A+ A A-

ΟΥΡΑΗΛ-ΡΑΛΛΗΣ ΟΥΡΑΗΛΙΔΗΣ: ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ κριτική του Απόστολου Σπυράκη

 

Πολλές αυτοβιογραφίες έχουν κυκλοφορήσει κατά καιρούς, πολλοί διάσημοι, επώνυμοι και πάμπλουτοι κι άλλοι περίεργοι έχουν προσπαθήσει να καταπλήξουν τους αναγνώστες με τα ανεπανάληπτα επιτεύγματα και τις περιπέτειές τους, κι έρχεται τώρα ένας απλός πρόσφυγας απ' την Κασταμονή και την Τραπεζούντα, με το παράξενο όνομα Ουραήλ Ουραηλίδης, ο οποίος με τρόπο αβίαστο κι ανεπιτήδευτο σε κερδίζει και σε γοητεύει με την ιστορία της ζωής του, χωρίς λόγια εντυπωσιακά, χωρίς περιγραφές βαρύγδουπες και φιοριτούρες ποικίλες, απλώς με τη διάθεση να περάσει στα πέντε εγγόνια του ορισμένα μηνύματα και να δοκιμάσει την αντίδραση των αναγνωστών του.

Έχοντας φυλάξει βαθιά μέσα του πολύτιμες αναμνήσεις, απ' τις οποίες μερικές φορές το μόνο που έχει απομείνει είναι ένα ανεξήγητο μα χαρούμενο συναίσθημα, καθώς αντικρίζει το παρελθόν με τα σημερινά του μάτια, βρίσκει αφορμή με αυτό το βιβλίο να ξαναθυμηθεί στιγμές μιας εποχής χαμένης, όταν έβλεπε με τους παιδικούς του φίλους τα γερμανικά Στούκας να περνούν πάνω απ' τον ισθμό της Κορίνθου κι έπειτα να στρίβουν κατά το λιμάνι της Πάτρας για να βομβαρδίσουν ένα πλοίο αγκυροβολημένο, που μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους το κατάπινε αργά αργά η θάλασσα. Θυμάται τους Γερμανούς που φιλοξενούσαν στο σπίτι τους τον καιρό της Κατοχής –ούτε μια λέξη γερμανική δεν του έχει μείνει, όπως αναφέρει– και τους καλούσαν να παρακολουθήσουν έναν τοπικό αγώνα ανάμεσα στην Παναχαϊκή και τη Θύελλα Πατρών, τότε που έβγαιναν στους δρόμους κρατώντας μια φέτα ψωμί με λάδι και ρίγανη για απογευματινό κολατσιό, κι άλλοτε πήγαιναν να κάνουν πλιγούρι βλέποντας τον παρασκευαστή στο εργαστήριό του να συνθλίβει το στάρι ανάμεσα σε δυο πέτρες χρησιμοποιώντας ένα μηχάνημα πρωτόγονο. Θυμάται πως του άρεσε να παρακολουθεί την ιδιόρρυθμη συμπεριφορά των πελατών στο μαγαζί του πατέρα του, ενώ έζησε εξήντα χρόνια με τύψεις νομίζοντας ότι από απροσεξία είχε χαλάσει το μάτι κάποιου συμμαθητή του πάνω στο παιχνίδι για να έρθει μια συνάντηση του σχολείου του, εξήντα χρόνια αργότερα, και να αποδειχτεί ότι ο συμμαθητής του ούτε καν θυμόταν το γεγονός εκείνο.

Ιδιαίτερα ευχάριστα είναι και τα κομμάτια που αφορούν την επαγγελματική του πορεία, καθώς εργαζόταν ως πωλητής παπουτσιών σε μια εποχή που το 80% των δρόμων της χώρας ήταν χωματόστρωτοι, τα παπούτσια διαλύονταν γρήγορα και τα παιδιά καρτερούσαν το Πάσχα για να πάρουν καινούργιο ζευγάρι, τότε λοιπόν ως νεαρός πωλητής όργωνε τη δυτική Ελλάδα χρησιμοποιώντας τα αρχαία λεωφορεία της εποχής, σταματώντας στους χειμάρρους όπου υπήρχαν ειδικοί χαμάληδες για να κουβαλήσουν τον κόσμο στις πλάτες τους, κατεβαίνοντας πεζός πλαγιές δίπλα σε γκρεμούς απ' όπου αντίκριζε την υπέροχη θάλασσα του Ιονίου, βοηθώντας τους νεωκόρους να ανάψουν τα καντήλια μέχρι να έρθει η ώρα για το πρώτο δρομολόγιο, παρακολουθώντας μία μία τις καμινάδες των χωριών να βγάζουν καπνό καθώς ξυπνούσαν οι χωρικοί, φιλοξενούμενος σε μοναστήρια γυναικεία όπου τον ξυπνούσαν οι καλόγριες τα μεσάνυχτα όπως πήγαιναν να προσευχηθούν, επισκεπτόμενος συγγενείς στη Λευκάδα, όπου του μαγείρευαν τα αγαπημένα του ανατολίτικα φαγητά.

Δεν λείπουν βέβαια κι οι πρακτικές συμβουλές ενός ανθρώπου που, όπως λέει: «Εμπιστεύτηκα τη ζωή, την κυνήγησα... έζησα όπως ήθελα και μου βγήκε!», πάντα ανήσυχος, πάντα ψάχνοντας κάτι καινούργιο, έχοντας φρέσκες ιδέες, δείχνοντας τόλμη όταν χρειαζόταν να πάρει μια απόφαση, παρακολουθώντας με μανία τη διαδικασία παραγωγής για να μάθει τα μυστικά της, λαχταρώντας να προχωρήσει όλο και πιο πέρα, αναζητώντας τα όριά του και προσπαθώντας να τα υπερβεί, διευρύνοντας τον κύκλο εργασιών του καθώς ανοίχτηκε στην αγορά της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ινδίας, αργότερα, μέχρι την έλευση των απίστευτα χαμηλού κόστους ασιατικών υφασμάτων, που εξολόθρευσαν την ελληνική και την ευρωπαϊκή νηματοβιομηχανία.

Κι ίσως το μυστικό της επιτυχίας του ήταν ότι επεδίωκε πάντα την ισορροπία στη ζωή του, φρόντιζε να βρει χρόνο για ψάρεμα στον Ευβοϊκό αγκυροβολώντας σ' ένα ξερονήσι όπου έρχονταν χιλιάδες γλάροι να κουρνιάσουν, οργάνωνε εκδρομές και σταματούσε σε κάποια ορεινή διαδρομή για να κρύψει μια μπουκάλα σαμπάνιας στο χιόνι και να τη σερβίρει μετά στις κυρίες της παρέας, έζησε με σεμνότητα κυνηγώντας την ουσία δίχως τυμπανοκρουσίες, δίχως να εκμεταλλευτεί τους αδυνάτους, αγαπώντας γυναίκες από τις οποίες κάποια επιχείρησε να αυτοκτονήσει εξαιτίας του, κρατώντας επιστολές φίλων που έγιναν αυτόχειρες και του είχαν γράψει πριν από το απονενοημένο διάβημα, τις οποίες και παραθέτει αυτούσιες, ακολουθώντας κανόνες ηθικούς που έμαθε απ' τον πατέρα του, μπροστά στον οποίο δεν κάπνισε ποτέ, κι είχε τη μεγαλύτερη ικανοποίηση της ζωής του όταν ο πεθερός του τον αναζητούσε όλη νύχτα προτού ξεψυχήσει, διότι ανάμεσα στα άλλα τον είχε σώσει από οικονομικά βάρη δυσβάστακτα, κερδίζοντας μια δημοπρασία όπου χρειάστηκε να πλειοδοτήσει εξήντα εφτά φορές...

Ένας δρόμος προς την επιτυχίαΈνας δρόμος προς την επιτυχία
Ουραήλ-Ράλλης Ουραηλίδης
Ιωλκός
191 σελ.
Τιμή € 12,00

 

ΦΙΛΙΚΑ SITE

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr