«Πολ Όστερ: Συμπτώσεις και πραγματικότητα» του Πέτρου Γκάτζια

«Πολ Όστερ: Συμπτώσεις και πραγματικότητα» του Πέτρου Γκάτζια

Λου Ριντ: Έκανες ποτέ σου μια πραγματική δουλειά;

Πολ Όστερ: Έκανα εκατοντάδες δουλειές.

Λου Ριντ: Εννοώ μια πραγματική δουλειά.

Πολ Όστερ: Όχι, δεν έκανα ποτέ μου μια πραγματική δουλειά, τίποτα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν καριέρα, αλλά έκανα παράξενες δουλειές.

Μία απ’ αυτές ήταν απογραφέας στο Χάρλεμ, στη μεγάλη απογραφή του 1970.

Λου Ριντ: (γελάει) ...Πώς και βρήκες μια τέτοια δουλειά;

Πολ Όστερ: Μόλις είχα τελειώσει το κολέγιο και είχα ανάγκη τα χρήματα.

Χτυπούσα τις πόρτες των ανθρώπων που δεν είχαν συμπληρώσει τις φόρμες τους και τους βοηθούσα να το κάνουν.

Λου Ριντ: Κάποιοι απ αυτούς σου μιλούσαν κιόλας;

Πολ Όστερ: Βεβαίως και μου μιλούσαν! Μια ηλικιωμένη, μάλιστα, γύρω στα 90 με 100, ήταν εκείνη πάνω στην οποία βάσισα αργότερα τη γιαγιά Έθελ, στον Καπνό.

Λου Ριντ: Αλήθεια;

Πολ Όστερ: Χτύπησα την πόρτα και μια μισότυφλη Αφροαμερικανή ηλικιωμένη γυναίκα με άφησε να μπω. Της είπα ότι έκανα απογραφή. Ήταν πολύ ευγενική. Δεν υπήρχε φως στο δωμάτιο. Έστρεψε το άδειο της βλέμμα πάνω μου και μου είπε: «Αν θέλεις να ανάψεις το φως, κάν’ το! Εγώ δεν το έχω και πολλή ανάγκη, αλλά εσύ μπορεί να το χρειάζεσαι».

Την ευχαρίστησα και το άναψα τραβώντας ένα κορδόνι που κρεμόταν από το ταβάνι. Το κλακ που ακούστηκε όταν άναβε την έκανε να έρθει πολύ κοντά μου και να κολλήσει σχεδόν το πρόσωπό της στο δικό μου. «Για δες» είπε. «Δεν είσαι μαύρος!» Αποδείχθηκε ότι ήμουν ο πρώτος λευκός τόσα χρόνια που περνούσε το κατώφλι της. Περάσαμε ώρα μαζί. Οι γονείς της ήταν σκλάβοι.

Λου Ριντ: Καλά, δεν σε κατάλαβε από τη φωνή;

Πολ Όστερ: Το είπε και η ίδια ότι με κατάλαβε από την αρχή, αλλά της ήταν αδιανόητο ότι ένας λευκός είχε έρθει σπίτι της.

 

Πολλά χρόνια πριν από τον θάνατο του τραγουδοποιού Λου Ριντ, το περιοδικό Dazed&Confused, το 1995, είχε την ιδέα γι’ αυτή τη συζήτηση. Ο Πολ Όστερ, αρκετά χαλαρός, αποκαλύπτει ουσιαστικά εδώ πως οι συμπτώσεις παίζουν σημαντικό ρόλο στο έργο του. Ο συγγραφέας παρατηρεί και καταγράφει όσα συμβαίνουν γύρω του, αυτά αναδύονται όταν χρειάζεται και βρίσκουν τον χώρο τους στα βιβλία.

«Η πραγματικότητα είναι πιο τρομερή απ’ όσο μπορεί κανείς να φανταστεί. Ακόμη και το σύστημα αποκομιδής των σκουπιδιών που περιγράφω με τόσες λεπτομέρειες στην Τριλογία της Νέας Υόρκης βασίζεται σε ένα άρθρο που διάβασα για τα σκουπίδια στο Κάιρο» έλεγε ο Όστερ αποκαλύπτοντας παράλληλα πως ο τίτλος που είχε επιλέξει για το βιβλίο, όσο αυτό γραφόταν, ήταν «Anna Blume Walks Through the 20th Century», ένας ύμνος στη σύζυγό του, για να της δείξει το πόσο πολύτιμη είναι. Γι’ αυτό και εμφανίζεται και ο ίδιος ο Όστερ, ο οποίος ταυτόχρονα είναι και ο Κουίν, αλλά σε ένα άλλο σύμπαν, όπως τονίζει ο συγγραφέας.

Πραγματικότητα και συμπτώσεις μπερδεύονται διαρκώς στο έργο του. Πριν από μερικά χρόνια, η κουνιάδα του, η οποία διδάσκει αγγλικά στην Ταϊπέι, συνάντησε τυχαία μια Αμερικανίδα. Πάνω στη συζήτηση ανακάλυψαν ότι και οι δυο είχαν αδερφές που ζούσαν στον ίδιο δρόμο, στο ίδιο κτίριο και στον ίδιο όροφο στη Νέα Υόρκη.

Πρόκειται για ένα αληθινό περιστατικό που έγινε ιστορία στο Κόκκινο σημειωματάριο. Και όλα αυτά γιατί; Την απάντηση τη δίνει και πάλι ο Όστερ σε εκείνη την ξεχασμένη συζήτηση με τον Λου Ριντ.

 

Λου Ριντ: Νομίζω ότι το ροκ σε κρατάει νέο!

Πολ Όστερ: Νομίζω ότι το γράψιμο σε κρατάει νέο. Κάθε μορφή Τέχνης κρατάει τους ανθρώπους νέους, «φρέσκους», επειδή ποτέ δεν βγαίνουν στη σύνταξη, δεν αποσύρονται. Μπορεί να γράφει κανείς μέχρι τελικής πτώσεως...

 

«Ο εικονογραφικός πλούτος του αγγείου Φρανσουά» της Ελένης Λαδιά

«Ο εικονογραφικός πλούτος του αγγείου Φρανσουά» της Ελένης Λαδιά

Tο περίφημο αγγείο Φρανσουά, το οποίο για πρώτη φορά βγαίνει από το Αρχαιολογικό Μουσείο της Φλωρεντίας, βρίσκεται ήδη στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης από τις 25 Μαΐου, ενταγμένο στην έκθεση με τίτλο «Θεϊκοί διάλογοι». Με αφορμή την έκθεση και την μοναδική ευκαιρία να θαυμάσουμε από κοντά το σπουδαίο αυτό έργο τέχνης, αναδημοσιεύω τμήμα από το κείμενό μου «Ο εικονογραφικός πλούτος του αγγείου Φρανσουά», το οποίο περιλαμβάνεται στο Ποικιλόγραφο Βιβλίο, Β’ έκδοση, Αρμός, Αθήνα 2016 και αποτελεί οδηγό γνωριμίας με το αγγείο.

Από τάφο της Ετρουρίας προέρχεται ένα από τα εκπληκτικότερα αγγεία του μελανομόρφου ρυθμού, το αγγείο Φρανσουά, γνωστό με το όνομα του αρχαιολόγου που το ανακάλυψε, Αλεσσάντρο Φρανσουά. Το αγγείο αυτό θεωρείται από τους ειδικούς ως η αποκορύφωση του μελανομόρφου ρυθμού. Είναι ένας ελικοειδής κρατήρας υπογεγραμμένος δυο φορές από τον αγγειοπλάστη Εργότιμο και δυο φορές από τον αγγειογράφο Κλειτία. «Αξίζει ν’ αναφέρουμε» γράφει ο Μπόρτμαν «μερικούς αριθμούς: έχει ύψος 0,66 μ. 270 μορφές ανθρώπων και ζώων και 121 επιγραφές, μερικές από τις οποίες πολύ περήφανα αλλά εντελώς ακατανόητα, αναφέρονται σε άψυχα αντικείμενα, όπως ένας βωμός και μία βρύση. Μόνον μία ζώνη περιέχει ζώα και φυτικά κοσμήματα» [1]. Το αγγείο χωρίζεται σε ζώνες, όπου η κάθε μία έχει την δική της παράσταση.

Στην πρώτη ζώνη της προσθίας όψεως, υπάρχει το θέμα της θήρας του Καλυδωνίου κάπρου, στην δεύτερη τα άθλα επί Πατρόκλω, στην τρίτη η πομπή των θεών για τους γάμους του Πηλέως και της Θέτιδος (η παράσταση αυτή καταλαμβάνει την τρίτη ζώνη ολόκληρου του αγγείου), στην τέταρτη η καταδίωξη του Τρωίλου και στην πέμπτη ζώα και φυτικά κοσμήματα.

Αγγείο Φρανσουά

Στην πρώτη ζώνη της οπισθίας πλευράς απεικονίζεται το πλοίο του Θησέως και ο χορός των κούρων που γλίτωσαν από τον Μινώταυρο, στην δεύτερη η μάχη Θησέως και Κενταύρων, στην τρίτη η συνέχεια της πομπής των θεών για τους γάμους Πηλέως και Θέτιδος, στην τέταρτη η επιστροφή του Ηφαίστου στον Όλυμπο και στην πέμπτη επίσης ζώα και φυτικά κοσμήματα.

Στις λαβές του αγγείου εικονίζεται η Άρτεμις ως «πότνια θηρών», και ο Αίας που μεταφέρει τον νεκρό του Αχιλλέως. Στο εσωτερικό των λαβών παραστάσεις Γοργόνων, ενώ στην βάση του αγγείου υπάρχει η κωμική μάχη Πυγμαίων και Γερανών.

Ο εικονογραφικός πλούτος του αγγείου Φρανσουά, που οφείλεται στο αφηγηματικό ύφος του γραφέως, είναι μοναδικός. Και δίνει στο αγγείο «φωνή». Είναι σαν να μιλεί με τις πάμπολλες επιγραφές του, να εξηγεί την ιστορία του.

Ο αγγειογράφος «Κλειτίας ξέρει να χρησιμοποιεί το χρώμα και την λεπτομέρεια, όχι σαν αυτοσκοπό αλλά για να πετύχει ποικιλία στην υφή, (όπως στο δέρμα του ζώου), για να πλουτίσει μια επίσημη σκηνή, για να εκφράσει έντονα συναισθήματα, όπως για παράδειγμα τους ενθουσιασμένους Αθηναίους στο πλοίο η τους γεμάτους ένταση Σατύρους» [2]. (Μπόρτμαν). Οι μορφές του Κλειτίου έχουν δύναμη και κομψότητα. Αυτά τα λιγνά, ευγενικά μελανόμορφα σώματα με τα κατάλευκα, αβρά χέρια, ομοιάζουν με αληθινά κοσμήματα. H σοβαρότητα των μορφών αγγίζει τα όρια της τελετουργίας. «Ακόμη και στα μικρά φατνώματα, όπου ο Αίας λυγίζει κάτω απ’ το σώμα του Αχιλλέως υπάρχει μια νέα και τραγική σοβαρότητα» [3] (Κουκ). Η απόδοση επίσης της οικίας του Πηλέως και η κρήνη είναι αριστουργηματική. Έκπληξη προκαλεί ο άθλος των καλλιτεχνών και η ικανότητά τους να αποδώσουν τόσο πολλές μορφές στο σχήμα ενός αγγείου. Την λύση του προβλήματος δίνει ο Άγγελος Προκοπίου, ενός προβλήματος που φαίνεται πως είχε απασχολήσει τον Εργότιμο και τον Κλειτία [4]. «Στον κρατήρα Φρανσουά οι καλλιτέχνες αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της παράταξης πολλών προσώπων στον πλαστικό χώρο του αγγείου: πως θα μπορούσαν να εξοικονομήσουν στην επιφάνειά του ένα κινούμενο πλήθος από θεούς, ήρωες, άλογα και τέρατα χωρίς να θυσιάσουν την ακεραιότητα της μορφής του. Σε ζώνες επάλληλες, που γυρόφερναν το αγγείο, τοποθέτησαν σε αραιή παράταξη τα μέλη των θιάσων τους, αποφεύγοντας έτσι τη σύγχυση των σωμάτων τους. Η πολυπρόσωπη ζωοφόρος, αφού υπηρέτησε την ζωομορφική εικονογραφία στα κρητομυκηναϊκά και κορινθιακά αγγεία, έγινε η γέφυρα για να περάσουν στον πλαστικό χώρο της αθηναϊκής ζωγραφικής οι παραστάσεις της μυθολογίας, της εποποιίας και της τραγωδίας αλλά και οι απεικονίσεις της καθημερινής ζωής».

 

Σημειώσεις
[1] Τζων Μπόρτμαν, Αθηναϊκά μελανόμορφα αγγεία, μτφ. Όλγας Χατζηαναστασίου
[2] Τζων Μπόρτμαν, ό.π., μτφ. Όλγας Χατζηαναστασίου
[3] R. Μ. Cook, Greek Painted Pottery
[4] Άγγελου Προκοπίου, Αθήνα

 

«Οι Διαφορετικοί»: Συνάντηση λογοτεχνίας & μουσικής

«Οι Διαφορετικοί»: Συνάντηση λογοτεχνίας & μουσικής

Το Μουσείο Ελιάς και Λαδιού Πηλίου – Πήλιον Όρος, υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Θεσσαλίας, διοργανώνουν μια συνάντηση λογοτεχνίας και μουσικής το Σάββατο 1η Ιουλίου, στις 21.00, στο κτήμα Θωμά Κοροβίνη στα Πλατανίδια Πηλίου.

Αναλυτικά το πρόγραμμα:
Δρώμενα
Μανώλης Μαυρομματάκης: παρουσιάζει αποσπάσματα από την Αριάγνη του Στρατή Τσίρκα
Νένα Μεντή: ερμηνεύει απόσπασμα από τη νουβέλα του Θωμά Κοροβίνη Ο κατάδεσμος
Μιχάλης Μητρούσης: ερμηνεύει αποσπάσματα από το έργο του Εμμανουήλ Ροΐδη Ψυχολογία Συριανού συζύγου
Σταύρος Μερμήγκης: παρουσιάζει αποσπάσματα από τα Βερολινέζικα χρονικά του Γιόζεφ Ροτ

 

«Feelings’ Stories» της Ομάδας +Αίσθημα

«Feelings’ Stories» της Ομάδας +Αίσθημα

Η Συναισθηματική Διαλεκτική (www.synaisthimatikhdialektikh.com) του Στέλιου Καλαθά και η θεατρική ομάδα +Αίσθημα ανεβάζουν την παράσταση «Feelings’ Stories» στο θέατρο Άλμα, Ακομινάτου 15, στις 23, 24 & 25 Iουνίου και ώρα 21.00.

Μια παράσταση αφιερωμένη στα συναισθήματα και στη δύναμή τους.

Ο Στέλιος Καλαθάς διδάσκει τη μέθοδο υποκριτικής και προσωπικής ανάπτυξης Συναισθηματική Διαλεκτική για περισσότερα από δέκα χρόνια. Η παράσταση «Feelings’ Stories» στηρίζεται σε κείμενα γνωστών Ελλήνων συγγραφέων, ενώ τη διαδρομή της θεατρικής ομάδας μέχρι την πρεμιέρα στήριξαν συμβουλευτικά έμπειροι ψυχολόγοι.

 

Ο Michael Ondaatje στην Αθήνα

Ο Michael Ondaatje στην Αθήνα

Οι εκδόσεις Πατάκη και τα Public προσκαλούν το αναγνωστικό κοινό την Τετάρτη 21 Ιουνίου στις 20.30 σε μια συνάντηση με τον Μάικλ Οντάατζε, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Το τραπέζι της γάτας (εκδόσεις Πατάκη) για το οποίο θα συνομιλήσει με τον Χάρη Βλαβιανό.

Ο Μάικλ Οντάατζε είναι συγγραφέας έξι μυθιστορημάτων, μιας αυτοβιογραφίας και δεκατριών ποιητικών συλλογών. Με το μυθιστόρημά του Ο Άγγλος ασθενής κέρδισε το 1992 το Βραβείο Μπούκερ και έκανε μία από τις μεγαλύτερες διεθνείς εκδοτικές επιτυχίες των τελευταίων χρόνων, ενώ η ομώνυμη ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

 

«Η ερασιτεχνία ως αξία» του Μ. Γ. Μερακλή

«Η ερασιτεχνία ως αξία» του Μ. Γ. Μερακλή

Σ’ ένα δοκίμιό μου θέλησα να καταξιώσω τη λέξη ερασιτεχνία (ερασιτέχνης), να την απαλλάξω από την απαξίωση, στην οποία πολλοί την έχουν ρίξει.

Ένας έγκριτος διανοούμενος με σπουδές πολιτικής επιστήμης και διεθνών σχέσεων και πρώην στέλεχος του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού, ο Ιωάννης-Ανδρέας Βλάχος, έχει προσφιλή ενασχόλησή του εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια τη μελέτη του Ομήρου. Εξέδωσε το 2005 το βιβλίο Όμηρος και Λέσβος: Πρώτο Μέρος: Καλυψώ (Ίνδικτος), και πριν λίγους μήνες είδε το φως της δημοσιότητας το δεύτερο μέρος, Όμηρος και Λέσβος: Βρισηίδα και Χρυσηίδα. Αναζητώντας στην Λέσβο την ομηρική Χρύση (Καρδαμίτσας). Στο εξώφυλλο του βιβλίου προστίθεται ακόμη στον υπότιτλο: Δοκίμιο ομηρικής γεωγραφίας.

Στον τόμο αυτό υπάρχει η αφιέρωση: «Στην μνήμη του πατέρα μου, Γεωργίου Κ. Βλάχου (1912-1996), ερασιτέχνη, όπως κι εγώ, ομηριστή». Ο πατέρας του, πολύ γνωστός στην ακαδημαϊκή κοινότητα, καθηγητής της πολιτικής επιστήμης και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, είχε εκδώσει στη γαλλική γλώσσα το έργο Ομηρικές Πολιτικές Κοινωνίες (1974, ελληνική έκδοση Μ.Ι.Ε.Τ. 1980), απ’ το οποίο είχα αντλήσει πολύτιμες γνώσεις και σκέψεις για τον Όμηρο.

Και ο Ιωάννης-Ανδρέας Βλάχος έχει μιαν εντυπωσιακή γνώση των δύο επών, θα έλεγα απαράμιλλη. Στηριγμένος σ’ αυτή τη γνώση και την ομηρική βιβλιογραφία, τολμά να προχωρεί και σε ζητήματα, που δεν έχουν ακόμα προσεχθεί και ερμηνευθεί ή επιδέχονται και άλλην ερμηνεία.

Πάντως δεν προβάλλει αξιωματικά τις προτάσεις του. Αφήνει τον αναγνώστη να φτάσει μόνος του στην αποδοχή των απόψεών του.

Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του στρέφεται, όπως και στον πρώτο τόμο, στη Λέσβο. Και ενδέχεται κάποιος να καταλήξει στο σημείο να δεχθεί –κάτι που πουθενά δεν το υποστηρίζει ο συγγραφέας, ο οποίος περιορίζεται στο να δείξει πως ο ποιητής γνώριζε από πολύ κοντά το νησί αυτό του βορειοανατολικού Αιγαίου–, ότι ο Όμηρος πιθανώς να ’χε πατρίδα του το νησί αυτό. Και είναι γεγονός ότι υπάρχουν τοπωνυμικά, γεωγραφικά καθώς και άλλα στοιχεία που το επιβεβαιώνουν, όπως, για παράδειγμα, το ότι στη Λέσβο γίνονταν τα περίφημα «καλλιστεία», στα οποία αναφέρεται εμμέσως πλην σαφώς ο Όμηρος όταν μιλάει για την ασυναγώνιστη ομορφιά των Λεσβίδων γυναικών, και που ο συγγραφέας τα συσχετίζει επίσης με την «Πάριδος κρίσιν», με την οποία άρχιζε ο Τρωικός πόλεμος. Η Βρισηίδα και η Χρυσηίδα, κύρια πρόσωπα σε μια δεδομένη κρίσιμη περίσταση του έπους, είναι Λεσβίδες, όπως αποδεικνύει και πάλι η εξονυχιστική έρευνα του Ιωάννη-Ανδρέα Βλάχου. Τα ονόματά τους τα θεωρεί τοπωνυμικά, τα έπλασε ο Όμηρος κατ’ αναλογίαν προς τις δυο πόλεις.

Η Βρισηίδα, όπως είχε υποστηριχθεί αυτό ήδη από τον Wilamowitz και υιοθετηθεί από τους περισσότερους ομηριστές (ανάμεσά τους και ο Ι. Θ. Κακριδής) πλάσθηκε κατ’ αναλογίαν προς τη Βρίσα (το όνομα παραμένει ως σήμερα αναλλοίωτο), στη νότια ακτή της Λέσβου, και λατρεύονταν εκεί ο Βρισαίος Διόνυσος. Πόλη με το όνομα Χρύση αναφέρεται από τον Όμηρο στην Τρωάδα (για τη Βρισηίδα δεν αναφέρει τίποτα), αλλά ο συγγραφέας επισημαίνει ένα παραπλήσιο τοπωνύμιο στη Λέσβο, την παραλία «Χρούσος», η οποία μάλιστα βρίσκεται από τη μία πλευρά της εισόδου του κόλπου της καλλονής, ενώ στην απέναντι πλευρά βρισκόταν η αρχαία Βρίσα. Στη Χρύση λατρευόταν ο Απόλλων Σμινθεύς, ιερέας του ήταν ο πατέρας της Χρυσηίδος, ο Χρύσης. Σκέπτομαι: κι εδώ λοιπόν βρίσκουμε τη διαλεκτική που διέπει τη σκέψη και την ίδια τη ζωή των αρχαίων Ελλήνων. Ο συγγραφέας παρατηρεί ότι «οι δυο αυτές αιχμάλωτες των Αχαιών αποτελούν την προσωποποίηση καθεμιάς από τις δυο αυτές, υπαρκτές πόλεις της Λέσβου, έδρα η καθεμιά μιας ανταγωνιστικής προς την άλλη λατρείας». Μίλησα κι εγώ για διαλεκτική. Η οποία προϋποθέτει ενυπάρχουσα σύγκρουση αντίθετων δυνάμεων, που καταλήγει (όχι πάντοτε) στην ένωσή τους.

Λέσβιοι πάντως, παραδόξως, δεν συμμετέχουν στον μακρότατο πόλεμο, στον οποίο έχουν συρρεύσει πολεμιστές από πολλούς και διάφορους τόπους. Το γιατί, το εξηγεί ο συγγραφέας με πρωτόλεκτα, αλλά πειστικά, επιχειρήματα.

Με εντυπωσίασε και κάτι άλλο, μια προσφυής παρατήρησή του, η οποία μάλιστα μ’ έκανε να σκεφθώ κάτι ανάλογο, το σαιξπηρικό (αμλετικό) σχήμα του «θεάτρου του θεάτρου». Στην Ιλιάδα υπάρχει κάτι ανάλογο, όπως το παρουσιάζει ο συγγραφέας. O Όμηρος αξιοποιεί, και εντάσσει στο επικό ποίημα, έναν μύθο παρόμοιο με αυτόν της Ελένης, ως αιτίας του Τρωικού Πολέμου. Με τον εμβόλιμο αυτόν μύθο η σύγκρουση ανάμεσα στον Αχιλλέα και τον Αγαμέμνονα προκύπτει, ας το πούμε έτσι, μια «μικρή Ιλιάδα»: «όπως και η Ελένη, η Βρισηίδα και η Χρυσηίδα είναι τόσο όμορφες, ώστε η αρπαγή τους θα προκαλέσει ανάμεσα στους πιο σημαντικούς ηγέτες του αχαιϊκού στρατοπέδου μιαν έριδα που θα έχει δραματικές αλυσιδωτές συνέπειες, επηρεάζοντας καταλυτικά την εξέλιξη ενός πολέμου που, στην παράδοση που αξιοποιεί ο Όμηρος, γενεσιουργός αιτία του ήταν μια Ωραία Ελένη που, στη δική του αφήγηση, υποκαθίσταται από τις δυο αυτές πανέμορφες αιχμάλωτες». Το ζεύγος των ηρωίδων αυτών λειτουργεί ως «ισοδύναμο της μυθικής ωραίας Ελένης – ως οι δυο όψεις, θα έλεγα, του ιδίου νομίσματος». Πόλεμος, λοιπόν, εν πολέμω…

Στο τέλος των «Τελικών παρατηρήσεων και συμπερασμάτων» διαβάζω ότι «πεδίον δόξης λαμπρό ανοίγεται για μια περαιτέρω διερεύνηση του θρησκειολογικού και κατ’ επέκταση γενικότερου ιστορικού υπόβαθρου των ομηρικών επών αλλά και για μιαν εν τέλει ριζική αναθεώρηση των καθιερωμένων αντιλήψεων αναφορικά με την ίδια την φύση τους». Όποιος διαβάσει το βιβλίο αυτό, θα σκεφθεί πως αυτό που λέει ο συγγραφέας δεν είναι υπερβολικό.

Έγραφα στο δοκίμιό μου περί «ερασιτεχνίας»: «ο γιατρός, ο δικηγόρος, ο εκπαιδευτικός, ο θετικός επιστήμονας, ο διανοούμενος εν γένει, ο υπάλληλος, ο εργάτης, ο οποιοσδήποτε που ασχολείται με τη συλλογή παλαιών ή εξειδικευμένων αντικειμένων, με την κατασκευή, με μιαν από τις καλές τέχνες, με την ιστορία ή κάποιαν άλλην επιστήμη, εκτός της προσωπικής βαθιάς ικανοποίησης που βιώνουν, αποτελούν και παραδείγματα μιας humanitas που, φαίνεται, δεν σβήνει».

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER