλονίκη στα χρόνια της χούντας και η εξέγερση του Πολυτεχνείου της». Στην ενδιαφέρουσα αφιέρωση της αρχής του βιβλίου διαβάζουμε: «Αφιερώνεται στους τίμιους και συνεπείς αγωνιστές της γενιάς του Πολυτεχνείου που δεν αντάλλαξαν ούτε φύλλο από τις δάφνες τους με τις πολιτικοοικονομικές σειρήνες». Στα περιεχόμενα του βιβλίου, το οποίο συνοδεύεται από σπάνιες φωτογραφίες –και μόνο γι’ αυτές θα πρέπει να μπει σε κάθε σπίτι–, καθώς και από ντοκουμέντα, αποκόμματα εφημερίδων και πλούσια βιβλιογραφία, διαβάζουμε τα εξής θέματα: την προσωπική μαρτυρία του συγγραφέα από την εφημερίδα Θεσσαλονίκη, τις μυστικές ανταποκρίσεις στον Τύπο και στα ραδιόφωνα του εξωτερικού, τον χουντικό μηχανισμό στην πόλη και την παραδοσιακή μορφή αντίστασης, τους συνεργάτες της χούντας στο φοιτητικό χώρο και την εφημερίδα Φοιτητής, το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη, πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τη φοιτητική κατάληψη της Πολυτεχνικής Σχολής Θεσσαλονίκης, την περίοδο από το «Πολυτεχνείο» ως την αποκατάσταση της δημοκρατίας, το μύθο του «Πολυτεχνείου», μετά τη μεταπολίτευση, τη Δίκη του και την ατελέσφορη αποχουντοποίηση. Στα παραπάνω θέματα περιλαμβάνονται ενότητες για τη νόμιμη μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα, τη δράση των τοπικών φοιτητικών συλλόγων, τα ονόματα των φοιτητών του ΑΠΘ που καταδικάστηκαν από τα έκτακτα στρατοδικεία, τον αγωνιστή φοιτητή Θωμά Βασιλειάδη (1946-1985), την οργάνωση και τη λειτουργία της κατάληψης του Πολυτεχνικής Σχολής, τον ραδιοφωνικό σταθμό της κατάληψης, τα κείμενα, τα συνθήματα και τις πολιτικές της κατάληψης, τη στάση της ΦΕΑΠΘ, της Συγκλήτου και του πρύτανη Ευάγγελου Σδράκα (του επονομαζόμενου «πρύτανη των τανκς», επειδή πήρε την πρωτοβουλία να καλέσει την αστυνομία και τα άρματα μάχης για να επιβάλλουν την τάξη), την εκκένωση του Πολυτεχνείου, την επόμενη μέρα και την τύχη των συλληφθέντων.

   Στην ουσία, από το βιβλίο περνάει ολόκληρη η εποχή της δικτατορίας, όπως την έζησε ο συγγραφέας, ο οποίος τον Ιανουάριο του 1971 απολύθηκε από το στρατό και άρχισε να ψάχνει για δουλειά. Μέσω φίλων και γνωστών, προσλήφθηκε στην κριτικά ως προς τη χούντα Θεσσαλονίκη, όπου εργάστηκε αρχικά ως συντάκτης ύλης και στη συνέχεια ως υπεύθυνος της σπουδαστικής σελίδας της εφημερίδας, η οποία είχε μεγάλη κυκλοφορία και σημαντική απήχηση στους φοιτητές. Για τα γραπτά του που δεν συμβάδιζαν με τις επιθυμίες της χούντας, κλήθηκε στο γραφείο της τοπικής ΚΥΠ, όπου του έγιναν συστάσεις να προσέχει τι γράφει, διότι αλλιώς αυτός και οι φίλοι του, οι αντεθνικώς δρώντες, θα συλλαμβάνονταν. Τελικά, τον Μάρτιο του 1973, απολύθηκε από την εφημερίδα του Βελλίδη (του ιδιοκτήτη και της Μακεδονίας), μαζί με τον συνάδελφό του Κλέαρχο Τσαουσίδη, κατ’ εντολή του 2ου γραφείου του Γ΄ Σώματος Στρατού. Πήρε το πτυχίο του το 1974 και εργάστηκε ως φιλόλογος καθηγητής σε ιδιωτικό γυμνάσιο. Αυτό το διάστημα, τα τελευταία δύο χρόνια της δικτατορίας, συνέχισε να στέλνει μυστικές ανταποκρίσεις με ρεπορτάζ αντιδικτατορικού περιεχομένου στον ξένο Τύπο. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, επανήλθε στη δημοσιογραφία ως ανταποκριτής της Αυγής και αργότερα των Νέων, ενώ για μικρό διάστημα δούλεψε στις Αγροτικές Συνεταιριστικές Εκδόσεις. Κάτι που τονίζει ο Χρίστος Ζαφείρης στο βιβλίο του είναι το ότι σχεδόν κανένας πρωταγωνιστής της εξέγερσης του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης δεν αξιοποίησε στην κεντρική πολιτική σκηνή την εμπλοκή του στα αντιδικτατορικά δρώμενα. Εξού και η αφιέρωση της αρχής.

«ΑΝΤΕΘΝΙΚΩΣ ΔΡΩΝΤΕΣ…»«Αντεθνικώς δρώντες...»
1971-1974: Η Θεσσαλονίκη στα χρόνια της Χούντας και η εξέγερση του Πολυτεχνείου της
Χρίστος Ζαφείρης
πρόλογος: Δημήτρης Α.Φατούρος
Επίκεντρο
362 σελ.
Τιμή € 18,00

 

Εμφανίσεις: 1696

Η ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΚΛΙΜΑ

του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη

Ο σπουδαιότερος παράγοντας για να λειτουργήσει αποτελεσματικά ένα σχολείο είναι η καλλιέργεια των διαπροσωπικών σχέσεων μεταξύ των εκπαιδευτικών και των μαθητών, που βοηθά στην οικοδόμηση της αίσθησης της ομαδικότητας επιδρώντας, τελικά, στην αποδοτικότητα του σχολείου. Πρόκειται για μια αμφίδρομη σχέση, κι αυτό δεν αποτελεί απώλεια ή αμφισβήτηση του ρόλου του εκπαιδευτικού, αλλά υπακούει στη λογική της κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Η αμφίδρομη σχέση απορρέει από το ρόλο του εκπαιδευτικού, ο οποίος υπαγορεύει τη δημιουργία «παιδαγωγικής σχέσης» με τους μαθητές. Η ποιότητα της παιδαγωγικής σχέσης επηρεάζεται από τον τρόπο με τον οποίον ο μαθητής αντιλαμβάνεται τη σχέση του με τον εκπαιδευτικό. Τα κίνητρα και η συμπεριφορά των μαθητών διαμορφώνονται και επηρεάζονται μακροπρόθεσμα από τις αλληλεπιδραστικές τους σχέσεις με τους εκπαιδευτικούς. Το σχολικό κλίμα επηρεάζει την επίδοση των μαθητών και συμβάλλει στην αποτελεσματικότητα της σχολικής μονάδας. Έτσι, το σχολείο μπορεί να είναι ανοιχτό στις αλλαγές και στις προσκλήσεις της μάθησης. Τα τελευταία χρόνια το σχολείο έχει ανοίξει τους ορίζοντές του. Με τη χρήση της τεχνολογίας έχει καταφέρει να μεταφέρει και να γνωρίσει τις δραστηριότητες μέσω της ηλεκτρονικής ιστοσελίδας. Η συγγραφέας μάς προτείνει να δημιουργήσουν οι εκπαιδευτικοί μια ιστοσελίδα μέσω της οποίας να βοηθούν στην ανάπτυξη της κριτικής , όπως γράφει, και της αναλυτικής σκέψης. Ο εκπαιδευτικός μπορεί να αναθέσει στους μαθητές να παράγουν γραπτό λόγο, να συγκεντρώνει και να οργανώνει πηγές από το διαδίκτυο, να παρουσιάζει καλλιτεχνικές δημιουργίες των μαθητών και, το κυριότερο, να προωθεί την επικοινωνία της τάξης του με άλλες τάξεις σχολείων τόσο της χώρας μας όσο και του εξωτερικού. Σε μια εποχή όπου ο ψηφιακός γραμματισμός αποτελεί απαίτηση της αγοράς εργασίας, είναι τεράστια η ώθηση που δέχεται ο εκπαιδευτικός κόσμος για να ενσωματώσει τις νέες τεχνολογίες στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Η ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΚΛΙΜΑΗ χρήση των ιστολογίων στην εκπαίδευση και η επίδρασή τους στο σχολικό κλίμα
Μια έρευνα δράσης
Ευανθία Μιτιτζή
Αφοί Κυριακίδη
94 σελ.
Τιμή € 9,95

 

Εμφανίσεις: 1664

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr