Στους Μιχάλη Μοδινό και Άντονυ Μάρρα το Βραβείο: Literature.gr Λογοτεχνική Φράση της Χρονιάς 2016

Στους Μιχάλη Μοδινό και Άντονυ Μάρρα το Βραβείο: Literature.gr Λογοτεχνική Φράση της Χρονιάς 2016

To Literature.gr αναζητεί τρόπους για την προώθηση της λογοτεχνίας καθώς και την ανάπτυξη, διάδοση και προβολή των ελληνικών γραμμάτων μέσα από το έργο των σύγχρονων Ελλήνων λογοτεχνών αλλά και τη γνωριμία του αναγνωστικού κοινού με τη νεωτερική σκέψη των ξένων λογοτεχνών. Καθώς η λογοτεχνία κατείχε πάντα μια εξέχουσα θέση στον χώρο του πολιτισμού και από κάθε λογοτεχνικό βιβλίο υπάρχει, ενίοτε, κάποια φράση που μπορεί αυθύπαρκτα να σταθεί και να εντυπωθεί στον αναγνώστη, ώστε να κινητοποιήσει νέες πνευματικές δυνάμεις, ο σκοπός της θέσπισης αυτού του Βραβείου είναι η προώθηση αποφθεγματικών ρήσεων, όσων εξακολουθούν αυτόνομα να σηματοδοτούν την κινητοποίηση αυτή και μετά το τέλος της αναγνωστικής διαδικασίας. Τα Βραβεία απονέμονται στον λογοτέχνη του οποίου η αυτόνομη φράση αντανακλά αυτό ακριβώς το πνεύμα και προωθεί την ποιοτική αναγνωστική εμπειρία.

 

«H παράσταση αρχίζει με μια ανάγνωση» Ελληνικά Θεατρικά Αναλόγια στο Βουκουρέστι

«H παράσταση αρχίζει με μια ανάγνωση» Ελληνικά Θεατρικά Αναλόγια στο Βουκουρέστι

Το Θέατρο Nottara στο Βουκουρέστι και η Εστία του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού στη ρουμανική πρωτεύουσα διοργανώνουν την ένατη έκδοση της σειράς Θεατρικών Αναλογίων με τίτλο «Η παράσταση αρχίζει με μια ανάγνωση» (Spectacolul începe cu o lectură). Διεξάγονται στην αίθουσα «George Constantin», από τις 14 έως τις 16 Ιουνίου 2017, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό και συντονίζονται από τους σκηνοθέτες Mihai Lungeanu, Alexandru Mâzgăreanu και Γιάννη Παρασκευόπουλο.

Τα επιλεγμένα έργα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί του Θεάτρου Nottara. Πρόκειται για κωμωδίες γραμμένες από σύγχρονους συγγραφείς και μεταφρασμένες στη Ρουμανία. Δύο από τα έργα είναι γραμμένα ειδικά για τη σκηνή: Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης του Άκη Δήμου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου και Με δύναμη από τη Κηφισιά των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά, που θα παιχθεί με τον τίτλο Ταϊλάνδη, σε σκηνοθεσία Mihai Lungeanu, ενώ το τρίτο είναι η διασκευή του μυθιστορήματος Μάρτυς μου ο Θεός του Μάκη Τσίτα, σε μετάφραση Claudiu Sfirschi-Laudat, και σκηνοθεσία Alexandru Mâzgăreanu.

Το πρόγραμμα των θεατρικών αναλογίων:

14 Ιουνίου, 19.00: Μάρτυς μου ο Θεός του Μάκη Τσίτα, σε σκηνοθεσία του Alexandru Mâzgăreanu. Με τον Gabriel Răuță.
15 Ιουνίου, 19.00: Ταϊλάνδη του Δημήτρη Κεχαΐδη και της Ελένης Χαβιαρά, σε σκηνοθεσία Mihai Lungeanu. Με τους Ada Navrot, Luminița Erga, Isabela Neamțu, Ioana Calotă.
16 Ιουνίου, 19.00: Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης του Άκη Δήμου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου. Με τους Cerasela Iosifescu, Alexandru Jitea, Alexandru Mike Gheorghiu, Mihaela Subțirică, Răzvan Bănică, Rareș Andrici, Cristina Juncu.

Στο πλαίσιο της φετινής έκδοσης των Θεατρικών Αναλογίων θα πραγματοποιηθούν συζητήσεις με τους Άκη Δήμου και Γιάννη Παρασκευόπουλο, οι οποίοι θα συνομιλήσουν με το κοινό για το Θέατρο και τη λογοτεχνία του. Συντονίστρια των συζητήσεων θα είναι η κριτικός Cristina Rusiecki.

19142233 10155515323274374 1728105694 n

 

Ο Richard Ford στην Αθήνα

Ο Richard Ford στην Αθήνα

Το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, η Αττική Παράδοση και οι Εκδόσεις Πατάκη καλούν το αναγνωστικό κοινό στη διάλεξη του συγγραφέα Ρίτσαρντ Φορντ την Τρίτη 13 Ιουνίου, στις 19.00, στον Πολυχώρο της Μουσικής Βιβλιοθήκης του συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο της καθιερωμένης σειράς διαλέξεων «Κίμων Φράιερ» του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Ρίτσαρντ Φορντ γεννήθηκε στο Τζάκσον του Μισισίπι το 1944. Έχει εκδώσει επτά µυθιστορήµατα και τέσσερις συλλογές διηγηµάτων, µεταξύ των οποίων τα The Sportswriter, Independence Day, A Multitude of Sins και το πιο πρόσφατο The Lay of the Land (Η χώρα όπως είναι, Εκδόσεις Πατάκη, 2010). Το Independence Day βραβεύτηκε µε το Βραβείο Πούλιτζερ και το βραβείο ΡΕΝ/Φόκνερ, και είναι η πρώτη φορά που το ίδιο βιβλίο κερδίζει και τα δύο βραβεία. Ο Ρίτσαρντ Φορντ ζει µε τη γυναίκα του, Κριστίνα Φορντ, στην πολιτεία του Μέιν. Ο Καναδάς είναι το τελευταίο του µυθιστόρηµα, πρωτοκυκλοφόρησε το 2012 (Βραβείο Andrew Carnegie for Excel-lencein Fiction, ΗΠΑ) και µεταφράζεται σε περισσότερες από 16 γλώσσες, ενώ τιµήθηκε µε το Βραβείο Femina Étranger στη Γαλλία τον Νοέµβριο του 2013, όπου ανακηρύχθηκε, επίσης, από το περιοδικό Livres Hebdo, το πρώτο στις προτιµήσεις των βιβλιοπωλών µεταφρασµένο βιβλίο για την ίδια χρονιά. Αντίστοιχα, ο Καναδάς ξεχώρισε ως ένα από τα 20 καλύτερα βιβλία σε όλες τις κατηγορίες στην Ισπανία το 2013 (εφημερίδα El País).

Πολυχώρος Μουσικής Βιβλιοθήκης Μεγάρου Μουσικής Αθηνών
Βασιλίσσης Σοφίας και Κόκκαλη, Αθήνα

 

«Η ρουτίνα του συγγραφέα... (Μουρακάμι, Χέμινγουεϊ, Μίλερ)» του Πέτρου Γκάτζια

«Η ρουτίνα του συγγραφέα... (Μουρακάμι, Χέμινγουεϊ, Μίλερ)» του Πέτρου Γκάτζια

Χαρούκι Μουρακάμι: Το πιο σημαντικό, η επανάληψη.

«Οταν γράφω ένα μυθιστόρημα, ξυπνάω γύρω στις 4 τα ξημερώματα και εργάζομαι για περίπου πέντε με έξι ώρες. Το απόγευμα τρέχω 10 χιλιόμετρα ή κολυμπάω
ή κάνω και τα δύο. Μετά διαβάζω και ακούω μουσική. Πέφτω για ύπνο στις 9
το βράδυ. Ακολουθώ καθημερινά αυτή τη ρουτίνα. Η επανάληψη τότε γίνεται σημαντική απο μόνη της. Επαναλαμβάνω για να φθάσω σε μια βαθιά σκέψη.
Ωστόσο, το να ακολουθώ αυτούς τους ρυθμούς για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα –ίσως για έξι μήνες ή και έναν χρόνο– απαιτεί μεγάλο ψυχικό αλλά και σωματικό σθένος. Υπό αυτή την έννοια, το να γράφω ένα μυθιστόρημα μοιάζει με μια τεχνική επιβίωσης. Η ψυχική δύναμη φέρνει και την καλλιτεχνική ευαισθησία».

Αυτά έλεγε ο Μουρακάμι το 2004, επιτρέποντας μια γρήγορη ματιά απο την κλειδαρότρυπα στο εργαστήριο του συγγραφέα. Και δεν είναι ο μόνος. Σχεδόν όλοι
οι συγγραφείς νιώθουν κάποια στιγμή την ανάγκη να μιλήσουν, να αποκαλύψουν λίγα απο τα μυστικά τους, μεγαλώνοντας τελικά το μυστήριο γύρω απο το έργο τους.

Όπως ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, που συνήθιζε να λέει: «Γράφω κάθε πρωί...»

Έρνεστ Χέμινγουεϊ

«Όταν με απασχολεί ένα βιβλίο ή μια ιστορία, γράφω κάθε πρωί, με το πρώτο φως. Τότε δεν υπάρχει κανείς για να σε διακόψει και είτε κάνει κρύο, είτε έχει δροσιά, σταδιακά μέσα σου έρχεται η ζέστη της δημιουργίας. Διαβάζω πάντοτε τα όσα έχω γράψει και σταματώ όταν γνωρίζω τι θα ακολουθήσει.

»Γράφω μέχρι το σημείο που καταλαβαίνω ότι έχω ακόμη κάτι παραπάνω να δώσω. Τότε σταματώ και το ξαναπιάνω την επομένη απο το σημείο που το άφησα. Ξεκινώ συχνά στις έξι το πρωί και καταλήγω το βράδυ. Οταν σταματώ νιώθω το ίδιο άδειος όπως μετά τον έρωτα. Τίποτα δεν μπορεί να με πληγώσει, τίποτα δεν μπορεί να συμβεί, τίποτα δεν σημαίνει τίποτα μέχρι την επόμενη ημέρα που θα ξεκινήσω και πάλι. Αυτή η αναμονή όμως είναι το πιο δύσκολο πράγμα».

Οι 10 εντολές του Χένρι Μίλερ...

  1. Να κάνεις ένα πράγμα τη φορά μέχρι να το τελείωσεις.
  2. Μην είσαι νευρικός. Να εργάζεσαι ήρεμα, με χαρά, ακούραστα, με ό,τι και να έχεις στα χέρια σου.
  3. Να εργάζεσαι βάσει προγράμματος και όχι βάσει διάθεσης. Να σταματάς όταν πρέπει.
  4. Όταν δεν μπορείς να δημιουργήσεις, μπορείς να εργαστείς.
  5. Εξασφάλισε έστω και κάτι λίγο κάθε μέρα για προχωρήσεις, παρά να προσπαθείς να προσθέσεις νέα πράγματα σε κείμενα που έχεις ολοκληρώσει.
  6. Να είσαι ανθρώπινος! Συνάντησε κόσμο, πήγαινε σε διάφορα μέρη, πιες κάτι αν το έχεις ανάγκη.
  7. Μην είσαι μουλάρι! Να εργάζεσαι μόνο απο ευχαρίστηση.
  8. Ξέχνα το πρόγραμμα εάν έτσι νιώθεις, αλλά ακολούθησέ το και πάλι την επομένη. Συγκεντρώσου, σημείωνε, πέτα ό,τι δεν θεωρείς απαραίτητο.
  9. Ξέχνα τα βιβλία που θα ήθελες να γράψεις. Να σκέφτεσαι μόνο το βιβλίο που γράφεις.
  10. Πρώτα απ’ όλα, γράψε. Όλα τ’ άλλα, ζωγραφική, μουσική, φίλοι, κινηματογράφος, ακολουθούν.

 

«Το δημοτικό τραγούδι και η ανωνυμία» του Μ. Γ. Μερακλή

«Το δημοτικό τραγούδι και η ανωνυμία» του Μ. Γ. Μερακλή

Έχω έναν καλό φίλο στην Κρήτη. Είναι δάσκαλος, συνταξιούχος τώρα. Είναι αναθρεμμένος με βιώματα και με την άριστη γνώση του παραδοσιακού λαϊκού πολιτισμού, ο οποίος αποτυπώνεται στα βιβλία του και τα δημοσιεύματά του στον τοπικό Τύπο. Γι’ αυτό και δικαιούται να προσθέτει, και το κάνει, δίπλα στην ιδιότητα του δασκάλου και αυτή του λαογράφου. Ασφαλώς θα μπορούσε, αν ζούσε στα χρόνια του Νικολάου Πολίτη, να είναι ένας από τους δασκάλους εκείνους, στους οποίους στηρίχθηκε γερά ο εισηγητής της Λαογραφίας στην Ελλάδα. Ο φίλος μου είναι ο Σταμάτης Αποστολάκης.

Δημοσίευσε πρόσφατα (Χανιά, 2016) το βιβλίο του Η λαϊκή μούσα της Κρήτης για τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ειρηναίο Γαλανάκη. Ριζίτικα, μαντινάδες, ρίμες, ποιήματα.
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αγία Σοφία (Άγιοι Πάντες Αποκορώνου), που εξέδωσε το βιβλίο, χαιρετίζοντας την έκδοση αιτιολογεί διεξοδικά αυτό που λέει για τον Ειρηναίο Γαλανάκη, πως «σημάδεψε με τη ζωή και το έργο του τον τόπο μας», ιδιαίτερα εννοώντας τις επαρχίες Κισάμου και Σελίνου. Η φήμη του, ωστόσο, ως ενός υποδειγματικού ιεράρχη, υπερέβη νωρίς τα όρια της αρχιερατείας του.

Στο πρώτο Μέρος περιλαμβάνονται τα πολυάριθμα στιχουργήματα και δημοτικά τραγούδια, συγκεντρωμένα απ’ τον Αποστολάκη με αναζήτηση πολλού χρόνου. Στο δεύτερο Μέρος ο επιμελητής δημοσιεύει όσα γράφηκαν και ειπώθηκαν μετά, για την εκδημία του.

Αυτό που με εντυπωσίασε στο βιβλίο είναι ο εξαιρετικά μεγάλος αριθμός των τραγουδιών και στιχουργημάτων, που πλάσθηκαν και ασφαλώς δίνουν το μέτρο μιας σπάνιας αγάπης των πιστών και του κοινού εν γένει για τον Ειρηναίο.

Ειδικότερα εντούτοις με εντυπωσίασε και το γεγονός –και θέλω να το τονίσω– ότι κανένα τραγούδι ή στιχούργημα δεν είναι χωρίς να ονομάζεται ο συνθέτης του.

Δεν υπάρχει εδώ η ανωνυμία των δημιουργών των δημοτικών τραγουδιών, τα οποία εντούτοις φυσικό είναι να είχαν και αυτά κάποιο προσωπικό δημιουργό, ο οποίος ξεχάστηκε στη διαδρομή των αιώνων και με τη μετάδοσή τους από τον αρχικό τόπο της δημιουργίας τους σε άλλους τόπους. Ορθά έγραφε ο Πολίτης σε μιαν από τις καλύτερες μελέτες του, δημοσιευμένη στον 5ο τόμο της Λαογραφίας (1915), «Γνωστοί ποιηταί δημοτικών ασμάτων», θέτοντας και το ερώτημα αν μπορεί κανείς να ισχυρισθεί ότι «ο ποιητής των δημοτικών τραγουδιών είναι αυτός (ο ίδιος) ο λαός εν συνεργασίᾳ» και δίνοντας την απάντηση: «ο λαός ως σύνολον είναι ανίκανος να συνθέσῃ ποίημα. Η ομαδική ποίηση είναι πράγμα αδύνατον».

Στα παλαιά εκείνα χρόνια λογικό είταν ο λαός να αποτελείται από αμόρφωτους, κάτι που δεν εμπόδιζε την έκφραση μιας ποιητικής δεξιότητας και από (πολύ λιγότερους) λογίους, που και αυτοί όμως κατά κανόνα προέρχονταν από την αγροτική τάξη, όμως έβγαιναν στην Ευρώπη και μορφώνονταν ή επιδίδονταν σε εμπορικές επιχειρήσεις, από τους χρόνους του Διαφωτισμού.

Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτέλεσε ο Ηπειρώτης Παναγιώτης Αραβαντινός (1809-1870), που έγινε έμπορος αλλά και δίδαξε αρχαίους συγγραφείς και ποιητές (Θουκυδίδη, Δημοσθένη, Όμηρο), μαθηματικά, λατινικά, και λάτρεψε τα δημοτικά τραγούδια της πατρίδας του. Συγκέντρωσε έναν ανυπολόγιστο θησαυρό από αυτά. Οι τρεις γιοι του (ο ένας γιατρός, ο άλλος τραπεζίτης, ο τρίτος δικηγόρος) εξέδωσαν από αυτά 497 και 1.141 δίστιχα.

Ο Αραβαντινός συνόδευσε τα ιστορικά-κλέφτικα τραγούδια με σχόλια για γεγονότα και πρόσωπα ιδιαίτερα χρήσιμα για την ακριβέστερη γνώση των πραγμάτων.

Ο Γιάννης Αποστολάκης, καθηγητής της νεοελληνικής φιλολογίας, είχε το δημοτικό τραγούδι ως ένα από τα κύρια αντικείμενά του. Χωρίς να έχει ζωντανή επαφή με την αγροτική ζωή και κοινότητα, καταπιάστηκε εντούτοις με τον καθαρισμό, όπως πίστευε, των τυπωμένων τραγουδιών, ισχυριζόμενος ότι αυτά είσαν γεμάτα από βλαπτικές παρεμβάσεις λογίων. Έγραψε ιδιαίτερο έργο για τον Αραβαντινό (1941), τον οποίο χαρακτήριζε ως άτεχνο «διασκευαστή» και «κατασκευαστή» και τελικά απέρριπτε τη συλλογή του, γιατί στα τραγούδια έβρισκε να υπάρχουν πολλοί στίχοι «όχι δημοτικοί». Άρα λόγιοι. Ακολούθησαν πολλοί τον Αποστολάκη, ο οποίος κυριάρχησε για ένα διάστημα, και επιδόθηκαν στην αναζήτηση «πλαστών» ποιημάτων (ο Αποστολάκης τα έλεγε «ύποπτα»), κατασκευασμένων από λογίους.

Ο Αποστολάκης έκανε και κάτι άλλο. Κατακεραύνωσε τον Κώστα Κρυστάλλη, ως έναν άτεχνο, χωρίς συγκίνηση, μιμητή των δημοτικών τραγουδιών(!). Ο Κρυστάλλης ωστόσο το μόνο που ευχόταν είταν να τον πάρει ο «σταυραϊτός» (στο ομότιτλο ποίημά του) και να τον πάει πάλι στα βουνά της πατρίδας του, γιατί θα τον φάει ο «κάμπος»! Όπως και τον έφαγε.

Την αφορμή να σημειώσω τα παραπάνω πήρα από το βιβλίο του Σταμάτη Αποστολάκη, το οποίο φωτογραφίζει τον σύγχρονο τρόπο δημιουργίας δημοτικής ποίησης, που οι ρίζες της στην Κρήτη δεν έχουν, όπως σε άλλα μέρη, ξεριζωθεί ολότελα, παρά τον υψηλό δείκτη ξένου τουρισμού και την κυρίαρχη τεχνολογία-τεχνοκρατία, που υπάρχει και κει.

Συγχρόνως μας παραπέμπει το βιβλίο στον τρόπο που εξαρχής πρέπει να υπήρχε και στο πρώιμο ήδη παρελθόν, να συμμετέχουν στη δημιουργία των δημοτικών τραγουδιών λαϊκοί άνθρωποι της αγροτικής κοινότητας αλλά και λόγιοι. Μεταξύ των λογίων που τραγούδησαν τον Ειρηναίο μπορώ να αναφέρω τον πολύ γνωστό δρ. Αλεξ. Κ. Παπαδερό, τον πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον Γιάννη Σταυρακάκη, επιθεωρητή πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, τον αρχιμανδρίτη Ειρηναίο Βερυκάκη, τον Στέφανο Τζωρτζάκη, αξιωματικό της πολεμικής Αεροπορίας, τον Κωνστ. Καλλέργη, δικηγόρο, τον Σπύρο Μ. Καστανάκη, ιατρό, τον Στυλιανό Σηφάκη, συμβολαιογράφο, εν γένει όλα τα τραγούδια άλλωστε είναι επώνυμα, βεβαιώνοντας του λόγου το αληθές.

Όσον αφορά την ανωνυμία των δημοτικών τραγουδιών, αυτή κατ’ ουσίαν, όπως σημείωσα πιο πάνω, δεν υπήρξε, προέκυψε πολύ αργότερα, όταν το όνομα ξεχάστηκε.

Και σήμερα πολλοί μελετητές του δημοτικού τραγουδιού πιστεύουν στην ανωνυμία του ως κύριο γνώρισμα, δεν πιστεύουν στη συμμετοχή των λογίων στη δημιουργία του, κάτι τέτοιο το θεωρούν νοθεία. Δεν πειράζει, στη γνώμη των πολλών να υπάρχει και μία διαφορετική. Προς το παρόν σημειώνω, σε μία μόνο φράση, ότι ο παραπάνω δεύτερος ισχυρισμός μου στηρίζεται στην άποψή μου ότι ο ελληνικός πολιτισμός υπήρξε επί αιώνες μεικτός, λαϊκός και λόγιος. Ίσως πρέπει να το διευκρινίσω αυτό περισσότερο.

 

Διεθνές επιστημονικό συμπόσιο «Καππαδοκία, γη πολιτισμού» από την ΠΕΚΣ

Διεθνές επιστημονικό συμπόσιο «Καππαδοκία, γη πολιτισμού» από την ΠΕΚΣ

Η Πανελλήνια Ένωση Καππαδοκικών Σωματείων (ΠΕΚΣ) οργανώνει διεθνές επιστημονικό συμπόσιο με γενικό θέμα «Καππαδοκία, γη πολιτισμού» στις 10-11 Ιουνίου 2017 στην Αθήνα. Το συμπόσιο αποτελεί συνέχεια του διεθνούς επιστημονικού συμποσίου που οργάνωσε με το ίδιο γενικό θέμα η ΠΕΚΣ το έτος 2010 στο Προκόπιο της Καππαδοκίας. Εκείνο το διεθνές επιστημονικό συμπόσιο υπήρξε ιστορικής σημασίας, διότι ήταν το πρώτο που οργανώθηκε στην Καππαδοκία από Έλληνες απογόνους Καππαδοκών, οι οποίοι εγκατέλειψαν, κατά το έτος 1924, την ιδιαίτερη πατρίδα τους, σε εκτέλεση της διεθνούς συνθήκης της Λωζάννης του έτους 1923.

Το παρόν διεθνές επιστημονικό συμπόσιο της Αθήνας έχει ως κύριο σκοπό να αναδείξει, μέσα κυρίως από ιστορικές, αρχειακές, γλωσσολογικές και λαογραφικές προσεγγίσεις, αναλύσεις και μελέτες, την ιστορική ανά τους αιώνες συμβολή της Καππαδοκίας στον ελληνικό και χριστιανικό πολιτισμό, καθώς και την προσπάθεια της καππαδοκικής ρωμιοσύνης για τη διατήρηση της ελληνικής και χριστιανικής ταυτότητας.

Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα του συμποσίου εδώ.

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER