A+ A A-

Ελένη Τορόση: «Όταν σου έδειξα τον ήχο του κόσμου» κριτική του Χρίστου Παπαγεωργίου

Όταν σου έδειξα τον ήχο του κόσμου Ελένη Τορόση Πατάκη


Είχαμε καιρό να διαβάσουμε ένα τέτοιου συναισθηματικού επιπέδου λογοτεχνικό έργο, και το λέω με όλη την ευθύνη που ο κριτικός λόγος μπορεί να το αξιολογήσει. Πράγματι, η σχεδόν άπειρη στην πεζογραφία για ενήλικες συγγραφέας Ελένη Τορόση κυριολεκτικώς εντυπωσιάζει, μας κάνει συγκάτοικους σε ένα θέμα ασφαλώς προσωπικό, μας αποδεικνύει το πόσο δύσκολο είναι να ζει κανείς με ένα άτομο με ειδικές ανάγκες, αναλύει λεπτομερειακά κάθε αντίδραση είτε της κωφής μητέρας της είτε δική της είτε των ανθρώπων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έρχονται σε επαφή μαζί τους, ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση η οποία διακόπτεται από γεγονότα και επεισόδια του παρελθόντος, γενικώς κατασκευάζει ένα μυθιστόρημα αυτοβιογραφικό μεν, γεμάτο όμως με λογοτεχνικό ψεύδος, καθώς η μητέρα, που έχασε την ακοή της σε ηλικία δεκατριών ετών από μηνιγγίτιδα, μπορεί και χρησιμοποιεί φράσεις και νοήματα ως η πιο μορφωμένη γυναίκα στον κόσμο. Άρα, έχουμε το πρώτο συμπέρασμα, το οποίο έχει να κάνει με την παράθεση εκ μέρους της κόρης της ιστορίας μιας οικογένειας, από την οποία ο πατέρας είναι σχεδόν απών, ενώ οι δύο γυναίκες εγκαταλείπουν την Αθήνα κατά τη διάρκεια της Χούντας και ξενιτεύονται στο Μόναχο της Γερμανίας, όπου δουλεύουν και η μικρή σπουδάζει παράλληλα, όπου έρχονται σε επαφή με το ελληνικό στοιχείο της πόλης, αγωνίζονται για την πτώση των συνταγματαρχών και τέλος η μητέρα, το όνομα της οποίας αγνοούμε αφού δεν αναφέρεται πουθενά, επιστρέφει στη χώρα μας με τον Σωκράτη και λίγα χρόνια μετά αφήνει την τελευταία της πνοή, μετά από καρδιακό επεισόδιο. Ολόκληρη δηλαδή η χρονική περίοδος από το 1967 έως το 1990 περίπου όταν και πέφτει το Τείχος, οι δύο γυναίκες, μάνα και κόρη, με τα προβλήματα της πρώτης και τις ντροπές κυρίως για τη μετάφραση που είναι αναγκασμένη να κάνει η δεύτερη, ζουν όλα τα συνταρακτικά περιστατικά, παρακολουθούν τόσο τις εξελίξεις στη χώρα μας όσο και εκεί που διαμένουν, στο Μόναχο. Έτσι εμπλέκεται το ατομικό με το συλλογικό, το προσωπικό με το συντροφικό. Και παράλληλα, ένα θέμα όπως αυτό, με ηρωίδα την κωφή μητέρα, που θα μπορούσε να πέσει σε άκρατο μελοδραματισμό και λαϊκισμό, η συγγραφέας Ελένη Τορόση το μετατρέπει σε ένα έργο αισθητικό, λεπτό, καθημερινό, πλούσιο σε αισθήματα, ρεαλιστικό, άκρως υποκειμενικό, παρόλο που μπορεί να λειτουργήσει και ως πυξίδα για όσους έχουν το ίδιο πρόβλημα, τελικώς, και παρά τον ελαφρύ τόνο με τον οποίο δίνεται, σοβαρό και μετρημένο, στις όποιες του πτυχές και αποχρώσεις.

 

Εμφανίσεις: 1173

Περισσότερα...

Λεύκη Σαραντινού: «Λέων και Ημισέληνος» κριτική του Χρήστου Αναγνώστου

Λέων και Ημισέληνος Λεύκη Σαραντινού Επιμέλεια σειράς: Γιάννης Χρονόπουλος Historical Quest


Μια ενδιαφέρουσα και συγκινησιακή αναδρομή στο χώρο και το χρόνο, το έργο Λέων και Ημισέληνος της Λεύκης Σαραντινού αποτελεί αναμφίβολα ένα αξιοπρόσεκτο ανάγνωσμα. Η δράση του εκτυλίσσεται στην τελευταία περίοδο της Βενετοκρατίας στην Κρήτη και παρακολουθεί τις συγκρούσεις και τους αγώνες μεταξύ των Βενετών και των Οθωμανών για την κυριαρχία στη Μεγαλόνησο, μέχρι την οριστική επικράτηση των τελευταίων. Η πολεμική όμως δράση και τα γεγονότα αυτής αποτελούν ένα τρόπον τινά κάδρο στο οποίο η συγγραφέας αποτυπώνει και καταγράφει τη ζωή μιας ντόπιας οικογένειας ευγενών, αυτής των Βλαστών, και ιδίως της μικρής κόρης της οικογένειας, της Άννας, μιας δραστήριας και ανοικτόμυαλης ύπαρξης. Παρακολουθώντας την εξέλιξη της ζωής της κοπέλας, ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με ένα πλήθος διαφορετικών ανθρώπων και τόπων, σε ένα συγκινησιακά φορτισμένο οδοιπορικό και χρονικό. Σημεία αναφοράς του Ρεθύμνου, του Ηρακλείου, της Κέρκυρας και της Βενετίας βρίσκονται κατάσπαρτα μέσα στην αφήγηση και αποτελούν το πάλκο πάνω στο οποίο συνδιαλέγονται και κινούνται τα άτομα της ιστορίας, υπαρκτά ή πλασμένα από τη φαντασία της συγγραφέως.

 

Εμφανίσεις: 1123

Περισσότερα...

Νίκος Α. Καραγεώργος: «Η φαιδρή κηδεία του Οδυσσέα Λουντάντε» κριτική της Τούλας Ρεπαπή

Η φαιδρή κηδεία του Οδυσσέα Λουντάντε Νίκος Α. Καραγεώργος Γαβριηλίδης

«Γάμος χωρίς δάκρυ και κηδεία χωρίς γέλιο δεν γίνεται» λέει η λαϊκή σοφία, ενώ ταυτόχρονα ο τίτλος του βιβλίου, Η φαιδρή κηδεία του Οδυσσέα Λουντάντε, του Νίκου Α. Καραγεώργου, έρχεται να συνηγορήσει και παράλληλα να προδιαθέσει για το τι πρόκειται να διαμειφθεί στις σελίδες του βιβλίου.

 

Εμφανίσεις: 1258

Περισσότερα...

Κώστια Κοντολέων: «Μέσα από τις ζωές των άλλων» κριτική του Ανδρέα Καρακίτσιου

Μέσα απ’ τις ζωές των άλλων Κώστια Κοντολέων Ψυχογιός


«Πάντα με τρομάζουν τα μυθιστορήματα από γυναίκες... ο ποιητής είπε πως είναι το μισό του ουρανού...»

Σχεδόν όλες οι αναγνώσεις του μυθιστορήματος της Κώστιας Κοντολέων Μέσα από τις ζωές των άλλων συγκλίνουν στην ανάδειξη και ανάδυση των κεντρικών γυναικείων χαρακτήρων και των μέγιστων ιστορικών σταθμών της νεότερης ιστορίας μας: Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, Αλβανικό Έπος-Κατοχή-Εμφύλιος και ύστερα Χούντα, Πολυτεχνείο, Μεταπολίτευση. Αυτό προσφέρει την πολυτέλεια στον αναγνώστη να διαμορφώσει μια ειδική σχέση με το περιεχόμενο του μυθιστορήματος, το θέμα του, την ανάπτυξή του, τις οπτικές γωνίες θέασης και αναπαράστασης των γεγονότων και επεισοδίων, εντέλει με τη συνολικότερη μυθοπλασία/ιστορία του και παράλληλα να νοηματοδοτήσει με τον δικό του τρόπο τις περιπέτειες και ανησυχίες των ηρώων. Κι αυτό γιατί η μυθιστορηματική μυθοπλασία προσλαμβάνεται σε μια πρώτη ανάγνωση ως γνωστικό υλικό, ως οργανωμένη και συστηματοποιημένη γνώση σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο, αλλά ταυτόχρονα και ως κάτι πιο διαφορετικό, και πιο υποκειμενικό/προσωπικό, εφόσον προκαλεί και σηματοδοτεί παράλληλες σκέψεις και ατομικά νοήματα, καθώς η μυθοπλασία συσχετίζεται με τις μνήμες, τις ατομικές εμπειρίες και τα προσωπικά βιώματα του εκάστοτε αναγνώστη.

 

Εμφανίσεις: 1130

Περισσότερα...

Χρυσοξένη Προκοπάκη: «Λευκό μακρύ παλτό (και άλλες ιστορίες)» κριτική της Χαράς Ναούμ

Λευκό μακρύ παλτό (και άλλες ιστορίες) Χρυσοξένη Προκοπάκη Μανδραγόρας


Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση της συλλογής διηγημάτων Λευκό μακρύ παλτό (και άλλες ιστορίες) της Χρυσοξένης Προκοπάκη, μένει για αρκετές ώρες μια αίσθηση παράξενη, ότι βρίσκεσαι ανάποδα στο χώρο, σαν να επιχειρείς βουτιά, μόνο που το περιβάλλον της βουτιάς δεν περιέχει τη γνωστή χλωρίδα και πανίδα του βυθού, αλλά ανθρώπους της στεριάς, πολύχρωμους, σαν σε όνειρο.

 

Εμφανίσεις: 1258

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr