Βίκυ Τσελεπίδου: «ελενίτ»

Βίκυ Τσελεπίδου: «ελενίτ»


Είναι πράγματι αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι τόσο ασήμαντα καθημερινά επεισόδια, τόσο ρεαλιστικές εκδοχές, τόσο μονοσήμαντες προτάσεις, που η συγγραφέας Βίκυ Τσελεπίδου επεξεργάζεται, γίνονται αληθινά έργα τέχνης, προσομοιάζουν και δρομολογούν αναγνωστικές προοπτικές, άκρως ενδιαφέρουσες και σαφέστατα διπολικές. Η πρωτοεμφανιζόμενη δημιουργός, λοιπόν, δέχεται ερεθίσματα απ' την πραγματικότητα, εντελώς απλά, λιτά και απέριττα και τα διαμορφώνει σε μινιμαλιστικά αφηγήματα λίγων σελίδων, έτσι ώστε να μπαινοβγαίνει στην αληθοφάνεια, να παίζει με το λογοτεχνικό ψεύδος, να κυριαρχεί πάνω στον μύθο, τέλος να προστατεύει το προϊόν της ή, ας πούμε, το υλικό της, από εξωγενείς παράγοντες αρνητικούς. Είναι τόσο κατακτημένη η πεζογραφική ικανότητα της Τσελεπίδου, που με εντελώς φθαρμένα σημεία έμπνευσης, με συνολικές ισορροπίες, με δραματικές αιχμές, με πλήρες συναισθηματικό τοπίο εκφοράς και με εμπεδωμένη την, παρά την πρώτη εμφάνιση, ταχύτητα περιδίνησης των κομματιών, ώστε τόσο η κριτική πένα, όσο και η αναγνωστική αποδοχή, να βρίσκονται μπροστά σε ένα πολύ αξιοπρεπές έως μαγικό συγγραφικό αποτέλεσμα, που συνάδει και με την ηλικία και με το ταλέντο, αλλά και με την αγωνία δημιουργίας.

Έχουμε, δηλαδή, μια ταυτόσημη πορεία πεζογραφίας και ποίησης, μια καθαρή ισορροπία των δύο τεχνών, έτσι ώστε να μην καταγράφεται και να μην παρατηρείται διηγηματογραφική άλογη προσπάθεια, αλλά με κάθε τρόπο μια άξια υπόμνησης λογοτεχνική προώθηση.

Ας δούμε τώρα λίγο το πώς εργάζεται η Τσελεπίδου, όπως μας προσφέρει τα πονήματά της, προκειμένου να τα αξιολογήσουμε: είναι δεδομένο πως, παρότι οι εμπνεύσεις είναι κοινές, οικείες και τετριμμένες, άπτονται της απλότητας και λοξοδρομούν προς τη γλωσσική εκφορά η περιγραφή να γίνεται παράλληλα και με ποιητικούς όρους. Έχουμε, δηλαδή, μια ταυτόσημη πορεία πεζογραφίας και ποίησης, μια καθαρή ισορροπία των δύο τεχνών, έτσι ώστε να μην καταγράφεται και να μην παρατηρείται διηγηματογραφική άλογη προσπάθεια, αλλά με κάθε τρόπο μια άξια υπόμνησης λογοτεχνική προώθηση. Η συγκεκριμένη δημιουργός, λοιπόν, θέτει βάσεις για ακόμη καλύτερες συγγραφές, προσκομίζοντας όμορες εκφραστικές δυνάμεις. Η δραματική δε απόπειρα ένδυσης των κομματιών, με στόχο την υποκίνηση συναισθηματικών εκκρίσεων, και η τραγική κατάληξη κάποιων εξ αυτών αποδεικνύουν περίτρανα πως η Τσελεπίδου γράφει για να ευαισθητοποιήσει, για να κερδίσει την αναγνωστική συμπάθεια υποψιασμένων ληπτών, για να πετύχει να γράψει ένα βιβλίο το οποίο δεν θα ξεχαστεί εύκολα. Το ύφος όπως και η ατμόσφαιρα διηγημάτων σαν το «Ο Πέτρος», «Κρίκος ανάμεσα» και «Μισό», υπερισχύουν των μύθων και συνάμα κινούν υποβοηθητικά τις αφηγήσεις, έτσι ώστε να αποτελούν μέρος μιας κατασκευής, έστω και μικρής φόρμας, έστω και συναισθηματικής ταχύτητας, που καταλαμβάνει τη δημιουργό στην προσπάθειά της να πει λιγότερα απ' όσα θέλει· τέλος, και χωρίς υπερβολή, ο αντικατοπτρισμός τής, έτσι και αλλιώς, φυσικής και υπερβολικής αντίστιξης δημιουργίας να αποτελεί λογοτεχνικό συμβάν συγκριτικά θεμιτό, να λειτουργεί με ομαλό τρόπο και να δείχνει την πραγματική αισθητική αντίληψη, η οποία και εκπλήσσει.

Η Βίκυ Τσελεπίδου, παρά τα σαράντα της χρόνια, είναι μια πολλά υποσχόμενη δημιουργός, η οποία έχει όλο το μέλλον μπροστά της. Διότι με το πρώτο της βιβλίο, το ελενίτ, έθεσε σοβαρές βάσεις ποιοτικές, πέτυχε να γράψει με την ψυχή της, μοίρασε αισθητικές και κοινωνικές επιπτώσεις, παρ' όλα αυτά πρέπει να της καταλογιστεί το ότι απέφυγε συστηματικά κάθε πολιτική σκέψη, απέκρυψε την κρίση που μαστίζει τη χώρα, κάθε σημείο που θα μπορούσε να δείξει την πραγματική κατάσταση, την οποία όλοι υφιστάμεθα. Δεν ξέρω τον λόγο για τον οποίο έγινε αυτή η επιλογή, υποψιάζομαι όμως πως η συγγραφέας, καθώς κάνει διηγήματα προσωπικά, τα οποία άπτονται σε βιωματικές συνιστώσες, μάλλον αποφασίζει να μην μπει σε χωράφια που δεν γνωρίζει καλά και να μη χαθεί σ' αυτή την επιταγή –αφού σχεδόν όλοι οι νέοι συγγραφείς σήμερα μπαίνουν στα βαθιά της κρίσης– ουσιαστικά όμως δεν μειώνεται η προσπάθειά της, η οποία άλλοτε ως παζλ καταγραφής και άλλοτε ως ποιητική προσήλωση σε στοιχεία που δεν ερμηνεύονται, σίγουρα, αργά ή γρήγορα, παραμένει στην ατομική της προσήλωση, που στόχος της είναι το κοινωνικό γίγνεσθαι και το κοινοτικό ένστικτο. Ούτως ώστε να θέτει προβληματισμούς, να επικοινωνεί συμβολικά και υπαρξιακά, να μη λειτουργεί άλογα και παραμυθιακά, αλλά άκρως ουδέτερα, να μη βάζει νομοτελειακές αλλά ούτε και ιστορικές προδιαγραφές, να μην αποπροσανατολίζει αλλά να συνδέει, τέλος, να μην οριοθετεί ακραία συναισθήματα αλλά να παίρνει βάρος από τη λάμψη της μεσαίας οδού, του ομαλού δρόμου.

001 patakis eshopελενίτ
Βίκυ Τσελεπίδου
Νεφέλη
104 σελ.
Τιμή € 8,90


 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Πατρίσια Χάισμιθ: «Καταδίωξη στη Βενετία»

Μίσος, φόβος κι εκδίκηση H Πατρίσια Χάισμιθ (Φορτ Ουόρθ, Τέξας, 19 Ιανουαρίου 1921-Λοκάρνο, Ελβετία, 4 Φεβρουαρίου 1995), θεωρείται μία από τις σημαντικότερες συγγραφείς στην αστυνομική λογοτεχνία, εκείνη που έδωσε άλλη...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Παναγιώτης Κουσαθανάς: «Ασύνταχτα μένουν τα δύσκολα»

Ο τόπος και η ψυχή του – μύθος και ιστορία της νήσου Μυκόνου Όσοι αγαπούν την ανάγνωση, όσοι βλέπουν τα βιβλία σαν μια νοητή προέκταση και του χεριού και της σκέψης, αυτοί θα καταλάβουν τι εννοώ λέγοντας ότι...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Γιώργος Δουατζής: «Ο μουσουργός»

Ο Αλέξανδρος ήταν το καμάρι της μητέρας του. Έπαιζε υπέροχα πιάνο κι αυτή του το ζητούσε επίμονα να παίξει για να τον ακούσουν οι συγγενείς και φίλοι που έρχονταν στο σπίτι. Πόσο καμάρωνε, που ήταν...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 7
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER