A+ A A-

ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΛΑΝΗΤΕΣ

του Απόστολου Σπυράκη

 

Τι κάνει μια γυναίκα όταν ανακαλύπτει ότι ο μικρός της γιος έχει ακόρεστη όρεξη για γνώση, λύνει γιγάντιες εξισώσεις, μελετά την κβαντική θεωρία πεδίου, τη θεωρία των χορδών, δορυφόρους πλανητών που έχουν ωκεανούς, τις εκλάμψεις των ακτίνων γάμα ή τη συμμετρία στα ομοιόμορφα χωροχρονικά πλέγματα;

H Κριστίν Μπαρνέτ πάντως προσπάθησε να κρατήσει το παιδί της προσγειωμένο, να φροντίσει ώστε να μη στερηθεί τις εμπειρίες της ηλικίας του, να του θυμίζει ότι πρέπει να μαζεύει τις κάλτσες από την κρεβατοκάμαρά του, να του μάθει να αγκαλιάζει τη μαμά του προτού πλαγιάσει για ύπνο το βράδυ, να καταλάβει τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι του ώστε να το βοηθήσει όσο γινόταν κι όσο μπορούσε, να το πάει εκδρομές με την οικογένεια, όπου μαζί με τα αδέρφια του έσκιζαν το νερό με τα δάχτυλά τους καθώς η βάρκα που τους μετέφερε κινούνταν σε μια λίμνη, έπρεπε να σιγουρευτεί για την ποσότητα υγρών που είχε καταναλώσει, να βάλει το μυαλό της να δουλέψει σαν τρελό για να συμβαδίσει με την τρομαχτική του εξέλιξη.

Κι έπειτα, κάθισε κι έγραψε αυτό το βιβλίο.

Γιατί ποιος άλλος θα μπορούσε να γράψει για τον πανικό που νιώθει μια μάνα όταν βλέπει τον κλέφτη του αυτισμού να αρπάζει το παιδί της και να το βυθίζει σ’ ένα πηγάδι χαοτικό, καθώς αυτό βαθμιαία απομονώνεται σε μια έρημο κατάξερη και μοναχική, αδυνατώντας να επικοινωνήσει και να αισθανθεί τι συμβαίνει τριγύρω του;

Ποιος άλλος θα μπορούσε να γράψει με τέτοια ενάργεια και πάθος για κείνη τη στιγμή που οι ειδικοί τής είπανε, όταν το παιδί της ήταν τριών χρονών, ότι δεν θα διάβαζε, ούτε θα μιλούσε ποτέ του, ούτε θα κοίταζε τους άλλους στα μάτια σαν άνθρωπος κανονικός; Το παιδί που έφερε στη ζωή πηγαίνοντας μέχρι τον άλλο κόσμο και γυρνώντας πίσω κατά τη διάρκεια του τοκετού, τότε που ορκίστηκε ότι καμιά δύναμη στον κόσμο δεν θα την χώριζε απ’ αυτό το πλασματάκι, που ήταν προορισμός της να το μεγαλώσει και να το μεταμορφώσει σε άτομο ολοκληρωμένο.

Έπρεπε να ρισκάρει ακολουθώντας μονοπάτια και θεραπείες που δεν είχαν δοκιμαστεί ποτέ, δίχως οδηγό επιβίωσης, αμφισβητώντας τις οδηγίες των ειδικών που το είχαν καταδικασμένο και δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι στα χωράφια τους μπαίνει κάποια που θα έπρεπε να ασχολείται με μακαρονάδες και κουλουράκια, ερχόμενη σε σύγκρουση με τον σύζυγό της, ο οποίος δεν ήθελε να ανοιχτούν σε περιοχές αχαρτογράφητες, καθοδηγούμενη από αυτό το υπέροχο εργαλείο, το ένστικτο της μάνας, μολονότι έτρεμε κι ένιωθε φοβισμένη κι όταν δεν έρχονταν αποτελέσματα έκλαιγε στο μπάνιο μέχρι να τελειώσει το ζεστό νερό.

Έπρεπε να παλέψει και για τα δυο άλλα αγόρια της και για τ’ άλλα παιδιά τα αυτιστικά που είχε στον πρότυπο παιδικό σταθμό που είχε ιδρύσει, εστιάζοντας στο τι μπορούσαν να κάνουν κι όχι σε τι ήταν ανίκανα, όπως έλεγαν τα εγχειρίδια, γιατί δεν εμπιστευόταν κανέναν να φροντίσει τα μικρά που ήθελαν φάρμακα σε συγκεκριμένη δοσολογία και σε συγκεκριμένη ώρα, διαφορετικά θα κινδύνευαν, και παιδιά «δρομείς» που παίρνανε φόρα κι εξαφανίζονταν για πάντα αν δεν τα πρόσεχε κανείς, και παιδιά που μπέρδευαν τα σήματα της τροχαίας και καρφώνονταν πάνω σε αμάξια διερχόμενα.

Κι όταν υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο στα τριάντα της χρόνια, έπρεπε να γράψει τη διαθήκη της, γιατί δεν μπορούσε να φανταστεί πώς θα μπορούσαν να επιβιώσουν όλα εκείνα τα μικρά χωρίς αυτήν, τα μικρά που την αγκάλιαζαν οχτώ φορές για να την ευχαριστήσουν επειδή τους είχε χαρίσει ένα ψεύτικο χρυσό μετάλλιο για κάποια επιτυχία σε κάποιο άθλημα, κι εκείνα το έσφιγγαν τόσο πολύ αυτό το μεταλλιάκι μέχρι να ξεθωριάσει εντελώς, ήταν ό,τι πιο σημαντικό είχαν κερδίσει ποτέ στη ζωή τους σ’ ένα μέρος όπου οι γονείς δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι τα παιδιά τους θα μπορούσαν να πληρώνονται για να σκεφτούν ή να γράφουν.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε κι η κρίση στην πολιτεία της Ιντιάνα, όπου το χειμώνα η θερμοκρασία έφτανε τους μείον τριάντα, τα σουπερμάρκετ πουλούσαν μονάχα τα εντελώς απαραίτητα, εξοπλισμούς κατασκήνωσης, καφέ, κούτσουρα, υγρό για αναπτήρες και φτηνές κουβέρτες ηλεκτρικές, νερό και μπίρα, ενώ η ίδια έπρεπε να προσποιείται ότι της πονά το στομάχι για να φάνε το λιγοστό κρέας που υπήρχε τα παιδιά της και στο τέλος ήταν προετοιμασμένη να μετακομίσει στον εξώστη μιας εκκλησίας, σε περίπτωση που η εταιρεία τούς έπαιρνε το σπίτι.

Κι έπειτα όλα άλλαξαν, ο γιος της προτού τελειώσει το δημοτικό έπαιρνε άριστα σε μαθήματα μεταπτυχιακού επιπέδου, έλυνε προβλήματα που απασχολούσαν τους επιστήμονες επί δεκαετίες, οι τηλεοράσεις κατασκήνωναν έξω απ’ το σπίτι τους, είδε το όνομα του Τζέικομπ, του γιου της, σε μιαν ασιατική εφημερίδα ανάμεσα σε μια θάλασσα γραμμάτων κινεζικών.

Εκείνη όμως ήθελε ο γιος της να μη γίνει ένα τέρας της φύσης, αλλά κάποιος που αγαπά και χαρίζει γύρω του και, όσο κι αν ένιωθε ανατριχίλα, γιατί η εμπειρία της ήταν σαν να περπατά κοντά στον ήλιο βλέποντας κάποιον να κινείται πάνω στο νερό δίχως να καταλαβαίνει ότι κάνει κάτι εκπληκτικό, μόλο το δέος της, άντεξε αυτή την τρομαχτική δοκιμασία και το μήνυμα αυτού του συγκλονιστικού βιβλίου προς τους πατεράδες και τις μανάδες και προς κάθε άνθρωπο είναι ότι δεν υπάρχουν όρια στο τι μπορεί να πετύχει κάποιος, αρκεί να το πιστέψει και να το παλέψει και ν’ αγωνιστεί σκληρά μέχρι το τέρμα.

Το αγόρι που μιλούσε με τους πλανήτες Η αληθινή ιστορία του Τζέικομπ Μπαρνέτ Κριστίν Μπαρνέτ μετάφραση: Μιχάλης Μακρόπουλος ΨυχογιόςΤο αγόρι που μιλούσε με τους πλανήτες
Η αληθινή ιστορία του Τζέικομπ Μπαρνέτ
Κριστίν Μπαρνέτ
μετάφραση: Μιχάλης Μακρόπουλος
Ψυχογιός
403 σελ.
Τιμή € 16,60

 

ΦΙΛΙΚΑ SITE

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr