A+ A A-

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΑΛΜΟΝΤ: ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΚΟΛΥΜΠΗΣΕ ΜΕ ΤΑ ΠΙΡΑΝΧΑΣ κριτική της Ελένης Γεωργοστάθη

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΑΛΜΟΝΤ: ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΚΟΛΥΜΠΗΣΕ ΜΕ ΤΑ ΠΙΡΑΝΧΑΣ κριτική της Ελένης Γεωργοστάθη
Όταν ο θείος του ορφανού από γονείς Σταν χάνει τη δουλειά του στο ναυπηγείο όπου εργαζόταν, φτιάχνει μια δική του επιχείρηση κονσερβοποίησης ψαριών. Η διογκούμενη απληστία του όμως τον οδηγεί σε ακρότητες στη συμπεριφορά, αναγκάζοντας τον ανιψιό του να το σκάσει από το σπίτι καταφεύγοντας σε ένα πλανόδιο λούνα παρκ. Εκεί θα συναντήσει, μεταξύ πολλών άλλων, τον σπουδαίο νουμερίστα Πάντσο Πιρέλι, τον άνθρωπο που κολυμπάει με τα πιράνχας, ο οποίος θα χρίσει τον Σταν διάδοχό του! Κι εδώ αρχίζει για το παιδί η πορεία προς την αυτογνωσία και την ενηλικίωση, σ' έναν δρόμο όπου συχνά δεν γίνεται ξεκάθαρο τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.

Το Αγόρι που κολύμπησε με τα πιράνχας είναι ένα από αυτά τα βιβλία που καθιστούν τα όρια ανάμεσα στην αναγνωστική απόλαυση και στην «επαγγελματική» ενασχόληση του διορθωτή/επιμελητή μαζί τους δυσδιάκριτα. Και, ταυτόχρονα, σου κάνουν μια και καλή σαφές ότι ένα βιβλίο προορισμένο για παιδιά δεν είναι διόλου εύκολη ή απλοϊκή υπόθεση. Γιατί ο Ντέιβιντ Άλμοντ γράφει για παιδιά – ναι. Αλλά δεν χαϊδεύει, δεν υπεραπλουστεύει, δεν σερβίρει έτοιμο φαγητό. Ίσα ίσα, τόσο σε θεματικό όσο και σε αφηγηματικό επίπεδο, φέρνει και τον ήρωά του και τον αναγνώστη του αντιμέτωπους με ενδιαφέρουσες και τολμηρές προκλήσεις.

 

Εμφανίσεις: 1879

Περισσότερα...

ΒΗΣΣΑΡΙΑ ΖΟΡΜΠΑ-ΡΑΜΜΟΠΟΥΛΟΥ: ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΜΠΟΥΡΙΝΙ κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

Καλοκαιρινό μπουρίνι
Το Καλοκαιρινό μπουρίνι, το ένατο από τα δεκαοκτώ μυθιστορήματα που έχει γράψει η γνωστή, βραβευμένη Αγρινιώτισσα φιλόλογος, συγγραφέας αξιόλογων παιδικών και εφηβικών βιβλίων Βησσαρία Ζορμπά-Ραμμοπούλου, κυκλοφορούν οι Εκδόσεις Κέδρος σε τέταρτη, ανανεωμένη ανατύπωση.

Η συγγραφέας ακολουθεί τα κλασικά, δοκιμασμένα πρότυπα, χρησιμοποιεί τις δυνατότητες που παρέχει ο δοκιμασμένος τρόπος σύνθεσης μιας μυθιστορίας και δραματοποιεί δυναμικά ένα θέμα διαχρονικό, δυστυχώς, που αποτελεί μάστιγα για τις σύγχρονες «πολιτισμένες» κοινωνίες και σχεδόν καθημερινό θέμα/πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ελληνική οικογένεια και η κοινωνία: την εκμετάλλευση ανήλικων παιδιών από διεστραμμένους ενήλικες.

Στήνει το σκηνικό μιας παραλίγο τραγωδίας από εκείνες που συμβαίνουν, όχι σπάνια τα τελευταία χρόνια, διεθνώς με τραγικούς ήρωες/θύματα μικρά παιδιά, ακόμα και νήπια που πιάνονται στα δίχτυα επιτήδειων κακοποιών και υφίστανται κάθε λογής βιασμούς και κακοποιήσεις είτε ως εύκολη λεία, εμπορεύσιμο υλικό για εμπορική εκμετάλλευση, είτε γίνονται θύμα σωματικού και ψυχικού βιασμού από ασυνείδητους γονείς, δασκάλους και άλλους που όφειλαν να τα προστατεύουν ως υπεύθυνοι για τη ζωή, τη σωματική ακεραιότητα, τη σωματική και την ψυχική τους υγεία, για τη μόρφωσή τους.

 

Εμφανίσεις: 1721

Περισσότερα...

ΛΟΤΗ ΠΕΤΡΟΒΙΤΣ-ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ: ΑΜΙΛΗΤΗ ΑΓΑΠΗ κριτική της Λίτσας Ψαραύτη

 

Τρεις έφηβοι είναι τα κύρια πρόσωπα του νέου βιβλίου της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου, που συνδέεται με προηγούμενα μυθιστορήματά της: δύο κορίτσια – η Ειρήνη, που είναι και η αφηγήτρια, η Όλγα, επιστήθια φίλη της– και ο Θέμης, δυο χρόνια μεγαλύτερός τους, μαθητής της Γ' Λυκείου. Αχώριστη τριάδα, αλλά με διαφορετικούς χαρακτήρες και συμπεριφορά. Η Όλγα είναι από καιρό ερωτευμένη με τον Απελλή, που σπουδάζει ζωγραφική στο Παρίσι. Και η Ειρήνη, γοητευμένη από τα χαρίσματα του Θέμη, τον ερωτεύεται κι ας είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο, χτυπημένος από μια σπάνια ασθένεια που του παρέλυσε τα κάτω άκρα. Η αναπηρία δεν τον εμποδίζει να ζει μια κανονική ζωή, να παίζει μπάσκετ, να κολυμπάει και φυσικά να πηγαίνει στο σχολείο. Η Ειρήνη ωστόσο δεν εκδηλώνεται, νομίζοντας πως ο Θέμης είναι ερωτευμένος με την Όλγα.

Η συγγραφέας μάς περιγράφει τη ζωή στο σχολείο, τις συμπεριφορές μερικών νταήδων που δεν αφήνουν σε ησυχία τον μοναχικό και χοντρούλη συμμαθητή τους. Τον βρίζουν, του δίνουν καρπαζιές, τον σπρώχνουν, του βάζουν τρικλοποδιές και κάνουν τη ζωή του μαρτύριο. Ως τη στιγμή που επεμβαίνει ο Θέμης και δίνει ένα καλό μάθημα στους ψευτοπαλικαράδες.

Η κατάσταση γίνεται πιο σοβαρή όταν τα παιδιά βλέπουν, σε λίγες μέρες, στον τοίχο του σχολείου τους ζωγραφισμένο με μαύρη μπογιά έναν αγκυλωτό σταυρό και ρατσιστικά συνθήματα κατά των αναπήρων και των κατώτερων φυλών. Η παρέα δεν τρομάζει και όλο το Λύκειο γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, στις 3 Δεκεμβρίου.

Καθώς περνάει ο καιρός, ο σιωπηλός έρωτας της Ειρήνης για τον Θέμη γίνεται όλο και πιο δυνατός, ώσπου φτάνει η μέρα που ο εκείνος θα ταξιδέψει στον Καναδά για μια δύσκολη επέμβαση που αναμένεται να βελτιώσει η κατάστασή του. Και τότε έρχεται η έκπληξη!

Αγωνία, φόβος, αλλά και αισιοδοξία και ελπίδα κατέχουν όσους νοιάζονται και αγαπούν τον Θέμη. Τελικά η εξέλιξη θα είναι ευνοϊκή για την Ειρήνη και τον Θέμη, και η κοινή πορεία τους θα μας θυμίσει τη φράση του μεγάλου παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ότι «η ζωή κάθε ανθρώπου είναι παραμύθι γραμμένο με το δάχτυλο του Θεού».

Το βιβλίο είναι ένας ύμνος στη φιλία και στην αληθινή αγάπη. Η καταξιωμένη συγγραφέας, ακόμα μια φορά, μας γοήτευσε από τις πρώτες σελίδες, που πλημμυρίζουν από ανθρωπιά και ευαισθησία. Με τη γνωστή μαστοριά της κατάφερε να μας πείσει ότι «οι λέξεις είναι η γύρη στ' άνθη των πραγμάτων», όπως λέει ο Σλοβένος συγγραφέας Μπόρις Νόβακ.

Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί από τους εφήβους, αλλά θα το απολαύσουν και οι μεγάλοι.

Αμίλητη αγάπηΑμίλητη αγάπη
Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου
Πατάκης
144 σελ.
Τιμή € 9,00
1-patakis-link

 

Εμφανίσεις: 2556

ΚΩΣΤΟΥΛΑ ΤΩΜΑΔΑΚΗ: ΑΝΤΙΟ, ΚΟΡΙΤΣΙ κριτική της Ειρήνης Μπέλλα

 

Αντίο, κορίτσι. Δυο λέξεις. Ίσως εκεί, στον τίτλο, βρίσκεται το παιχνίδι που επέλεξε να παίξει η Κωστούλα Τωμαδάκη. Δύσκολα θα μπορούσε η συγγραφέας να βρει δυο λέξεις πιο εύστοχες και αποτελεσματικές, προκειμένου να εισαγάγει τον αναγνώστη στις σελίδες του εξαιρετικού εφηβικού βιβλίου της.

Το Αντίο, Κορίτσι μάς ζητάει να πάρουμε τον τίτλο τοις μετρητοίς. Ίσως και να μπλοφάρει όταν υπαινίσσεται και μια φυγή. Το σίγουρο είναι ότι η ανατροπή και η ειρωνεία έχουν κάνει καλά τη δουλειά τους.

Μεγαλώνω σημαίνει μαθαίνω να αποχωρίζομαι. Ναι, αυτός είναι ο πυρήνας της ιστορίας. Αυτή είναι η περίπτωση της 13χρονης μικρής σταρ, της πρωταγωνίστριας του βιβλίου. Η Νεφέλη δεν είναι ένα συνηθισμένο κορίτσι. Μεγάλωσε σε ένα μεγάλο σπίτι, ανάμεσα σε ρόλους που σχεδίασε η υπερπροστατευτική μητέρα της. Φαινομενικά ευτυχισμένη, αλλά όταν τα φώτα σβήνουν, αναγκάζεται να κρύβει τα μυστικά της. Ένα απόγευμα, γυρίζοντας από το στούντιο ύστερα από ένα κοπιαστικό τηλεοπτικό γύρισμα, η Νεφέλη –που όλοι τη φωνάζουν «Κορίτσι»–, θα διαπιστώσει ότι βρίσκεται φυλακισμένη σε έναν ρόλο που δεν της ταιριάζει. Πρώτα θα θυμώσει με τη μάνα της, έπειτα με την καλύτερή της φίλη και, τέλος, θα τα βάλει με τον εαυτό της. Μετά θα αντιδράσει.

Η ανάγκη της να δραπετεύσει για να γλιτώσει από τον «άλλο» διάσημο εαυτό της θα την οδηγήσει σε μια ασύλληπτη απόδραση, σε μια σειρά απίστευτες περιπέτειες. Πίσω της θα βρεθούν οι γονείς της, η καλύτερή της φίλη, η αστυνομία, ο Μπίλι, ένας κακοποιός και οι άνθρωποι της τηλεόρασης, που θα την καταδιώξουν με ένα μικρόφωνο στο χέρι.

Η συνάντηση της μικρής σταρ με το συνομήλικό της αγόρι, που ζει στους δρόμους, εξελίσσεται σε έναν συχνά άγριο αγώνα επιβίωσης. Στο βάθος, η Αθήνα, το εγκαταλειμμένο κέντρο και πιο πίσω τα προάστια και το εξαντλημένο όνειρο του life style.

Τολμηρή απομυθοποίηση του εγχώριου τηλεοπτικού θεάματος με ενήλικες χαρακτήρες δισδιάστατους σαν καρικατούρες. Και αν το Κακό και το Καλό συχνά περνούν από το έναν ήρωα στον άλλο, είναι γιατί οι χαρακτήρες του βιβλίου της Κωστούλας Τωμαδάκη μοιάζουν με τους πραγματικούς ανθρώπους.

Μέσα στις σελίδες του βιβλίου αποτυπώνεται ολόκληρη η παραζάλη μιας γενιάς ταλαιπωρημένης από τους μύθους και τις προσδοκίες, τα «θέλω» και τα «πρέπει» των γονιών, του σχολείου, της κοινωνίας.

Η 13χρονη Νεφέλη, θύμα της υπερπροστατευτικής και φιλόδοξης μητέρας της και του φαινομενικά άβουλου πατέρα της, βρίσκεται παγιδευμένη σε μια ζωή ψεύτικης λάμψης. Το σύμπαν που φτιάχνει πάνω της η Τωμαδάκη είναι παγωμένο, σαν το ψεύτικο χιόνι που πέφτει συνέχεια στο ντεκόρ, όπου γυρίζεται το τηλεοπτικό σίριαλ στο οποίο η ίδια πρωταγωνιστεί. Μεγαλωμένη σαν παιδί-θαύμα, αναγκάζεται να σιωπά περισσότερο από τους άλλους, αποφεύγει να απαντά στις ερωτήσεις των καθηγητών και συνεχίζει να ζει στο παγωμένο τοπίο της παιδικής απομόνωσης. Η μοναδική της διέξοδος είναι η φαντασία της και οι περιπέτειες ηρωισμού που συγχέονται με την πραγματικότητα. Σε μια αντίστροφη, αλλά τελικά παράλληλη πορεία, ο Φώτης, σε μια ηλικία που τα παιδιά πρέπει να κοιμούνται νωρίς, θέλει να εγκαταλείψει τη ζωή στους δρόμους και να κάνει μια νέα αρχή.

Αν όλα αυτά φαίνονται ασήμαντα για την ηλιόλουστη μεγαλούπολη, προσθέστε ότι κάτω από τα «επιφανειακά» εφηβικά προβλήματα κρύβεται μια διεισδυτική ματιά στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Μια σχεδόν «εντομολογική» παρατήρηση της οικογένειας που δεν μπορεί να αντισταθεί στην επέλαση του νεοπλουτισμού, του δήθεν, του φαίνεσθαι.

Το Αντίο, Κορίτσι μετεωρίζεται στο διάστημα που εκτείνεται από την αβέβαιη παιδικότητα ως την ανήσυχη εφηβεία. Οι ήρωες του βιβλίου δεν είναι κάποια παιδιά. Είναι παιδιά που ζουν την εφηβεία και ξαναφτιάχνουν τον κόσμο από την αρχή. Αν και πρόκειται για μια κλασική αφήγηση, ωστόσο η συγγραφέας δεν φοβάται να δοκιμάσει μη γραμμικούς τρόπους απόδοσης της ιστορίας της μέσα από συνεχείς παλινδρομήσεις στον χρόνο, στις συνειδήσεις αλλά και τις οπτικές γωνίες. Εντυπωσιακή, πράγματι, η εναλλακτική αφήγηση που μας πληροφορεί για τους χαρακτήρες, την ιδιοσυγκρασία τους, τις συνήθειές τους.

Το ζητούμενο είναι να έχουμε καλό μάτι να βλέπουμε, καλό αυτί να ακούμε και μια πένα να γράφουμε. Η Τωμαδάκη βλέπει, ακούει, καταγράφει και αναπλάθει. «Αναχρονιστικά» μοντέρνα η πένα της βουτάει στα βαθιά, αφήνοντας την ίδια γλυκόπικρη αίσθηση που δικαιώνει τους πιστούς της.

Αντίο, ΚορίτσιΑντίο, Κορίτσι
Κωστούλα Τωμαδάκη
Κέδρος
221 σελ.
Τιμή € 9,90
1-patakis-link

 

Εμφανίσεις: 2296

ΛΙΤΣΑ ΨΑΡΑΥΤΗ: ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ… κριτική της Ελένης Σαραντίτη

 

Η γνωστότατη, και κατ' επανάληψιν βραβευμένη, συγγραφέας Λίτσα Ψαραύτη, συχνότατα στα βιβλία της καταπιάνεται με προβλήματα και αγωνίες που κατατρώγουν τις νεανικές ψυχές, βυθίζοντας στην απόγνωση και στο σκότος ζωές που θα έπρεπε να κυριαρχούνται από τη μέθη των ονείρων και της δημιουργίας, και να περιβάλλονται από το φως των ανθισμένων χρόνων. Aς θυμηθούμε το Αυγό της έχιδνας (Έπαινος της Ακαδημίας Αθηνών, Εκδ. Πατάκη, 1996), μα και τα Επικίνδυνα παιχνίδια (Εκδ. Πατάκη, 2013) ή την Εξαφάνιση (Εκδ. Πατάκη, 1996), βιβλία γραμμένα με γνώση και συναίσθηση, ρεαλισμό και μια γλώσσα ευκίνητη κι ευέλικτη, διόλου απωθητική στους νέους. Απεναντίας· γλώσσα μοντέρνα με αποχρώσεις.

Βεβαίως, η δημοφιλής συγγραφέας έχει κυκλοφορήσει και βιβλία ιστορικού περιεχομένου, όπως η θαυμάσια Κασσάνδρα, η μάντισσα της Τροίας (Εκδ. Πατάκη, 2009), Η σπηλιά της γοργόνας (Εκδ. Πατάκη, 2007), Τα δάκρυα της Περσεφόνης (Εκδ. Πατάκη, 1996), αλλά και βιβλία για πολύ μικρά ή λιγότερο μικρά παιδιά, έχει κάνει δε και ωραιότατες μεταφράσεις. Παρουσία συνεχής, εγρήγορη, πασίγνωστη στους εφήβους, με τους οποίους έχει επαφή αδιάλειπτη, με το καινούργιο της βιβλίο κάνει άλλο ένα σταθερό βήμα προς τους νέους και τα αναγνώσματά τους, ξεκινώντας έναν ακόμη ειλικρινή διάλογο στον οποίο τίποτε δεν παρασιωπάται αλλά και τίποτε δεν καταγγέλλεται με ύφος αυθεντίας. Η συγγραφέας, έπειτα από πολυετή θητεία στα γράμματα και στα της ζωής, ξέρει πώς να καταδεικνύει αλλά και γνωρίζει πώς να κατανοεί και να συμμερίζεται. Η στάση της αυτή είναι λυτρωτική και για τους ήρωές της αλλά και για τους αναγνώστες, που την ελπίδα αποζητούν· και στα αναγνώσματα αλλά –κυρίως– στη ζωή.

Η ιστορία είναι των ημερών μας. Μια από τις τόσες δραματικές περιπτώσεις που, δυστυχώς, μας κληροδότησαν το κοντινό παρελθόν και η στάση μας η ανέμελη και συχνότατα άκριτη: Μια οικογένεια πτωχευμένη. Άτομα που ζούσαν στη χλιδή, τώρα φυτοζωούν και μοναχά στη συμπαράσταση συγγενών στηρίζονται. Η κρίση, θα πουν κάποιοι. Ναι, αλλά και η ζωή τους, με την κοσμικότητα, τα περιττά έξοδα, την επίδειξη, τον νεοπλουτισμό, την αποξένωση των γονέων από τα παιδιά τους, καθώς δεν τους περίσσευε χρόνος γι' αυτά, προηγούνταν οι ρηχές κοινωνικές σχέσεις· έπειτα ήταν και τα πανάκριβα σχολεία, τα πολυτελή αυτοκίνητα, ακολούθησε η χαρτοπαιξία, οι σπάνιες αντίκες, κι άλλα κι άλλα, δεν υπάρχει συγκρατημός στις περιπτώσεις αυτές. Η –τετραμελής– οικογένεια ζούσε «το όνειρό της». Ή μάλλον ζούσε στα σύννεφα· και ουδεμία σκέψη για περίσκεψη, αν και τα μηνύματα έφθαναν από παντού και οι κλυδωνισμοί του συστήματος γίνονταν πλέον αντιληπτοί.

Κλύδων ή κλυδασμός καλείτο στην αρχαία ελληνική η ορμή των κυμάτων, η θαλασσοταραχή (Στράβων 182). Κλυδωνίζομαι, πληρούμαι κυμάτων, ταράσσομαι.

Μες στη θαλασσοταραχή βρέθηκε η οικογένεια. Και αφέθηκε εκτεθειμένη «παντί ανέμω». Εν μια νυκτί. Η έφηβη κόρη της οικογένειας, Ηλέκτρα το όνομά της, η οποία είναι και η αφηγήτρια της περιπετειώδους όσο και ενδιαφέρουσας ιστορίας, εξομολογείται: «Αλήθεια, πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που όλα ήταν όμορφα και φωτεινά; Κάνω τον λογαριασμό και δεν είναι ούτε ένας χρόνος. Η κατρακύλα ήρθε σαν την ξαφνική καταιγίδα στη μέση μιας καλοκαιριάτικης μέρας. Για να γλιτώσουμε το ακριβό ενοίκιο της μονοκατοικίας στην Πεντέλη, μετακομίσαμε στο ισόγειο διαμέρισμα των παππούδων μας...» Στη Νέα Ιωνία. Εκεί βρήκαν ανοιχτές αγκαλιές κι ένα καταφύγιο να ζεσταθούν οι τρέμουσες ψυχές τους. Πρόστρεξαν με τα ελάχιστα πια υπάρχοντά τους, τα αναγκαία, ενώ κρύσταλλα, πορσελάνες, έπιπλα, πίνακες, αντίκες και μετάξια, ασημικά, σερβίτσια δυσεύρετα, το πιάνο της μικρής, αυτοκίνητα, όλα όσα πληρούσαν μα και αντιπροσώπευαν τη μέχρι τότε ζωή τους, πουλήθηκαν. Σε τιμές εξευτελιστικές. Και τα υπέροχα κοσμήματα της μητέρας παραδόθηκαν στα καταστήματα που έχουν αναρτημένη επιγραφή από χρυσό και αγοράζουν χρυσό και που, δυστυχώς, γέμισαν τον τόπο μας. Η ανάγκη. Και οι απ' αιώνος εκμεταλλευτές που πέφτουν σαν τα κοράκια...

Ευνόητο είναι δε ότι τα παιδιά, από τα ιδιωτικά σχολεία, βρέθηκαν να φοιτούν σε γυμνάσιο δημόσιο, στριμωγμένα, αποξενωμένα στην αρχή, θλιμμένα και απορημένα με τις τόσες αλλαγές, χαμένοι οι παλιοί φίλοι, χαμένα και τα παλιά σχέδια, φευγάτες οι «μεγάλες προσδοκίες». Ευτυχώς, όμως, οι παππούδες παραμένουν βάλσαμο και στήριγμα, στύλοι μυστικοί, υπόσχεση ζωής – αυτοί οι σεβάσμιοι, με τα ολιγοστά εισοδήματα ηλικιωμένοι.

Ανθεκτικά τα παιδιά· η νεότητα βρίσκει κανάλια αντίστασης και κήπους μυστικούς παρηγόρησης. Παραδόξως και η μητέρα προσαρμόστηκε αρκετά εύκολα· εργάζεται, μάλιστα, πωλήτρια σε εμπορικό κατάστημα. Ο μόνος που κατέρρευσε ήταν ο πατέρας. Εξαντλήθηκε ψυχικά και σωματικά. Σωπαίνει και πίνει. Πίνει πολύ, πίνει ανεξέλεγκτα, παθιασμένα, χαμένος σ' έναν κόσμο θολό και απειλητικό. Κοιμάται μεθυσμένος. Ξυπνά για να μεθύσει ξανά. Απελπισία. Και σαν να μην αρκούσαν οι ταλαιπωρίες τους, η Ηλέκτρα ερωτεύτηκε.

«Έρωτα εσύ, με περισσή/ όταν λαβώνεις δύναμη...» Θυμάστε το εξαίσιο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι από τον Μεγάλο Ερωτικό; Το ερμήνευσε ο Δημήτρης Ψαριανός. Οι στίχοι είναι από το β' στάσιμο της Μήδειας του Ευριπίδη, σε απόδοση Παντελή Πρεβελάκη. Rosa mystica, θάρρεψε πως ήταν αυτός ο –πρώτος– έρωτάς της. Μια αχτίδα στο σκότος που είχε κατακάτσει στην οικογένειά τους. Η ελπίδα στην απόγνωση. Αλίμονο· τον είχε γνωρίσει στο facebook. Και έκρυβε το αληθινό του όνομα, το ποιόν του, την υπόστασή του. Είχε σοβαρότατους λόγους ο εμφανιζόμενος ως Jerry F να πλησιάσει την ανυποψίαστη Ira 14. Συνήθιζαν να ανταλλάσσουν λόγια τρυφερά, λέξεις χαριτωμένες, ερωτικά μισόλογα, ξανοίγονταν· ποιες οι προτιμήσεις τους, τα γούστα τους στη μουσική, κάποτε έκανε και τον ζηλότυπο, ότι τάχα υποφέρει όταν την κοιτούν οι άλλοι, την ήθελε μόνο γι' αυτόν, την αποκοίμιζε με στίχους από τους Onirama: «Αγκαλιασμένοι σαν σχιζοφρενείς/ μακριά από έναν κόσμο που πληγώνει...», γνώριζε ο άθλιος με ποιαν είχε να κάνει, την ήξερε καλά την Ηλέκτρα, ήταν φίλος του αδελφού της κι επειδή η ίδια τον είχε απορρίψει, είχε βάλει εμπρός ένα πανούργο σχέδιο εκδίκησης. Εν τω μεταξύ, η κοπέλα όλο και πιο πολύ επιζητούσε την επικοινωνία μαζί του, όλο και πιο συχνά τον ονειρευόταν με γλυκιά ταραχή. «Το στήθος σου είναι υπέροχο, τ' αγόρια θα τρέχουν από πίσω σου. Θα σε σκέπτομαι την ώρα που θα πάω για ύπνο...» Τέτοια. Κι έλιωνε η Ηλέκτρα. Του είχε παραδώσει τη σκέψη της. Είχε αρπαχτεί από αυτόν σαν ναυαγός από μαδέρι μεσοπέλαγα...

Φυσικά, όλα αυτά τα βίωνε μόνη της παρότι είχε αποκτήσει μια φίλη, την Ερατώ, «που ώρες ώρες αγγίζει ό,τι πιο αθώο, αληθινό και όμορφο κρύβεται μέσα μου...». Άλλωστε, κοινωνική και άτομο γλυκό και λογικό καθώς ήταν, δεν άργησε να αγαπηθεί από καθηγητές και συμμαθητές, να αποκτήσει σχέσεις θερμές, με μοναδική εξαίρεση τον φίλο του αδελφού της, Μπάμπης το όνομά του, και η συμπεριφορά του άγγιζε τη χυδαιότητα· αυτόν, η Ηλέκτρα ούτε που τον πλησίαζε καν.

Τον πλησίασε μια και καλή. Όταν παίχτηκε το φοβερό δράμα. Και όταν αξημέρωτα ακόμη, νικημένη, ταπεινωμένη, πήρε τον δρόμο για το σπίτι της κλαίγοντας, παραπατώντας, ένα ράκος. Αλλά ο Μπάμπης συνέχισε την εκδίκησή του. Ένας φίλος του είχε τραβήξει φωτογραφίες την ώρα που φιλιόταν με την Ηλέκτρα και τις δημοσίευσε στο διαδίκτυο. Άρχισε να την εκβιάζει για να συνεχίζουν τη σχέση τους, ώσπου το κορίτσι έφτασε στα έσχατα όρια της απελπισίας. Τα καταφέρνουν στο τέλος οι νέοι με την ψυχή που βιάστηκε και με τον νου που θρυμματίστηκε; Στην οδυνηρή και εντέλει επίμοχθη περίπτωση της Ηλέκτρας, ναι. Απαιτείται, βέβαια, μόχθος, καρδιά καθαρή και ματιά ανοιχτή, σαν του αγριοπερίστερου άγρυπνη, καθώς θα έλεγε ο Σοφοκλής «πτηνής ως όμμα πελείας». Το κακό έχει τόσους τρόπους να μεταμορφώνεται, να επιβάλλεται, συχνά και να εξουσιάζει.

Για τον λόγο αυτό οι νέοι μας χρειάζονται όσο ποτέ άλλοτε τους συγγραφείς τους. Για ν' ανταλλάξουν μυστικά μαζί τους, για να στηριχθούν με τον λόγο τους, τον οποίο παρακινεί η γνώση και η αγάπη. Για να αισθανθούν την αμοιβαιότητα και τη ζεστασιά που οι ωραίες σελίδες προσφέρουν. Για να γνωρίζουν, να αντιστέκονται και να μη φοβούνται.

Γραμμένο στην καρδιά της κρίσης, απευθυνόμενο στα παιδιά της κρίσης, το βιβλίο της Λίτσας Ψαραύτη δεν ψαύει απλώς τη σύγχρονη ζωή· την ερευνά σε βάθος, φωτίζοντάς τη με τον τρόπο της τον ξεχωριστό.

Ηλικία: άνω των δώδεκα ετών.

Ποτέ, μα ποτέ ξανά...Ποτέ, μα ποτέ ξανά...
Μυθιστόρημα
Λίτσα Ψαραύτη
Πατάκης
146 σελ.
Τιμή € 8,20
1-patakis-link

 

Εμφανίσεις: 2593

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr