Επίκαιρα - Results from #1233
«Ο χρόνος, το σεξ και η σωτηρία της ψυχής»

«Ο χρόνος, το σεξ και η σωτηρία της ψυχής»

Αφού φόρεσα, για δεκαπέντε περίπου μέρες, τα δυο μου μαγιό-βερμούδες εναλλάξ, το θαλασσί και το πορτοκαλί, η γυναίκα μού έδωσε ένα μαγιό-μποξεράκι, εφαρμοστό και μαύρου χρώματος, γιατί είχε βαρεθεί να με βλέπει. Το φόρεσα, μου άρεσε, όπως είπε κι εκείνη με έκανε πιο «σέξι», και βγήκα στην παραλία. Είναι αλήθεια πως τα μισά μπούτια ήταν μαυρισμένα και τα πιο πάνω κάτασπρα, αλλά σε λίγες μέρες θα είχαν μαυρίσει ομοιόμορφα. Τι πείραζε; Ούτε με πείραξε πως το μαγιό ήταν από κάποιον πρώην γκόμενό της που το είχε ξεχάσει στο δικό της σάκο θαλάσσης. Σκέφτηκα μετά λύπης πως αν, σε μια έκρηξη οργής δεν είχα πετάξει σε ένα κάδο απορριμμάτων στη Νέα Σμύρνη, το πανάκριβο σινιέ μπικίνι μιας επίσης πρώην φίλης μου, φέτος το καλοκαίρι, η γυναίκα μου κι εγώ θα κατεβαίναμε στην παραλία φορώντας τα μαγιό των εκατέρωθεν σχέσεών μας. Μετά σκέφτηκε εκείνη πως αν τα πράγματα που τους είχαμε χαρίσει ή είχαμε ξεχάσει εμείς σ’ εκείνους, τα ανακύκλωναν κι εκείνοι στις νέες τους σχέσεις, το ρολόι που της χάρισα π.χ. να το ξεχνούσε ή να της το έκλεβε για εκδίκηση ο πρώην της μετά από μένα, ο οποίος με τη σειρά του θα το έκανε δώρο την πρώτη επέτειο της γνωριμίας τους, πάνω στη βδομάδα δηλαδή, στη νέα του γκόμενα η οποία αμέσως μετά τον χωρισμό τους θα το περνούσε στον επόμενο.

Αμέσως μετά το πρώτο μου διαζύγιο κι ενώ ακόμη δεν είχα αλλάξει σπίτι, η κοπέλα που είχα τότε κρατούσε στην τουαλέτα του μπάνιου ένα κουτί Μουράνο με τα μπικουτί της πρώην συζύγου μου, χωρίς να μου πει τίποτα. Η πρώην μου σύζυγος τα μάζεψε κι επέστρεψε στην πατρίδα της (Ιταλία), αφήνοντάς μου δύο κουταλάκια και τρία πιάτα, αλλά στη φούρια της να τα πάρει όλα είχε ξεχάσει τα μπικουτί. Εγώ, από την άλλη, μέσα στο γενικό χαμό, δεν είχα αντιληφθεί πως η πρώην γυναίκα μου τα είχε ξεχάσει κι η νέα σύντροφος που ήρθε να συμβιώσουμε δεν μου είπε τίποτα για τα μπικουτί της πρώην μου, αλλά ούτε και τα πέταξε. Τα βρήκα και τα πέταξα εγώ, αρκετούς μήνες αργότερα, όταν πληροφορήθηκα από κοινό μας φίλο πως η νέα γυναίκα με παράτησε (όπως του εξομολογήθηκε), γιατί δεν μπορούσε να ξεπεράσει το φάντασμα της προηγούμενης γυναίκας στην οποία εγώ φαινόμουν τόσο αφοσιωμένος που δεν μπορούσα να στερηθώ ούτε τα ευτελή προσωπικά της αντικείμενα και τα φύλαγα κάτω από τα μάτια της, επίτηδες, για να της θυμίζω πως μόνον την πρώην αγάπησα πραγματικά.

Είχα διαβάσει παλιά το γάλλο δάσκαλο της ψυχιατρικής, τον Ενρί Έϊ, ο οποίος μου έμεινε στη μνήμη για τον ορισμό του χρόνου στις ψυχιατρικές παθήσεις. Ο καταθλιπτικός ζει στο παρελθόν. Ο μανιακός στο μέλλον. Ο σχιζοφρενής σ’ έναν κατακερματισμένο χρόνο φτιαγμένο από παράλληλα σύμπαντα και ευπώλητες αιωνιότητες της στιγμής, που κάναν εκατομμυριούχους τους γνωστούς ξετσίπωτους γραφιάδες της μόδας. Ο χρόνος είναι ένας και τρέχει μόνο μπροστά, από τη στιγμή του Μπινγκ-Μπανγκ ασταμάτητα. Ο εραστής καβάλα στο βέλος του χρόνου, είναι αυτός που έχει αναλάβει να διορθώσει τα λάθη του από τη μια σχέση στην άλλη, να τελειοποιήσει τις ελάχιστες αδυναμίες του και την αρνητική ενέργεια, γιατί μόνον ο εραστής μέσα από το χρόνο καταφέρνει κάποια στιγμή να μας αποκαλύψει το μυστικό για τη σωτηρία της ψυχής μας.

Έχω φορέσει μαγιό άλλων λοιπόν, μπλουζάκια άλλων, παντόφλες, πουκάμισα και παντελόνια (και ξεχειλωμένα πουλόβερ κάποιες φορές), με την πίστη πως θα καταφέρω να σώσω τελικά τη ψυχή μου μέσα σ’ αυτόν τον ένα και μοναδικό χρόνο που μου αντιστοιχεί, γιατί ειλικρινά μόχθησα να βελτιώσω τα ελαττώματά μου, από σχέση σε σχέση, να δίνω και να παίρνω μεγαλύτερη απόλαυση στο σεξ.

 

«Καύσωνας»

«Καύσωνας»

Βιβλιόφιλος, κινηματογραφόφιλος, θεατρόφιλος, μουσειόφιλος, οπεραμανής, μπαλετομανής, ασθένειες που οι πρωτεύουσες, οι μεγαλουπόλεις και οι μικρότερες που έζησα, ή επισκέφθηκα αν δεν μου τις μπόλιασαν, μου τις ανέπτυξαν.

Στην Ελλάδα προστίθενται και άλλες: παρεομανής, θαλασσομανής, πορτοκαλομανής, δεντρομανής, ροδακινομανής και στεκιμανής.

Κάποιες άλλες μού συμβαίνουν όπου και αν βρίσκομαι, αφού το επιτρέπει το λάπτοπ ως φορητό εργαλείο, όπως η αλληλογραφία, υπήρξα μανιακή αλληλογράφος, η επικοινωνία με τον κόσμο κοντά μου και μακριά μου.

Όλες αυτές οι ασθένειες και άλλες που δεν αναφέρθηκαν συγκεντρώνονταν σε μια μεγαλύτερη ασθένεια, που συνειδητά προσπαθούσα να μεταδώσω και σε άλλους φίλους ή δίνοντας σε καινούριες γνωριμίες το πρώτο ραντεβού σε κάποιο μουσείο, σε θέατρο ή λυρική σκηνή, που, τάχα, είχα ήδη τα εισιτήρια, ή στο στέκι για καφέ ή τυρόπιτα και μπίρα.

Και κάποιες από τις ασθένειες συμβαίνουν, ανεξαιρέτως γεωγραφικού μήκους και πλάτους, όπως οι αϋπνίες, οι εφιάλτες, η ερμηνεία τους, οπότε καλύτερα να μην κοιμάμαι, η καθημερινή εφημερίδα, που αφού τη διαβάσω, κάποιες φορές, λέω καλύτερα να μην…

Πόλεμοι και βιασμοί από στρατούς και άτακτα λεφούσια που εισβάλλουν σε ξένες χώρες, ή ακόμα και στα δικά τους χωριά και τις γειτονιές τους, πυρηνικά υποβρύχια, θωρηκτά, αεροπλανοφόρα, κελιά φυλακών, θρησκευτικά κατηχητικά, σχολεία όλων των βαθμίδων και αλλού, γεμίζουν τις σελίδες με μαρτυρίες, επώνυμες, αγνοώντας τον κίνδυνο της εκδίκησης, ανώνυμες από τον φόβο ενός άλλου εγκλήματος, που μου προξενούν την τρελή σκέψη να καλέσω τον αντρικό πληθυσμό, ή όσους τολμούν να βγουν στους δρόμους, απανταχού, και να διακηρύξουν: δεν είμαστε βιαστές.

Ο καύσωνας στη Νέα Υόρκη, τον Ιούλιο, μου επέτρεπε μόνο μια πρωινή έξοδο, και μετά τον εγκλεισμό με τη συντροφιά του κλιματισμού και του λάπτοπ.

Όμως πόσους πειρασμούς ή έστω και συνήθειες ή προκλήσεις είχα τη δύναμη να ξεπεράσω ή να αρνηθώ.

Η μεγαλύτερη πρόκληση αυτή την εβδομάδα του καύσωνα ήταν η ταινία Ώρες μουσείου, που για χάρη τους είχα αψηφήσει τα χιόνια του Όσλο, για να δω από κοντά τα έργα του Μουνκ, ενώ τώρα θα άφηνα τον υδράργυρο να κλιμακώνει το θερμόμετρο Φαρενάιτ και θα πήγαινα στον κινηματογράφο, όπου τα κλιματιστικά θα μου χάριζαν περισσότερη δροσιά.

Διέσχισα τον καύσωνα από το σπίτι ως τη στάση του λεωφορείου, από τη στάση που κατέβηκα μέχρι τον κινηματογράφο, και η αίθουσα με υποδέχτηκε με μια ευεργετική δροσιά. Παρακολουθούσα την ταινία ζηλεύοντας την επισκέπτρια από τον Καναδά που περιέρχεται τις αίθουσες του Μουσείου της Βιέννης συνοδευόμενη από έναν γνώστη των έργων, ο οποίος είχε υπάρξει φύλακάς του, και που, εντελώς χαρισματικά και απλά, καθόλου διδακτικά, της ερμηνεύει σκηνές από μια ζωή περασμένη που απεικονίζονται στους πίνακες του Μπρούγκελ και άλλων φημισμένων ή λιγότερο γνωστών στο πλατύτερο κοινό και θα ήθελα, αν όχι να βρίσκομαι στη θέση της, τουλάχιστον να ήμουν στην παρέα τους.

Άκουγα τις ερωτήσεις και τις απορίες εκείνης, τις εξηγήσεις και τις αφηγήσεις εκείνου, δεν μετακινιούσα το κορμί μου στην καρέκλα, δεν άφηνα καμιά άλλη εικόνα να μεσολαβήσει ανάμεσα στην οθόνη και στα μάτια μου, ένιωθα καθηλωμένη και επέκτεινα τη ζήλια μου σ’ εμένα που ήμουν τόσο τυχερή να βρίσκομαι εκεί. Τα χρώματα ξεπηδούσαν από την ακινησία τους στους καμβάδες, δραπέτευαν από το πλαίσιο της κορνίζας τους και κεντούσαν τις ίριδες των ματιών μου.

Οι Ώρες μουσείου γέμιζαν τις ώρες μου στο Μουσείο της οθόνης, με περιτύλιγαν με μια ηρεμία, μου έδειχναν μια άλλη διάσταση της καθημερινότητας.

Η ταινία δεν μένει μόνο μέσα στις αίθουσες του Μουσείου, αλλά κυκλοφορεί και στους δρόμους της Βιέννης, μπαίνει σε μικρούς κοινούς χώρους, αναφέρεται αποσπασματικά στην προσωπική τους ζωή, αφαιρεί από εκείνη, προσωρινή επισκέπτρια για να συμπαρασταθεί σε κάποια ασθενή σε κώμα στο νοσοκομείο, το βάρος του επερχόμενου θανάτου, και από εκείνον ώρες από τη μοναξιά του, ο σύντροφός του έχει πεθάνει, περνάει σε μια διαπροσωπική σχέση και ξεπερνάει οποιαδήποτε εξέλιξη της γνωριμίας στο μέλλον.

Στους δρόμους κυκλοφορούν άφοβα από τις βόμβες, τις ρουκέτες, τις ενέδρες και τους βιαστές, άντρες και γυναίκες, τα σπίτια φαίνονται ακέραια, η ατμόσφαιρα είναι ειρηνική, χωρίς το ξέφρενο τρέξιμο μιας αδίστακτης μανίας να φτάσουμε πρώτοι σε μια αβέβαιη, ακαθόριστη επιτυχία.

Το σύγχρονο κοινό, ιδιαίτερα σε κάποιο ποσοστό στις νεότερες ηλικίες, εθισμένο σε πολεμικές σκηνές και καταστροφικές επιθέσεις, πτώματα στους δρόμους και ανατιναγμένα τροχοφόρα, με κλεμμένο τον χρόνο της σκέψης και της κριτικής, με τις ώρες του χαμένες, από την ηλικία που τα μικρά τους χέρια μπορούν να κρατήσουν την ψηφιακή οθόνη στο παιχνίδι τους με τους κυνηγημένους και τους νικητές, κατευθύνει αλλού τις προτιμήσεις του.

Και όμως, στις Ώρες μουσείου κυκλοφορούν και νέοι που θέλουν να μάθουν περισσότερα και αντικρίζουν με προσήλωση και ένα είδος σεβασμού τα έργα και ακούνε με προσοχή το καλλιτεχνικό τους ιστορικό.

Γύρισα σπίτι φλεγόμενη, επαναλαμβάνοντας κλητικά, τι καύσωνας!

Είχα γεμίσει τις ώρες μου.

Το επόμενο πρωί, πριν ο καύσωνας, αόρατος και άοσμος, θα εμπόδιζε την έξοδό μου την υπόλοιπη μέρα μου, πήρα τους Νιου Γιορκ Τάιμς, για το συνηθισμένο μου πρωινό, στις καρέκλες στο φαρδύ πεζοδρόμιο ενός καφέ.

Με τα διάφορα απλωμένα στο τραπεζάκι, άνοιξα, σχεδόν τελετουργικά, τους Καιρούς της Νέας Υόρκης. Είχαν βγει από την κοσμούπολη και βρίσκονταν στη Ρουμανία, σ’ ένα μικρό χωριό, όπου ο καύσωνας είχε τυλίξει στις φλόγες του και είχε κάνει στάχτη πίνακες του Πικασό, του Ματίς, του Γκογκέν και άλλων – δεν ήθελα να διαβάσω περισσότερα. Όχι μόνο για την τιμή τους σε εκατομμύρια οποιουδήποτε εθνικού ή υπερεθνικού νομίσματος, αλλά ούτε για την περιγραφή τους και τον τρόπο με τον οποίο είχαν κλαπεί από το Μουσείο του Ρότερνταμ, και ακόμα περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο μια μάνα ήθελε να προστατέψει τον γιο της. Να κάψει τα ίχνη του που θα βρίσκονταν πάνω στους πίνακες, στην κάσα που η καύση τους άφησε μόνο αποκαϊδια με τα σημάδια της καύσης τους, μάρτυρες ενός ακούσιου εγκλήματος.

Άφησα άθικτο το «πρωινό» μου στο τραπεζάκι, τους Καιρούς στην καρέκλα μου και, περπατώντας φλεγόμενη για το σπίτι, ένιωθα αφόρητο τον καύσωνα.

Μια συνειδητή κλοπή, ένα ασυνείδητο πολιτισμικό έγκλημα.

 

ΠΡΟΞΕΝΙΟ ONLINE ΜΕ ΟΔΗΓΟ ΤΑ... ΒΙΒΛΙΑ

ΠΡΟΞΕΝΙΟ ONLINE ΜΕ ΟΔΗΓΟ ΤΑ... ΒΙΒΛΙΑΜπορεί το κοινό γούστο στις αναγνωστικές συνήθειες να λειτουργήσει ως κριτήριο για το αν δύο άνθρωποι μπορούν να ταιριάξουν σε μία ερωτική σχέση; Αυτό φαίνεται πως πιστεύουν στη λογοτεχνική ιστοσελίδα The Omnivore, η οποία πρόσφατα ξεκίνησε μία υπηρεσία γνωριμιών με βάση στοιχεία για το ποια βιβλία και ποιους συγγραφείς προτιμούν οι χρήστες.

 

Ο ΣΤΙΒΕΝ ΧΟΚΙΝΓΚ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

Ο ΣΤΙΒΕΝ ΧΟΚΙΝΓΚ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ diastixo.grΣτις 10 Σεπτεμβρίου πρόκειται να κυκλοφορήσει το νέο αυτοβιογραφικό βιβλίο του διακεκριμένου επιστήμονα Στίβεν Χόκινγκ, όπως ανακοίνωσε ο εκδοτικός οίκος Bantam.

 

«Γεώργιος Σκληρός»

«Γεώργιος Σκληρός»

του Μ. Γ. Μερακλή

Ένα βιβλίο για τον Γεώργιο Σκληρό (1879-1919), ο οποίος θεωρήθηκε ο πρώτος εισηγητής των μαρξιστικών ιδεών στην Ελλάδα με το μικρό βιβλίο του Το κοινωνικό ζήτημα (1907), έδωσε στη δημοσιότητα, με πολλές προσθήκες στα γνωστά, συμπληρώσεις και νέες εξακριβώσεις σε βιογραφικά δεδομένα, ο ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Χρίστος Α. Τέζας, που ταξίδεψε για λόγους αυτοψίας στα αρχεία του Πανεπιστημίου της πόλης, στην Ιένα, όπου ο Σκληρός ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ιατρική (τις είχε ξεκινήσει, ανεπιτυχώς, στη Μόσχα και ύστερα στην πόλη Dorpat της Εσθονίας, που αποτελούσε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Ο Σκληρός γεννήθηκε στην Τραπεζούντα, εκεί έζησε τα πρώτα χρόνια του, αλλά έξι στη Ρωσία στη συνέχεια, αρχίζοντας το οδοιπορικό του από την Οδυσσό. Τελικά εγκαταστάθηκε στη Γερμανία.

Ο συγγραφέας εξετάζει τα τέσσερα βιβλία του Σκληρού (με έμφαση στο πρώτο), αλλά και τα άρθρα που δημοσίευσε στο περιοδικό «Νουμάς», από τη στιγμή που η εμφάνιση του Κοινωνικού Ζητήματος προκάλεσε αρκετό ενδιαφέρον στο σχετικά προβληματισμένο κοινό.

Ο Σκληρός ομολογούσε ότι πνευματικός του οδηγητής είταν ο πολύ γνωστός σύγχρονος του Γεώργιος Πλεχάνωφ, που υπήρξε και ο πρώτος ηγέτης του Ρωσικού Μαρξιστικού Κόμματος, αλλά είχε και μια προσωπικότερη θέση απέναντι σε σοβαρά ιδεολογικά ζητήματα. Φανερή είταν ωστόσο η διάθεση του Σκληρού να δείχνει, σε όσα υποστήριζε, ότι ταυτίζεται με τη θεωρία του Καρλ Μαρξ. Έλεγε εξάλλου, ότι είχε επηρεαστεί ιδίως και από το διάσημο τότε φυσιολόγο Ε. Χαίκελ (παρακολούθησε μαθήματά του στην Ιένα), οπαδό και συνεχιστή της δαρβίνειας θεωρίας.

Στο σημείωμά μου αυτό θέλω να σταθώ σε μια πλευρά του έργου του, αλλά και του ανθρώπου που εκφράζεται σ’αυτό. Ο καθηγητής Τέζας, σε διάφορα σημεία, αλλά και σε προς τούτο γραμμένες σελίδες, επισημαίνει ορισμένες «Αντιφάσεις» του Σκληρού. Δίνω δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Είπα, πως ο Σκληρός ακολουθεί πιστά τη μαρξιστική θεωρία. Ήδη όμως στο Κοινωνικόν Ζήτημα γίνεται μια παρέκκλιση από τον αμετάθετο μαρξιστικό ντετερμινισμό, όσον αφορά το ζήτημα της ιστορικής εξέλιξης και προόδου. Παρατηρεί ο Σκληρός ότι «πράγματι εις όλας τας τάξεις επέρχεται βαθμιαία φυσική και ηθική διαφθορά», κάνοντας στη συνέχεια την απαισιόδοξη, αντίθετη προς την ακλόνητη αισιοδοξία του Μαρξ, σκέψη, ότι «εάν η κατάστασις αυτή εξακολουθήση επί πολύ ακόμα, ουδόλως παράξενον να εκφυλισθή η ανθρωπότης». Αμετακίνητος ντετερμινισμός δεν υπάρχει ακόμα ούτε στο ζήτημα της σχέσης «βάσης»-«εποικοδομήματος»: ο Σκληρός φρονεί ότι το εποικοδόμημα μπορεί να επιμένει, έστω και αν η βάση μεταβάλλεται. Σημειώνει ο Τέζας: «Θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ότι (...) παρέχεται η εντύπωση ότι κατά τον Σκληρό το «εποικοδόμημα» εμπερικλείει κάποιαν δυναμική για αυτοπροσδιορισμό και –εν συνεχεία- για επηρεασμό της «βάσης». Η διαλεκτική λοιπόν βάσης και εποικοδομήματος χαλαρώνει.

Κάποιοι που άσκησαν κριτική στο έργο του Σκληρού απέδωσαν τις αντιφάσεις του στο ότι αυτός δεν μπόρεσε να αφομοιώσει τις επιδράσεις που δέχτηκε απο τον Μαρξ. Είναι πάντως δυνατό να δοθεί και μια διαφορετική εξήγηση. Οι αντιφάσεις ενδέχεται να υπήρξαν αυθόρμητες αντιδράσεις, οφειλόμενες σε μια βαθύτερη αίσθηση της πραγματικότητας, με βάση την πείρα της Ιστορίας, που αποκαλύπτει τη φύση του ανθρώπου περισσότερο σύνθετη, περίπλοκη, δύσπλαστη, απ’ όσο την αντιλαμβανόταν ο Μαρξ.

Είπε ο Σκληρός και κάτι άλλο, που έχει ζωηρή απήχηση μέσα μου, κι ακόμα μου δίνει κάποια ελπίδα σ’ αυτούς τους ποικιλοτρόπως ανώμαλους καιρούς που ζούμε. Ο Σκληρός πίστευε ότι υφίσταται κάποια «περίεργη βιολογική ιδιότητα της ανθρώπινης φύσεως, να μη χάνη τόσο εύκολα τον εσωτερικό πολιτισμό, όπως τον εξωτερικό». Τον πρώτο ονόμαζε culture, τον δεύτερο civilization. Αυτή η ανόμοια, ετερόρυθμη κίνηση εξέλιξης και προόδου εσωτερικού και εξωτερικού πολιτισμού μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα, ο πρώτος με τη δική του λειτουργία, βαθύτερα ριζωμένη σε κάποιους αρχετυπικούς πυρήνες της ανθρώπινης ύπαρξης, να ανακόψει την, μολονότι με τον ορθολογισμό και τις θετικές επιστήμες εξοπλισμένη, εν πολλοίς εντούτοις άλογη και καταστροφική, στο φρενήρες τρέξιμό της, civilization.

 

ΜΕ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ BOOKER

ΜΕ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ BOOKERΔεκατρία βιβλία συμπεριλαμβάνονται στη «μακρά λίστα» υποψηφιοτήτων για το βραβείο Man Booker 2013, που ανακοινώθηκε από την κριτική επιτροπή, πρόεδρος της οποίας είναι ο Ρόμπερτ Μακ Φάρλαν.

Αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι από τις υποψηφιότητες απουσιάζουν γνωστοί συγγραφείς όπως η Μάργκαρετ Άτγουντ και ο Ρόντι Ντόιλ, ενώ αντίθετα υποψήφιοι είναι λιγότερο γνωστοί συγγραφείς.

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: