A+ A A-

Κώστας Ακρίβος: «Τελευταία νέα από την Ιθάκη» κριτική του Χρίστου Παπαγεωργίου

Τελευταία νέα από την Ιθάκη Κώστας Ακρίβος Μεταίχμιο


Διαγράφοντας μια τροχιά από το Χάος και την Αλλοδαπή, μέχρι τον Αλφόνς, το Φίδι και την Ιθάκη, ο γνωστός συγγραφέας και φιλόλογος Κώστας Ακρίβος αποδεικνύει για μια ακόμη φορά –καθώς τίθεται από πολλούς– πως, πέρα από το όποιο ταλέντο μπορεί κανείς να διαθέτει, η ποιοτική κατάθεση απαιτεί εξαντλητική δουλειά. Έτσι, είναι φυσικό να τονίσει κάποιος πως όλα αυτά τα χρόνια που ο Ακρίβος εξέδιδε βιβλία του –κυρίως μυθιστορήματα– η ψυχολογική και σωματική πίεση των αλλεπάλληλων λογοτεχνικών «τραυμάτων», η επίμονη εργασία, όμοια με εκείνη των οικοδόμων παλαιότερων εποχών –κάτι που ισχύει για όλους τους σημαντικούς πεζογράφους–, ήταν το κύριο υλικό του, ήταν το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξαντλούσε μυθοποιητικά τους ήρωές του, ήταν η απαραίτητη συνθήκη με την οποία πορευόταν μπροστά, όχι αφήνοντας πίσω του ό,τι είχε πετύχει, αλλά ορμώμενος σε ένα μέλλον με ακόμη καλύτερα αποτελέσματα. Άρα, ακόμη και αν η Ιθάκη δεν θα είναι το τελευταίο του έργο –αφού παραμένει νεότατος και παραμυθιακά ενεργός–, μπορούμε αβίαστα να υποθέσουμε πως με το συγκεκριμένο βιβλίο υιοθετεί την προσωπική του επιστροφή –με άλλη μορφή– και παλαιότερων πονημάτων του, και παράλληλα σκηνών, επεισοδίων ή πλάνων που ποτέ δεν έφυγαν απ’ το μυαλό του (για παράδειγμα η έντονη επιθυμία του να ξεσκεπάσει τοκογλύφους, μαυραγορίτες και ταγματασφαλίτες και ό,τι άλλο αντιδραστικό έδρασε κατά τη διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου) ώστε να δώσει στα σημερινά αφηγήματά του την ατομική του σφραγίδα και τον μη ενοχικό του στοχασμό.

 

Εμφανίσεις: 1168

Περισσότερα...

Μάρω Λεονάρδου: «Καφές με ζάχαρη» κριτική της Εριφύλης Μαρωνίτη

Καφές με ζάχαρη Μάρω Λεονάρδου Κέδρος


Σε ό,τι με αφορά, δεν βάζω ζάχαρη στον καφέ. Ακόμη χειρότερα – κοιτώ με απορία, αν όχι δυσπιστία, όσους κι όσες αδειάζουν μέσα στην κούπα τους και μία ή δύο, πόσω μάλλον τρεις κουταλιές ζάχαρη. Αλλοιώνουν τη γεύση, ισχυρίζομαι...

Το ανάποδο συνέβη με τούτο το βιβλίο. Το καινούργιο μυθιστόρημα της συγγραφέως και συναδέλφου Μάρως Λεονάρδου. Με γλύκανε, όπως ο... δικός μου καφές. Ίσως να συνετέλεσε και το υπόλοιπο –πλην του τίτλου– εξώφυλλο. Μια πολυπόθητη ώρα χαλάρωσης, με χοντρές κάλτσες στα πόδια. Βιβλίο ανοιχτό.

Έτσι είναι εξαρχής και η νέα δουλειά της Μάρως. «Τι δουλειά κάνετε;/ Μάγισσα», έρχεται η για όλους κι όλες, μυθιστορηματικούς χαρακτήρες αλλά και αναγνώστες, απερίφραστη και αποστομωτική απάντηση. Κι αν ορισμένοι αναγνώστες μπορεί να δυσφορήσουν, ίσως και να αναβάλουν την ανάγνωση, για τους αφηγηματικούς ήρωες είναι μονόδρομος.

 

Εμφανίσεις: 1185

Περισσότερα...

Χριστίνα Φραγκεσκάκη: «Πιάνεις χώμα» κριτική της Ελένης Σαραντίτη

Χριστίνα Φραγκεσκάκη: «Πιάνεις χώμα» κριτική της Ελένης Σαραντίτη


«Ξένος εδώ, ξένος εκεί, όπου κι αν πάγω ξένος...»
Παραδοσιακό μακεδονικό τραγούδι της ξενιτιάς

Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο για ενηλίκους που έγραψε η Χριστίνα Φραγκεσκάκη, γνωστή, αγαπημένη, και βραβευμένη συγγραφέας βιβλίων για παιδιά. Επάξια βραβευμένη. Και δικαιολογημένα αγαπημένη, καθώς η ποιότητα των βιβλίων της μέχρι σήμερα υπήρξε ξεχωριστή. Σε όλους τους τίτλους, στις σελίδες τους όλες ανασαίνεις σπάνιες ευωδιές που ευφραίνουν την ψυχή και διατηρούν ακέραιη και παλλόμενη την ελπίδα: ευγένεια και ήθος, γλυκασμός και κατανόηση, καρτερία και ανθρωπιά, συγκίνηση και διακριτικότητα. Μα και πίστη στον αγώνα και στις αδιάκοπες προσπάθειες του ανθρώπου να παραμείνει άνθρωπος και ας φυσούν όλα ενάντια.

 

Εμφανίσεις: 1289

Περισσότερα...

Νίκος Δαββέτας: «Ωστικό κύμα» κριτική του Χρίστου Παπαγεωργίου

Ωστικό κύμα Νίκος Δαββέτας Πατάκης


Ένας σοβαρός ποιητής και πεζογράφος, ο οποίος σε κάθε του εμφάνιση ταρακουνά τα λιμνάζοντα ύδατα με τα άκρως ενδιαφέροντα πονήματά του, μπορεί και να μην είναι μεγάλος, μέγιστος ή τεράστιος, μπορεί να μην αγγίζει την τελειότητα –ποιος αλήθεια εκτός των κλασικών το έχει αυτό πετύχει–, μπορεί να μην αφήνει την πένα του να απλωθεί σε μακροσκελείς αναλύσεις –τέτοιες που το μυθιστόρημα ανηλεώς προτάσσει–, είναι όμως ιδιόμορφος, είναι μινιμαλιστής, είναι ιδιαίτερος και δεν είναι άλλος απ' τον μεστό δημιουργό Νίκο Δαββέτα. Και γιατί το λέμε αυτό: Διότι στο τελευταίο του πεζό κείμενο ασχολείται με ένα θέμα το οποίο δεν έχει ακόμη περατωθεί, που βρίσκεται εν εξελίξει, στο οποίο ίσως μας προκύψουν και άλλα επεισόδια και γεγονότα στη συνέχεια, και, καταθέτοντας τώρα το έργο του, υπάρχει πιθανότητα να χάσει θανάτους ή τραυματισμούς, κοινωνικούς ή πολιτικούς, σωματικούς ή ψυχολογικούς, και που, τέλος, ο πόλεμος αυτός που ξέσπασε ανάμεσα στους Τζιχαντιστές και στη Δύση μπορεί να κρατήσει καιρό πολύ, να έχουμε και άλλα πλάνα, και άλλες καταστροφές και ίσως εκεί που δεν το περιμένει κανείς, ξεπερνώντας το Λονδίνο, το Παρίσι ή τις Βρυξέλλες που σήμερα αποτελούν τους πρωταρχικούς στόχους. Άρα, ασχολούμενος ο Δαββέτας με ένα τέτοιο τρομοκρατικό χτύπημα –ασχέτως αν οι δυτικές χώρες έχουν κάνει εγκλήματα στην περιοχή, έχουν εκκινήσει πολέμους, έχουν σκοτώσει αμάχους, έχουν ισοπεδώσει κτίρια, ακόμη και νοσοκομεία–, μπαίνει για τα καλά σε ένα κάδρο, με την απόσταση τη γεωπολιτική, όχι όμως τη χρονική, μέσα απ’ το οποίο σημαδεύει με τον τρόπο του έναν Έλληνα φοιτητή που ασπάστηκε τον Ισλαμισμό, παίρνοντας μέρος σε μια τρομοκρατική ενέργεια στο μετρό του Λονδίνου, και τελικώς καταλήγει φύλλο και φτερό, εντελώς διαμελισμένος και προφανώς αδικαίωτος και πλανημένος. Ο Δαββέτας δεν εστιάζει στον νεαρό φοιτητή, αλλά στη μητέρα του, η οποία πλέον μετά το συμβάν ζει μια ζωή απάρνησης καθώς, χωρισμένη και εξουθενωμένη, καταφεύγει στο εξοχικό της αδερφής της, και μετά από ατέλειωτες ώρες προσβολών από αστυνομικές και άλλες αρχές πηγαίνει με τον τελευταίο Αλβανό που βρίσκεται στην Ελλάδα, ένα ερωτικό ερείπιο, και μένει έγκυος, θέλοντας προφανώς να ξαναγεννήσει ένα αγόρι στη θέση εκείνου που έφυγε, στη θέση εκείνου που δεν την κατάλαβε ποτέ, στη θέση εκείνου ο χαμός του οποίου στάθηκε όχι μόνο χτύπημα οδυνηρό αλλά πολύ περισσότερο δραματική εξέλιξη, άνευ όρων, άνευ αιτιών ή ορίων.

 

Εμφανίσεις: 1002

Περισσότερα...

Βασίλης Λαδάς: «Αφρικανική σκόνη» κριτική του Δημήτρη Μακρίδη

Αφρικανική σκόνη Βασίλης Λαδάς Γαβριηλίδης

 

Στους μπερδεμένους καιρούς μας που ο ανθρωπισμός έχει γίνει ένα με τη δημοσιότητα, πρέπει να ειπωθούν ξανά πράγματα στοιχειώδη. Πως ο σεβασμός και η φροντίδα των μειονεκτούντων άλλων, των έκθετων και των σαλών, δεν μπορεί να συντελείται επιδερμικά και μόνο τις γιορτινές μέρες. Να μετατρέπεται σε ένα ημίωρο χόμπι που το κραυγάζει ο καθένας διαδικτυακά για να δείξει πόσο ευαίσθητος είναι, χαϊδεύοντας παράλληλα τη ματαιοδοξία του. Το νέο βιβλίο του Βασίλη Λαδά έρχεται να μας τα υπενθυμίσει.

Χωρίς διδακτισμούς και μαθήματα ηθικής αλλά με μια προσγειωμένη στην καθημερινότητα ευαισθησία. Ο συγγραφέας επιστρέφει μετά τα Παιχνίδια κρίκετ και ο αέρας του Κρατικού Βραβείου φέρνει Αφρικανική σκόνη. Έτσι τιτλοφορείται το νέο του μυθιστόρημα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Ο λόγος για τη λασποβροχή και τη γκρίζα λάσπη που φέρνουν οι νότιοι άνεμοι τους βροχερούς μήνες. Τίτλος αλληγορικός.

Η δράση του βιβλίου εξελίσσεται όπως πάντα στην Πάτρα, τόπο καταγωγής και κατοικίας του συγγραφέα. Οι χαρακτήρες θα μπορούσαν όμως να ζουν σε οποιαδήποτε πόλη και σε οποιαδήποτε χώρα, όπως και οι ήρωες των προηγούμενων βιβλίων του. Οι προβληματισμοί του κινούνται πάνω στα ίδια κοινωνικά θέματα. Το πώς διαμορφώνεται η ματιά και γενικά η συμπεριφορά μας απέναντι στο άλλο. Το διαφορετικό, το ξένο.

 

Εμφανίσεις: 943

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr