A+ A A-

Φιόντορ Σαλιάπιν: «Η μάσκα και η ψυχή» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Η μάσκα και η ψυχή Φιόντορ Σαλιάπιν Μετάφραση Ελένη Κατσιώλη Λέμβος


Ο Φιόντορ Σαλιάπιν υπήρξε εμβληματική μορφή στο χώρο του θεάτρου. Ηθοποιός και τραγουδιστής της όπερας. Από το 1889 που έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο μέχρι το 1936, που έριξε αυλαία η ζωή του, η καριέρα του απογειώθηκε. Γνώρισε μεγάλες τιμές, έκανε το θαύμα επί σκηνής και απέκτησε παγκόσμια φήμη. Η αυτοβιογραφία του είναι η προσπάθειά του να καταγράψει αυτό το θαύμα που ένιωσε να κατακλύζει τη ζωή του και ειδικά μετά τη συμπλήρωση των σαράντα χρόνων στο τραγούδι. Σαράντα χρόνων αμφιβολίας, ανησυχίας, προσωπικής δυσαρέσκειας και θριάμβων, σαράντα χρόνων διαδρομές πάνω σε δρόμους παραδοσιακούς, λαϊκούς, αυτοκρατορικά βουλεβάρτα, εθνικές οδούς, όπου ακούγονταν ατσάλινοι τροχοί, πολεμικές μουσικές και ποικίλα άλλα ακούσματα.

Παράλληλα με το θέατρο τον συγγραφέα απασχολεί και η Ρωσία, για την οποία, όταν έρχεται στο νου του, άλλοτε νιώθει υπερηφάνεια και άλλοτε θλίψη. Το «μαγικό κρύσταλλο» όμως δια μέσου του οποίου είδε τη Ρωσία ήταν το θέατρο. Γι’ αυτό τα πάντα είναι ιδωμένα από την πλευρά του θεάτρου. Είναι οι ανθρώπινοι χαρακτήρες, η ψυχή τους, που η μνήμη τούς ανακαλεί με το μακιγιάζ τους, τις εκφράσεις του προσώπου τους, τις χειρονομίες και τη θεατρική τους εξάρτυση. Σ’ ένα προγενέστερο βιβλίο του μίλησε για τη ζωή του εξωτερικά, ενώ σ’ αυτό επιδιώκει μια «αναλυτική βιογραφία της ψυχής» του και «της τέχνης του», λέει χαρακτηριστικά και, κυρίως, «Χωρίς μακιγιάζ».

 

Εμφανίσεις: 661

Περισσότερα...

Μάρω Δούκα: «Τίποτα δεν χαρίζεται» κριτική του Χρίστου Παπαγεωργίου

Τίποτα δεν χαρίζεται Μάρω Δούκα Πατάκης


Δεν πρέπει να υπάρξει πνευματικός άνθρωπος, πεζογράφος, ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός που να μην διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο της Μάρως Δούκα, που μας έρχεται από ένα "ένδοξο" παρελθόν, από μια περίοδο όπου οι μεγάλοι μεταπολεμικοί, ένας ένας, εγκατέλειπαν τον μάταιο τούτο κόσμο. Διότι πράγματι, άλλοτε με τρόπο ημερολογιακό, άλλοτε επιστολικό, άλλοτε ως κατάθεση ψυχής και άλλοτε ως γνήσια αισθητική και εμπειρική κειμενογραφία, η πολυτάλαντη πεζογράφος αναφέρεται στο έργο –με αφορμή τον θάνατό τους– τεράστιων δημιουργών, οι οποίοι και την τίμησαν με τη φιλία τους, οι οποίοι τη συμβούλευαν στα πρώτα δικά της βήματα, οι οποίοι της συμπαραστάθηκαν στις δύσκολες στιγμές της. Γράφοντας λοιπόν σε αφιερώματα περιοδικών, κάνοντας πολλές ομιλίες, ακόμη και σε παιδιά γυμνασίου, και καταγράφοντας συνειδητά ό,τι καλό προέκυπτε από κάθε της γνωριμία, συγκεντρώνει όλο αυτό το υλικό σε έναν τόμο, ώστε εμείς ως αναγνώστες να έχουμε την εικόνα της ως πνευματικού ανθρώπου, πέρα από την πρωτογενή της παραγωγή. Και είναι όλα αυτά τα κείμενα όχι απλώς ενδιαφέροντα, όχι απλώς ζωντανά –παρά τον χαρακτήρα του φιλολογικού μνημόσυνου που άθελα τους παίρνουν– όχι απλώς έμπλεα συναισθημάτων, όχι απλώς δοκιμιακά με τρόπο ασίγαστης εξωστρεφούς δυναμικής, αλλά πολύ περισσότερο λογοτεχνικά διαμάντια, πολύτιμες πέτρες, περίτεχνης διακόσμησης μιας εστίας, που παρείχε αγάπη και ζεστασιά, που έδινε μεγαλείο και απαστράπτουσα ειλικρίνεια.

 

Εμφανίσεις: 3193

Περισσότερα...

Αχιλλέας Κυριακίδης: «Σημειώσεις για μια ιδιωτική θεωρία της λογοτεχνίας» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Σημειώσεις για μια ιδιωτική θεωρία της λογοτεχνίας Αχιλλέας Κυριακίδης Κίχλη


Ο εξαιρετικός διηγηματογράφος και μεταφραστής (για να μείνουμε μόνο σε δύο απ’ τις ιδιότητες του) Αχιλλέας Κυριακίδης δημοσιεύει την ιδιωτική θεωρία του, ή καλύτερα τις Σημειώσεις για μια ιδιωτική θεωρία της λογοτεχνίας. Τούτο σημαίνει πως η «ιδιωτική» περιέχει απόψεις που από κανέναν δεν δεσμεύονται και κανέναν δεν δεσμεύουν. Από την άλλη, είναι προσωπική υπόθεση, απόσταγμα πείρας και μακράς εμπειρίας ενός γνώστη του πράγματος από μέσα. Δημιουργού και αναγνώστη και όχι μόνο. Γράφει για ό,τι του αρέσει, «car telle est mon plasir» που έλεγε και κάποιος Λουδοβίκος. Τούτο το διαπιστώνει κανείς ευθύς αμέσως: «Όποιος μιλάει για την “τέχνη της ανάγνωσης” είναι ένας αναγνώστης υστερόβουλος· δηλαδή συγγραφέας». Άρα ο αναγνώστης δεν αναγνωρίζει κανόνες. «Όταν ο αναγνώστης δημιουργεί, ο συγγραφέας σωπαίνει»: με άλλα λόγια το έργο, εφόσον απευθύνεται σε όποιον αναγνώστη και όχι μόνο στον ιδανικό, τότε ισχύει και το δικαίωμα του αναγνώστη, ερήμην θεωριών και κανόνων.

 

Εμφανίσεις: 897

Περισσότερα...

Α. Ε. Hotchner: «Ερωτευμένος Χέμινγουεϊ» κριτική του Φίλιππου Φιλίππου

Ερωτευμένος Χέμινγουεϊ Η δική του εξιστόρηση A.E. Hotchner


Ο Ααρών Έντουαρντ Χότσνερ [Aaron Edward Hotchner]που γεννήθηκε το 1920 στο Μιζούρι των ΗΠΑ, δημοσιογράφος το επάγγελμα, είχε δεθεί δια βίου με ισχυρή φιλία με τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Λίγα χρόνια μετά τον θάνατο, δηλαδή την αυτοκτονία, του φίλου του, έγραψε το βιβλίο Papa Hemingway, στο οποίο αφηγούνταν τις περιπέτειες που έζησαν μαζί επί δεκατέσσερα χρόνια. Στο παρόν βιβλίο, το Ερωτευμένος Χέμινγουεϊ, ο Χότσνερ καταθέτει τις συνομιλίες που είχε με τον φίλο του, κυρίως τις μαγνητοφωνημένες. Η αφήγησή του ξεκινάει τον Ιούνιο του 1961, όταν ο Χέμινγουεϊ νοσηλευόταν σε ψυχιατρική κλινική στο Ρότσεστερ. Η διάγνωση των γιατρών έλεγε πως ο ασθενής έπασχε μόνιμα από κατάθλιψη με παραληρηματικές ιδέες καταδίωξης και ως αγωγή είχαν ορίσει ηλεκτροσπασμοθεραπείες. Οι στενοί του φίλοι γνώριζαν πως έπασχε από κατάθλιψη τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αλλά δεν γνώριζαν τις ρίζες της ασθένειάς του. Ο Χότσνερ προσπάθησε να τον βοηθήσει να ξεπεράσει κάποιες από τις καταστροφικές φοβίες του, μα δεν τα κατάφερε.

 

Εμφανίσεις: 535

Περισσότερα...

Μποστ: «Η Φαύστα και διάφορα διηγήματα» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Η Φαύστα Και διάφορα διηγήματα Μποστ Μεταίχμιο


Φαύστα. Το όνομα μάς θυμίζει αμέσως τη γνωστή τραγωδία του Βερναρδάκη, την τελευταία που παίχτηκε, με μεγάλη επιτυχία, στην καθαρεύουσα γλώσσα. Αυτής της μοιραίας και τραγικής ταυτόχρονα ηρωίδας το όνομα παίρνει ο Μποστ στα 1963 και στήνει μια δική του θεατρική Φαύστα που καμιά σχέση δεν έχει με την παλιά εκείνη βυζαντινή Αυγούστα και τα ερωτικά πάθη και παθήματά της ή μη μόνον τη γλώσσα της, αλλά διαστρεβλωμένη. Διότι της νέας Φαύστας τα πάθη και παθήματα, σε πρώτο επίπεδο είναι των γραμματικών και συντακτικών φαινομένων, σε δεύτερο επίπεδο, όμως, υπαινίσσονται πολιτικές και κοινωνικές στρεβλώσεις.

 

Εμφανίσεις: 702

Περισσότερα...

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ...

  1. Συλλογικό έργο: «Ποιητικό Ημερολόγιο 2016» κριτική του Παναγιώτη Σκορδά
  2. Σοφία Νικολαΐδου: «Καλά και σήμερα: Το χρονικό του καρκίνου στο δικό μου στήθος» κριτική του Θανάση Αντωνίου
  3. Αρετή Σπίνουλα: «La Lingua attraverso i Racconti» κριτική της Στέλλας Πριόβολου
  4. Μαρκ Μαζάουερ: «Τριάντα χρόνια ελληνικής ιστορίας: Μια προσωπική αναδρομή» κριτική της Μίνας Ξηρογιάννη
  5. Συλλογικό έργο: «Έκφραση τιμής στον Κώστα Ε. Τσιρόπουλο» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη
  6. «Giuseppe Ungaretti: για την ποίηση και τη ζωή» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ
  7. Συλλογικό έργο: «Λεσβιακό Ημερολόγιο 2016» κριτική της Μαρίας Κοτοπούλη
  8. Συλλογικό έργο: «Τόποι της λογοτεχνίας» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ
  9. Νίκος Δ. Βαρμάζης: «Η Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στη δεκαετία του 1950» κριτική του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη
  10. Ζήσιμος Λορεντζάτος: «Μεταφράσεις» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr