«Οι Διαφορετικοί»: Συνάντηση λογοτεχνίας & μουσικής

«Οι Διαφορετικοί»: Συνάντηση λογοτεχνίας & μουσικής

Το Μουσείο Ελιάς και Λαδιού Πηλίου – Πήλιον Όρος, υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Θεσσαλίας, διοργανώνουν μια συνάντηση λογοτεχνίας και μουσικής το Σάββατο 1η Ιουλίου, στις 21.00, στο κτήμα Θωμά Κοροβίνη στα Πλατανίδια Πηλίου.

Αναλυτικά το πρόγραμμα:
Δρώμενα
Μανώλης Μαυρομματάκης: παρουσιάζει αποσπάσματα από την Αριάγνη του Στρατή Τσίρκα
Νένα Μεντή: ερμηνεύει απόσπασμα από τη νουβέλα του Θωμά Κοροβίνη Ο κατάδεσμος
Μιχάλης Μητρούσης: ερμηνεύει αποσπάσματα από το έργο του Εμμανουήλ Ροΐδη Ψυχολογία Συριανού συζύγου
Σταύρος Μερμήγκης: παρουσιάζει αποσπάσματα από τα Βερολινέζικα χρονικά του Γιόζεφ Ροτ

 

«Feelings’ Stories» της Ομάδας +Αίσθημα

«Feelings’ Stories» της Ομάδας +Αίσθημα

Η Συναισθηματική Διαλεκτική (www.synaisthimatikhdialektikh.com) του Στέλιου Καλαθά και η θεατρική ομάδα +Αίσθημα ανεβάζουν την παράσταση «Feelings’ Stories» στο θέατρο Άλμα, Ακομινάτου 15, στις 23, 24 & 25 Iουνίου και ώρα 21.00.

Μια παράσταση αφιερωμένη στα συναισθήματα και στη δύναμή τους.

Ο Στέλιος Καλαθάς διδάσκει τη μέθοδο υποκριτικής και προσωπικής ανάπτυξης Συναισθηματική Διαλεκτική για περισσότερα από δέκα χρόνια. Η παράσταση «Feelings’ Stories» στηρίζεται σε κείμενα γνωστών Ελλήνων συγγραφέων, ενώ τη διαδρομή της θεατρικής ομάδας μέχρι την πρεμιέρα στήριξαν συμβουλευτικά έμπειροι ψυχολόγοι.

 

Ο Michael Ondaatje στην Αθήνα

Ο Michael Ondaatje στην Αθήνα

Οι εκδόσεις Πατάκη και τα Public προσκαλούν το αναγνωστικό κοινό την Τετάρτη 21 Ιουνίου στις 20.30 σε μια συνάντηση με τον Μάικλ Οντάατζε, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Το τραπέζι της γάτας (εκδόσεις Πατάκη) για το οποίο θα συνομιλήσει με τον Χάρη Βλαβιανό.

Ο Μάικλ Οντάατζε είναι συγγραφέας έξι μυθιστορημάτων, μιας αυτοβιογραφίας και δεκατριών ποιητικών συλλογών. Με το μυθιστόρημά του Ο Άγγλος ασθενής κέρδισε το 1992 το Βραβείο Μπούκερ και έκανε μία από τις μεγαλύτερες διεθνείς εκδοτικές επιτυχίες των τελευταίων χρόνων, ενώ η ομώνυμη ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

 

«Η ερασιτεχνία ως αξία» του Μ. Γ. Μερακλή

«Η ερασιτεχνία ως αξία» του Μ. Γ. Μερακλή

Σ’ ένα δοκίμιό μου θέλησα να καταξιώσω τη λέξη ερασιτεχνία (ερασιτέχνης), να την απαλλάξω από την απαξίωση, στην οποία πολλοί την έχουν ρίξει.

Ένας έγκριτος διανοούμενος με σπουδές πολιτικής επιστήμης και διεθνών σχέσεων και πρώην στέλεχος του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού, ο Ιωάννης-Ανδρέας Βλάχος, έχει προσφιλή ενασχόλησή του εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια τη μελέτη του Ομήρου. Εξέδωσε το 2005 το βιβλίο Όμηρος και Λέσβος: Πρώτο Μέρος: Καλυψώ (Ίνδικτος), και πριν λίγους μήνες είδε το φως της δημοσιότητας το δεύτερο μέρος, Όμηρος και Λέσβος: Βρισηίδα και Χρυσηίδα. Αναζητώντας στην Λέσβο την ομηρική Χρύση (Καρδαμίτσας). Στο εξώφυλλο του βιβλίου προστίθεται ακόμη στον υπότιτλο: Δοκίμιο ομηρικής γεωγραφίας.

Στον τόμο αυτό υπάρχει η αφιέρωση: «Στην μνήμη του πατέρα μου, Γεωργίου Κ. Βλάχου (1912-1996), ερασιτέχνη, όπως κι εγώ, ομηριστή». Ο πατέρας του, πολύ γνωστός στην ακαδημαϊκή κοινότητα, καθηγητής της πολιτικής επιστήμης και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, είχε εκδώσει στη γαλλική γλώσσα το έργο Ομηρικές Πολιτικές Κοινωνίες (1974, ελληνική έκδοση Μ.Ι.Ε.Τ. 1980), απ’ το οποίο είχα αντλήσει πολύτιμες γνώσεις και σκέψεις για τον Όμηρο.

Και ο Ιωάννης-Ανδρέας Βλάχος έχει μιαν εντυπωσιακή γνώση των δύο επών, θα έλεγα απαράμιλλη. Στηριγμένος σ’ αυτή τη γνώση και την ομηρική βιβλιογραφία, τολμά να προχωρεί και σε ζητήματα, που δεν έχουν ακόμα προσεχθεί και ερμηνευθεί ή επιδέχονται και άλλην ερμηνεία.

Πάντως δεν προβάλλει αξιωματικά τις προτάσεις του. Αφήνει τον αναγνώστη να φτάσει μόνος του στην αποδοχή των απόψεών του.

Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του στρέφεται, όπως και στον πρώτο τόμο, στη Λέσβο. Και ενδέχεται κάποιος να καταλήξει στο σημείο να δεχθεί –κάτι που πουθενά δεν το υποστηρίζει ο συγγραφέας, ο οποίος περιορίζεται στο να δείξει πως ο ποιητής γνώριζε από πολύ κοντά το νησί αυτό του βορειοανατολικού Αιγαίου–, ότι ο Όμηρος πιθανώς να ’χε πατρίδα του το νησί αυτό. Και είναι γεγονός ότι υπάρχουν τοπωνυμικά, γεωγραφικά καθώς και άλλα στοιχεία που το επιβεβαιώνουν, όπως, για παράδειγμα, το ότι στη Λέσβο γίνονταν τα περίφημα «καλλιστεία», στα οποία αναφέρεται εμμέσως πλην σαφώς ο Όμηρος όταν μιλάει για την ασυναγώνιστη ομορφιά των Λεσβίδων γυναικών, και που ο συγγραφέας τα συσχετίζει επίσης με την «Πάριδος κρίσιν», με την οποία άρχιζε ο Τρωικός πόλεμος. Η Βρισηίδα και η Χρυσηίδα, κύρια πρόσωπα σε μια δεδομένη κρίσιμη περίσταση του έπους, είναι Λεσβίδες, όπως αποδεικνύει και πάλι η εξονυχιστική έρευνα του Ιωάννη-Ανδρέα Βλάχου. Τα ονόματά τους τα θεωρεί τοπωνυμικά, τα έπλασε ο Όμηρος κατ’ αναλογίαν προς τις δυο πόλεις.

Η Βρισηίδα, όπως είχε υποστηριχθεί αυτό ήδη από τον Wilamowitz και υιοθετηθεί από τους περισσότερους ομηριστές (ανάμεσά τους και ο Ι. Θ. Κακριδής) πλάσθηκε κατ’ αναλογίαν προς τη Βρίσα (το όνομα παραμένει ως σήμερα αναλλοίωτο), στη νότια ακτή της Λέσβου, και λατρεύονταν εκεί ο Βρισαίος Διόνυσος. Πόλη με το όνομα Χρύση αναφέρεται από τον Όμηρο στην Τρωάδα (για τη Βρισηίδα δεν αναφέρει τίποτα), αλλά ο συγγραφέας επισημαίνει ένα παραπλήσιο τοπωνύμιο στη Λέσβο, την παραλία «Χρούσος», η οποία μάλιστα βρίσκεται από τη μία πλευρά της εισόδου του κόλπου της καλλονής, ενώ στην απέναντι πλευρά βρισκόταν η αρχαία Βρίσα. Στη Χρύση λατρευόταν ο Απόλλων Σμινθεύς, ιερέας του ήταν ο πατέρας της Χρυσηίδος, ο Χρύσης. Σκέπτομαι: κι εδώ λοιπόν βρίσκουμε τη διαλεκτική που διέπει τη σκέψη και την ίδια τη ζωή των αρχαίων Ελλήνων. Ο συγγραφέας παρατηρεί ότι «οι δυο αυτές αιχμάλωτες των Αχαιών αποτελούν την προσωποποίηση καθεμιάς από τις δυο αυτές, υπαρκτές πόλεις της Λέσβου, έδρα η καθεμιά μιας ανταγωνιστικής προς την άλλη λατρείας». Μίλησα κι εγώ για διαλεκτική. Η οποία προϋποθέτει ενυπάρχουσα σύγκρουση αντίθετων δυνάμεων, που καταλήγει (όχι πάντοτε) στην ένωσή τους.

Λέσβιοι πάντως, παραδόξως, δεν συμμετέχουν στον μακρότατο πόλεμο, στον οποίο έχουν συρρεύσει πολεμιστές από πολλούς και διάφορους τόπους. Το γιατί, το εξηγεί ο συγγραφέας με πρωτόλεκτα, αλλά πειστικά, επιχειρήματα.

Με εντυπωσίασε και κάτι άλλο, μια προσφυής παρατήρησή του, η οποία μάλιστα μ’ έκανε να σκεφθώ κάτι ανάλογο, το σαιξπηρικό (αμλετικό) σχήμα του «θεάτρου του θεάτρου». Στην Ιλιάδα υπάρχει κάτι ανάλογο, όπως το παρουσιάζει ο συγγραφέας. O Όμηρος αξιοποιεί, και εντάσσει στο επικό ποίημα, έναν μύθο παρόμοιο με αυτόν της Ελένης, ως αιτίας του Τρωικού Πολέμου. Με τον εμβόλιμο αυτόν μύθο η σύγκρουση ανάμεσα στον Αχιλλέα και τον Αγαμέμνονα προκύπτει, ας το πούμε έτσι, μια «μικρή Ιλιάδα»: «όπως και η Ελένη, η Βρισηίδα και η Χρυσηίδα είναι τόσο όμορφες, ώστε η αρπαγή τους θα προκαλέσει ανάμεσα στους πιο σημαντικούς ηγέτες του αχαιϊκού στρατοπέδου μιαν έριδα που θα έχει δραματικές αλυσιδωτές συνέπειες, επηρεάζοντας καταλυτικά την εξέλιξη ενός πολέμου που, στην παράδοση που αξιοποιεί ο Όμηρος, γενεσιουργός αιτία του ήταν μια Ωραία Ελένη που, στη δική του αφήγηση, υποκαθίσταται από τις δυο αυτές πανέμορφες αιχμάλωτες». Το ζεύγος των ηρωίδων αυτών λειτουργεί ως «ισοδύναμο της μυθικής ωραίας Ελένης – ως οι δυο όψεις, θα έλεγα, του ιδίου νομίσματος». Πόλεμος, λοιπόν, εν πολέμω…

Στο τέλος των «Τελικών παρατηρήσεων και συμπερασμάτων» διαβάζω ότι «πεδίον δόξης λαμπρό ανοίγεται για μια περαιτέρω διερεύνηση του θρησκειολογικού και κατ’ επέκταση γενικότερου ιστορικού υπόβαθρου των ομηρικών επών αλλά και για μιαν εν τέλει ριζική αναθεώρηση των καθιερωμένων αντιλήψεων αναφορικά με την ίδια την φύση τους». Όποιος διαβάσει το βιβλίο αυτό, θα σκεφθεί πως αυτό που λέει ο συγγραφέας δεν είναι υπερβολικό.

Έγραφα στο δοκίμιό μου περί «ερασιτεχνίας»: «ο γιατρός, ο δικηγόρος, ο εκπαιδευτικός, ο θετικός επιστήμονας, ο διανοούμενος εν γένει, ο υπάλληλος, ο εργάτης, ο οποιοσδήποτε που ασχολείται με τη συλλογή παλαιών ή εξειδικευμένων αντικειμένων, με την κατασκευή, με μιαν από τις καλές τέχνες, με την ιστορία ή κάποιαν άλλην επιστήμη, εκτός της προσωπικής βαθιάς ικανοποίησης που βιώνουν, αποτελούν και παραδείγματα μιας humanitas που, φαίνεται, δεν σβήνει».

 

Διαγωνισμός: Τριήμερο ταξίδι στο Όσλο, την πόλη του Χάρι Χόλε

Διαγωνισμός: Τριήμερο ταξίδι στο Όσλο, την πόλη του Χάρι Χόλε

Φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από την κυκλοφορία της Νυχτερίδας του Jo Nesbo, του πρώτου βιβλίου της σειράς «Χάρι Χόλε», και πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε η 11η περιπέτειά του με τίτλο Η δίψα, που έγινε μπεστ σέλερ σε όλες τις χώρες που εκδόθηκε μέχρι στιγμής – και στην Ελλάδα. Στη Δίψα ο Χάρι θα ξαναενταχθεί στις τάξεις τής αστυνομίας του Όσλο, για να εντοπίσει έναν σίριαλ κίλερ που σκοτώνει χρήστες του κοινωνικού δικτύου γνωριμιών Tinder και επιζητά εκδίκηση από την αστυνομία. Ο τρόπος και η μέθοδος του δολοφόνου θα οδηγήσουν τον Χάρι στο κυνήγι μιας νέμεσης από το παρελθόν.

 

«Η Βιρτζίνια Γουλφ και ο πρίγκιπας της Αβησσυνίας...» του Πέτρου Γκάτζια

«Η Βιρτζίνια Γουλφ και ο πρίγκιπας της Αβησσυνίας...» του Πέτρου Γκάτζια

Εκείνο το συννεφιασμένο απόγευμα στις 7 Φεβρουαρίου του 1910, η Βιρτζίνια Γουλφ είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα ότι θα υποδυόταν έναν… εξωτικό άνδρα.

Από νωρίς είχε επιλέξει τα ρούχα που θα φορούσε, μια λευκή κελεμπία με ένα εντυπωσιακό χρωματιστό πανωφόρι και ένα σαρίκι στο κεφάλι, αλλά και τα ανάλογα αραβικά υποδήματα. Το σημαντικότερο όμως ήταν η ψεύτικη γενειάδα και το φούμο με το οποίο έπρεπε να καλύψει το πρόσωπο και τα χέρια της για να μοιάζει με πρίγκιπα της Αβησσυνίας.

Ολοκλήρωσε με προσοχή τη μεταμφίεσή της και μαζί με άλλα πέντε μέλη της περίφημης καλλιτεχνικής λέσχης του Bloomsbury, μπήκε στο τρένο που θα τους οδηγούσε στο λιμάνι. Εκεί βρισκόταν το καμάρι του Βρετανικού Βασιλικού Στόλου, το θωρηκτό HMS Dreadnought.

Οι τέσσερις ήταν ντυμένοι σαν πρίγκιπες της Αβησσυνίας και οι άλλοι δύο ως συνοδοί τους, διερμηνείς σουαχίλι του υπουργείου Εξωτερικών. Αναμέσά τους, ο συγγραφέας Οράτιος ντε Βέρε Κολ –του οποίου τα περισσότερα κείμενα έχουν χαθεί, αλλά η προσώπικότητά του σκιαγραφείται στη βιογραφία που έγραψε γι’ αυτόν ο Μάρτιν Ντάουνερ, υπό τον τίτλο Ο Σουλτάνος της Ζανζιβάρης– και ο ζωγράφος Ντάνκαν Γκραντ, στενός φίλος της Γουλφ.

Ο Κολ είχε την ιδέα γι’ αυτή τη φάρσα, αλλά όλοι τους συμφώνησαν πρόθυμα, και αν πραγματοποιήθηκε με επιτυχία είναι γιατί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους στην υποκριτική.

Μέσα στο τρένο βρήκαν και τα ονόματά τους, τα οποία βέβαια ξέχασαν στην πορεία και τα άλλαζαν διαρκώς, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Επίσης, φρόντισαν να μάθουν και λίγες φράσεις στα σουαχίλι για να ακούγονται πιο πειστικοί. Μ’ αυτά τα «εφόδια», λοιπόν, επιβιβάστηκαν με κάθε επισήμοτητα στο θωρηκτό. Ο ναύαρχος και αρχηγός του Στόλου διέταξε να παραταχθεί αμέσως τιμητικό άγημα, η μπάντα παιάνιζε τον εθνικό ύμνο και στρατιωτικά εμβατήρια, ενώ υψώθηκαν ακόμη και αφρικανικές σημαίες.

Οι «πρίγκιπες», ανάμεσά τους και η Γουλφ, μιλούσαν υποτίθεται σουαχίλι και οι διερμηνείς μετέφραζαν. Ακόμη και ο εξάδελφος της συγγραφέως, αξιωματικός στο θωρηκτό, δεν μπόρεσε να την καταλάβει.

Ο ναύαρχος τούς καλεί σε δείπνο αλλά εκείνοι αρνούνται ευγενικά με την πρόφαση ότι δεν είναι τα κατάλληλα γι’ αυτούς φαγητά. Στην πραγματικότητα φοβόντουσαν ότι οι γενειάδες τους δεν θα άντεχαν άλλο και θα ξεκολλούσαν από τη ζέστη. Ωστόσο δέχθηκαν με προθυμία την ειδική συνοδεία μέχρι το τρένο για να επιστρέψουν, υποτίθεται, με ασφάλεια.

Η φάρσα, όπως κάθε φάρσα, όμως, δεν θα είχε αξία εάν δεν την μάθαινε κανείς.

Λίγες ημέρες αργότερα ο βρετανικός Τύπος αποκαλύπτει σοκαρισμένος την υπόθεση. Η διαρροή έγινε από έναν φίλο του Κολ, στον οποίο εκείνος έγραψε με κάθε λεπτομέρεια τι είχε συμβεί, στέλνοντας μάλιστα και μια φωτογραφία των έξι λίγο προτού ξεκινήσουν για το τολμηρό τους εγχείρημα.

«Ήταν υπέροχα» έγραφε ο Κολ. «Απίστευτα διασκεδαστικά και αστεία! Μας απέδωσαν τιμές ακόμη και όταν αποχωρήσαμε. Ηταν πολύ καλοί και ευγενικοί!»

Το Ναυτικό, ωστόσο, δεν ήταν τόσο ευγενικό μετά την αποκάλυψη για την γκάφα του ναυάρχου και του πληρώματος του θωρηκτού. Η υπόθεση έφθασε μέχρι τη Βουλή των Λόρδων και Κοινοτήτων, εγείροντας πολλά ερωτήματα σχετικά με την ασφάλεια αλλά και τα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία αποδίδονται τιμές σε ξένους αξιωματούχους.

Την εκδίκηση πήραν οι ναύτες του θωρηκτού. Τρεις απ’ αυτούς απήγαγαν τον Γκραντ, τον οδήγησαν σε ερημική τοποθεσία και τον κακοποίησαν.

Η ίδια η Βιρτζίνια Γουλφ, όμως, δεν μίλησε ποτέ για εκείνη την ημέρα, τότε που έγινε για λίγο ένας εξωτικός πρίγκιπας της Αβησσυνίας...

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER