A+ A A-

Κώστια Κοντολέων: «Μέσα από τις ζωές των άλλων» κριτική του Ανδρέα Καρακίτσιου

Μέσα απ’ τις ζωές των άλλων Κώστια Κοντολέων Ψυχογιός


«Πάντα με τρομάζουν τα μυθιστορήματα από γυναίκες... ο ποιητής είπε πως είναι το μισό του ουρανού...»

Σχεδόν όλες οι αναγνώσεις του μυθιστορήματος της Κώστιας Κοντολέων Μέσα από τις ζωές των άλλων συγκλίνουν στην ανάδειξη και ανάδυση των κεντρικών γυναικείων χαρακτήρων και των μέγιστων ιστορικών σταθμών της νεότερης ιστορίας μας: Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, Αλβανικό Έπος-Κατοχή-Εμφύλιος και ύστερα Χούντα, Πολυτεχνείο, Μεταπολίτευση. Αυτό προσφέρει την πολυτέλεια στον αναγνώστη να διαμορφώσει μια ειδική σχέση με το περιεχόμενο του μυθιστορήματος, το θέμα του, την ανάπτυξή του, τις οπτικές γωνίες θέασης και αναπαράστασης των γεγονότων και επεισοδίων, εντέλει με τη συνολικότερη μυθοπλασία/ιστορία του και παράλληλα να νοηματοδοτήσει με τον δικό του τρόπο τις περιπέτειες και ανησυχίες των ηρώων. Κι αυτό γιατί η μυθιστορηματική μυθοπλασία προσλαμβάνεται σε μια πρώτη ανάγνωση ως γνωστικό υλικό, ως οργανωμένη και συστηματοποιημένη γνώση σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο, αλλά ταυτόχρονα και ως κάτι πιο διαφορετικό, και πιο υποκειμενικό/προσωπικό, εφόσον προκαλεί και σηματοδοτεί παράλληλες σκέψεις και ατομικά νοήματα, καθώς η μυθοπλασία συσχετίζεται με τις μνήμες, τις ατομικές εμπειρίες και τα προσωπικά βιώματα του εκάστοτε αναγνώστη.

 

Εμφανίσεις: 1109

Περισσότερα...

Χρυσοξένη Προκοπάκη: «Λευκό μακρύ παλτό (και άλλες ιστορίες)» κριτική της Χαράς Ναούμ

Λευκό μακρύ παλτό (και άλλες ιστορίες) Χρυσοξένη Προκοπάκη Μανδραγόρας


Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση της συλλογής διηγημάτων Λευκό μακρύ παλτό (και άλλες ιστορίες) της Χρυσοξένης Προκοπάκη, μένει για αρκετές ώρες μια αίσθηση παράξενη, ότι βρίσκεσαι ανάποδα στο χώρο, σαν να επιχειρείς βουτιά, μόνο που το περιβάλλον της βουτιάς δεν περιέχει τη γνωστή χλωρίδα και πανίδα του βυθού, αλλά ανθρώπους της στεριάς, πολύχρωμους, σαν σε όνειρο.

 

Εμφανίσεις: 1237

Περισσότερα...

Γιάννης Στ. Γαβαλάς: «Τα σύνεργα της γραφής» κριτική του Χρίστου Παπαγεωργίου

Γιάννης Στ. Γαβαλάς: «Τα σύνεργα της γραφής» κριτική του Χρίστου Παπαγεωργίου


Επειδή το βιβλίο δεν είναι παπούτσι να έρχεται, να φεύγει και να ξαναέρχεται στη μόδα, και επειδή η λογοτεχνία που είναι δρομολογημένη να λειτουργεί διαχρονικά αφήνει τα σημάδια της για αρκετό καιρό μετά την πρώτη της εμφάνιση, αποφάσισα να μιλήσω για τον τόμο με αφηγήματα του Γιάννη Γαβαλά, που έκανε την παρουσία του στο πρόσφατο παρελθόν, καθώς εμπεριέχει όλα εκείνα τα εφόδια που τον κάνουν και πάλι αληθινά επίκαιρο.

Πράγματι, ο Γαβαλάς με τέσσερα μεσαίου μεγέθους διηγήματα και ένα ευρύτερης έκτασης, γραμμένα στις δεκαετίες του 1990 και του 2000, πετυχαίνει να ενσωματώσει μια σειρά φανταστικών ιστοριών σε ένα πλαίσιο ρεαλισμού, έτσι που κάποιος να αναρωτιέται αν πράγματι ό,τι περιγράφει έχει συμβεί ή αν απλώς είναι γέννημα ονειρικό, ουτοπίας ή οπτασίας, ώστε η κάθε μας αντίδραση και ανταπόκριση να είναι ανάλογη και δεδομένη. Άρα, ένα βιβλίο το οποίο μπορεί ακόμη και σήμερα να συναρπάζει με τη γλαφυρή του παράθεση, με τη δύναμη των μύθων του, και με τη γενικότερη ψυχοκοινωνική του συμπεριφορά, η οποία όντως κινείται στα όρια του επιστημονικού της συγκερασμού, και με την εμπειρική ταύτιση με παρόμοια έργα της μεταπολιτευτικής πεζογραφίας της χώρας μας, ασφαλώς και γίνεται αντικείμενο κριτικής, διαβάζεται, συζητιέται, γενικώς προκαλεί ποικιλόμορφες αντιδράσεις, στόχος των οποίων είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αφομοίωσή του.

Δύο είναι βασικά τα εργαλεία –άλλωστε, η νουβέλα με τον τίτλο Τα σύνεργα της γραφής είναι διαφωτιστική–με τα οποία ο συγγραφέας διαχειρίζεται και επεξεργάζεται και τιθασεύει το υλικό του. Το πρώτο είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις ο αφηγητής και το πρωταγωνιστικό πρόσωπο εμπλέκονται επικίνδυνα, συμπλέκονται, μπερδεύονται τελικά, έτσι ώστε προς την έξοδο να μην μπορεί εύκολα να διακρίνει κανείς αν αυτό που συνέχει είναι γεγονός που αφορά το λογοτεχνικό ψεύδος ή αν αφορά τη συγγραφική οντότητα – πράγμα που δεν μας φαίνεται πολύ λογικό, αν και στη λογοτεχνία η λογική είναι μάλλον κατακριτέα. Με σχεδόν ψυχολογικό συγγραφικά απαύγασμα, με συναισθηματική απόρριψη, με γλυκόπικρη ατμόσφαιρα, και με αισθητικό κριτήριο που μπορεί ανά πάσα στιγμή να διαγράψει το σωστό αλλά και απρόσμενο πεζογραφικό κύκλο, το βιβλίο του Γαβαλά εντυπωσιάζει και συναρπάζει, μέχρι του σημείου της πλήρους ικανοποιητικής αποδοχής, της πλήρους εξεζητημένης και ανατρεπτικής επιλογής. Και όλα αυτά κάτω από το πέπλο είτε της παράλληλης είτε της τομής αληθοφάνειας και υπερρεαλισμού.

 

Εμφανίσεις: 1001

Περισσότερα...

Σοφία Διονυσοπούλου: «Ψυχές στην ερημιά του» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

Σοφία Διονυσοπούλου: «Ψυχές στην ερημιά του» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη


Ψυχές στην ερημιά του
είναι ο τίτλος του έκτου βιβλίου της Σοφίας Διονυσοπούλου. Το πρώτο της βιβλίο, μια συλλογή διηγημάτων έφερε τον τίτλο Με τις ευλογίες των νεκρών, (Άγρα, 1997) και ακολούθησαν τα Νυχτωδία, θέατρο (Άγρα, 2000, Α΄ Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Θεατρικού Συγγραφέα, υπουργείο Πολιτισμού, 1999), Νεροποντή, θέατρο (Νεφέλη, 2001), Ιφιγένεια της Ευριπίδου, θέατρο (Νεφέλη, 2010), Η κόρη του ξενοδόχου, μυθιστόρημα (Άγρα, 2012).

Η Σοφία Διονυσοπούλου έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να προσεγγίζει και να αντιμετωπίζει τα πράγματα και τα γεγονότα. Από τους τίτλους και μόνο των προηγούμενων έργων της διαφαίνεται μια κάποια ιδιαιτερότητα στη διαχείριση του θέματος που την απασχολεί.

Προσπάθησα να ξεκλειδώσω τις θύρες και να μπω στους ολιγόζωους ονειρικούς παραδείσους που συνθέτει με την αυτόματη, διακεκομμένη, ποιητική, θεατρικά εκφρασμένη γραφή της, ακολουθώντας τον περιηγητή στα ονειρικά τοπία παρέα με τις Ψυχές στην ερημιά του.

 

Εμφανίσεις: 1018

Περισσότερα...

Βασίλης Κατσικονούρης: «Η ρωγμή των 7:45 μ.μ.» κριτική του Χρίστου Παπαγεωργίου

Η ρωγμή των 7:45 μ.μ. Και άλλες ιστορίες Βασίλης Κατσικονούρης Καστανιώτης


Ο θεατρικός συγγραφέας Βασίλης Κατσικονούρης, γνωστός για την τεράστια επιτυχία Το γάλα, που ερμήνευσε η ηθοποιός Άννα Βαγενά, γράφει πεζογραφία όπως οι παλαιότεροι συνάδελφοί του Μάτεσης, Μουρσελάς, Σκούρτης, Μανιώτης, Ποντίκας, Ευθυμιάδης. Δηλαδή με έντονη εικονοπλασία, δυνατούς διαλόγους, αργκό έκφραση, διεγερμένη συναισθηματικότητα, προφανείς μύθους, ρεαλιστικές μυθοπλασίες. Αν εξαιρέσει λοιπόν κανείς το πρώτο και εκτενέστερο διήγημα, που κινείται στα όρια του μαγικού ρεαλισμού, ο Κατσικονούρης θέτει πρωταγωνιστές και μεταφέρει επεισόδια που ασφαλώς έχουν σώμα και οστά, ασφαλώς έχουν γίνει, ασφαλώς παίρνουν το χρόνο που τους αξίζει τόσο στην καθημερινότητα όσο και στο βίωμα, ασφαλώς και ίσως μόνον ο τρόπος μεταποίησης και όχι ο πυρήνας να έχει αλλάξει. Χαρακτηριστικό είναι το πεζογραφικό δοκίμιο Αέρας και πνοή, όπου ο συγγραφέας αποκαλύπτει όλα τα όπλα και τα εφόδια τα οποία διαθέτει ως θεατρικός δημιουργός προκειμένου να γράψει πολλές φορές για συγκεκριμένους ηθοποιούς, αλλά όχι πάντως ως πλάστης χαρακτήρων με τους οποίους ο θεατής θα ταυτιστεί ή θα απορρίψει. Όπως και το διήγημα Ντίνος, το καλύτερο κατά τη γνώμη μου, που μας μεταφέρει στις υπόγειες θεατρικές σκηνές της δεκαετίας του ‘70, μετά την πτώση της Χούντας, όταν όλα, θέατρο, μουσική, λογοτεχνία, εικαστικά, κινηματογράφος, απελευθερωμένα θαρρείς, μετά από εφτά χρόνια αναγκαστικής βαρβαρότητας, έδωσαν τα καλύτερα και ποιοτικότερα αποτελέσματα.

 

Εμφανίσεις: 1179

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr