Συγγραφείς και εκδότες εναντίον της υπουργού Πολιτισμού

Συγγραφείς και εκδότες εναντίον της υπουργού Πολιτισμού

Οι σημαντικότεροι φορείς συγγραφέων και εκδοτών έστειλαν στον πρωθυπουργό επιστολή διαμαρτυρίας καταγγέλλοντας τις έκτακτες διατάξεις της υπουργού Πολιτισμού που αφορούν τη διαχείριση των πνευματικών δικαιωμάτων.

«Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,

Τα σωματεία που υπογράφουν το παρόν ψήφισμα εκπροσωπούν σχεδόν το σύνολο των Ελλήνων συγγραφέων, δημοσιογράφων και εκδοτών.

Καταγγέλλουμε με τον πιο έντονο τρόπο την ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού, η οποία εντελώς αιφνιδιαστικά σκοπεύει να καταργήσει πνευματικά δικαιώματα των συγγραφέων και εκδοτών, με δύο διατάξεις που προσέθεσε εκτάκτως, και χωρίς την προηγούμενη υποχρεωτική διαβούλευση, στο νομοσχέδιο για την συλλογική διαχείριση που μόλις προχθές την Παρασκευή 7-7-17 κατέθεσε στη Βουλή και προγραμματίζεται να ψηφισθεί με επείγουσα διαδικασία μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα.

α) Συγκεκριμένα, με την διάταξη του άρθρου 55 παρ.3 η Υπουργός Πολιτισμού επιτρέπει στα εκπαιδευτικά ιδρύματα να αναπαράγουν και διανέμουν ψηφιακά μέσω του διαδικτύου αποσπάσματα έργων και άρθρα εφημερίδων και περιοδικών ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΜΟΙΒΗ! Η διάταξη αυτή είναι αντίθετη με την κοινοτική οδηγία 2001/29 που επιτρέπει σχετική εξαίρεση μόνον χάριν παραδείγματος κατά τη διδασκαλία ή τις εξετάσεις (η διάταξη της Υπουργού αφορά εν γένει τη διδασκαλία, συμπεριλαμβάνοντας και εκπαιδευτικά συγγράμματα ή επιστημονικά βιβλία) ενώ η διεθνής πρακτική είναι η σχετική εξαίρεση να συνοδεύεται και με την υποχρέωση καταβολής αμοιβής στους συγγραφείς και εκδότες.

Με την εξαίρεση αυτή της Υπουργού καταργούνται σε μία μέρα οι –λίγες– συμβάσεις που έχει συνάψει ο Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου με εκπαιδευτικά ιδρύματα και οι οποίες αποφέρουν όμως εύλογη και δίκαιη αμοιβή στους Έλληνες δημιουργούς και εκδότες και “απαλλάσσεται” χωρίς νόμιμο λόγο, η πλειονότητα των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων από την υφιστάμενη διεθνώς υποχρέωση να καταβάλλουν αμοιβή στους συγγραφείς και εκδότες για τη χρήση των έργων τους. Διεθνώς η κύρια πηγή των εσόδων των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης συγγραφέων και εκδοτών προέρχεται από το χώρο της εκπαίδευσης διότι εκεί γίνεται και η πιο εκτεταμένη χρήση των έργων τους για την κάλυψη εκπαιδευτικών αναγκών. Πώς περιμένει η Υπουργός να ζήσουν οι συγγραφείς και οι δημοσιογράφοι και να χρηματοδοτηθεί η παραγωγή εκπαιδευτικών και επιστημονικών συγγραμμάτων εάν δεν εισπράττεται αμοιβή για τη χρήση τους; Γιατί η Ελλάδα να αποτελέσει και πάλι την παγκόσμια εξαίρεση όπου οι συγγραφείς και εκδότες δεν αμείβονται για τη χρήση των έργων τους στην εκπαίδευση;

Η Υπουργός φέρνει τη διάταξη αυτή την ίδια στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ξεκινήσει τη διαδικασία νομοθέτησης σχετικής οδηγίας που θα ρυθμίζει τις εξαιρέσεις για εκπαιδευτικές ανάγκες, σχέδιο που ήδη με τις τροπολογίες που έχουν συμφωνηθεί από τις επιτροπές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προβλέπει ότι εφόσον οι εκπαιδευτικές ανάγκες μπορούν να καλυφθούν με προσφερόμενη άδεια των δικαιούχων τότε δεν θα ισχύει η εξαίρεση και επιπλέον προβλέπει την υποχρέωση να λαμβάνουν αμοιβή οι δικαιούχοι σε περίπτωση εξαίρεσης.

Είναι παράλογο, αν όχι ύποπτο, γιατί η Υπουργός δεν έθεσε το θέμα σε δημόσια διαβούλευση αλλά σπεύδει να ρυθμίσει με τον δικό της καταστροφικό για τους δημιουργούς τρόπο το θέμα, και δεν εναρμονίζεται με το σχέδιο της ευρωπαϊκής οδηγίας που είναι υπό ψήφιση.

β) Με έκπληξη διαβάζει κανείς στο ίδιο άρθρο 55 παρ.4 του νομοσχεδίου πως «επιτρέπεται χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή, ο δημόσιος δανεισμός έργων από τις βιβλιοθήκες των δημοσίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων … καθώς και από τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες που είναι μέλη του Συνδέσμου Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών», και μάλιστα αναδρομικά από το 1993, και αναβάλλεται για το μέλλον η αμοιβή και το σύστημα είσπραξης της διανομής της για ΟΛΕΣ τις βιβλιοθήκες της χώρας. Η διατύπωση, που καταπατά και την απαγόρευση της εκμετάλλευσης της εργασίας χωρίς αμοιβή, όπως ορίζεται από τη Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, είναι εντυπωσιακή: «Μέχρι την έκδοση του προεδρικού διατάγματος του προηγουμένου εδαφίου, οι δημόσιες βιβλιοθήκες, οι βιβλιοθήκες που ανήκουν σε ΝΠΔΔ και σε ΝΠΙΔ, που εποπτεύονται από το Κράτος, οι δημοτικές βιβλιοθήκες κοινωφελών ιδρυμάτων και οργανισμών, μορφωτικών ιδρυμάτων και αποστολών στην Ελλάδα καθώς και οι βιβλιοθήκες ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων ΔΕΝ καταβάλλουν αμοιβή για το δημόσιο δανεισμό». Το προεδρικό διάταγμα υποτίθεται πως θα εκδοθεί εντός ενός έτους, αλλά είναι γνωστό πως αυτές οι προθεσμίες είναι ενδεικτικές, η πιθανή δε μη έκδοσή του θα διαιωνίζει το περιγραφόμενο καθεστώς. Με την διάταξη αυτή καταργείται εντελώς παράνομα και αντισυνταγματικά αναδρομικά το δικαίωμα αμοιβής για το παρελθόν και συγκεκριμένα για το χρονικό διάστημα από το 1993 μέχρι σήμερα, γεγονός που θυμίζει εποχές πλήρους νομοθετικής αυθαιρεσίας. Και επιπλέον η διάταξη εξαιρεί ολοκληρωτικά και για το μέλλον από την υποχρέωση καταβολής αμοιβής τις σχολικές και ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες! Πρόκειται για καταφανώς αντισυνταγματική και αντικοινοτική διάταξη η οποία πλήττει βάναυσα τα δικαιώματα των συγγραφέων και εκδοτών.

Αξιότιμε κε Πρωθυπουργέ,

Δεν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν Έλληνας Υπουργός Πολιτισμού να στερεί τους δημιουργούς και εκδότες από τα πνευματικά τους δικαιώματα κατά παράβαση της Κοινοτικής νομοθεσίας και του Συντάγματος. Και αυτό γίνεται από μια Υπουργό που είναι και η ίδια Καλλιτέχνις!

Επίσης, τρομάζει ο αντιδημοκρατικός τρόπος που η Υπουργός επιχειρεί αυτήν την πραξικοπηματική κατάργηση πνευματικών δικαιωμάτων, χωρίς δημόσια διαβούλευση, χωρίς καμία ενημέρωση των άμεσα θιγόμενων κλάδων –των συγγραφέων, των δημοσιογράφων και των εκδοτών για την στήριξη των οποίων έχει την υποχρέωση να λειτουργεί– και χωρίς να τους δώσει την ευκαιρία να διατυπώσουν τις απόψεις τους. Επιχειρεί να νομοθετήσει ερήμην του Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας, του οποίου αρμοδιότητα, πάντα σύμφωνα με τον νόμο, είναι η εισήγηση της νομοθεσίας για την πνευματική ιδιοκτησία.

Με βάση τις παραπάνω εύλογες και δίκαιες αιτιάσεις μας, παρακαλούμε:

1. να παρέμβετε ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ώστε να αποσυρθούν οι συγκεκριμένες διατάξεις από το υπό ψήφιση νομοσχέδιο.

2. να απαιτήσετε ώστε το θέμα της χρήσης έργων για εκπαιδευτικές ανάγκες να ρυθμιστεί σύμφωνα με την σχετική κοινοτική οδηγία, μόλις αυτή ψηφισθεί.

3. να μεριμνήσετε ώστε να εφαρμοσθεί επιτέλους ο ν.2121/1993 για τον δημόσιο δανεισμό με τη σύναψη κεντρικών συμφωνιών με το Υπουργείο Παιδείας και το Υπουργείο Εσωτερικών.

4. να ενισχύσετε τα δημόσια ΑΕΙ και τις ελληνικές βιβλιοθήκες. Χωρίς εκπαίδευση και βιβλιοθήκες δεν υπάρχουν αναγνώστες και καλλιεργημένοι πολίτες, χωρίς συγγραφείς και βιβλία δεν υπάρχει εκπαίδευση και βιβλιοθήκες. Είμαστε όλοι μέλη του ιδίου οικοσυστήματος, δεν υπάρχει το ένα μέλος αν δεν υπάρχει και το άλλο».

 

Ένωση Ελληνικού Βιβλίου (ΕΝΕΛΒΙ) Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (ΕΕΛ) Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Εταιρεία Συγγραφέων Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Κύκλος Ποιητών Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Σύλλογος Ελληνικού Επιστημονικού Βιβλίου (ΣΕΕΒΙ) Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών (ΣΕΒΑ) Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου (ΣΕΚΒ) Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Ελένη Λαδιά: «Το άγιο περιστέρι και ο Κορυδαλλός οδύνης» «Η κόλαση είναι και εδώ» του Μ. Γ. Μερακλή

«Η κόλαση είναι και εδώ» του Μ. Γ. Μερακλή

Υπάρχουν καλοί και κακοί γιατροί. Εννοώ από την πλευρά της ηθικής του επαγγέλματος. Υπάρχουν εκείνοι που συμμερίζονται τη δοκιμασία των ασθενών. Και κάνουν ό,τι μπορούν για να τους γιατρέψουν ή για να τους ανακουφίσουν.

Οι άλλοι, «ήσσονες χρημάτων», ηττημένοι από τη δίψα του χρήματος, υποδουλώνονται ασμένως σ’ αυτό, του στήνουν βωμό και το λατρεύουν. Είναι ο μοναδικός τους θεός.

Αυτά συλλογιζόμουν άλλη μια φορά, καθώς ήρθε ένα εγκύκλιο γράμμα στα χέρια μου, από τον γιατρό Ανδρέα Κουπέτα, που συνεργάζεται δεκαεφτά χρόνια με τους Γιατρούς χωρίς σύνορα και είναι αναπληρωτής του επικεφαλής της Αποστολής. Έξι μήνες βρίσκεται τώρα στη Νιγηρία, όπου 25 ομάδες των Γιατρών χωρίς σύνορα αντιμετωπίζουν μιαν επιδημία μηνιγγίτιδας, η οποία ξέσπασε δύο μήνες πριν. Έχουν εμβολιάσει 140.000 παιδιά, έχουν στήσει στην πόλη Σοκότο, αποκλειστικά για την ασθένεια αυτή, νοσοκομείο με 220 κλίνες.

Επιπλέον εφαρμόζουν δύο προγράμματα. Το ένα για δηλητηρίαση από μόλυβδο. Υπάρχουν χωριά, όπου τα μισά παιδιά πέθαναν εξαιτίας της πολυχρόνιας έκθεσης στον μόλυβδο, με «τη χρυσοθηρία των χωρικών», που αποτελεί και «τη μοναδική ελπίδα για τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους». Η φλέβα του χρυσού είναι ανακατεμένη με μια φλέβα μολύβδου. Κατεργαζόμενοι τα πετρώματα για να πάρουν τον χρυσό, προσβάλλονται από τη θανάσιμη μόλυνση του μολύβδου. Η θεραπεία της μόλυνσης είναι σπάνια, αλλά και εξαιρετικά ακριβή. Παρά ταύτα έχουν οι γιατροί περιθάλψει περίπου 5.500 παιδιά.

Σε λειτουργία είναι και ένα «μοναδικό στον πλανήτη» Νοσοκομείο Παίδων, που ειδικεύεται σε μιαν άλλη ασθένεια, τη Νόμα, «φρικτή μόλυνση που χτυπάει κυρίως παιδιά, συνήθως υποσιτισμένα», η οποία κατατρώγει το πρόσωπο. Η θνησιμότητα της Νόμα είναι 90%. Κι αν επιβιώσει το υπόλοιπο μικρό ποσοστό, είναι για να αλλάξει προς το χειρότερο η φρίκη: «όσα επιβιώνουν καταλήγουν με μια τεράστια τρύπα στο πρόσωπό τους (…) παρουσιάζουν ένα θέαμα πραγματικά αποκρουστικό». Οι Γιατροί χωρίς σύνορα φέρνουν πλαστικούς χειρουργούς, που προσπαθούν να κάνουν «επανορθωτική πλαστική χειρουργική».

Φυσικό είναι σε μια τέτοια χώρα να υπάρχει υψηλότατο επίπεδο διαφοράς της κρατικής εξουσίας, παράλληλα προς συμμορίες που λυμαίνονται ολόκληρες περιοχές. Εκεί δρα και η ριζοσπαστική ισλαμιστική οργάνωση Μπόκο Χαράμ, που οι επιθέσεις τους έχουν θανατώσει πάνω από δεκαέξι ψυχές.

Στις προηγμένες χώρες της Ευρώπης (για να περιοριστώ στη δική μας, ίσως πιο «πεφωτισμένη» από τις άλλες) οι διαφωτισμένοι ορθολογιστές διανοούμενοι είναι υπεραισιόδοξοι για τη συνεχή πρόοδο και ανάπτυξη (λέξεις ιερά ταμπού γι’ αυτούς) που τις φέρνει η τεχνολογική επανάσταση. Συναφώς επιδίδονται και σε «καινοτόμα» σχέδια και προγράμματα διαφώτισης του λαού. Επιδιώκουν να μεταβάλουν τη συνείδηση και το υποσυνείδητο των ανθρώπων σε tabula rasa, αποξέοντας όλα τα παράλογα εγγεγραμμένα στις ψυχές ζητήματα. Όπως ότι υπάρχει μετά θάνατον η κόλαση ή ο παράδεισος, για τους κακούς και τους καλούς αντίστοιχα. Καλή είναι η λογική, αλλά έχει τη συνήθεια να αποστασιοποιείται από την ανθρωπιά, η οποία για πολλούς τουλάχιστον είναι το «μέγιστον μάθημα».

Και αν η μεταφυσική κόλαση αμφισβητείται από τους ορθολογιστές, δεν λένε μια λέξη, δεν κάνουν ούτε μια χειρονομία για τη ρεαλιστική κόλαση της στυγνής πραγματικότητας, όπως τη βρίσκουμε στη Νιγηρία και στις άλλες κολάσεις της γης. Έτσι όμως ο ορθολογισμός καταντά να γίνεται κούφια λέξη και ανάνθρωπος ή πιο καλά απάνθρωπος.

 

«Ναντίν Γκόρντιμερ: Η “ορειβάτις”...» του Πέτρου Γκάτζια

«Ναντίν Γκόρντιμερ: Η “ορειβάτις”...» του Πέτρου Γκάτζια

Το καυτό καλοκαίρι του 1935, ένα κοριτσάκι μόλις 12 ετών που ζούσε σε μια μικρή πόλη ανθρακωρύχων, λίγο έξω από το Γιοχάνεσμπουργκ, κατάλαβε για πρώτη φορά στη ζωή του τι ακριβώς σημαίνει Απαρτχάιντ, το καθεστώς δηλαδή που είχαν επιβάλει στους μαύρους της Νότιας Αφρικής οι λευκοί δυνάστες τους 13 χρόνια νωρίτερα.

Οι αρχές απαγόρευαν στους μαύρους να αγοράζουν αλκοόλ και έκαναν συχνές εφόδους στα σπίτια τους για να διαπιστώσουν αν τηρούσαν τον νόμο. Εκείνο το βράδυ πάνοπλοι αστυνομικοί εισέβαλαν στο σπίτι των Γκόρντιμερ και άρχισαν να ψάχνουν τα πράγματα της Νέτι, της οικιακής βοηθού της οικογένειας. Οι γονείς της μικρής Ναντίν παρακολουθούσαν τρομαγμένοι τα όσα συνέβαιναν και δεν τόλμησαν καν να ζητήσουν από τους αστυνομικούς να δείξουν το ένταλμά τους, το οποίο βέβαια δεν είχαν.

«Άρχισα να αναρωτιέμαι ποιο τελικά ήταν το λάθος της Νέτι, αλλά δεν έβρισκα κάτι που θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια τέτοια συμπεριφορά» θα πει πολλά χρόνια αργότερα η συγγραφέας σε μια συνέντευξή της στην εφημερίδα Scotsman, το 2010, τρία χρόνια πριν τον θάνατό της.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή το κοριτσάκι άρχισε να αποκτά πολιτική σκέψη και τη διάθεση να αντιδράσει στο σύστημα. Από τότε ακτιβισμός και συγγραφή πήγαιναν χέρι χέρι στη ζωή της. Και βέβαια σχεδόν όλα της τα έργα ήταν μια καταγγελία για το Απαρτχάιντ.

Η ιστορία αυτή, όπως παραδέχθηκε η ίδια, την έκανε να γίνει συγγραφέας. Τρία χρόνια αργότερα, θα δημοσιεύσει το πρώτο της διήγημα, λέγοντας ψέματα για την ηλικία της – ήταν μόλις 15 ετών και έναν μήνα νωρίτερα είχε ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος. 

Η δημοσίευση αυτή ήταν πιο σημαντική στη ζωή της ακόμη και από το βραβείο Νόμπελ, αν και η ίδια είχε δηλώσει με περιπαικτική διάθεση: «Α, δεν είμαι περήφανη για τίποτε. Καλύτερα να με ρωτήσετε για ποια πράγματα μετανιώνω».

«Για ποια μετανιώνετε, λοιπόν;» θα τη ρωτήσει ο Σουηδός δημοσιογράφος, ο οποίος μόλις την είχε ενημερώσει τα ξημερώματα ότι κέρδισε το Νόμπελ, και εκείνη θα απαντήσει γελώντας: «Μα δεν θα μπορούσα ποτέ να σας πω...».

Το διάβασμα υπήρξε δεύτερη φύση για τη συγγραφέα. Οι γονείς της δούλευαν πολλές ώρες και εκείνη έμενε μόνη στο σπίτι με συντροφιά τα βιβλία που της είχε επιτρέψει η μητέρα της να δανείζεται από την τοπική βιβλιοθήκη. Δεν είχε κλείσει καν τα δέκα όταν πρωτοδιάβασε Τσέχοφ, Λόρενς και Φόρστερ.

Μεγαλώνοντας η Γκόρντιμερ γίνεται μια δυναμική ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των μαύρων και ο θρυλικός ηγέτης της Νότιας Αφρικής, Νέλσον Μαντέλα, διαβάζει τα βιβλία της μέσα στο κελί του, στις φυλακές στο νησί Ρόμπιν. Θα είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα συναντήσει όταν αποφυλακίζεται το 1990. Έναν χρόνο αργότερα εκείνη αποκτά το βραβείο Νόμπελ όχι μόνο για το σύνολο του έργου της αλλά και για τους αγώνες της ενάντια στο Απαρτχάιντ.

Έγραφε πάντοτε σε γραφομηχανή, συνήθως χειμώνα, στη βεράντα του σπιτιού της, με ήλιο, πάνω σε ένα παλιό, ταλαιπωρημένο τραπέζι. Συνήθιζε να επικαλείται τα λόγια του Γκράμσι, γιατί η ίδια ένιωθε πως ζούσε διαρκώς σε μια μεσοβασιλεία:

«Το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν μπορεί να γεννηθεί».

Κάποτε, ωστόσο, μια δημοσιογράφος της βρετανικής Telegraph τη ρώτησε γιατί είναι τόσο σημαντικό και απαραίτητο το γράψιμο ενός βιβλίου, για να πάρει την αφοπλιστική απάντηση: «Γιατί ανεβαίνει κανείς στο Έβερεστ? Μα, γιατί απλώς είναι εκεί...».

 

«Αυτοί που τόλμησαν»: Το τελευταίο επεισόδιο από το COSMOTE HISTORY

«Αυτοί που τόλμησαν»: Το τελευταίο επεισόδιο από το COSMOTE HISTORY

Το 12o και τελευταίο επεισόδιο του 2ου κύκλου της σειράς ντοκιμαντέρ «Αυτοί που τόλμησαν», σε παραγωγή COSMΟΤΕ TV, παρουσιάζει τον Στυλιανό Λυκούδη, τον άνθρωπο που σχεδίασε και δημιούργησε στις αρχές του 1900 το φαρικό δίκτυο στην Ελλάδα, το οποίο συγκαταλέγεται ανάμεσα στα καλύτερα παγκοσμίως. Το επεισόδιο προβάλλεται τη Δευτέρα 10 Ιουλίου στις 22.00.

Γεννημένος το 1878 στην Ερμούπολη Σύρου, γιος του λογοτέχνη και νομικού Εμμανουήλ Λυκούδη και με καταγωγή από παλιά βυζαντινή οικογένεια, ο Στυλιανός Λυκούδης ήταν αντιναύαρχος του Βασιλικού Ναυτικού και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ως αξιωματικός, διακρίθηκε στην Υπηρεσία Φάρων, συνδέοντας το όνομά του με την ανάπτυξη του φαρικού δικτύου στην Ελλάδα. Ο Λυκούδης διατηρεί μέχρι και σήμερα το προνόμιο να είναι ο νεότερος και ταυτόχρονα ο μακροβιότερος αξιωματικός που υπηρέτησε ποτέ στο Ναυτικό, με 54 χρόνια ενεργού υπηρεσίας στην υπόθεση των ελληνικών φάρων. Το πρωτοποριακό έργο του μας άφησε σήμερα ως κληρονομιά τους 1.451 μικρούς και μεγάλους φάρους που λειτουργούν πλέον με συστήματα νέας τεχνολογίας και εντάσσονται στο ελληνικό δίκτυο της Υπηρεσίας Φάρων.

Στο νέο επεισόδιο του «Αυτοί που τόλμησαν», αξιωματικοί και φαροφύλακες που γνωρίζουν από προφορικές αφηγήσεις και γραπτές μαρτυρίες τον «πατριάρχη» των φάρων μιλούν για το έργο του και θυμούνται ιστορίες και περιστατικά που αποτελούν τεκμήρια στη ναυτική ιστορία της Ελλάδας.

Τη σκηνοθεσία του επεισοδίου υπογράφει ο Γιώργος Κορδέλλας, ενώ την έρευνα ο Νίκος Τιλκερίδης.

Τα επεισόδια του 2ου κύκλου της σειράς ντοκιμαντέρ «Αυτοί που τόλμησαν» προβάλλονται κάθε Δευτέρα βράδυ στις 22.00 και σε επόμενη προβολή κάθε Σάββατο στις 19.00. Μετά την προβολή τους στο COSMOTE HISTORY, τα επεισόδια θα είναι διαθέσιμα on demand, στην υπηρεσία COSMOTE TV PLUS.

Η σειρά ντοκιμαντέρ «Αυτοί που τόλμησαν» εντάσσεται στις πρωτότυπες εκπομπές και σειρές ντοκιμαντέρ παραγωγής COSMOTE TV, που θα κάνουν φέτος πρεμιέρα στο COSMOTE HISTORY, το μοναδικό ελληνικό κανάλι ντοκιμαντέρ, με επίκεντρο την ιστορία και τον πολιτισμό της χώρας μας.

Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επισκεφτούν το site της COSMOTE TV, www.cosmotetv.gr.

 

O Eric Metaxas στην Αθήνα

O Eric Metaxas στην Αθήνα

Οι εκδόσεις Εν πλω καλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Έρικ Μεταξά  Μπονχέφερ – Ο θεολόγος που εναντιώθηκε στον Χίτλερ την Τετάρτη 12 Ιουλίου και ώρα 7:00μμ στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων (Χαρ.Τρικούπη 6-10, Εμπορικό κέντρο Αtrium)

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

-Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος
-Jeffrey Baldwin, Ακαδημαϊκός Διευθυντής του Ελληνικού Βιβλικού Κολεγίου
-Στέφανος Καβαλλιεράκης, Ιστορικός, δρ Μεσογειακών και Ανατολικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Στρασβούργου
-και ο συγγραφέας 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Λονδίνο, 27 Ιουλίου 1945. Η ειρήνη είχε επιτέλους επιστρέψει στην Ευρώπη. Το διεστραμμένο πρόσωπο της ηπείρου, που είχε αρχίσει να γίνεται οικείο, είχε πλέον εκδιωχθεί. Είχαν ήδη περάσει δύο μήνες από τη λήξη του πολέμου. Ο αρχιναζί τύραννος πήρε ο ίδιος τη ζωή του στα χέρια του, αυτοκτονώντας σ’ ένα τσιμεντένιο καταφύγιο κάτω από τα ερείπια της πρωτεύουσάς του, και οι Σύμμαχοι ανακηρύχθηκαν νικητές.

Eκείνη τη μέρα στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος, στο Μπρόμπτον του Λονδίνου, λάμβανε χώρα μια τελετή μνήμης, ακατανόητη σε κάποιους. Για πολλούς άλλους, ήταν αηδιαστική και ενοχλητική, ιδιαίτερα για κείνους που είχαν χάσει αγαπημένα πρόσωπα στον πόλεμο. Η επιμνημόσυνη δέηση που τελούνταν εκείνη τη μέρα σε βρετανικό έδαφος και μεταδιδόταν από το BBC, ήταν για έναν Γερμανό που πέθανε τρεις μήνες νωρίτερα. Η είδηση του θανάτου του ξεπρόβαλε τόσο αργά μέσα από τον κουρνιαχτό του πολέμου, που μόλις πρόσφατα την πληροφορήθηκαν οι φίλοι και η οικογένειά του. Οι περισσότεροι εξ αυτών δεν ήξεραν τίποτα. Όμως εδώ στο Λονδίνο είχαν μαζευτεί εκείνοι οι λίγοι που γνώριζαν.

Ο άνθρωπος που πέθανε ήταν αρραβωνιασμένος και επρόκειτο να παντρευτεί. Ήταν θεολόγος. Και εκτελέστηκε εξαιτίας του ρόλου του στη συνωμοσία για τη δολοφονία του Χίτλερ.

Αυτή είναι η ιστορία του.

Ο συγγραφέας

Ο Έρικ Μεταξάς γεννήθηκε το 1963 στην Αστόρια της Νέας Υόρκης από Έλληνα πατέρα και Γερμανίδα μητέρα. Τα βιβλία του έχουν σκαρφαλώσει στις πρώτες θέσεις της λίστας των New York Times και έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 20 γλώσσες. Κάθε χρόνο παρακολουθούν τις ομιλίες του δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Αμερική αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι ιδρυτής και οικοδεσπότης του «Socrates in the City», της σειράς συζητήσεων πάνω «στη ζωή, τον Θεό και άλλα μικρά ζητήματα», στις οποίες έχουν συμμετάσχει γνωστές προσωπικότητες από όλους τους χώρους.

Έχουν γράψει για το βιβλίο:

«Η διαδρομή της ζωής του Γερμανού θεολόγου Μπονχέφερ είναι γραμμένη με τέτοιο τρόπο που σε γοητεύει από τις πρώτες γραμμές. Κλείνοντας τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου ένιωσα μια μεγάλη ευχαρίστηση. Έτσι, το τοποθέτησα στην πιο περίοπτη θέση της βιβλιοθήκης μου. Στο ράφι των αγαπημένων μου βιβλίων. Διαβάστε το».
(Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης,
diastixo.gr).

 

Εκδόσεις εν πλω, Βιβλιοπωλείο
Χαριλάου Τρικούπη 6-10, Εμπορικό Κέντρο Atrium, Αθήνα
Τηλ.: 211 11 98 900-901
E: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
http://www.enploeditions.gr/ , http://www.facebook.com/enploeditions.gr

 

Το «Φτου ξελύπη» μεταφράστηκε στα αραβικά και διανέμεται στα προσφυγόπουλα

Το «Φτου ξελύπη» μεταφράστηκε στα αραβικά και διανέμεται στα προσφυγόπουλα

Το νέο βιβλίο της Μαριέττας Κόντου με τίτλο Φτου ξελύπη, που κυκλοφορεί στη σειρά «Ιστορίες που ζεις δυνατά» των εκδόσεων Μεταίχμιο με τις εικόνες του Στάθη Πετρόπουλου και απευθύνεται σε παιδιά από 10 ετών, μεταφράστηκε στα αραβικά και ταξιδεύει όπως η πρωταγωνίστριά του, η νεαρή Νουρ, προκειμένου να φτάσει στα χέρια 2.000 αραβόφωνων παιδιών-προσφύγων σε όλη την Ελλάδα. Η Νουρ είναι ένα νεαρό κορίτσι που ξεφεύγει από τη δίνη του πολέμου, περνά τη δική της οδύσσεια και φτάνει έως τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.

Οι εκδόσεις Μεταίχμιο, στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, αποφάσισαν να δωρίσουν το βιβλίο στις ειδικές δομές που φιλοξενούν και στα σχολεία όπου φοιτούν προσφυγόπουλα. Για τον σκοπό αυτό το βιβλίο μεταφράστηκε στα αραβικά από την Πέρσα Κουμούτση και τον Abdelaziz Mohamed Abbas. Στη διανομή του βιβλίου βοηθούν οργανώσεις που ασχολούνται και φορείς που ευαισθητοποιούνται σε τέτοια ζητήματα όπως η ΑΡΣΙΣ, η ΜΕΤΑδραση, το Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού, ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και ο Δήμος Αθηναίων (Πρόγραμμα Στέγασης), καθώς και μεμονωμένοι εκπαιδευτικοί. Μέχρι στιγμής έχουν δοθεί 1.400 αντίτυπα και η διανομή συνεχίζεται.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Το Φτου ξελύπη είναι μια ιστορία πείσματος και παιδικής αξιοπρέπειας, με φτερά στην πλάτη και σακίδιο στους ώμους, που ξορκίζει τη λύπη με ένα «Φτου!». Το γενναίο ταξίδι της Νουρ από τη Συρία, που αγαπά το νερό τόσο που πιστεύει πως υπάρχει μια χώρα με κατοίκους νερένιους που λέγεται Κολυμβησία. Η διαδρομή, γεμάτη νοσταλγία για τα παλιά και δύναμη για το άγνωστο μέλλον, με μοναδικά εφόδια τη γάτα της την Κιταμπάν, την αδελφή της και ένα σακούλι στον λαιμό με τα πιο «πολύτιμα».

Τι θα γίνει όμως όταν η Κιταμπάν χαθεί στη Λέσβο; Πώς θα ανταμώσει ξανά με τους αγαπημένους της και πώς θα γίνει το κολύμπι οδηγός επιβίωσης και απροσδόκητο εισιτήριο για το μεγάλο της όνειρο; Ένα ασυνόδευτο παιδί σαν τόσα άλλα που αφήνει πίσω την πατρίδα του και καταφέρνει να επιβιώσει κυνηγά το όνειρό του και τελικά το κάνει πραγματικότητα. Ένα βιβλίο γραμμένο με φρεσκάδα, ζωντάνια κι ευαισθησία, που μας μιλά για την αγάπη, τη φιλία, τον αποχωρισμό, την αποφασιστικότητα, το αθλητικό ιδεώδες και μας ενθαρρύνει να μην τα παρατάμε ποτέ, γιατί τα καλύτερα έρχονται αν επιμένουμε να τα κυνηγάμε.

Το βιβλίο είναι βασισμένο στην πραγματική ιστορία της Yusra Mardini, πρόσφυγα από τη Συρία και κολυμβήτρια, που περνώντας από το Αιγαίο τράβηξε μαζί με την αδερφή της τη βάρκα στην οποία επέβαιναν αυτή και τόσοι άλλοι συμπατριώτες της, προκειμένου να τους γλιτώσει από βέβαιο πνιγμό, και κατόρθωσε να πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016, όπου δήλωσε: «Θα ήταν ντροπή να πνίγονταν οι άνθρωποι που δεν ήξεραν κολύμπι, θα ήταν ντροπή να πνιγόμουν άδικα, ενώ θα μπορούσα τουλάχιστον να πνιγώ περήφανη που αγωνίστηκα για το όνειρό μου».

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Κολυμπώ και υπόσχομαι, κολυμπώ και μιλάω στον εαυτό μου, από μέσα μου αλλά τόσο δυνατά που νομίζω ότι οι σκέψεις μου ακούγονται μέχρι απέναντι, εκεί, στη φωτεινή κουκκίδα που προσπαθώ να φτάσω εδώ και ώρες, ούτε κι εγώ ξέρω πόσες… Και εκεί που νιώθω τα πόδια μου να ’χουν βαρίδια και πάω να κουραστώ και ν’ αφεθώ, εκεί βγάζουνε φτερά και νιώθω να πετώ. Από τη μια γυρνώ, κοιτώ και βλέπω μόνο μάτια, ζευγάρια μάτια να με κοιτούν μέσα από τη βάρκα μας και να περιμένουν από μένα βοήθεια. Κι από την άλλη γυρνώ και κοιτάζω στη στεριά και με κρυφή λαχτάρα περιμένω κι εγώ κάποιος να με βοηθήσει, πιο μεγάλος και πιο δυνατός από μένα».

Στην ελληνική έκδοση συμπεριλαμβάνεται στο τέλος κείμενο της ΜΕΤΑδρασης (www.metadrasi.org), της Οργάνωσης της Κοινωνίας των Πολιτών που εξειδικεύεται στον τομέα της διερμηνείας και διαπολιτισμικής μεσολάβησης καθώς και στην προάσπιση των δικαιωμάτων των ασυνόδευτων ανηλίκων και των ατόμων που χρήζουν διεθνούς προστασίας, με πληροφορίες σχετικά με τα ασυνόδευτα παιδιά – πρόσφυγες και την προστασία τους, που παροτρύνουν μικρούς και μεγάλους αναγνώστες να αναζητήσουν τρόπους επικοινωνίας και στήριξης προς κάποιο παιδί που μπορεί να βρίσκεται κοντά τους και να αισθάνεται μόνο του.

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER