Ελένη Λαδιά: «Άρθρα για την καβαφική ποίηση»
Ελένη Λαδιά: «Άρθρα για την καβαφική ποίηση» κριτική της Ελένης Λιντζαροπούλου

Ελένη Λαδιά: «Άρθρα για την καβαφική ποίηση»

Τον Δεκέμβριο του 1975, στο περιοδικό Κριτικά Φύλλα [1], ο Ιωάννης Χατζηφώτης, συγγραφέας, εκτός των άλλων, της Ιστορίας της Αλεξανδρινής Λογοτεχνίας [2], Αλεξανδρινός και ο ίδιος, γράφει για τη δεύτερη ήδη έκδοση των άρθρων της Ελένης Λαδιά για την καβαφική ποίηση, τα οποία μόλις είχαν κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Φέξη, επισημαίνοντας κάτι που έχει ισχύ μέχρι και σήμερα. Μας λέει λοιπόν ο πολυγραφότατος φιλόλογος, δημοσιογράφος, συγγραφέας, κριτικός και μελετητής:

«Η νεαρή συγγραφεύς Ελένη Λαδιά, γνωστή από την πεζογραφική της εργασία (“Παραστάσεις κρατήρος” και “Αποσπασματική σχέση”), που χαρακτηρίζεται από μια ιδιότυπη προσωπική αίσθηση, έρχεται με τη συλλογή αυτή των μεστών και πυκνών δοκιμίων της για την καβαφική ποίηση να μας υποδείξη τον σωστό δρόμο, όπου πρέπει να επιστρέψουν οι καβαφικές μελέτες. Έρχεται η αισθαντική δοκιμιογράφος με την αγνή διάθεση να μας πη καθαρά και ξάστερα πώς ξεφύγαμε από την ουσία, που είναι το έργο του Καβάφη, κι ασχολούμαστε με τα προσωπικά μας καβαφολογώντας αφόρητα για το σύνολο του αναγνωστικού κοινού, που δεν δίνει δεκάρα για τους καυγάδες μας. Και μας το λέγει αυτό με τα λιτά και διεισδυτικά της κείμενα, που περιστρέφονται όλα γύρω από κεντρικούς πυρήνες της καβαφικής ποίησης, χωρίς να ξεπέφτη σε κοινοτοπίες, αλλά προσφέροντας τη δικιά της συμβολή στη σωστή και ολοκληρωμένη εκτίμηση του έργου του μεγάλου, του “εδικού” μας ποιητή».

Πριν όμως αναφέρουμε ποια είναι αυτή η πρόταση μελέτης της Ελένης Λαδιά που σημειώνει ο Χατζηφώτης, ίσως θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούμε την πρωτογενή σχέση της Ελένης Λαδιά με την ποίηση.

Το 1976 εκδίδεται η ποιητική συλλογή της Ελένης Λαδιά, Φάθι Ζαρατούστρα [3], και το 1978 ο Δισχιλιετής Μονόλογος (και οι δύο εκτός εμπορίου). Ένα μικρό δείγμα από τη δεύτερη συλλογή μπορείτε να διαβάσετε εδώ:

«Σταματήστε τον χορό μικροί προφήτες
τώρα πρέπει να μιλήσουν τα σπαθιά και τα μαχαίρια
ω αυγή που σε κομμάτιασαν με τους διφορούμενους χρησμούς τους οι Πυθίες

νύχτες περίμενα ν’ ακούσω αστραπές
βγαλμένες από την οργή των μονομάχων.
Ω αρχηγέ αγέννητε
θύελλες που σε πότισαν νερό
σε ποια κοιλιά βλασταίνεις κόκκινη ανεμώνα
ναρθώ οδοιπόρος να την προφυλάξω
με τις πελώριες φτερούγες σαν αετός.

Θαρθώ αυγή
όχι για να προσφέρω σμύρνα και χρυσό
αλλά να αποθέσω οργή και κεραυνούς.
Σταματήστε τον χορό μικροί προφήτες
οι αυλοί και οι λύρες
μου κουφάνανε τ’ αυτιά,
εγώ, ο οικουρός όφις που ενεδρεύει
θέλω να ακούσω την φωνή του αρχηγού».

Τo 1983 συγγράφει το μελέτημα Ποιητές και αρχαία Ελλάδα, (Σικελιανός-Σεφέρης-Παπαδίτσας), το οποίο κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις των Φίλων. Με το πόνημά της αυτό η Ελένη Λαδιά συνεχίζει την προσπάθεια ανάδειξης στοιχείων της ποίησης αυτή τη φορά σύγχρονων ποιητών. Εμβαθύνει και αναδεικνύει. Βουτά στα άδυτα της γραφής τους και αλιεύει, συγκρίνει και συμπεραίνει. Βοηθά τον αναγνώστη να δει και να κατανοήσει τα λογοτεχνικά μεγέθη, τις ομοιότητες και τις διαφορές τους, τοποθετώντας την αρχαία Ελλάδα στη θέση που αναλογεί για κάθε έναν από αυτούς. Ένα βιβλίο παρακαταθήκη για τα ελληνικά γράμματα, που ελπίζουμε σύντομα να έχουμε την τύχη της επανέκδοσής του.
Η φράση της Αινειάδας αποκτά μιαν άλλη φόρτιση όταν αξιοποιείται από την Ελένη Λαδιά για να αναδείξει «τα δάκρυα των πραγμάτων» στην καβαφική ποίηση. Οικοδομεί ολόκληρο Μουσείο με αυτά χαρίζοντάς τους, ευστόχως, αξία ευρημάτων, υπογραμμίζοντας μοναδικά τη δόνηση που έχουν αλλά και που μας προκαλούν τα ίδια τα αντικείμενα όταν φορτίζονται από αισθήματα, αισθήσεις και μνήμες.

Το 1984 εκδίδονται τα δοκίμια για την ποίηση του Δημήτρη Παπαδίτσα με τον τίτλο: Ο αγαπημένος του Όντος, τα οποία είχαμε τη χαρά να επανεκδοθούν από τις Εκδόσεις Λογείον το 2011. Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό είναι ένα βιβλίο που αγαπώ ιδιαίτερα, αφού υπήρξε αφορμή της γνωριμίας μου με τη συγγραφέα, αλλά και ένα μελέτημα που με εισήγαγε στη βαθύτερη κατανόηση της ποίησης του Παπαδίτσα και στην αισθητική απόλαυσή της. Με το βιβλίο της αυτό η Ελένη Λαδιά «χαρίζει» τον Παπαδίτσα στις επόμενες γενιές. Τον «ανακαλύπτει» για τους μελλούμενους, τον αποδίδει στους αναγνώστες συστηματικά. Νομίζω δεν υπάρχει ανάλογου εύρους και βάθους μελέτη για σύγχρονο ποιητή, κι αυτό είναι το πραγματικά δυναμικό και σπουδαίο στοιχείο που μας δωρίζει το ποιητικό της αισθητήριο.

Σταθμός της ποιητικής της «εμπλοκής» η μετάφραση μαζί με τον Δημήτρη Παπαδίτσα των ορφικών και ομηρικών ύμνων και της λ ραψωδίας της Οδύσσειας – αυτή η τελευταία κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αρμός και πολύ λίγο την έχουμε προσέξει. Η πεζογράφος και ο ποιητής μεταφράζουν μαζί τα σημαντικά αυτά μνημεία της γλώσσας μας, την ομηρική μας κληρονομιά, καθώς και τα δοξαστικά τραγούδια επικλήσεων, παρακλήσεων, ευχαριστιών και ευχών, που η καταγωγή και ο χρόνος δημιουργίας τους τοποθετείται από τους περισσότερους μελετητές στα βάθη της ιστορίας του πολιτισμού μας. Το αποτέλεσμα της κοπιώδους εργασίας τους αποτελεί αιώνια σπονδή στον ελληνικό λόγο, στις λέξεις και στην αρχετυπική τους ακρίβεια, σπονδή στη ρίζα της ποίησης.

Η μικρή αυτή αναφορά, ελπίζω, αναδεικνύει και φωτίζει, έστω ελάχιστα, τη σχέση της Ελένης Λαδιά με την ποίηση. Θα ανακαλύψετε εκατοντάδες άλλα, διαβάζοντας την πεζογραφία της αλλά και τα υπόλοιπα μελετήματά της.

Το βάθος της ποιητικής της φλέβας είναι εμφανέστατο από τη γραφή έως τους τίτλους της και αξίζει να αποτελέσει μελέτη για τους επερχόμενους.

Αν δεν ήταν τόσο σημαντική πεζογράφος θα ήταν ποιήτρια, ομολογούν όλοι και θα συμφωνήσω. Το ένστικτό της, η ποιότητα της γλώσσας της και, κυρίως, η συμπύκνωση του λόγου της, θεμελιώδες συστατικό της ποίησης, νομιμοποιούν τη νεαρή τότε και ώριμη τώρα συγγραφέα να καταπιάνεται με την ποίηση των μέγιστων ποιητών μας ως ειδική και μύστης.

Ας δούμε όμως ποιο είναι αυτό το νέο που κόμισε τότε στη μελέτη του Αλεξανδρινού η συγγραφέας, το οποίο παραμένει νέο ως σήμερα.

Η Ελένη Λαδιά χαρακτηρίζει τον Καβάφη «Ακόμη ένα αίνιγμα», συμπεριλαμβάνοντας έτσι τον ποιητή
στη χορεία των μεγάλων της ελληνικής φιλοσοφικής σκέψης.

«Οι στίχοι του αντιστοιχούν σε τμήματα μνήμης, ακρωτηριασμένα γλυπτά, σπασμένα λυκήθια και επιτύμβια. Έχουν ακριβώς την σοφή λιτότητα της επιτύμβιας επιγραφής και την αυτονομία του ελληνικού γλυπτού» αναφέρει στο αισθαντικό κείμενο «Ο Αντίνοος του Καβάφη», μια πρόταση ταυτοποίησης, κατά έναν τρόπο, του καβαφικού εφήβου με το τρυφερό άγαλμα, μια απόλυτα πρωτότυπη ιδέα την οποία καταθέτει η Ελένη Λαδιά.

Να σημειώσω εδώ ότι εφάμιλλης αισθητικής με το περιεχόμενο του βιβλίου είναι και το εξώφυλλό του, ισορροπημένο και διακριτικά αισθαντικό, κοσμημένο από ένα ακόμη θαυμάσιο κολάζ της συγγραφέως, με τον ανθισμένο Αντίνοό της να υπογραμμίζει όλη την ευαισθησία και τη χάρη της σκέψης της.

Για να μην αποκαλύψω όλες τις λεπτομέρειες και για να ερεθίσω την περιέργειά σας ώστε να διαβάσετε το βιβλίο, θα επισημάνω μόνο πόσο η συγγραφέας αναδεικνύει τη φιλοσοφική υπόσταση αυτού του προσώπου.

Δεν είναι απλώς ποίημα και όνομα ο κάθε έφηβος, γραμμένο με μέτρο και αρμονία, είναι ιδέα που υποστασιάζεται στον ωραίο νέο, όπως θα μπορούσε το ίδιο να συμβεί και με τον Ιασή, τον Αμμόνη ή τον Οροφέρνη. Έρχεται από το μακρινό παρελθόν να αναστήσει μνήμες ανάμεσα στον ελληνισμό και την ανατολίτικη ηδυπάθεια. Είναι ένα ιδανικό ομορφιάς που διατηρεί την αιώνια επικύρωσή του, αφού σοφά ο ποιητής δεν περιγράφει διόλου τα χαρακτηριστικά της, υπερβαίνοντας έτσι τη δύναμη της υποκειμενικότητας.

Ακραία ανάβαση ευαισθησίας και το κείμενο «Ο εγκεφαλικός έρωτας μέσα από πέντε ποιήματα του Καβάφη». Το δοκίμιο επιγράφεται, όχι τυχαία, από τους αφοριστικούς στίχους ενός μεγάλου ερωτικού, του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, που μιλούν για τον αγνό πλατωνικό έρωτα και την έντασή του. Η Ελένη Λαδιά εδώ εντείνει και εκείνη τις αισθήσεις της ανακαλύπτοντας κάθε λέξη, κάθε νύξη, όλους τους υπαινιγμούς και τις ομολογίες που αναγάγουν τον έρωτα σε ιδανικό. Μακριά από τα φώτα και τις φωνές, μακριά από την πραγματικότητα, απόκοσμος στην καρτερία του, σχεδόν ισότιμος με την ιδέα του πλατωνικού αγαθού.

Εξαίρετη και η «Αγαπημένη πόλη», η καβαφική πόλη που, κατά τη συγγραφέα, αναδεικνύεται σε συνώνυμο της μνήμης. Εδώ η πόλη γίνεται κάτι που στέκει πέρα από την ιδέα, γίνεται ταυτόσημη με τη ζωή.

«...στα χέρια μου ένα γράμμα ξαναπήρα,
και διάβαζα πάλι και πάλι ως που έλειψε το φως.

Και βγήκα στο μπαλκόνι μελαγχολικά –
βγήκα ν’ αλλάξω σκέψεις βλέποντας τουλάχιστον
ολίγη αγαπημένη πολιτεία,
ολίγη κίνησι του δρόμου και των μαγαζιών».

«Τα Lacrimae rerum στο καβαφικό αίσθημα». Η φράση της Αινειάδας αποκτά μιαν άλλη φόρτιση όταν αξιοποιείται από την Ελένη Λαδιά για να αναδείξει «τα δάκρυα των πραγμάτων» στην καβαφική ποίηση. Οικοδομεί ολόκληρο Μουσείο με αυτά χαρίζοντάς τους, ευστόχως, αξία ευρημάτων, υπογραμμίζοντας μοναδικά τη δόνηση που έχουν αλλά και που μας προκαλούν τα ίδια τα αντικείμενα όταν φορτίζονται από αισθήματα, αισθήσεις και μνήμες.

«Το ερωτικό πάθος και ο καβαφικός νέος», ένα δοκίμιο πλήρες ενσυναίσθησης και κατανόησης, στο οποίο η συγγραφέας ξεδιπλώνει τις ικανότητές της στη βαθύτατη κατάδυση στην «ψυχή» και τον «νου» των ποιημάτων. Μια πραγματεία για το ατελέσφορο του πάθους και τη βάσανο των κοινωνικών συμβάσεων, η οποία φορτίζεται πικρά από θαυμάσια επιλεγμένους στίχους.

«αλλ’ όταν έλθ’ η νύχτα με τη δική της δύναμι
του σώματος που θέλει και ζητεί, στην ίδια
μοιραία χαρά, χαμένος ξαναπιαίνει».

Το δοκίμιο που επιγράφεται «Η τραγική αίσθηση της μοναδικότητας στα καβαφικά πρόσωπα» φανερώνει ένα στοιχείο της ποίησης του Καβάφη το οποίο ελάχιστα ίσως έχει συζητηθεί. Η συγγραφέας σημειώνει ως παράδειγμα την απάντηση του Θεοκρίτου με τη χαρακτηριστική της σαφήνεια:

«Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει».

Το αίσθημα μοναξιάς των μοναδικών πλασμάτων που επιδιώκουν να υπογραμμίσουν αυτήν τους τη μοναδικότητα. Θρήνος και καύχηση, αλαζονεία και ειλικρίνεια γίνονται όψεις της ίδιας δυστυχίας και μοναξιάς, αφού αυτά τα πρόσωπα δεν αποτελούν πρότυπα, αλλά μιας μορφής καρικατούρες και τραγικές σκιές.

«Παραστάσεις αγγείων και καβαφικοί στίχοι». Εδώ η συγγραφέας «κεντά» ένα σπουδαίο μελέτημα για ένα αισθητικό πεδίο που γνωρίζει μοναδικά και το οποίο την έχει εμπνεύσει πολλές φορές. Η λογοτεχνική της «σκαπάνη» μας οδηγεί σε μια αρχαιολογική και αρχαιογνωστική ανάγνωση της ποίησης που μας αφήνει γοητευμένους. Μικρές ζωγραφιές που ξαναζωντανεύουν, σχεδόν χειροπιαστά, αφήνοντάς μας να τις αγγίξουμε, με τη συνδρομή των στίχων.

«Η Ελλάδα του Καβάφη», μια ελληνικότητα ιδιοτύπως περήφανη και περικαλλής σε έναν κόσμο μπερδεμένο και αντιφατικό, χωρίς μεγαλοστομίες, μόνο με την αίσθηση ότι της οφείλεται ό,τι ωραίο και εξαιρετικό. Πλαστικότητα, σκέψη, γλώσσα... Ετούτες οι αρετές υπογραμμίζονται από τη συγγραφέα, μελετώντας επιμελώς και από αυτή την οπτική το υλικό της και σημειώνοντας ότι όχι μόνον οι ιδέες, αλλά και οι ίδιες οι λέξεις «ελληνικά», «Ελλάδα», «ελληνικός» είναι έτσι τοποθετημένες στα ποιήματα ώστε ξεχωρίζουν: λάμπουν σαν χρυσοί σφραγιδόλιθοι.

«Ας την παραδεχτούμε την αλήθεια πια˙
είμεθα Έλληνες κ’ εμείς –τι άλλο είμεθα;–
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις της Ασίας,
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις
που κάποτε ξενίζουν τον ελληνισμό» .

Στο δοκίμιο «Το εφήμερο στον καβαφικό έρωτα», η ποιητικότητα και η ευαισθησία της συγγραφέως κορυφώνονται. Η Ελένη Λαδιά εδώ βουτά ολόκληρη στο ερωτικά εφήμερο αλλά και λαμπρό στοιχείο της καβαφικής στιχοπλοκής. Τραγουδά και η ίδια μαζί με τον ποιητή, θρηνεί ή διαπιστώνει και μας ανοίγει διάπλατα τον πυρήνα των στίχων του χωρίς στιγμή να αφαιρεί από τη μαγεία και τη ζωντάνια τους.

Γράφει χαρακτηριστικά: «Όλη η κοσμοθεωρία του έρωτα σφηνωμένη στο μυαλό, επεξεργασμένη από την φαντασία και σφυρηλατημένη από την επιθυμία ζωής, εκφράζεται σε μία μικρή χρονική διάρκεια με τόση διαύγεια και παραφορά, ώστε καταξιώνεται».

Ως παράδειγμα μας αναφέρει τους σοφά επιλεγμένους στίχους από το ποίημα «Εν Εσπέρα»:

«Ήτανε σύντομος ο ωραίος βίος.
Αλλά τι δυνατά που ήσαν τα μύρα,
σε τι εξαίσια κλίνην επλαγιάσαμε,
σε τι ηδονή τα σώματά μας δώσαμε».

«Η μορφή του Απολλώνιου Τυανέως στην καβαφική ποίηση» αποτελεί ιδανική ευκαιρία για τον ποιητή να μεταφέρει τον κόσμο του στη σκιά μιας εξόχως «αντιφατικά γοητευτικής» προσωπικότητας και, φυσικά, για την Ελένη Λαδιά, μέσα από αυτό το άρθρο της, μια ευκαιρία να αναδείξει την ευρύτητα της σκέψης του Αλεξανδρινού, η οποία μπόρεσε να αγκαλιάσει δημιουργικά όλες τις περιοχές των ιδεών, απορρίπτοντας κάθε αίσθημα απολυτότητας – όπως επίσης να αναδείξει και την αισθαντικότητα απέναντι στην ομορφιά, ομορφιά που, και από τη συγγραφέα, περιγράφεται συγκινητικά «έως δακρύων».

Εξάλλου, όπως τονίζει η ίδια: «Τα ιδεολογικά επιθέματα πέφτουν, φλούδες ξερές, μπροστά στην αποκάλυψη του αισθήματος και της ομορφιάς» από έναν ποιητή που, όπως επίσης λέει η Ελένη Λαδιά: «είναι δισυπόστατος σαν τον ήρωά του Μυρτία που ήταν “εν μέρει εθνικός και εν μέρει χριστιανίζων”».

Η Ελένη Λαδιά στα δέκα άρθρα της για την καβαφική ποίηση είναι φανερό ότι αποφεύγει με σπουδή οποιαδήποτε κοινοτοπία, με τα κείμενά της να «περιστρέφονται όλα γύρω από κεντρικούς πυρήνες της καβαφικής ποίησης», όπως υπογραμμίζει και ο Ιωάννης Χατζηφώτης. Αποφεύγει επίσης και κάθε «κουτσομπολίστικη» διάθεση ανάγνωσης, σφάλματα στα οποία έχουν υποπέσει πολλοί και, κάποιες φορές, σημαίνοντες μελετητές.

Ο Καβάφης της Ελένης Λαδιά δεν είναι ωραίος ή άσχημος, νέος ή γηραιός, ομοφυλόφιλος ή ετεροφυλόφιλος. Η συγγραφέας δεν αναγιγνώσκει την ποίησή του από φωτογραφίες, στοιχεία ταυτότητας ή μέσω κάποιας κλειδαρότρυπας. Ο Καβάφης της Ελένης Λαδιά είναι μέγας ποιητής και φρονώ ότι μόνο αυτό θα ήθελε και ο ίδιος να γνωρίζουμε ότι είναι.

Διαβάζοντας ετούτο το εξαίρετο μελέτημα θα έχετε μια μοναδική ευκαιρία οικείωσης της ποίησης και της ποιητικής του Καβάφη, οδηγημένοι όχι μόνο από μια μεγάλη συγγραφέα αλλά από μια βαθύτατη γνώστρια του έργου του.

Γνωρίζει τον ποιητή καλά, ξέρει τους στίχους του, μπορεί να αναγνωρίσει συνειρμούς και συγγένειες, μπορεί να εμβαθύνει και να συμπεράνει. Δεν απλώνει θεωρίες λογοτεχνίας στο χαρτί, ανακαλύπτει μελετώντας και αποδεικνύει τους ισχυρισμούς της με καθαρότητα και σαφήνεια.

Σε κάθε γραμμή, σε κάθε λέξη της μελέτης της, ακονίζει τα όπλα της. Γνώσεις μυθολογίας, αρχαιολογίας, ιστορίας, θεολογίας, ευαισθησία, αίσθηση της γλώσσας, μουσικότητα, ρυθμός και βεβαίως λογοτεχνικό τάλαντο, επιστρατεύονται όχι για να αναλύσουν φιλολογικά την ποίηση, αλλά για να αναδείξουν το μεγαλείο της, υπογραμμίζοντας παράλληλα το μέγεθος της καβαφικής έμπνευσης και τέχνης.

Η Ελένη Λαδιά, για να επανέλθω στον Χατζηφώτη, «προσεγγίζει πτυχές του έργου του [Καβάφη] ελάχιστα ως τώρα συνειδητοποιημένες, ενώ ανατέμνει σε βάθος το ερωτικό στοιχείο στο “μοναδικό κι ανεπανάληπτο” έργο του, όχι από καμμιά νοσηρή οπτική γωνία, αλλά από την καθαρά ποιητική και ανθρώπινη πλευρά, που αυτή κατά κύριο λόγο μας ενδιαφέρει».

Και όλα αυτά σε γλώσσα αρμόζουσα, πάντα ποικίλη, πάντα πλούσια, ερεθισμένη από την ευαισθησία των στίχων, ύμνο στην τέχνη του μεγάλου Αλεξανδρινού.

Σημειώσεις
[1] Ιω. Χατζηφώτης, «Ελένης Λαδιά: Άρθρα για την Καβαφική Ποίηση», περ. Κριτικά Φύλλα, τεύχ. 28-30 Δεκέμβριος 1975.
[2] Ιστορία της Αλεξανδρινής Λογοτεχνίας (1967 και 1970, δίτομη).
[3] Ελένης Λαδιά, Φάθι Ζαρατούστρα, Εκδόσεις Κριτικών Φύλλων, Αθήνα 1976, και Ελένης Λαδιά, Δισχιλιετής Μονόλογος, Εκδόσεις Γεωργίου Λαδιά, Αθήνα 1978.



Άρθρα για την καβαφική ποίηση
Ελένη Λαδιά
Αρμός
96 σελ.
ISBN 978-960-527-978-3
Τιμή: €10,00
001 patakis eshop


 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΜΕΛΕΤΕΣ - ΔΟΚΙΜΙΑ
Κωστής Παλαμάς: «Τα σατιρικά γυμνάσματα»

Οι μεγάλοι μας ποιητές, οι στυλοβάτες του ποιητικού λόγου, είναι διαχρονικοί και πάντα επίκαιροι. Και είμαστε μια χώρα κι ένας λαός που τα μόνα για τα οποία μπορούμε σίγουρα να υπερηφανευόμαστε...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΜΕΛΕΤΕΣ - ΔΟΚΙΜΙΑ
Ευάνθης Χατζηβασιλείου: «Βιώματα του Μακεδονικού Ζητήματος»

Μπορεί η εν ψυχρώ εθνοκάθαρση των μουσουλμάνων από τους Σέρβους της Βοσνίας το 1995 στη Σρεμπρένιτσα να σόκαρε την Ευρώπη κι ολόκληρο τον κόσμο υπενθυμίζοντας ότι η πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΜΕΛΕΤΕΣ - ΔΟΚΙΜΙΑ
Κώστας Βούλγαρης: «Η μεταμυθοπλασία στη νεοελληνική πεζογραφία»

Η Μεταμυθοπλασία στη νεοελληνική πεζογραφία του Κώστα Βούλγαρη είναι ένας ογκώδης τόμος που ο συγγραφέας τον έστησε με πολύ μεράκι, φιλοδοξώντας να ερμηνεύσει τον όρο «μεταμυθοπλασία». Συγκεντρώνει, λοιπόν, τα πάντα...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: