A+ A A-

Διαμαντής Αξιώτης: «Με χίλιους τρόμους γενναίος» κριτική του Χρίστου Παπαγεωργίου

Με χίλιους τρόμους γενναίος Διαμαντής Αξιώτης Κίχλη


Ο συγγραφέας Διαμαντής Αξιώτης είναι σημαντικός για πολλούς λόγους (όπως παραστατικότητα στην έκφραση, σχηματοποιημένη εκφορά, εναλλαγή εικόνων και λοιπά), σπουδαιότερος των οποίων είναι η ισορροπία ανάμεσα στο βίωμα, την καθημερινότητα, την εμπειρία και στη φαντασία με την οποία και κατασκευάζει ανάλογα πονήματα. Αν μάλιστα προσέξει κάποιος πιο εμπεριστατωμένα –ιδίως στην τελευταία του συλλογή με διηγήματα για την οποία μιλάμε– θα παρατηρήσει πως αυτή η ζυγαριά μεταξύ πραγματικού και επινοημένου κατασκευάσματος γέρνει προς το δεύτερο, δηλαδή προς μια δημιουργία που ναι μεν δεν απέχει από μια ρεαλιστική εκδοχή –με άλλα λόγια, θα μπορούσε και να συμβεί–, στην ουσία όμως υπάρχει μόνο στο μυαλό του συγγραφέα, απ’ το οποίο μετά τη γέννησή της μεταφέρεται με όλα τα λογοτεχνικά εφόδια στο χαρτί. Αυτό το γεγονός κάνει τον Αξιώτη αγαπητό στους αναγνώστες, τον καθιστά τεράστιο μάστορα και ικανό τεχνίτη· λαμβάνουμε όλοι απόσταγμα της σκέψης του και την τρομερή του παραστατική εμμονή, εν κατακλείδι γινόμαστε συνωμότες του κρυφού μηνύματος, που επισκιάζει οτιδήποτε το αληθινό, έτσι ώστε η χωρίς αμφιβολία ένδειξη περί καθαρότητας του λόγου του να αποκτά τουλάχιστον εμφανή θέαση και οπτική.

 

Εμφανίσεις: 1142

Περισσότερα...

Έφη Βενιανάκη: «Σε ακανόνιστο ρεύμα» κριτική της Κλεοπάτρας Λυμπέρη

Σε ακανόνιστο ρεύμα Έφη Βενιανάκη Ψυχογιός


Η αγάπη ως εχθρός του μηδενός

Ένα ψυχογράφημα, που μας οδηγεί βαθιά στην ιστορία του γυναικείου βιώματος. Η απώλεια και ο τρόπος που αυτή επιδρά στον γυναικείο ψυχισμό, άλλοτε συνθλίβοντάς τον και άλλοτε δημιουργώντας ευκαιρίες για αποκαταστάσεις και επαναπροσδιορισμούς, αποτελεί το βασικό θέμα του παρόντος βιβλίου. Η διαταραγμένη συναισθηματική ζωή, ο ματαιωμένος έρωτας, η πατρότητα, η ανώριμη γυναίκα, η σχέση μητέρας-κόρης, οι οικογενειακές διαπλοκές –το περίφημο οικογενειακό ρομάντζο, όπως θα έλεγε ο Φρόυντ με ψυχαναλυτικούς όρους– είναι μοτίβα που η Έφη Βενιανάκη προσεγγίζει παρεμβάλλοντας συμπληρωματικά στοιχεία ποιητικής διακειμενικότητας.

 

Εμφανίσεις: 1517

Περισσότερα...

Χρήστος Κασκαβέλης: «Δράκων» κριτική της Έρικας Αθανασίου

Δράκων, βιβλίο Ι: Γέννηση Χρήστος Κασκαβέλης Μamaya


Στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία δεν είναι συνηθισμένο να καταπιάνονται οι συγγραφείς με μη αναγνωρίσιμους τόπους και εποχές. Δεν είναι τόσο συνηθισμένη η δημιουργία ενός κόσμου από την αρχή, ενός κόσμου που αρχικά δεν μπορεί να προσδιοριστεί ούτε χρονικά ούτε γεωγραφικά.

 

Εμφανίσεις: 994

Περισσότερα...

Ευρυδίκη Νικήτα: «Οδοντωτή μνήμη» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

Οδοντωτή μνήμη Ευριδίκη Νικήτα Ιωλκός


Ολοκαίνουργιο το βιβλίο, φρέσκια και δροσερή στο χώρο της πεζογραφίας η νεαρή δερματολόγος, κάνει αισθητή την παρουσία της με μια νουβέλα που φέρει τον πρωτότυπο τίτλο: Οδοντωτή μνήμη. Τίτλος που παραπέμπει αυτομάτως σε «οδοντωτό σιδηρόδρομο», που σημαίνει ανάβαση με δυσκολία, αναρρίχηση, σκαρφάλωμα σε ανώμαλο, δυσπρόσιτο τοπίο ή δρόμο, αλλά και σε ό,τι είναι αιχμηρό, έχει δόντια και δαγκώνει.

 

Εμφανίσεις: 948

Περισσότερα...

Στάθης Κοψαχείλης: «Η Δρακοντιά» κριτική του Τάσου Καλούτσα

Η Δρακοντιά Στάθης Κοψαχείλης Μελάνι


Στα φάσματα και τα ισκιώματα...

Πρωτογνώρισα τον Στ. Κοψαχείλη μέσα από τις σελίδες του περιοδικού «Το παραμιλητό», που υπήρξε ένα φυτώριο νέων προικισμένων δημιουργών (Γ. Δενδρινός, Γ. Γκολομπίας, Τ. Ερμείδης κ.ά.) και λειτούργησε αθόρυβα για λίγα χρόνια, με βάση το προσωπικό μεράκι και τις ποιοτικές αισθητικές αρχές τού εκδότη του Δημ. Παναγιωτόπουλου. Εκεί, γύρω στα 1988-90, διάβασα τα πρώτα σύντομα πεζά του (Νύχτα με χιόνι, Γυαλιά πρεσβυωπίας, Ο ίσκιος) και μου έκαναν βαθιά εντύπωση. Απέπνεαν μια γοητευτική μυστηριακή αύρα, ο χώρος όπου εκτυλίσσονταν ήταν το χωριό, οι πρωταγωνιστές μέσα απ’ τον στενό κύκλο της οικογένειας. Τύχαινε τότε λόγω συγγενικού μου προσώπου να έχω άμεση εμπειρία από ανάλογες καταστάσεις. Ανοίγω παρένθεση: Θα έπρεπε ίσως ν’ απασχολήσει ξεχωριστά τους μελετητές αυτή η στροφή στα τεκταινόμενα της επαρχίας ή η παλινδρόμηση, αν θέλετε, από τις πόλεις στα χωριά και τ’ ανάπαλιν, όπως απεικονίζεται στα γραπτά μερικών σημαντικών συγγραφέων μας (για παράδειγμα του Χρ. Μηλιώνη, του Βασ. Τσιαμπούση, του Σωτ. Δημητρίου κ.ά.). Mάλλον φυσικό παρεπόμενο της εσωτερικής μετανάστευσης του κάθε δημιουργού, ίσως έλκει την καταγωγή του, ως φαινόμενο, από την καρπερή ρίζα του έργου του Παπαδιαμάντη. Σε μια πρώτη βιαστική διάγνωση, θα μπορούσε εύκολα κανείς να κάνει λόγο για τα χαρακτηριστικά μιας νεο-ηθογραφίας, μήπως όμως συμβαίνει κάτι βαθύτερο και ουσιαστικότερο; Μήπως πρόκειται για ένα γόνιμο μπόλιασμα, μια αναζωογονητική «πνοή καθαρού αέρα» που έρχεται να φρεσκάρει, κατά μία ρήση του Τ. Καζαντζή, το κλίμα «βαρυθυμίας» του αστικού χώρου και των μεγαλουπόλεων που δείχνουν «κουρασμένες από μια φθίνουσα πρόοδο»; Εν πάση περιπτώσει, ο Στ. Κοψαχείλης δεν βιάστηκε· περίμενε μέχρι το 2011, οπότε με τη συλλογή Παραμιλητά επιβεβαίωσε την έξοχη διηγηματική του στόφα. Η Δρακοντιά (2015) φανερώνει πλέον τον ώριμο λογοτέχνη που ελέγχει τα αφηγηματικά του εργαλεία, ξέρει τι θέλει να πει και πώς να το πει.

 

Εμφανίσεις: 707

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr