A+ A A-

Μποστ: «Η Φαύστα και διάφορα διηγήματα» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Η Φαύστα Και διάφορα διηγήματα Μποστ Μεταίχμιο


Φαύστα. Το όνομα μάς θυμίζει αμέσως τη γνωστή τραγωδία του Βερναρδάκη, την τελευταία που παίχτηκε, με μεγάλη επιτυχία, στην καθαρεύουσα γλώσσα. Αυτής της μοιραίας και τραγικής ταυτόχρονα ηρωίδας το όνομα παίρνει ο Μποστ στα 1963 και στήνει μια δική του θεατρική Φαύστα που καμιά σχέση δεν έχει με την παλιά εκείνη βυζαντινή Αυγούστα και τα ερωτικά πάθη και παθήματά της ή μη μόνον τη γλώσσα της, αλλά διαστρεβλωμένη. Διότι της νέας Φαύστας τα πάθη και παθήματα, σε πρώτο επίπεδο είναι των γραμματικών και συντακτικών φαινομένων, σε δεύτερο επίπεδο, όμως, υπαινίσσονται πολιτικές και κοινωνικές στρεβλώσεις.

 

Εμφανίσεις: 678

Περισσότερα...

Συλλογικό έργο: «Ποιητικό Ημερολόγιο 2016» κριτική του Παναγιώτη Σκορδά

Ποιητικό ημερολόγιο 2016 Ανθολόγηση-επιμέλεια Γιάννης Κορίδης Ιωλκός


«Κι όχι αυταπάτες προπαντός./ Το πολύ-πολύ να τους εκλάβεις σα δυο θαμπούς/ προβολείς μες στην ομίχλη/ Σαν ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν/ με τη μοναδική λέξη: ζω», γράφει ο Μανόλης Αναγνωστάκης στον «Επίλογο».

Ο ορισμός αυτός της ποίησης μού ήρθε στο νου καθώς ξεφύλλιζα το Ποιητικό Ημερολόγιο 2016, που και φέτος, για εικοστή πρώτη χρονιά, επιμελήθηκε με γνώση και μεράκι ο ακούραστος Γιάννης Κορίδης. Η ξεχωριστή αυτή ανθολογία δεν δηλώνει απλώς την πίστη και την προσήλωση του ανθολόγου και του εκδότη στην αξία της ποιητικής δημιουργίας, αλλά αποτελεί ένα πολλαπλώς χρήσιμο και τερπνό ανάγνωσμα.

Χρήσιμο γιατί μας δίνει τη δυνατότητα να γευτούμε πλούσιους καρπούς από το αειθαλές και καρποφόρο δέντρο της ποιητικής τέχνης που το ποτίζουν με το ζείδωρο νερό τους χιλιάδες δημιουργοί από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας. Από το Θέογνι και το Σολωμό, ως τη Μαρία Πολυδούρη, τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και τον Τίτο Πατρίκιο και σε πολλούς νέους ποιητές που σε πείσμα των καιρών γράφουν και εκδίδουν καλή ποίηση.

 

Εμφανίσεις: 553

Περισσότερα...

Σοφία Νικολαΐδου: «Καλά και σήμερα: Το χρονικό του καρκίνου στο δικό μου στήθος» κριτική του Θανάση Αντωνίου

Καλά και σήμερα Το χρονικό του καρκίνου στο δικό μου στήθος Σοφία Νικολαΐδου Μεταίχμιο


Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους που έδωσαν και κέρδισαν μια μάχη με τον καρκίνο να θέλουν να μοιραστούν το «χρονικό» αυτής της επιτυχίας με τους συνανθρώπους τους; Αν κρίνω από την προσωπική μου περιπέτεια με τη συγκεκριμένη ασθένεια, μια δεκαετία πριν, δεν είναι τόσο η ανάγκη του νικητή να χλευάσει την ηττημένη αρρώστια, να περιφέρει το κουφάρι του καρκίνου εν είδει λαφύρου μεταξύ των ζωντανών και υγιών, αλλά η εσωτερική ανάγκη κάθε ανθρώπου να ενταχθεί (όσο το δυνατόν πιο αθόρυβα) και πάλι στην κοινότητα από την οποία τον απέσπασε η αρρώστια, να μπει ξανά στην κανονικότητα που του στέρησε η πρόσκαιρη μάχη.

Θυμίζω εδώ την εκπληκτική φράση του αγγλοαμερικανού δημοσιογράφου, συγγραφέα και κριτικού, Κρίστοφερ Χίτσενς, από το βιβλίο του Πριν το τέλος, ότι οι πάσχοντες από καρκίνο πολιτογραφούνται αυτομάτως πολίτες της «Ογκούπολης», η οποία είναι μια νέα χώρα, ένας ενδιάμεσος σταθμός, μια no man’s land ανάμεσα στη Ζωή και τον Θάνατο. Ο Χίτσενς δεν επέστρεψε ποτέ από τον transit χώρο που είχε την ατυχία να βρεθεί, η Σοφία Νικολαΐδου ευτυχώς επέστρεψε και γράφει για τη νίκη της ενάντια στον καρκίνο.

Γράμματα από το μέτωπο
Η Θεσσαλονικιά εκπαιδευτικός και πεζογράφος Σοφία Νικολαΐδου διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού τον Σεπτέμβριο του 2014, υπεβλήθη σε μαστεκτομή τον Οκτώβριο του 2014 και, αμέσως μετά, εντάχθηκε σε πρόγραμμα χημειοθεραπειών οι οποίες διήρκεσαν μέχρι τον Μάρτη του 2015.

 

Εμφανίσεις: 654

Περισσότερα...

Αρετή Σπίνουλα: «La Lingua attraverso i Racconti» κριτική της Στέλλας Πριόβολου

La Lingua attraverso I Raconti Areti Spinoula Μιχάλης Σιδέρης


Πολιτισμός είναι η ζωή του πνεύματος, είναι η παιδεία διά της γλώσσας όχι ως ενός απλού εργαλείου αλλά ως στοιχείου πολιτισμού, ως τέχνης του λόγου, ως λογοτεχνίας. Έτσι, η λογοτεχνία γίνεται μια εξαιρετικά ελκυστική «παιδαγωγική» μέθοδος.  Με το σκεπτικό ακριβώς αυτό προχώρησε η Αρετή Σπίνουλα στη συγγραφή του εγχειριδίου La Lingua attraverso i Raccconti («Η γλώσσα μέσα από λογοτεχνικά κείμενα» σε δύο τεύχη).

Η συγγραφέας, διδάσκουσα την ιταλική στους φοιτητές του Τμήματος Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, προτείνει μια νέα μέθοδο διδασκαλίας της ξένης γλώσσας που, σε αντίθεση με την παραδοσιακή μέθοδο εφαρμογής των κανόνων σε μικρές προτάσεις κειμένων, φέρνει σε άμεση προσέγγιση τον διδασκόμενο με το πλήρες κείμενο ενός σύγχρονου Ιταλού συγγραφέα όπως: Sciascia, Moravia, Morante, Calvino, Svevo, D’Annunzio, Pirandello. Έτσι, τα λογοτεχνικά αυτά κείμενα γίνονται ο καμβάς όπου κεντιέται η γλώσσα, το εργαλείο, δηλαδή, του ίδιου του συγγραφέα για να εκφράσει τα μηνύματα και τον πολιτισμό της εποχής του.

 

Εμφανίσεις: 696

Περισσότερα...

Μαρκ Μαζάουερ: «Τριάντα χρόνια ελληνικής ιστορίας: Μια προσωπική αναδρομή» κριτική της Μίνας Ξηρογιάννη

Τριάντα χρόνια ελληνικής ιστορίας Μια προσωπική αναδρομή Μαρκ Μαζάουερ μετάφραση Σώτη Τριανταφύλλου Εκδόσεις Πατάκη


Το βλέμμα του ιστορικού Μαρκ Μαζάουερ είναι ανοιχτό αναφορικά με τα ελληνικά πράγματα, όπως διαβάζουμε στο νέο του βιβλίο με τίτλο Τριάντα χρόνια ελληνικής ιστορίας και με υπότιτλο: Mια προσωπική αναδρομή. Την εκτενή εισαγωγή έχει κάνει ο Κώστας Κωστής, ενώ τη μετάφραση η Σώτη Τριανταφύλλου. Όπως καταθέτει στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, η σχέση αγάπης του με την Ελλάδα ξεκίνησε στις αρχές του 1980, τα πρώτα χρόνια της εξουσίας του ΠΑΣΟΚ. Σε κάποιο ταξίδι του είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα ρέει θετική ενέργεια και αισιοδοξία, σε αντίθεση με ό,τι βίωνε ο ίδιος που κατοικούσε στην Ιταλία, δηλαδή σε αντίθεση με τον απελπιστικό κυνισμό που χαρακτήριζε τον ιταλικό δημόσιο βίο της εποχής. Η δεκαετία του 1980 έδινε την εντύπωση ότι ήταν μια πολλά υποσχόμενη δεκαετία που χαρακτηριζόταν από ευημερία, προσπάθειες ανάπτυξης της βιομηχανίας και γενικά του είχε δημιουργηθεί η αίσθηση ότι έπνεε ένας νέος πολιτικός αέρας. Ωστόσο, στη συνέχεια θα δηλώσει ευθαρσώς ότι «δεν εμπιστεύτηκε ποτέ το φαινόμενο που άκουγε στο όνομα Παπανδρέου», επειδή ακριβώς «παραήταν δημαγωγός για τα γούστα του» και «όχι αρκετά έντιμος με τον ελληνικό λαό», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά. Τρία πράγματα σταδιακά κατανόησε: Πρώτον, όσο κυβέρνησε ο Αντρέας Παπανδρέου διογκώθηκε επικίνδυνα ο δημοσιοϋπαλληλικός κόσμος και όχι μόνο – παρατηρήθηκαν ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Δεύτερον, η αριστερά μαγικά ρομαντικοποιήθηκε (αν υπάρχει αυτό το ρήμα). Εξιδανικεύθηκε ο Άρης Βελουχιώτης. Άκμασε η αριστερή φοιτητική κουλτούρα. Υπήρξε φοβερό ενδιαφέρον σε ιστορικούς και μη ιστορικούς για το λεγόμενο «αντάρτικο». Τρίτον, την ίδια χρονική περίοδο παρατηρήθηκαν φαινόμενα εύκολου και γενικευμένου πλουτισμού, καθώς και χρηματιστικοποίησης. Και όλα αυτά στη δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Παρακάτω, ο Μαζάουερ διατυπώνει με καθαρότητα τις σκέψεις του σχετικά με τη Μεταπολίτευση, κατά την οποία πιστεύει ότι διευρύνθηκαν οι κοινωνικοί ορίζοντες και άνοιξε νέος διάλογος αναφορικά με τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Βάζει μέσα στην ανάλυσή του και τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ του 2015 και προσπαθεί να ανιχνεύσει την υφή των προσδοκιών τους. Σημειώνει ότι η κρίση δεν είναι μόνο ελληνική υπόθεση, ενώ βρίσκει την ευκαιρία να μιλήσει και για το ρόλο του ιστορικού που τον θεωρεί σπουδαίο και καίριο: αυτός είναι πάντα ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στην κάθε κοινωνία και το παρελθόν της, με το οποίο οφείλει να βρίσκεται σε γόνιμο και ουσιαστικό διάλογο.

 

Εμφανίσεις: 906

Περισσότερα...

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ...

  1. Συλλογικό έργο: «Έκφραση τιμής στον Κώστα Ε. Τσιρόπουλο» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη
  2. «Giuseppe Ungaretti: για την ποίηση και τη ζωή» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ
  3. Συλλογικό έργο: «Λεσβιακό Ημερολόγιο 2016» κριτική της Μαρίας Κοτοπούλη
  4. Συλλογικό έργο: «Τόποι της λογοτεχνίας» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ
  5. Νίκος Δ. Βαρμάζης: «Η Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στη δεκαετία του 1950» κριτική του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη
  6. Ζήσιμος Λορεντζάτος: «Μεταφράσεις» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ
  7. Γιαννακός -Αλύτης- Βόμβας: «Οι φίλοι μου κι εγώ» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ
  8. Κώστας Κινής: «Αναμνήσεις Κατοχής… 1940-1950» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ
  9. Συλλογικό έργο: «Η τρέλα και το παράλογο στην ελληνική λογοτεχνία» κριτική της Ανθούλας Δανιήλ
  10. Ωρίν Κρεμιέ – Ελέν Ζυλιέν: «Ελεύθερες γυναίκες» κριτική της Ελένης Λιντζαροπούλου

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr