A+ A A-

Τέσυ Μπάιλα: «Άγριες θάλασσες» κριτική του Μάνου Κοντολέων

Άγριες Θάλασσες Τέσυ Μπάιλα Ψυχογιός


Το ιστορικό μυθιστόρημα προσφέρει στον αναγνώστη από τη μια την απόλαυση της ταύτισης με ήρωες που πριν από λίγα ή πολύ περισσότερα χρόνια είχαν υπάρξει, και από την άλλη τη δυνατότητα να γνωρίσει πτυχές ιστορικών περιόδων όχι με μια κάπως άψυχη εξιστόρηση, αλλά με την ένταση της περιγραφής ενός γεγονότος από κάποιον που το έχει ζήσει.

 

Εμφανίσεις: 1433

Περισσότερα...

Νίκη Αναστασέα: «Η ιστορία ενός δικού μας ανθρώπου» κριτική του Χρίστου Παπαγεωργίου

Η ιστορία ενός δικού μας ανθρώπου Νίκη Αναστασέα Καστανιώτης


Στην καταραμένη γενιά της Μεταπολίτευσης στρέφει το βλέμμα της και την προσοχή της τη μυθιστορηματική η ταλαντούχος συγγραφέας Νίκη Αναστασέα, σε μια προσπάθεια, παρά τον λίγο ιστορικό χρόνο που έχει παρέλθει από τότε, να δομήσει τις συνθήκες κάτω απο τις οποίες άνθρωποι στη νεότητά τους πολέμησαν με λύσσα το σύστημα, αναζητώντας πρώτα και πάνω απ' όλα τον εαυτό τους. Πράγματι, ο ήρωας Αλέξης Ραζής, υποσχόμενος ζωγράφος, βρίσκει κομματική στέγη σε ένα γκρουπούσκουλο αριστερίστικης προοπτικής, ώσπου μαζί με φίλους διαφορετικού κοινωνικού και μορφωτικού επιπέδου βρίσκει την ελευθερία της έκφρασης και της γνώμης, διέρχεται όλα τα στάδια πολιτικής ζύμωσης μέχρι την αποπομπή του, ακολουθεί έναν δρόμο μοναχικό, ασχολούμενος μόνο με την τέχνη του, ώσπου καταρέει ψυχολογικά και στη συνέχεια πεθαίνει. Οι φίλοι του, ο δάσκαλός του, οι γονείς του, του συμπαραστέκονται όσο μπορούν –γιατι φυσικά είναι δύσκολο να καταλάβουν τι τυραννά την ψυχή του– μέχρι το τέλος, τόσο από βαθιά συντροφική αγάπη όσο και απο θαυμασμό στην προσωπικότητά του, η οποία όντως υπήρξε αρχηγική και καθοδηγητική. Είναι τέτοιος ο σεβασμός, η συμπάθεια, η αδελφοσύνη με την οποία περιβάλλουν τον Ραζή οι δικοί του άνθρωποι, που σχεδόν ποτέ στη ζωή του δεν μένει μόνος• το αντίθετο, πάντα περιβάλλεται απο εκείνους, χωρίς βέβαια αυτό το γεγονός να καταφέρει να τον σώσει απο την τρέλα και το θάνατο. Ο ίδιος ο Ραζής –ορμώμενος από φιλοσοφικές ιδέες γεμάτες από την πολιτική αλλά και την τέχνη του, όντως προοδευτικές και πρωτοποριακές, οι οποίες κινούνται σε άλλη σφαίρα– χάνεται στο ρυθμό των σκέψεών του, του ερωτισμού του, της μοναξιάς του, των πράξεών του, και δεν επιτρέπει σε κανέναν ακόμη και την απόρριψη της πτώσης του, η οποία φαίνεται προδιαγεγραμμένη. Έχουμε λοιπόν την άνοδο και την πτώση μιας ταραγμένης ψυχοσύνθεσης, η οποία έζησε παραπλανητικά και πάρα ταύτα δημιούργησε αριστουργήματα, αγάπησε και αγαπήθηκε με πάθος και με πόθο, που δεν τελεσφόρησε ως άτομο με τόσα ταλέντα, που τέλος αρνήθηκε ό,τι η ζωή απλόχερα προσφέρει ακόμη και σε διαταραγμένες προσωπικότητες, ακόμη και σε δομημένες αναρχικά καλλιτεχνικές υποστάσεις. Η απώλειά του όχι μόνο γεμίζει με θλίψη, λύπη, απογοήτευση, πένθος τους φίλους του, αλλά επιπλέον δίνει στον γιο της συντρόφισσάς του το έναυσμα και την ευκαιρία να διερευνήσει τη ζωή του και να γράψει ένα βιβλίο γι’ αυτόν, στηριγμένος σε ό,τι του προσκόμισαν αμέριστα εκείνοι που τον συναναστράφηκαν και του συμπαραστάθηκαν σε όλες του τις δυσκολίες.

 

Εμφανίσεις: 705

Περισσότερα...

Κωνσταντίνος Τζαμιώτης: «Το πέρασμα» κριτική του Χρίστου Παπαγεωργίου

Κωνσταντίνος Τζαμιώτης: «Το πέρασμα» κριτική του Χρίστου Παπαγεωργίου


Με το Πέρασμα ο Κωνσταντίνος Τζαμιώτης αποδεικνύει γιατί είναι ένας απ’ τους καλύτερους συγγραφείς της γενιάς του: γιατί μπορεί σχεδόν αυτόματα να καταθέτει γεγονότα που ζούμε όλοι μας ακριβώς όπως στις σελίδες των βιβλίων του, σε χρόνο δηλαδή παροντικό. Πράγματι –είτε το εκλάβει κανείς ως θετικό είτε ως αρνητικό–, στο συγκεκριμένο έργο γινόμαστε μάρτυρες του τόσο σύγχρονου ελληνικού προβλήματος, του προσφυγικού, ακριβώς όπως οι εικόνες μας έρχονται από την τηλεόραση ή τα ηλεκτρονικά δίκτυα. Έχουμε δηλαδή μια δημιουργία η οποία αναπτύσσεται, εξελίσσεται ή καταλήγει στο σήμερα, στην αφομοίωση των επεισοδίων, των στιγμιοτύπων ή των μεθόδων αντιμετώπισης που τώρα λαμβάνουν χώρα, έτσι ώστε, όταν στο μέλλον κάποιος θα ανατρέξει στις σελίδες της, θα βγάλει το συμπέρασμα πως η χώρα περνούσε μια τρομερή κρίση, μέσα σε μια άλλη, την οικονομική, εξίσου μοιραία.

Ο Τζαμιώτης δεν αφήνει τον χρόνο να κυλήσει αλλά το αντίθετο, σχεδόν τον κυνηγά, καταθέτοντας μυθιστορήματα –ας μην ξεχνάμε το προηγούμενο Η πόλη και η σιωπή για τους «Aγανακτισμένους»– με τα οποία φωτογραφίζει· ένα λογοτεχνικό και πεζογραφικό φαινόμενο που στόχο έχει να βάλει και εκείνος το λιθαράκι του στον προβληματισμό που τίθεται απ' την είσοδο και την εγκατάσταση προσφύγων στον τόπο μας. Η είσοδος και η εγκατάσταση μεταναστών και προσφύγων στα νησιά μας, που η τελευταία σελίδα του βιβλίου μας πληροφορεί πως δεν είναι πρόσκαιρη και ευκαιριακή, σίγουρα αποτελεί ένα θέμα άγνωστο απ' την εποχή των παγκοσμίων πολέμων – πόλεμο έχουν όμως και τούτοι οι καταραμένοι, γι’ αυτό και φεύγουν από τον τόπο τους με τα παιδιά στην αγκαλιά και τους ανάπηρους στα καροτσάκια, προκειμένου να γλιτώσουν την ζωή τους και να ζήσουν από εδώ και μπρος με περηφάνια και αξιοπρέπεια.

 

Εμφανίσεις: 1391

Περισσότερα...

Κατερίνα Καριζώνη: «Η πόλη των αθώων» κριτική της Χλόης Κουτσουμπέλη

Η πόλη των αθώων Κατερίνα Καριζώνη Καστανιώτης


Η πόλη των αθώων είναι ο τίτλος του καινούργιου μυθιστορήματος της Κατερίνας Καριζώνη, από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Το μυθιστόρημα αφορά την πόλη Θεσσαλονίκη, μία πόλη γεωγραφικά οριοθετημένη στη Βόρεια Ελλάδα, μέσα στην οποία η Κατερίνα Καριζώνη υφαίνει συχνά τον καμβά των μυθιστορημάτων της. Εδώ όμως δεν πρόκειται για τη βυζαντική πολυπολιτισμική πόλη που εκτείνεται από τα κάστρα ως το λιμάνι, εδώ πρόκειται για τη γυμνή Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του σαράντα. Η Θεσσαλονίκη-πόλη μέσα στη γερμανική Κατοχή και στον Εμφύλιο ζωντανεύει μέσα στο βιβλίο. Μέσα στην πείνα, τη φτώχεια, τη φρίκη, τις καθημερινές εκτελέσεις, τα βασανιστήρια στα κρατητήρια, τους βομβαρδισμούς, το φόβο, την τρομοκρατία, τις σφαγές, τα εγκλήματα και αργότερα τις εξορίες και τις διώξεις. Δίπλα στην λέξη «πόλη», όμως, υπάρχει μία άλλη λέξη που προσδιορίζει, μία γενική πληθυντικού που επεξηγεί. Των αθώων. Αμέσως, αμέσως, λοιπόν, η συγγραφέας, από τον τίτλο ακόμα του βιβλίου, παίρνει θέση. Η ιστορία που θα μας αφηγηθεί δεν είναι από την πλευρά των τότε ισχυρών και νικητών, αλλά από αυτήν των αθώων ανθρώπων που εκδιώχτηκαν, εκτελέστηκαν, συντρίφθηκαν. Η ιστορία των ανθρώπων που πίστεψαν, που αγωνίστηκαν για τα ιδανικά τους, που αντιστάθηκαν, που είπαν το μεγάλο «ΌΧΙ». Δεν είναι η ιστορία των ταγματασφαλιτών, των δωσίλογων, των συνεργατών των Γερμανών, αλλά των απλών ανθρώπων που δεν υποτάχθηκαν, που θυσιάστηκαν, που συντρίφθηκαν συχνά κάτω από το πέλμα του κατακτητή και των συνεργατών του, αλλά δεν συνθηκολόγησαν ποτέ.

 

Εμφανίσεις: 1206

Περισσότερα...

Αύγουστος Κορτώ: «Έρως ανίκατε μάσαν» κριτική της Τούλας Ρεπαπή

Έρως ανίκατε μάσαν Αύγουστος Κορτώ Πατάκης


Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ στο οποίο αποθεώνει το φαγητό και όχι μόνο. Μέσα από αυτή την αδυναμία/απόλαυσή του, αφήνει τον εαυτό του ακομπλεξάριστο και χωρίς κανέναν περιορισμό, τελείως ελεύθερον να εκφραστεί και να γίνει ακόμη πιο οικείος και αγαπητός στον αναγνώστη. Το πρώτο του βιβλίο σχετικό με την απόλαυση του φαγητού ήταν Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά. Τώρα, στο Έρως ανίκατε μάσαν, καταγράφει σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα που απορρέουν από την οικονομική κρίση και που του έχουν φέρει όχι μόνο ελλείψεις αλλά και νέες φοβίες και άγχη.

 

Εμφανίσεις: 14653

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr