Μιχάλης Σκολιανός: «Μ»
Μιχάλης Σκολιανός: «Μ»

Μιχάλης Σκολιανός: «Μ»

Ο Μ, αν και καταδικασμένος ισόβια για ένα έγκλημα που προκάλεσε έντονα την κοινή γνώμη, αποφυλακίζεται και «έχει την τύχη» να πέσει πάνω σ’ έναν διάσημο συγγραφέα που θα του ζητήσει να του αφηγηθεί τη ζωή του για να την κάνει βιβλίο, υποσχόμενός του μεγάλα κέρδη και πιθανώς αποκατάσταση της εικόνας του στην κοινωνία· η επιτακτική ανάγκη για χρήματα οδηγεί τον Μ στην αποδοχή της πρότασης. Μέσα από τα δώδεκα κεφάλαια της νουβέλας θα παρακολουθούμε ταυτόχρονα το παρόν του Μ, έτσι όπως θα μας το μεταφέρει ένας αφηγητής, και το παρελθόν του, σε πρώτο πρόσωπο από τον ίδιο τον ήρωα, «τέχνασμα» που μας δίνει την εντύπωση της εγκιβωτισμένης ιστορίας, μιας mise en abyme.

Η τριτοπρόσωπη, γραμμική αφήγηση κινείται ανάμεσα στην εσωτερική και τη μηδενική εστίαση, καθώς συχνά νομίζουμε πως ο αφηγητής ερμηνεύει πρόσωπα ή γεγονότα με τη ματιά του Μ, εκφράζοντας τις απόψεις του ήρωα, δανειζόμενος ενδεχομένως και τον ψυχισμό του (εσωτερική εστίαση, που ενέχει τη σύνθεση στην άβυσσο), άλλοτε πάλι πως μπορεί να εισχωρεί παντού, να βλέπει και να αναλύει σκέψεις, αισθήματα και καταστάσεις με τη δική του οπτική (μηδενική εστίαση). Αυτή η αμφισημία, όσον αφορά στην αφήγηση, νομίζω πως βοηθά εξίσου στην απόσταση του αναγνώστη από το περιεχόμενο και, παραδόξως, στην απόσταση του αφηγητή από τον Μ, παρά τη συχνή, φαινομενική σύμπνοιά τους. Η απόσταση υποστηρίζεται, κατά τη γνώμη μου, ακόμη περισσότερο, από το ύφος αφηγητή-Μ, όπου απουσιάζουν συναίσθημα και συναισθηματισμοί και υπάρχει μόνο παρατήρηση και εκλογίκευση.

Ο Μ, αν και καταδικασμένος ισόβια για ένα έγκλημα που προκάλεσε έντονα την κοινή γνώμη, αποφυλακίζεται και «έχει την τύχη» να πέσει πάνω σ’ έναν διάσημο συγγραφέα που θα του ζητήσει να του αφηγηθεί τη ζωή του για να την κάνει βιβλίο, υποσχόμενός του μεγάλα κέρδη και πιθανώς αποκατάσταση της εικόνας του στην κοινωνία· η επιτακτική ανάγκη για χρήματα οδηγεί τον Μ στην αποδοχή της πρότασης.

Με την παράλληλη εξιστόρηση των δύο χρόνων –παρόν, παρελθόν– ο Σκολιανός αφενός πετυχαίνει να κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον μας, από την αρχή μέχρι το τέλος –η νουβέλα διαβάζεται απνευστί, αφού «αγωνιούμε» να μάθουμε τόσο την προϊστορία του ήρωα όσο και την έκβαση της ιστορίας–, αφετέρου δείχνει πως μπορεί να τεμαχίζει και να συνθέτει το υλικό του, να το εποπτεύει και να κινείται άνετα στον χρόνο, κάτι όχι τόσο αυτονόητο για νέο συγγραφέα.
Η υπόθεση διαδραματίζεται σε μια πόλη που, παρότι δεν κατονομάζεται, αναγνωρίζεται εύκολα, χάρη στην περιγραφή της. Η αμφισημία που εντοπίσαμε νωρίτερα στην αφήγηση, συναντάται εκ νέου στον χώρο· ο δημόσιος χώρος, η πόλη, μόνιμα γκρίζα, μουντή και υγρή, μοιάζει να βαραίνει πάνω στον ήρωα, όπως η κοινωνία, αντίθετα ο ιδιωτικός χώρος, ανήλιος και αφιλόξενος, φαίνεται να του είναι πιο αδιάφορος.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ονοματοδοσία του ήρωα, ο οποίος αναφέρεται μόνο μ’ ένα αρχικό, Μ, μολονότι τα υπόλοιπα πρόσωπα έχουν όνομα και μάλιστα αρκετά κοινό, Ανδρέας, Κώστας (δύο φορές), Μαρία ή Σούλα. Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς πως ο Μ είναι ένα από τα τόσα πρόσωπα της σύγχρονης λογοτεχνίας που στερούνται ονόματος λόγω έλλειψης ταυτότητας. Ίσως. Επίσης, ενώ δίνονται οι περιγραφές των άλλων προσώπων, αγνοούμε παντελώς το παρουσιαστικό του ήρωά μας, ο συγγραφέας ωστόσο φροντίζει να έχουμε μια, όσο το δυνατόν πληρέστερη, εικόνα της προσωπικότητάς του: οξυδερκής παρατηρητής, ικανός αναλυτής ανθρώπων και καταστάσεων, αλλά και του εαυτού του, που τον γνωρίζει και τον ερμηνεύει άριστα, αδιάφορος για όλους και όλα, σε μόνιμη ρήξη με την κοινωνία και το σύστημά της –άρα ο ίδιος αρνείται την όποια κοινωνική ταυτότητα–, η οποία όπως είναι αναμενόμενο τον αποβάλλει. Μπορούμε ακόμη να αναρωτηθούμε αν αυτός ο μηδενιστής, με τη σύνθετη σκέψη και τον τεκμηριωμένο, ως επί το πλείστον, λόγο, τη μόνιμη οργή, τη βία και τη ροπή προς το κακό, συγγενεύει, ως προς τα δύο τελευταία, με ήρωες του Genet ή του Koltès. Πάντως, ο Σκολιανός κοιτά από απόσταση τον ήρωά του, δεν αποκλείεται να τον καταλαβαίνει, να συμμερίζεται ενδεχομένως τα κοινωνικά και πολιτικά του σχόλια, νιώθω όμως πως προτιμά να τον αφήσει ελεύθερο και να παραχωρήσει τον λόγο καθαρά σ’ αυτόν. Με ενδιαφέρον, λοιπόν, περιμένουμε την επόμενη δουλειά του Μιχάλη Σκολιανού.

 

Μ
Μιχάλης Σκολιανός
Σαιξπηρικόν
112 σελ.
ISBN: 978-618-5274-00-9
Τιμή: €10
001 patakis eshop

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Μιχάλης Μακρόπουλος: «Τσότσηγια & Ω'μ»

Οι δύο νουβέλες που συναπαρτίζουν το νέο βιβλίο του γνωστού πεζογράφου και μεταφραστή Μιχάλη Μακρόπουλου είναι άνισες. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι θέμα ποιότητας (όλα τα βιβλία του Μακρόπουλου είναι υψηλού...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Γιώργος Πύργαρης: «Τα διηγήματα της πλατείας»

Το ψηφιδωτό των μικρών πραγμάτων «Στις πλατείες συναντιέται το "εγώ", που έρχεται ανυποψίαστο από τη φωλιά του, με άλλα "εγώ". Υπάρχει εκεί ένας αυστηρός καθρέφτης που φωτίζει διαφορετικά το είδωλο που έχει ο καθείς...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Χρυσοξένη Προκοπάκη: «Μια τυχαία Ιφιγένεια»

Μπορεί να είναι ένα όνομα που έχει βαριά ιστορία, όμως όταν το κουβαλά μια σύγχρονη ηρωίδα χρωματίζεται αλλιώς. Η ιστορία της Χρυσοξένης Προκοπάκη είναι για μια Ιφιγένεια του σήμερα, την Ιφιγένεια...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: