A+ A A-

Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

του Δημήτρη Α. Φιλίππου

Τι εντυπώσεις μπορεί ν’ αφήσει το πρόσφατο δημιούργημα της Ιωάννας Καρατζαφέρη Ο τόπος μου είναι παντού σε έναν οποιονδήποτε αναγνώστη που τυχαίνει να μη γνωρίζει το εκτενές λογοτεχνικό έργο της συγγραφέως;

Κατ’ αρχάς, ο τυχαίος αναγνώστης μάλλον θα έχει δυσκολία να κατατάξει το βιβλίο σε ένα συγκεκριμένο είδος. Είναι μεν αυτοβιογραφία, αλλά όχι τυπικό αυτολιβάνισμα, ούτε πλήρης περιγραφή ενός βίου. Ξεκινάει από το 1960, χρονιά κατά την οποία η συγγραφέας έζησε στις ΗΠΑ από σχετικά κοντινή απόσταση ορισμένα σημαντικά γεγονότα. Και τελειώνει το 2000, με τον θάνατο της μητέρας της συγγραφέως. Ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου αφορά την περίοδο 1967-1974 και τη μεταμόρφωση της Καρατζαφέρη σε μια συνειδητοποιημένη Ελληνίδα που πολεμά, με όποια μέσα διαθέτει –πένα και στόμα– όπου κι αν βρίσκεται, το δικτατορικό καθεστώς της Αθήνας.

Ο τυχαίος αναγνώστης ίσως προσπαθήσει να κατατάξει το βιβλίο στα λεγόμενα «ενθυμήματα». Μα και πάλι η κατάταξη αυτή δεν φαίνεται να είναι η πλέον κατάλληλη. Προφανώς το βιβλίο στηρίζεται στα όσα έχει ζήσει η συγγραφέας. Όμως ο λόγος είναι διαφορετικός. Δεν μοιάζει με απλή παράθεση ημερομηνιών και γεγονότων. Με κάθε γεγονός που καταγράφει –προσωπικό, οικογενειακό ή γενικότερα κοινωνικό– η Καρατζαφέρη εντυπωσιάζεται, συμπάσχει, γελάει, δακρύζει και τέλος αδειάζει τον εαυτό της στο χαρτί.

Μήπως άραγε πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που βασίζεται σε βιώματα; Παρότι το βιβλίο διαβάζεται σχεδόν απνευστί –ρέει– σαν ένα μυθιστόρημα, εντούτοις δεν πρόκειται για μυθοπλασία. Τα πρόσωπα, οι τόποι και τα γεγονότα περιγράφονται μεν με λογοτεχνικό τρόπο, αλλά είναι όλα υπαρκτά. Η συγγραφέας δεν δημιούργησε από τη φαντασία της τα πρόσωπα της οικογένειάς της, τους διανοούμενους Έλληνες και Ελληνοαμερικανούς φίλους της, τους υπερόπτες της αθηναϊκής λογοτεχνικής πιάτσας, τα θύματα της Χούντας και τους μισητούς γι’ αυτήν βασανιστές. Αρκετά από τα πρόσωπα που περιγράφονται στο βιβλίο της Καρατζαφέρη ήταν και είναι άτομα επιφανή και γνωστά –το καθένα με τον τρόπο του– στον απανταχού ελληνισμό.

Άρα το βιβλίο της Καρατζαφέρη Ο τόπος μου είναι παντού δεν ανήκει σε καμιά τυπική κατηγορία του πεζού λόγου. Είναι μια αυτοβιογραφική καταγραφή μιας περιόδου τεσσάρων δεκαετιών με λογοτεχνική δύναμη ισάξια μυθιστορήματος. Επιπλέον, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, ο τυχαίος αναγνώστης ανακαλύπτει τη Νέα Υόρκη, τις ΗΠΑ, τη Σουηδία, την Κεντρική Ευρώπη και την Ελλάδα της εποχής του 1960 με 2000 μέσα από τα μάτια μιας πολιτικά συνειδητοποιημένης συγγραφέως.

Κι αν ο αναγνώστης δεν είναι τυχαίος; Αν έχει διαβάσει ήδη τα όχι λίγα σε αριθμό προηγούμενα μυθιστορήματα της Καρατζαφέρη;

Σ’ αυτή την περίπτωση, ο αναγνώστης θα έχει την ευκαιρία να καταλάβει πώς λειτουργεί εδώ και πενήντα χρόνια αυτό το ακαταπόνητο λογοτεχνικό εργαστήρι που ακούει στο όνομα «Ιωάννα Καρατζαφέρη». Κι ο αναγνώστης θα εκτιμήσει με το παραπάνω το γεγονός ότι Ο τόπος μου είναι παντού γράφτηκε και ξαναγράφτηκε και ξαναγράφτηκε, «σε τρεις εκδοχές», γιατί το εργαστήρι θέλησε να μας δώσει και πάλι κάτι καλό.

Ο Δημήτρης Α. Φιλίππου δεν είναι λογοτέχνης, ούτε κριτικός της λογοτεχνίας. Είναι ένας τυχαίος αναγνώστης.

Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ Ο τόπος μου είναι παντού
Ιωάννα Καρατζαφέρη
Libro
550 σελ.
Τιμή € 19,00

 

Εμφανίσεις: 1487

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΒΕΖΙΡΗΣ

της Τιτίνας Δανέλλη

«…Σιγά σιγά μαθαίνουμε. Όσοι αγαπάμε την ιστορία χωρίς απαραίτητα να είμαστε ιστορικοί. Όχι σαν παραμύθι, αν και το ιστορικό μυθιστόρημα παρέχει γνώση όταν γράφεται με άξονα τη σοβαρή έρευνα. Μαθαίνουμε και αναμοχλεύουμε με παραπανίσια καμιά φορά συγκίνηση τα “κιτάπια” ή μάλλον τις παραμέτρους της ιστορίας», σημειώνει, μεταξύ άλλων, στον πρόλογό του ο Γιάννης Ξανθούλης στο εξαιρετικό βιβλίο της Hester Donaldson Jenkins, Ο έλληνας βεζίρης – Έργα και ημέρες του Ιμπραήμ πασά, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αιώρα.

Ναι, έχει δίκιο, σιγά σιγά μαθαίνουμε, ειδικά όταν πρόκειται για μια τέτοια δυνατή και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, που έζησε μια ζωή παραμυθένια σε μια σκοτεινή εποχή, από την άποψη ότι ο ερευνητής ενός τόσο δύσκολου πονήματος πρέπει να κοπιάσει πολύ, για να εντοπίσει, να διασταυρώσει δυσεύρετες πηγές, έτσι ώστε να τεκμηριώσει μια σοβαρή μελέτη, όπως στην προκειμένη περίπτωση.

 

Γιος ενός ψαρά από την Πάργα, απήχθη από τους Τούρκους κουρσάρους για να πουληθεί σε μια χήρα από τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας, η οποία και του παρείχε εξαιρετική παιδεία. Τώρα, για το πού ακριβώς γνωρίστηκε με τον τότε πρίγκιπα Σουλεϊμάν, δηλαδή εάν συναντήθηκαν στη Μαγνησία ή στην Κωνσταντινούπολη, οι γνώμες διίστανται.

Σημασία έχει ότι ο Σουλεϊμάν γοητεύτηκε από την προσωπικότητα του δούλου του τόσο, ώστε πολύ σύντομα, όταν έγινε Σουλτάνος, να τον ανεβάσει στα υψηλότερα αξιώματα, ακόμα και να τον παντρέψει με στενή συγγενή του. Ίσως με την ίδια του την αδελφή, δεν είναι ιστορικά εξακριβωμένο. Του έδωσε την ελευθερία του, ακόμη και πριν από το γάμο του, λέγοντάς του: «Ιμπραήμ, είσαι ελεύθερος» και, όπως γνωρίζουμε, μία κουβέντα του Σουλτάνου ισοδυναμούσε με νόμο.

Του έδωσε εξουσία, πλούτη, ασύλληπτη δύναμη, απόλυτη εμπιστοσύνη και, κυρίως αγάπη. Αγάπη, κάπως υπερβολική. Παρεξηγημένη από τους Ενετούς; Η σχέση των δυο ανδρών ήταν πολύ στενή, τόσο στενή, που έδινε το δικαίωμα στον καθένα να εξάγει ό,τι συμπέρασμα θέλει…

Όμως, το γεγονός ότι ο Ιμπραήμ ήταν ευρυμαθής, πολύγλωσσος και διέθετε διοικητικά και διπλωματικά προσόντα δεν αμφισβητείται ούτε αμφισβητήθηκε ποτέ. Ότι ήταν παλικάρι στη μάχη, σκληρός και ατρόμητος, ότι στη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης, αυτός ήταν που συμβούλευσε τον Σουλτάνο να μην την επιχειρήσουν εκ νέου και να αποχωρήσουν, πριν οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες χειροτερέψουν, αυτό αληθεύει.

Το ότι απέκτησε πολλούς εχθρούς είναι φυσικό, διότι ως alter ego του Αφέντη, και ενεργώντας αντ’ αυτού, προκάλεσε το φθόνο των άλλων στο Τοπ Καπί, στο παλάτι.

Το ότι όποιο παράπονο και εάν έκαναν στον Σουλτάνο έπεφτε στο κενό, και αυτό αληθεύει.

Τότε; Τότε πώς βρέθηκε δολοφονημένος μετά το καθιερωμένο καθημερινό δείπνο του με τον Σουλτάνο και χάθηκαν εντελώς τα ίχνη του; Ποιος θα τολμούσε να σηκώσει, όχι χέρι, αλλά ούτε και το βλέμμα του, στον παντοδύναμο μεγάλο βεζίρη; Κανείς. Εκτός… εκτός και αν είχε πάρει άνωθεν εντολή.

Πολλές κατηγορίες βάραιναν τον Ιμπραήμ, αληθινές ή κατασκευασμένες, κατηγορίες που είχαν κάποια βάση ή που δεν είχαν καμία. Ήταν δυνατόν ένας έξυπνος, έστω και άπληστος, άνθρωπος, να δελεάζεται από το χρήμα των εχθρών έτσι ώστε να πουληθεί για το τίποτε σε σχέση με αυτά που ήδη κατείχε; Η συγγραφέας το απορρίπτει.

Η αλαζονεία και η απίστευτη έπαρση τον οδήγησαν στο θάνατο. Διότι εδώ υπάρχει γραπτό ντοκουμέντο από τον επίσημο πρακτικογράφο με τα ίδια του τα λόγια που απεύθυνε στους πρεσβευτές του Καρόλου:

«Ο παντοδύναμος σουλτάνος των Τούρκων παραχώρησε σ’ εμένα, τον Ιμπραήμ, όλη την εξουσία. Μπορώ να κάνω τα πάντα. Βρίσκομαι πάνω από όλους τους πασάδες και έχω τη δύναμη να κάνω έναν υπηρέτη πασά. Παραχωρώ επαρχίες και βασίλεια σ’ αυτούς που θέλω, χωρίς καν να ρωτήσω τον αφέντη μου. Αν εκείνος δώσει μια διαταγή, την οποία εγώ δεν εγκρίνω, τότε η διαταγή δεν εκτελείται, αλλά εάν δώσω εγώ μια διαταγή, πάντα εκτελείται ακόμα και αν εκείνος δεν την εγκρίνει. Σ’ εμένα εναπόκειται αν θα κάνουμε πόλεμο ή θα διαπραγματευτούμε μια συνθήκη ειρήνης, και εγώ είμαι που μοιράζω όλα τα πλούτη. Τα βασίλεια του αφέντη μου, η γη και οι θησαυροί του, όλα βρίσκονται στα χέρια μου».

Η ιστορικός και περιηγήτρια Έστερ Ντόναλντσον Τζένκινς (1869-1941) γεννήθηκε στις ΗΠΑ και σπούδασε στο Σικάγο. Η διατριβή της είχε θέμα τον Ιμπραήμ πασά. Τα κείμενά της θεωρηθήκαν αποκαλυπτικά για τον μέχρι τότε κλειστό και αποκομμένο κόσμο των Βαλκανίων. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, τα βιβλία της επανεκδίδονται και θεωρούνται έγκυρες πηγές γνώσης.

Την εξαιρετική μετάφραση έκανε η Θεοδώρα Πασαχίδου.

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΒΕΖΙΡΗΣΟ έλληνας βεζίρης
Έργα και ημέρες του Ιμπραήμ πασά
Έστερ Ντόναλντσον Τζένκινς
μετάφραση: Θεοδώρα Πασαχίδου
Αιώρα
172 σελ.
Τιμή € 12,80

 

Εμφανίσεις: 3774

ΑΞΙΖΩ

του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη

Η συνειδητή αποδοχή της αξίας μας και της σημαντικότητάς μας είναι η αυτοεκτίμηση, που φανερώνει το σεβασμό προς τον εαυτό μας. Αυτοεκτίμηση δεν σημαίνει να συγκρίνουμε την ποιότητα και την πληθώρα των ικανοτήτων μας με αυτές κάποιου άλλου. Οι ικανότητες του καθενός είναι πολύτιμες και απαραίτητες, γι’ αυτό και ο καθένας συνεισφέρει με τον τρόπο του στην κοινωνία. Όσο περισσότερο εξελίσσονται οι ικανότητές μας, προς όφελος δικό μας αλλά και των άλλων, τόσο πιο ικανοποιητική είναι η ζωή μας και πλουσιότερος ο κόσμος. Η αυτοεκτίμηση είναι κάτι περισσότερο από μια απλή αναγνώριση. Αυτοεκτίμηση σημαίνει να αγαπάμε, να σεβόμαστε, να απολαμβάνουμε τόσο την έμφυτη όσο και την επίκτητη αξία μας. Αυτή η θετική προσωπική στάση προς τη ζωή και προς τα άτομα του κοινωνικού μας χώρου εμβαθύνει συνεχώς το νόημα της αυτοεκτίμησής μας. Είναι το είδος της περηφάνιας που πηγάζει από την υγιή προστασία του εαυτού μας, βασισμένη σε πραγματική γνώση των δυνατοτήτων και των αδυναμιών μας. Διακρίνεται σαφώς από την ψευτοπερηφάνια ή την ψευτοεκτίμηση, σε ένα περιβάλλον όπου η ματαιότητα και η αλαζονεία σκιάζουν την πραγματική ταυτότητά μας και υποκρύπτουν συναισθήματα ενοχής για τον εαυτό μας. Το να εκτιμάμε περισσότερο την προσωπική αξία μας, το να ενισχύουμε την αυτοπεποίθησή μας και την πεποίθηση ότι είμαστε ικανοί να ζούμε υπεύθυνα και αποδοτικά, όλ’ αυτά συνιστούν ανάπτυξη του ατόμου, συναισθηματική και πνευματική ωρίμανση, οξύτερη αντίληψη του πώς αισθανόμαστε για τον εαυτό μας και πώς βλέπουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους.

Το Αξίζω της Βίκυς Σίμου είναι ένα επιστημονικό πόνημα γραμμένο με μαεστρία, ώστε να γίνει πολύτιμο εργαλείο για τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς.

ΑΞΙΖΩΑξίζω
Αυτοεκτίμηση και σχολική ηλικία
Βίκυ Σίμου
Καλέντης
268 σελ.
Τιμή € 18,00

 

Εμφανίσεις: 2048

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΠΟΣ ΤΗΣ

της Ελένης Χωρεάνθη

Στον πρόλογο της νέας έκδοσης του παρόντος βιβλίου, η εκδότρια και εγγονή του Ευάγγελου Παπαστράτου, Μαρία Γκέρτσου, γράφει: «Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1964 όταν έκλεινε τα 80 του χρόνια», εκτός εμπορίου και μοιραζόταν σε συγγενείς και φίλους. Και, μιλώντας για τον παππού της, δίνει λιτά την εικόνα του Ανθρώπου: «Ο Ευάγγελος Παπαστράτος ήταν ένας άνθρωπος απλός, δραστήριος, διορατικός, με βαθιές ανθρώπινες και ηθικές αξίες. Πίστευε στην οικογένεια, την εργασία και την πρόοδο και το απέδειξε εμπράκτως με όλη του τη ζωή. Μαζί με τους αδερφούς του Σωτήρη, Γιάννη και Επαμεινώνδα ξεκίνησε το καπνεμπόριο και εν συνεχεία την καπνοβιομηχανία», με μεγάλη επιτυχία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, και «ανέδειξαν τα καπνά του Αγρινίου –της γενέτειράς τους– στις διεθνείς καπνικές αγορές, ενώ το εργοστάσιο παραγωγής σιγαρέτων, που λειτουργούσε στον Πειραιά από το 1931, υπήρξε από τα πλέον σύγχρονα στον ελληνικό και διεθνή χώρο». Ο ίδιος χαρακτηρίζει το βιβλίο του σαν ένα νοσταλγικό, θα έλεγα, «μακρύ ταξίδι» στο παρελθόν.

«Μακρύ ταξίδι επιχείρησα στα χρόνια πίσω. Και το χάρηκα. Ξανάκανα με τη μνήμη μου όλο το δρόμο της ζωής μου, που τον είχα περπατήσει βήμα βήμα, μέρα με τη μέρα, μέσα σε ογδόντα περίπου χρόνια, αφότου γεννήθηκα στο Αγρίνιο το Δεκέμβρη του 1884».

Τίτλος του παρόντος βιβλίου θα μπορούσε να ήταν: «Ιστορία ενός φτωχού Ελληνόπουλου που πρόκοψε δουλεύοντας», όπως αναφέρει με περηφάνια ο ίδιος ο συγγραφέας στον θαυμάσιο, όσο κι αφοπλιστικά απλό και, κατά κάποιον τρόπο, απολογητικό επίλογό του κάνοντας τον απολογισμό των ημερών και των έργων του, όπως ένας απλός, καλοπροαίρετος, ευσυνείδητος εργάτης. Είναι κάτι σαν προσευχή και ευχαριστία στη ζωή, διότι αξιώθηκε να σταθεί στο τέλος απέναντι από το έργο του και τον εαυτό του και να βλέπει την περασμένη του ζωή σαν έναν τεράστιο πίνακα ζωγραφικής ιστορημένον στην πέτρα από το χέρι λαϊκού ζωγράφου με γήινα, ζωντανά, γλυκά, εύγλωττα, αληθινά ελληνικά χρώματα καμωμένα από χώμα και νερό, από ουρανό και θάλασσα, και σκόρπιες σκούρες αλλού κι αλλού φωτεινές πινελιές.

Ο μεγάλος ευπατρίδης, παράλληλα με τα οικογενειακά γεγονότα και περιστατικά, τα οποία εξιστορεί με ειλικρίνεια και ευκρίνεια, γεμίζοντας το τραγικό κενό ενός χρόνου δυσβάστακτου από δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν γύρω του, καταγράφει και αποτυπώνει στις 298 σελίδες του βιβλίου της ζωής του και τη ζωή της πόλης του Αγρινίου. Μιας μικρής επαρχιακής πόλης με πανάρχαιες, όμως, καταβολές που σιγά σιγά μεγαλώνει, αναπτύσσεται οικονομικά και πολιτιστικά και δραστηριοποιείται κι εκείνη μέσα από δύσβατες συνθήκες, πολέμους, μεταξική δικτατορία, Κατοχή, Εθνοκτόνο Εμφύλιο, μετεμφυλιακά, σπαρακτικά και αιματηρά γεγονότα. Ωστόσο, όχι μόνο επιβίωσε, αλλά αναπτύχθηκε, πρόκοψε και δημιούργησε σπουδαία εμπορική και πολιτισμική παράδοση. Μιας πόλης που τον καιρό εκείνο ιδιαίτερα στηρίζεται και τροφοδοτείται σχεδόν αποκλειστικά από τα ντόπια προϊόντα, αγροτικά και κτηνοτροφικά – ό,τι παράγει η μεγάλη και πλούσια πεδιάδα της Τριχωνίδας και τα χωριά της ορεινής περιοχής.

Και τα δύσκολα και τα δυσάρεστα, όσο και τα απλά, καθημερινά πράγματα και όλα τα πρόσωπα με τα οποία ήρθε αντιμέτωπος είτε ως μικρός, ανειδίκευτος εργάτης/κράχτης του πρώτου αφεντικού του, είτε ως αφεντικό μετέπειτα, τα θεωρεί με συμπάθεια, γιατί έτσι έπρεπε ή έτσι απαιτούσαν οι σκληροί εκείνοι καιροί να γίνουν. Γιατί μέσα από εκείνες τις δύσκολες καταστάσεις και τις γεμάτες προσκόμματα συνθήκες της ορφανεμένης από πατέρα ζωής που πέρασε, και μέσα από τις οποίες ορθοπόδησε η οικογένειά του, έγιναν όλοι τους οικογενειακώς εργατικοί, τίμιοι, δραστήριοι, δημιουργικοί και, κυρίως, καλοί άνθρωποι.

Καλοί άνθρωποι. Πόσο γενναίο ακούγεται αυτό από έναν άνθρωπο, από έναν μεγάλο επιχειρηματία που ξεκίνησε πιτσιρικάς σαν «κράχτης» πελατών για να στήσει μια τεράστια επιχείρηση βιομηχανίας καπνού, επιχειρηματικό κολοσσό για την εποχή του, την «Καπνοβιομηχανία Αδελφών Παπαστράτου», με τη συμπαράσταση και τη συνοδοιπορία των αδερφών του: Επαμεινώνδα, Σωτήρη και Γιάννη, που τους έχασε τότε που βρισκόταν στην ακμή του. Αλλά συνέχισε με τον ανιψιό του, τον επίσης ευπατρίδη και άξιο διάδοχό του, τον Τάσο Παπαστράτο*, γιο του αδερφού του Γιάννη, που ήταν «ο μόνος από την τρίτη γενιά της οικογένειας που σώζει το όνομα Παπαστράτος και σηκώνει το κύριο βάρος των επιχειρήσεων», και στον οποίο εμπιστεύθηκε το έργο της ζωής του.

Για κάποιον δικό του λόγο αισθάνθηκε την ανάγκη να μιλήσει ανοιχτά κάνοντας σεμνά τον απολογισμό των ημερών και των έργων του, προσφέροντας ένα ανοιχτό βιβλίο, ένα «Αναγνωστικό Πρώτης Ανάγνωσης», τη ζωή του ως παράδειγμα «εργατικότητας, επιμονής, υπομονής και τιμιότητας» και τονίζοντας πως «είναι μεγάλη τύχη όταν υπάρχουν σε μια οικογένεια πολλά παιδιά που μαθαίνουν εγκαίρως να μονοιάζουν και να συνεργάζονται». Και, το σημαντικότερο, πως «η τιμιότητα είναι το καλύτερο μέσο για έναν νέο που θέλει να επιτύχει στη ζωή του».

Πέρα, ωστόσο, από τις εξομολογήσεις του, πέρα από την τεράστια φήμη και την Καπνοβιομηχανία Παπαστράτος και τις Αποθήκες Καπνού, που είναι καλλιτεχνικό έργο, κόσμημα για το Αγρίνιο, η σφραγίδα του Ευάγγελου Παπαστράτου μένει ανεξίτηλη στο Πάρκο Αγρινίου, στα σχολεία, στα μεγάλα έργα που με δωρεές του ίδιου και της οικογένειάς του δημιουργήθηκαν και φέρουν επάξια το όνομα της οικογένειας. Και εξακολουθούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο κοινό.

*Είχα την τύχη και την τιμή να γνωρίσω προσωπικά τον ευγενέστατο Τάσο Παπαστράτο το 1979 και να πάρω από τα χέρια του την πρώτη έκδοση του βιβλίου, όταν χρειαστήκαμε οικονομική αρωγή για τη σκηνική παράσταση του ορατορίου «Κοσμάς ο Αιτωλός, Σταυρός του Γένους», σε ποίηση Κώστα Χωρεάνθη, μουσική Σωκράτη Βενάρδου και σκηνοθεσία Γιώργου Μεσσάλα. Ο ίδιος προσωπικά μάς έδωσε τότε επιταγή διακοσίων χιλιάδων δραχμών (200. 000) και την πρώτη έκδοση του βιβλίου τούτου.

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΠΟΣ ΤΗΣ Η δουλειά και ο κόπος της
Από τη ζωή μου
Ευάγγελος Α. Παπαστράτος
Gema
298 σελ.
Τιμή € 15,00

 

Εμφανίσεις: 1863

Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ

του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη

Η ελληνική βιβλιογραφία έχει την ανάγκη να εμπλουτιστεί, από βιογραφίες δοκιμιακές είτε μυθιστορηματικές, που θα αναφέρονται στη ζωή γνωστών συγγραφέων που προσέφεραν τα μέγιστα στα γράμματα. Θα ενδιέφερε το αναγνωστικό κοινό, να διαβάσει τη μυθιστορηματική βιογραφία του Καβάφη, του Παλαμά, του Ελύτη, αλλά και του Καζαντζάκη, του Καραγάτση, της Σωτηρίου και τόσων άλλων σημαντικών δημιουργών που αγάπησαν με πάθος την τέχνη της γραφής. Η μυθιστορηματική βιογραφία αν και δεν είναι λαϊκό ανάγνωσμα, καταφέρνει να κερδίσει μεγάλο αριθμό αναγνωστών – πολλές φορές έχουν και μεγάλη εκδοτική επιτυχία. Μπορεί να υπάρχουν λίγες σχετικά μυθιστορηματικές βιογραφίες για άντρες συγγραφείς, αλλά ακόμη λιγότερες για γυναίκες. Όταν ενημερώνομαι για τις νέες εκδόσεις στρέφω το ενδιαφέρον μου σε οποιαδήποτε νέα βιογραφία παρουσιαστεί. ‘Έτσι, η ανακάλυψη του βιβλίου της Μίτση Σκ. Πικραμένου, ήταν μια πρωταρχική έκπληξη για μία νέα δημιουργό που εξέδωσε μια ογκώδη εργασία. Η συγγραφέας σε πρώτο πρόσωπο, ως Πηνελόπη Δέλτα, ξεδιπλώνει τη ζωή της που είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Η Πηνελόπη Δέλτα, μια μαχητική Ελληνίδα, παιδί της αριστοκρατικής οικογένειας Μπενάκη, μας ανοίγει μια χαραμάδα για να παρακολουθήσουμε την πορεία της ζωής της και την ανέλιξή της ως σπουδαίας συγγραφέως. Οι γνωριμίες της, οι δυσκολίες, ο έρωτας για τον Ίωνα Δραγούμη, η σχέση με τον άντρα της, Στέφανο Δέλτα, μας καθηλώνουν. Διαβάζουμε το βιβλίο και ταξιδεύουμε μέσα από τις σελίδες του στην Αλεξάνδρεια, την Αθήνα, την κεντρική Ευρώπη και σε όποια μέρη το όνειρο εξακολουθεί ακόμη να υπάρχει. Με απλή γραφή, με αξιοποίηση των πηγών (αλληλογραφία, διηγήσεις, βιβλία, αρχεία), η συγγραφέας ως μαέστρος, κατευθύνει το βιβλίο της και πολλές φορές την απογειώνει. Απλά μαθήματα λιτότητας, ύφους και επιστημονικότητας.

Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑΗ κυρία με τα μαύρα
Η βιογραφία της Πηνελόπης Δέλτα
Μίτση Σκ. Πικραμένου
Τετράγωνο
476 σελ.
Τιμή € 19,90

 

Εμφανίσεις: 1963

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr