A+ A A-

Τζον Μπόιν: «Μείνε εκεί που είσαι και μετά φύγε» κριτική της Ελένης Σαραντίτη

Τζον Μπόιν: «Μείνε εκεί που είσαι και μετά φύγε» κριτική της Ελένης Σαραντίτη
Ο Ιρλανδός (Δουβλίνο, 1971) Τζον Μπόιν, με σπουδές φιλολογίας στο περίφημο Trinity College, στο οποίο, ας σημειωθεί, έκανε λαμπρές σπουδές, από το 1871 μέχρι το 1874, ο Όσκαρ Ουάιλντ όπου βραβεύτηκε και με χρυσό μετάλλιο για την επίδοσή του στα αρχαία ελληνικά, καθώς από την ηλικία των 12 ετών διάβαζε στο πρωτότυπο Όμηρο και Βιργίλιο, ας είναι, ο συγγραφέας του μυθιστορήματος Μείνε εκεί που είσαι και μετά φύγε δεν είναι καθόλου άγνωστος στους έφηβους Έλληνες αναγνώστες ή και στους μεγαλύτερους που επιζητούν το πραγματικά καλό βιβλίο. Το βιβλίο που αφήνει πολύτιμες χαρακιές στην καρδιά και ανοίγει δρόμους πάμφωτους στη διάνοια.

Και τα τέσσερα μυθιστορήματά του για νέους αναγνώστες, τα οποία μεταφράστηκαν και κυκλοφορούν με επιτυχία στη χώρα μας, είναι: Το αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα (Κέδρος 2006), Ο Νόα το έσκασε (Ψυχογιός 2011), Μπάρναμπι Μπρόκετ (Ψυχογιός 2013) και το παρόν και τελευταίως εκδοθέν, Μείνε εκεί που είσαι και μετά φύγε (Ψυχογιός 2014). Ένα ακόμη, Το αγόρι στην κορυφή του βουνού, θα εκδοθεί μες στη χρονιά, μας πληροφορεί μέσω της ιστοσελίδας του. Ανυπομονώ. Ξέρω πια εκ των προτέρων πως θα πιάσω στα χέρια μου ένα βιβλίο εξαιρετικό, που εξαίρει την ανθρωπιά και αναδεικνύει τα αισθήματα ως αναγκαίους σηματωρούς σε περιόδους τρικυμίας. Ξέρω, επίσης, πως θα εξαφθεί η φαντασία μου, θα καρδιοχτυπήσω, θα γλυκάνει ο κόσμος μέσα μου, ενώ θα μου χαριστεί και η απόλαυση μιας αριστοτεχνικής γραφής. Γνωρίζω ακόμη πως η μνήμη μου θα το συγκρατήσει για πολύν καιρό. Όπως συγκράτησε και τα προηγούμενα.

Ο Τζον Μπόιν έχει γράψει και εννέα βιβλία για ενηλίκους, όπως Ο κλέφτης του χρόνου (The Thief of Time, 2000) ή το Μια ιστορία μοναξιάς (A History of Loneliness, 2014). Και τα δυο έγιναν δεκτά με ενδιαφέρον και ενθουσιασμό όπου και αν κυκλοφόρησαν. Και κυκλοφόρησαν σε πολλές χώρες, όπως εξάλλου συμβαίνει με όλα τα βιβλία του Μπόιν. Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκλονιστικό Αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα μεταφράστηκε σε 40 γλώσσες, πούλησε άνω των πέντε εκατομμυρίων αντίτυπα και έγινε μια θαυμάσια κινηματογραφική ταινία από τον Μαρκ Χέρμαν, ο οποίος υπέγραψε και το σενάριο. Το δε εκπληκτικό εφηβικό μυθιστόρημα Ο Νόα το έσκασε έχει μεταφραστεί μέχρι σήμερα σε 24 γλώσσες.

 

Εμφανίσεις: 1340

Περισσότερα...

ΑΡΓΥΡΩ ΠΙΠΙΝΗ: Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ κριτική της Αθηνάς Μπίνιου

ΑΡΓΥΡΩ ΠΙΠΙΝΗ: Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ κριτική της Αθηνάς Μπίνιου
Εξαιρετικά άμεσο και ειλικρινές το καινούργιο έργο της Αργυρώς Πιπίνη. Οι ιερές και ασθματικές ώρες της ενηλικίωσης της Αλίκης, μέσα από τις δυσκολίες των οικογενειακών σχέσεων, και συνάμα της οικονομικής, ηθικής και πολιτικής αναστάτωσης που βιώνει το κορίτσι, μα και η χώρα, μου θύμισε τον εαυτό μου στην ηλικία της. Θαρρώ και πολλών κοριτσιών η ψυχή θα αντιφεγγιστεί στο ευαίσθητο μα και εξαιρετικά δυνατό αυτό κείμενο. Γραπτό που συνεπαίρνει, ταράζει με την αλήθεια, άλλοτε σκληρή, άλλοτε τρυφερή και βελούδινη, που εικονίζει. Βεβαίως, στις μέρες μας τα κέντρα των πόλεων τέτοιου είδους εικόνες προσφέρουν σ' ολόκληρη την οικουμένη. Ποιας πόλης; Πότε, πού, πώς και γιατί; Η κάθε Αλίκη που την περπάτησε ξέρει να χάνεται στον προσωπικό της λαβύρινθο. Μα συχνά ξέρει και να ανορθώνεται και να ξαναβρίσκει τη ζωοποιό δύναμη της ωραίας νιότης. Μόνο το σκηνικό αλλάζει από πόλη σε πόλη.

Οι αναδρομές έχουν δεξιοτεχνία. Μαστοριά είναι να πηγαίνεις στα κρίσιμα κομμάτια του κειμένου μπρος-πίσω και σπαστά μάλιστα. Πιστεύω στη σύντομη αφήγηση, στις μικρές φόρμες. Το μικρό είναι όμορφο. Γιατί άλλωστε να γράφονται λεπτομέρειες, αν μπορούν να γραφτούν μικρής έκτασης κείμενα με ποιητική διάθεση; Ας δίνουμε και στη φαντασία τον χώρο και τον χρόνο της... Ξέρει αυτή. Γιατρεύει δε.

Είναι δε αξιοσημείωτο πόσο τρομακτικά δυνατή και αληθινή είναι η πρωτεύουσά μας τη νύχτα μέσα από τη γραφή της Αργυρώς Πιπίνη: ποίηση μαζί και παραίτηση, η απέραντη μοναξιά και η ευλογημένη συντροφικότητα. Η ανατριχίλα και το δάκρυ της ανακούφισης. Η ανέχεια και ο φόβος. Μια Αθήνα μάνα και μια Αθήνα μητριά.

 

Εμφανίσεις: 1434

Περισσότερα...

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ: Ε ΛΟΙΠΟΝ, ΟΧΙ! κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ: Ε ΛΟΙΠΟΝ, ΟΧΙ! κριτική της Ελένης Χωρεάνθη
Από τις Εκδόσεις Παρρησία κυκλοφορεί ένα βιβλίο κάπως αλλιώτικο από τα άλλα, διότι πρόκειται για συλλογικό έργο. Περιέχει κείμενα πεζά ως επί το πλείστον, και λίγα ποιητικά, που μας φέρνουν κοντά εποχές περασμένες και μας θυμίζουν στιγμές και περιστατικά από τη ζωή των ίδιων των συγγραφέων ή συγγενών τους σ' εκείνους τους καιρούς που έχουν ήδη περάσει στην Ιστορία και είναι παρελθόν. Κείμενα βιωματικά που ζωντανεύουν τρυφερές, ευχάριστες, αλλά και σκληρές, γλυκόπικρες αναμνήσεις και μας δημιουργούν συναισθήματα νοσταλγίας, περισυλλογής και χαρμολύπης, συνδέουν τη ζωή του χτες με το σήμερα και δημιουργούν προϋποθέσεις με προοπτική του μέλλοντος χρόνου. Αυτό δηλώνει και ο τίτλος με το γενναίο όχι!

Ε λοιπόν, όχι! είναι ο τίτλος της χαριτωμένης συλλογής των εκατόν είκοσι έξι (126) επιλεγμένων μικρών κειμένων, που έγραψαν στα δεκαπέντε χρόνια ζωής του Ημερολογίου της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς γυναίκες, μέλη, αλλά και φίλες της, με αφορμή ορισμένα θέματα, όπως: «Θυμάμαι», «Μικρά χαμόγελα», «Σχολικές αναμνήσεις», «Ένα φόρεμα για μένα», «Ένα τραγούδι – μια ιστορία», «Αν αύριο δεν βρέξει», «Και είχα τόσα στο νου μου να πω», «Τα κλειδιά του κόσμου», «Το ταξίδι που δεν έγινε», «Αν ήμουν...», «Ο δρόμος εκείνος...», «Μια παλιά φωτογραφία», «Και ξαφνικά όλα γύρισαν ανάποδα», «Οι τοίχοι των δρόμων είναι ζωντανοί», για να πλαισιώσουν τις σελίδες των επιτραπέζιων επετειακών ημερολογίων της Γ.Λ.Σ.

 

Εμφανίσεις: 1341

Περισσότερα...

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗ: ΧΑΡΤΙΝΗ ΑΓΚΑΛΙΑ κριτική του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗ: ΧΑΡΤΙΝΗ ΑΓΚΑΛΙΑ κριτική του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη
Η συγγραφή των εφηβικών και παιδικών βιβλίων, ως «δύναμη παιδαγωγούσα», χρειάζεται δεξιοτεχνία και ταλέντο. Με τη δεξιοτεχνία, ο συγγραφέας μπορεί να πλησιάσει το παιδί, να το ευαισθητοποιήσει, να ευρύνει το πνευματικό και το γνωστικό του πεδίο, να απογειώσει τη φαντασία του και να το οδηγήσει τελικά στη φιλαναγνωσία. Το ταλέντο του, από την άλλη, τον καθοδηγεί με τρόπο αλάνθαστο στο να επιλέξει θέματα που αγγίζουν τον σύγχρονο προβληματισμό, θέματα που συγκινούν την παιδική ψυχή και παίρνουν οντότητα από την πένα της γραφής του, έπειτα από πολύχρονη και πολύμοχθη επεξεργασία.

Τη δεξιοτεχνία αυτή και το ταλέντο διακρίνουμε στη συγγραφέα της Χάρτινης αγκαλιάς, που διαθέτει το πλεονέκτημα να έχει διδάξει σε σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η πολύχρονη επαφή της με τους μαθητές της ηλικίας αυτής απέδωσε καρπούς που φαίνονται και στο παλαιότερο μυθιστόρημά της, Τα παιδιά του τελευταίου θρανίου, ένα αγαπημένο βιβλίο των εφήβων.

 

Εμφανίσεις: 1705

Περισσότερα...

ΓΚΟΥΙΝΤΟ ΣΓΚΑΡΝΤΟΛΙ: ΟΛΑ ΑΠΟ ΔΥΟ κριτική της Ράνιας Μπουμπουρή

ola-apo-dyo
«Τα έχω όλα από δύο: δύο σπίτια, δύο κρεβατοκάμαρες, δύο ποδήλατα, δύο γραφεία για να κάνω τα μαθήματά μου, δύο σάκους ποδοσφαίρου [...] Τα Χριστούγεννα στολίζω δύο δέντρα και ο Άγιος Βασίλης μου φέρνει δύο δώρα κάθε Πρωτοχρονιά». Έτσι αρχίζει την αφήγησή του ο Γκουίντο Σγκάρντολι, διά στόματος του δεκάχρονου Άλεξ, ο οποίος συνεχίζει προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό του μάλλον, παρά τους άλλους: «Το δύο είναι ο τυχερός μου αριθμός». Διότι στην πραγματικότητα αναπολεί την εποχή που τα είχε όλα μονά, την εποχή πριν χωρίσουν οι γονείς του και ζούσαν και οι τρεις μαζί στο ίδιο σπίτι αγαπημένοι. Ή μήπως δεν ήταν και τόσο αγαπημένοι; Ο Άλεξ θυμάται τη ζωή του στο σπίτι, μόνο που –και αυτό το διαπιστώνει στην πορεία της αφήγησης– δεν θυμάται τους γονείς του αγαπημένους. Μόνο στις παλιές φωτογραφίες τούς βλέπει χαμογελαστούς κι αγκαλιασμένους.

«Δεν ξέρω αν είναι καλύτερο να μη μιλάς καθόλου με τον άλλο ή να τσακώνεσαι διαρκώς», λέει παρακάτω. Κι είναι ένα παράδειγμα των ερωτημάτων που τον απασχολούν και που κατά πάσα πιθανότητα απασχολούν τα περισσότερα παιδιά διαζευγμένων γονιών. Ο κόσμος των μεγάλων φαντάζει περίπλοκος, οι εξηγήσεις τους όχι και τόσο πειστικές. «Γιατί ο μπαμπάς κοιμάται στον καναπέ;» ρωτά τη μητέρα του, λίγο πριν φύγει ο πατέρας του οριστικά από το σπίτι. «"Προτιμάμε να μένουμε μόνοι μας για να σκεφτούμε. [...] Θέλουμε να σκεφτούμε πώς βλέπουμε τα πράγματα, γιατί εδώ και λίγο καιρό τα βλέπουμε διαφορετικά". Μα πώς είναι δυνατόν να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά; Αν κάτι είναι κόκκινο ή μπλε, γιατί εσύ να βλέπεις ότι έχει άλλο χρώμα;» Το παιδί, βέβαια, νιώθει την απομάκρυνση των γονιών του και πριν έρθει η οριστική ρήξη. Διαισθάνεται τα σημάδια, αν και δεν μπορεί να φανταστεί πού θα οδηγήσουν. Γι' αυτό και τα ψυχοσωματικά συμπτώματα, οι φοβεροί κοιλόπονοι και οι αδιαθεσίες του, εμφανίζονται πριν από το διαζύγιο. Και μέσα σε όλο το άγχος που βιώνει από τις μεγάλες αλλαγές στη ζωή του, έρχεται επιπλέον και το άλλο άγχος που δεν είχε φανταστεί ποτέ, όταν ο μπαμπάς αρχίζει να βγαίνει με μιαν άλλη γυναίκα: «Το να είσαι παιδί δύο γονιών που δεν είναι πια μαζί είναι στ' αλήθεια δύσκολη δουλειά. Πρέπει να προσέχεις πολύ τι λες, σε ποιον το λες, τι κάνεις, πού το κάνεις και πώς».

 

Εμφανίσεις: 1319

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr